- Το περίεργο ΕΙ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

quote:

---

ΠΟΛΥ ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΘΑ ΝΙΩΣΟΥΝ ΠΟΛΥ ΑΒΟΛΑ ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΩΡΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΤΟΙΜΟΙ, ΓΙΑΤΙ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ. ΘΕΩΡΡΩ ΟΤΙ Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΗ ΚΑΙ ΖΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΙΩΣΗ. ΣΥΝΗΘΩΣ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ ΣΕ ΜΕΓΑΛΗ ΗΛΙΚΙΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΟ ΧΩΡΙΣΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΧΩΡΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΟ ΛΕΠΤΟ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΑΠ' ΟΤΙ ΟΙ ΝΕΩΤΕΡΕΣ ΗΛΙΚΙΕΣ.

---

quote:

---

Σε ποιο σύστημα ή παράδοση αναφέρεται αυτό για την μετεμψύχωση;

Abyssus Abyssum Invocat

---

...ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ

Ας δούμε όμως κάτι άλλο. Την περίφημη αναδρομή σε προηγούμενες ζωές, κάτι που μάλλον εννοείς εσύ μιας και έθιξες τον υπνωτισμό. Εχω παράδειγμα παιδικού μου φίλου που πέρασε από αυτή τη διαδικασία ο ίδιος, η γυναίκα του και ο πατέρας του. Στους δυο πρώτους τα πράγματα ήταν περίπου όπως στους υπόλοιπους, είχαν κάποιες εικόνες, κάποιες σκέψεις, κάποια αίσθηση deja vu αλλά μέχρι εκεί. Το εκπληκτικό έγινε με τον πατέρα του (μακαρίτης πια).

Ο παππούς άρχισε να απαγγέλλει λατινικά. Μάλλον άρχισε και δεν σταμάταγε να μιλάει, μέχρι που τον έβγαλαν από την ύπνωση. Μιλάμε για άνθρωπο βοσκό, που έβγαλε μόνο το δημοτικό (από σπόντα) και δεν είχε επαφή με λόγιους, ούτε να γράψει ελληνικά δεν ήξερε καλά καλά (από Βόρεια Ήπειρο καταγωγή και μίλαγε τα βλάχικα επίσης, αλλά ούτε αυτά ήξερε να γράψει).

Στη συνέχεια, όταν έδωσαν την κασέτα σε άνθρωπο που ήξερε πέντε πράγματα, τους πληροφόρησε ότι ο παππούς απήγγειλε Βιργίλιο και μάλιστα με τρόπο περίεργο, θα έλεγε κανείς πως είχε άποψη για το πως έπρεπε να απήγγειλαν λατινικά κάποτε (απροσδιόριστο πότε).
Το θέμα ήθελε ειδικό γλωσσολόγο, αλλά ο φίλος άρχισε να ζαλίζεται και τα παράτησε. Επίσης, έκανε το λάθος κάποια στιγμή να θίξει το θέμα σε κληρικό, ευτυχώς δεν έδωσε συνέχεια στην απάντηση που πήρε. Διαφορετικά θα έτρεχε τον άνθρωπο για εξορκισμούς, "να του βγάλουν την λεγεώνα" όπως του είχαν πει.

Τώρα, ξανά πίσω στο θέμα της nefeli, εξακολουθώ να έχω την απορία σε ποια παράδοση (ελληνική, ινδουιστική κτλ) αναφέρεται η μετεμψύχωση σε ζώα

«Λένε ότι όταν κάποτε είδε να βασανίζουν ένα σκυλάκι, το συμπόνεσε και είπε: "Σταμάτα, μην το χτυπάς, γιατί είναι η ψυχή κάποιου φίλου· την αναγνώρισα όταν άκουσα τη φωνή του."» Η ειρωνεία είναι έκδηλη στους στίχους αυτούς του Ξενοφάνη, όπου για πρώτη φορά στην αρχαία γραμματεία μνημονεύεται ο Πυθαγόρας. Για να γίνει όμως αντιληπτή η ειρωνεία στο κοινό του Ξενοφάνη, θα πρέπει να ήταν ήδη γνωστό ότι ο Πυθαγόρας πίστευε στη μετεμψύχωση. Η πεποίθηση ότι ο Πυθαγόρας κήρυσσε το δόγμα της μετεμψύχωσης, και μάλιστα ότι ήταν ο εισηγητής του στον ελληνικό χώρο, είναι κοινός τόπος στους αρχαίους συγγραφείς. Ο Ηρόδοτος (Ιστορίαι 2.123) θεωρεί ότι αυτή η δοξασία έχει αιγυπτιακή καταγωγή, αφού, κατά τα λεγόμενά του, οι Αιγύπτιοι είναι οι πρώτοι που υποστήριξαν ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατη και ότι συμπληρώνει έναν κύκλο διαδοχικών μετενσαρκώσεων σε άλλα ζωικά είδη, που διαρκεί 3.000 χρόνια, πριν επιστρέψει σε ένα νέο ανθρώπινο σώμα. Ο Πυθαγόρας, που είχε ιδιαίτερες σχέσεις με τους ανατολικούς πολιτισμούς, έφερε αυτή τη δοξασία στην Ελλάδα. Γύρω από τη μέριμνα για τη μεταθανάτια μοίρα της ανθρώπινης ψυχής οργανώθηκαν από τα τέλη του 6ου αιώνα ποικίλα θρησκευτικά κινήματα, σημαντικότερο από τα οποία αναδείχθηκε το κίνημα των Πυθαγορείων.

quote:

---

Νεφέλη ο Πυθαγόρας δεν έγραψε τίποτα, όλα οι μαθητές του τα έγραψαν.

---

Όπως και να'ναι εμένα προσωπικά η θεωρία της μετενσάρκωσης με έχει πείσει προ πολλού. Είναι κάποια πράγματα που παρ'ότι δεν μπορούν να αποδειχτούν, παρ'ότι μπορεί να φαντάζουν παράλογα, ωστόσο έχουν τέτοια λογική που καταντάνε αυταπόδεικτα...κάποιοι μπορεί να την πιστεύουν ώστε να διώξουν τη φοβία του αγνώστου, ωστόσο ακόμα και αν αφαιρέσουμε τέτοιου είδους ανασφάλειες το θεωρώ δεδομένο ότι ερχόμαστε και ξαναρχόμαστε...απλά συμβαίνει το ίδιο με τα όνειρα, όταν ξυπνάς έχεις ακόμα τις προηγούμενες εικόνες ζωντανές, αλλά αμέσως μετά πέφτει λήθη και σκοτεινιά...και λέει σωστά ο άλλος ότι α-λήθεια δεν είναι παρά η επανάκτηση της χαμένης γνώσης από τα εντός

Θεωρώ τον Πυθαγόρα θρησκευτική φυσιογνωμία και λιγότερο φιλόσοφο. Είναι αμφίβολο τι ακριβώς είπε, το σίγουρο είναι πως ήταν κάπως σκοτεινή μορφή και μερικοί μαθητές του πρέπει να είχαν επιδοθεί σε εγκλήματα, όπως με αφορμή την περίφημη Πυθαγόρειο σιωπή. (αναφέρομαι στο μύθο για τους άρρητους αριθμούς).
Δεν ξέρω αν έχει καν προταθεί ότι η ιδέα της μετεμψύχωσης υπήρχε στον Ελληνικό χώρο, κάπου, κάποτε, ή ήρθε από την Αίγυπτο ή την Ανατολή γενικά. Τα πιο παλιά γραπτά κείμενα (στα Σανσκριτικά) πρέπει να προέρχονται από την Βεδική παράδοση των Ινδών. Σήμερα η πιο σύγχρονες οργανωμένες πεποιθήσεις που εξερευνούν πρακτικά, (εκτός από το θρησκευτικό κομμάτι) το αντικείμενο αυτό είναι το δόγμα του Καρντέκ (spiritism) και είναι σε σχετικά σταθερή πορεία στη Βραζιλία (Ευαγγέλιο κατά Καρντέκ, αλλά και spirits/mediums book).

ilias, υπάρχουν πολλές ερμηνείες γύρω από αυτό το θέμα. Η πιο προφανής είναι πως δεν υφίσταται πραγματικά λήθη, αλλά οι εμπειρίες της τρέχουσας ζωής χάνονται μετά τον θάνατο. Αυτό που παραμένει είναι κάτι άλλο, το οποίο κουβαλάει διάφορα πρωταρχικά χαρακτηριστικά, και πάνω σε αυτά χτίζεται η προσωπικότητα του ατόμου στη συνέχεια (των ενσαρκώσεων). Οι διάφορες προσπάθειες ενθύμησης, στην ουσία διαβάζουν καταγραφές (σε κάποιον χώρο-μέσο) οι οποίες έκαναν οι περασμένες σου προσωπικότητες, που δεν είναι σίγουρο αν είναι καν δικές σου ή κάποιων άλλων.

* Στο θέμα αυτό που συμμετέχεις στο metafysiko, θίχτηκαν μερικά ενδιαφέροντα πράγματα γι' αυτό το θέμα, νομίζω πως δεν είναι κατάλληλοι γενικά οι χώροι των φόρουμ για εμβάθυνση, γι' αυτό και δεν συμμετείχα. Μιας και στο τέλος αναφέρθηκε η Βεδάντα, πρέπει να σου πω πως είναι αρκετά πολύπλοκο το θέμα του Εαυτού (Atman) όπως διαμορφώνεται στη σύγχρονη Αντβάιτα και δεν το κατέχω καλά για να το ερμηνεύσω. Επίσης οι νεοπλατωνικοί (Πλωτίνος - Εννεάδες) έχουν αναπτύξει το θέμα αυτό παράλληλα σε σημείο αξιόλογο, που θεωρώ ότι μπορεί να θεωρηθεί η πιο αυθεντική Ελληνική πεποίθηση πάνω στο θέμα της "ψυχής" (παρότι ελληνιστική). Το χειρότερο απ' όλα φυσικά είναι η χριστιανική ερμηνεία, κάτι που αποφεύγω και να αναφέρω (γι' αυτό αν με δεις να αφορίζω τον όρο "ψυχή", αφορά αποκλειστικά την χριστιανική θέαση). Στα παραπάνω πάντως κείμενα, υπάρχουν οι ερμηνείες που σε ενδιαφέρουν.

Ας κάνουμε όμως μία σύνδεση με το θέμα που ρωτάει 'Τι βλέπουν πριν φύγουν;'. Πίστευαν οι αρχαίοι ότι οι ετοιμοθάνατοι κατέχονται από κάποιο μαντικό χάρισμα, πριν διαφύγει του σώματος η ψυχή διευρύνει την συνειδητότητά της και βλέπει πιο καθαρά...λογικό ακούγεται και αυτό...οι ετοιμοθάνατοι ήρωες του Ομήρου προφητεύουν στους αντιπάλους τους το τέλος που θα βρουν και οι ίδιοι, ενώ ο Σωκράτης, επικαλούμενος την προφητική ικανότητα των μελλοθάνατων, προαναγγέλλει κακά μαντάτα σε εκείνους που τον καταδίκασαν. Για να τονίσει, αυτό που λένε και οι Βουδδιστές, πόσο σημαντικό είναι η ψυχή να εξέρχεται του σώματος γαλήνια και ατάραχη, χωρίς φόβο για το άγνωστο, χωρίς κακία για όσους επιχείρησαν να τη βλάψουν και χωρίς θλίψη για τις εγκόσμιες απολαύσεις που αποχαιρετά. Η διδασκαλία αυτή σίγουρα θα είχε ήδη διατυπωθεί από τους Πυθαγόρειους οι οποίοι τόνιζαν πόσο σημαντικό είναι τα βράδυ πριν τον ύπνο, ακόμα κι αν ο κόσμος καίγεται, ακόμα κι αν μας βασανίζουν χίλια μύρια, να κάνουμε τον καθημερινό απολογισμό με τρόπο διαλεκτικό και να φροντίζουμε ώστε η ψυχή -προτού εξέλθει του σώματος- να τελεί σε ηρεμία.

Πάντως η ιδέα μιας προ-θανάτιας αποκάλυψης συναντάται και σε σύγχρονους συγγραφείς. Λέει κάτι αντίστοιχο ο Κλαρκ για μία μηχανή που λίγο πριν ‘εκπνεύσει’ αποκτά συνειδητότητα και πραγματική γνώση, ενώ αν θυμάστε την εκπληκτική ταινία π του Αρονόφσκι (η οποία βασίζεται στον Πυθαγορισμό και την Καμπαλά) ο υπολογιστής του Μαξ πριν κρασάρει παρουσιάζει τον περίφημο αριθμό του ‘Θεού’ (αποτελούμενο από 216 ψηφία), με βάση τον οποίο μπορούν να υπολογιστούν και να προβλεφθούν τα πάντα (από τα μαθηματικά μοτίβα της φύσης μέχρι τις αγορές του χρηματιστηρίου)!