- Πώς να εισάγω εικόνα? - Τεχνικά θέματα των Forums, Προβλήματα-Λύσεις
"Μερικοί βλέπουν το αύριο ως μια άλλη ημέρα. Εγώ το βλέπω ως άλλη μια ευκαιρία."
Βασικά είχα καταλάβει τον τρόπο για να την εισάγεις, έκανα το λάθος όμως και άφηνα κενό μεταξυ των .....
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
τεστ
ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΣΤΑΘΗΚΕ ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΟ ΜΟΥ ΦΙΛΟ ΕΧΘΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ...
ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΚΑΝΑΜΕ ΗΛΘΕ ΚΑΙ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΑΣ ΓΥΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΠΟΥ ΔΥΝΑΤΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΥ..
ΕΒΑΛΕ ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ...
ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ (ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ) ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΑΛΛΑ ΣΥΝΑΜΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ...
ΜΕ ΕΥΚΟΛΙΑ ΕΙΠΑ ΕΓΩ "ΝΑΙ" ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ...
ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΤΟΧΗ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ ???
ΕΧΕΙΣ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΨΥΧΙΚΑ ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙΣ ????
ΕΚΕΙ ΑΡΧΙΣΑΝΕ ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ...
ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΑΝΑΛΟΓΙΖΟΜΑΙ ΕΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΕΓΩ ,ΕΣΕΙΣ, ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΕΘΑ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ...
ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ...
Ο ΕΧΩΝ 2 ΧΙΤΩΝΑΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΟΝ ΕΝΑΝ....
ΕΧΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΑΠΟΘΕΜΑ (2 ΧΙΤΩΝΑΣ) ΨΥΧΗΣ,ΔΥΝΑΜΗΣ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ?????
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΕΝΝΟΩ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ..
ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕΣΑ ΕΔΩ ΣΤΑ ΦΟΡΟΥΜΣ ΕΧΩ ΔΕΙ ΜΕ ΕΥΚΟΛΙΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΝΑ ΣΥΣΤΗΝΟΥΝ ΣΧΟΛΕΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ κλπ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΠΟΥ ΖΗΤΑΝΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ Η ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΕΣ...
ΕΥΚΟΛΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ....
ΚΑΤ' ΑΡΧΑΣ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΖΗΤΑ ΚΑΤΙ ????
ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΕΣ ???
ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΙ ΤΟΝ ΩΘΗΣΕ ΝΑ ΖΗΤΗΣΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ????
ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ????
ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ,ΤΟ ΣΘΕΝΟΣ ΝΑ ΤΟΥ ΠΟΥΜΕ ΚΑΝΕ ΑΥΤΟ Η ΕΚΕΙΝΟ ??
ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΠΛΗΡΩΣ Η ΣΕ ΑΡΚΕΤΟ ΒΑΘΜΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΝΟΥΜΕ ???
ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΣΥΝΑΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ???
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
Νομίζω πως για να έχει αποτέλεσμα η προσφορά μας, το δόσιμο αυτών που πραγματικά θέλουμε να δώσουμε στον συνάνθρωπο μας δεν αρκεί μόνο η θέληση για βοήθεια.
Σημασία έχει επίσης και το ψυχικό μας απόθεμα.
Το αν είμαστε έτοιμοι, αν κατέχουμε αυτό το οποίο θέλουμε να δώσουμε κι αν έχουμε αρκετό και για εμάς.
Πρέπει να έχουμε γνώση του τι έχουμε μέσα μας και πόσο έχουμε, για να γνωρίζουμε και τι δίνουμε.
Πιστεύω πως το αποτέλεσμα της προσφοράς είναι καλύτερο με αυτόν τον τρόπο.
Αν για παράδειγμα θέλουμε να δώσουμε αγάπη στον διπλανό μας, να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να τον κάνουμε να γνωρίσει την αγάπη, να τη νιώσει και να τον εμποτίσει, πρέπει πρώτα να έχουμε γεμίσει εμείς οι ίδιοι με αγάπη και να ξεχειλίζει σε όλο μας το είναι.
In anticipation of my resurrection...
ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΦΙΛΕ Dying_IncubusΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥΣ - ΓΚΟΥΡΟΥ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΓΝΩΣΕΙΣ ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΟΤΙ ΚΑΛΟΥΔΙΑ ΘΕΛΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ....
ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ?????
ΑΛΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΠΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΠΡΙΝ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΧΩ ΔΕΙ ΣΥΜΒΛΟΥΛΕΣ NA ΔΙΝΟΥΝ (ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΔΩ) ΠΡΟΣ ΤΡΙΤΟΥΣ ΜΕ ΕΛΑΦΡΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ....
ΜΕ ΤΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ????
ΜΕ ΤΙ ΕΥΘΥΝΗ ????
ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ????
ΤΙ ΔΙΝΟΥΜΕ ????
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
Η συνειδητή προσφορά φαίνεται να έχει κάποια προαπαιτούμενα.
Το να διαθέτεις όντως αυτό που επιθυμείς να δώσεις.
Το να ξέρεις γιατί επιθυμείς να το δώσεις.
Το να γνωρίζεις σε ποιόν δίνεις: τι ζητά, τι χρειάζεται (δεν είναι απαραίτητα το ίδιο), αν μπορεί να το χειριστεί προς όφελός του.
Το να μπορείς να δώσεις με τρόπο που να είναι χρήσιμος για τον άλλο και συμβατός με το πώς μπορεί να απορροφήσει την προσφορά.
Το να νιώθεις πως ταυτόχρονα παίρνεις κι εσύ και πως αυτή η διαδικασία σε "δένει", κατά κάποιο τρόπο, με τον άλλο.
quote:
ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕΣΑ ΕΔΩ ΣΤΑ ΦΟΡΟΥΜΣ ΕΧΩ ΔΕΙ ΜΕ ΕΥΚΟΛΙΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΝΑ ΣΥΣΤΗΝΟΥΝ ΣΧΟΛΕΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ κλπ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΠΟΥ ΖΗΤΑΝΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ Η ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΕΣ...
ΕΥΚΟΛΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ....
Προσωπικά ένιωσα σοκ διαβάζοντας στο θέμα για τον Samael Aun Weor μια τόσο επιπόλαια πρόσκληση που, πραγματικά, μου άφησε πολύ άσχημη γεύση για την επιπολαιότητα της δουλειάς που γίνεται σε κάποιους χώρους.
Μερικές φορές μοιράζουμε "αλήθειες" σαν να είναι ασπιρίνες.
Νομίζω πως έκανες την ερώτηση-κλειδί:
quote:
ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΣΥΝΑΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ???
No Method, No Guru, No Teacher
Σχετικά με το εισαγωγικό σου μήνυμα.
Για να διαθέτεις κάτι θα πρέπει να έχεις λάβει
Για να έχεις λάβει θα πρέπει να είσαι ανοιχτός και δεκτικός στις συνδιαλλαγές. Αυτό σημαίνει πως ταυτόχρονα δίνεις, δηλαδή προσφέρεις, γιατί στις συνδιαλλαγές δεν γίνεται μόνο να λαμβάνεις, ούτε μόνο να δίνεις.
Ως έναν βαθμό και για τους καθημερινούς ανθρώπους, ο καθ’ ένας μπορεί να προσφέρει και να βοηθήσει το συνάνθρωπό του, όσο μπορεί να βοηθήσει τον ίδιο του τον εαυτό.
Αγαπητέ Avatargr για εμένα ένα πιο βασικό ερώτημα είναι αν είμαστε αρκετά ανοικτοί στο δούνε και λαβείν με τους συνανθρώπους μας. Εχουμε το ψυχικό σθένος για να είμαστε ;
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι (διδάσκαλοι, γκουρού κτλ) οι οποίοι είναι πράγματι φωτισμένοι.
Έχουν την σοφία, τη γνώση, το ψυχικό απόθεμα να δίνουν στους γύρω τους πράγματα που εκείνοι ενδεχομένως να έχουν μέσα τους σε μεγάλα αποθέματα.
Πέρα απ' αυτό όμως υπάρχουν κι άνθρωποι οι οποίοι έχοντας φορέσει μια τέτοια "μάσκα" προσπαθούν να μιμηθούν αυτούς τους ανθρώπους.
Αυτή η δεύτερη κατηγορία νομίζω οτι κινείται από ίδιο συμφέρον και τα κίνητρα τους δε νομίζω να διέπονται από την αγνότητα, την καθαρότητα και την ανιδιοτέλεια η οποία διέπει τα κίνητρα των πραγματικών διδασκάλων.
Πέρα απ' αυτό αναφέρεις πως οι αρκετοί άνθρωποι δίνουν μια συμβουλή ελαφρά τη καρδία πρός τον συνάνθρωπο τους.
Τα κίνητρα αυτών των ανθρώπων μπορεί να είναι τα ίδια με τα κίνητρα κάποιου διδάσκαλου, κάποιου ατόμου γενικά με αρκετά αποθέματα από αυτά που προσπαθεί να μεταδώσει.
Κατά τη γνώμη μου, για να είναι επαρκής μια βοήθεια, πρέπει να έχουμε κατανοήσει τι προσφέρουμε.
Να το έχουμε γνωρίσει, να έχουμε γίνει κάτοχοι του και να έχουμε αρκετά αποθέματα, καθώς και να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψιν μας οτι ο κάθε άνθρωπος που προσπαθούμε να βοηθήσουμε είναι διαφορετικός.
Τι θέλω να πώ με αυτό?
Θέλω να πώ πως όλοι μας έχουμε μεταξύ μας διαφορετικό χαρακτήρα, διαφορετική ψυχοσύνθεση κι ιδιοσυγκρασία, διαφορετική δεκτικότητα και διαφορετική αντίληψη.
Οπότε, αν δεχθούμε αυτό, καταλήγουμε στο αλυσιδωτό συμπέρασμα οτι δεν έχει σημασία μόνο το αν έχουμε τα αποθέματα για να δώσουμε μια βοήθεια στον συνάνθρωπο μας (κάτι το οποίο απαιτεί μια προσωπική και μακρόχρονη ίσως διεργασία), αλλά και να σκεφτόμαστε κάθε φορά τον τρόπο που θα το κάνουμε προκειμένου να έχουμε τα καλύτερα αποτελέσματα...
In anticipation of my resurrection...
Αγαπητοί φίλοι, και φίλε μου AVATARGR, αυτή τη στιγμή που γράφω,
δε θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω απόλυτα στο ερώτημα που τίθεται.
Δυστυχώς, ότι έχει γίνει έγινε και τίποτε δε μπορεί να το ξεγράψει,
αλλά τουλάχιστον υπάρχει χρέος να αποκομισθεί μια διδασκαλία...
Διαβάζοντας το παρόν θέμα, ένιωσα σήμερα μια σύμπνοια ψυχής,
ένιωσα ότι καθόλου τυχαία δεν εμφανίστηκε αυτό μπροστά μου.
Θέλω να σας γράψω ότι βρέθηκα στη θέση να προσφέρω, χωρίς να
εκτιμήσω, παρά εντελώς επιπόλαια τις συνέπειες και τις ευθύνες
της προσφοράς μου. Όσον αφορά το βαθύτερο κίνητρο, τώρα ξέρω ότι
ήταν περισσότερο εγωιστικό, απ' ότι ήθελα να πιστεύω.
Έδωσα "απλόχερα" αυτό που εγώ νόμιζα ότι έπρεπε να δώσω, προκειμένου
να "βοηθήσω", αλλά υπερτίμησα την κρίση μου. Ποιά ήμουν εγώ να
γνωρίζω τί ήταν το σωστό, το απαραίτητο, ποιά ήμουν εγώ να
προδιαγράψω και να ορίσω το μέλλον ενός άλλου ανθρώπου, όταν δε
γνωρίζω το δικό μου; Ποιά ήμουν εγώ που εύκολα και αβασάνιστα
πήρα τη θέση ενός Θεού, ενός από μηχανής Θεού με τη λύση στα
χέρια μου και πόσο πραγματικά σκέφτηκα τί υποσχόμουνα;
Δεσμεύτηκα για μια προσφορά, που δεν ήμουν πραγματικά ικανή να
προσφέρω. Χρησιμοποίησα πολύ επιπόλεα και σπάταλα τη λέξη "ΑΓΑΠΗ",
χωρίς ούτε καλά-καλά να ξέρω τί σημαίνει, σαν δικαιολογία για
την προσφορά μου. Ανέλαβα μια ευθύνη, που ίσως θα μπορούσε να
στοιχίσει μια ζωή, και ορκίστηκα ότι θα πολεμίσω μέχρι το τέλος.
Περισσότερο είδα αυτή μου την πράξη ως μια προσωπική μάχη, έναν
αγώνα ώστε να επιδείξω τις "δυνάμεις" μου, παρά ως μια ταπεινή
πράξη αλτρουϊσμού. Υπερτίμησα λοιπόν τις προθέσεις μου και τις
δυνάμεις μου και βρέθηκα στη δυσσάρεστη θέση να πάρω πίσω το λόγο
μου, τον όρκο μου, τη δέσμευσή μου.
Έμαθα ότι δυστυχώς κάποια πράγματα είναι μη αναστρέψημα, ότι μόνοι
μας κουβαλάμε τις ευθύνες των πράξεών μας και ότι πρέπει να
σκεφτόμαστε πολύ καλά τί ακριβώς δίνουμε, γιατί αντί για το καλό
μπορούμε να προκαλέσουμε μεγάλο κακό.
Σας διαβεβαιώ λοιπόν ότι σε κάθε πάρε-δώσε διακινδυνεύουμε και
παίρνουμε ευθύνη και για τον εαυτό μας αλλά και για τον αποδεχτη της
προσφοράς μας.
Ποιοί είμαστε για να γνωρίζουμε τις πραγματικές ανάγκες του άλλου;
Πόσο καλά γνωρίζουμε το τί δίνουμε και αν έχουμε για να δώσουμε;
Πόσο σίγουροι είμαστε για το κίνητρο της προσφοράς μας;
Πόσο σίγουροι είμαστε για το αν πραγματικά δίνουμε, ή ζητάμε να
πάρουμε;
Ο ψαράς που βάζει το δόλωμα στο αγκίστρι δεν προσφέρει τροφή στο
ψάρι, αλλά το θάνατο, το ίδιο και το τυράκι στη φάκα που ξεγελά
το ποντίκι...
Με την προσφορά επεμβαίνεις στη μοίρα του άλλου και κατά κάποιον
τρόπο δεσμεύεις την ελευθερία της βούλησής του...
Μετά τη συνδρομή και των υπολοίπων φίλων στο θέμα σου, θα δευτερολογήσω.
Η αγάπη και η προσφορά δεν είναι πάντα ο καλύτερος τρόπος για να κάνουμε καλό στους άλλους. Μερικές φορές μπορεί να είναι εξαιρετικά βλαβερός ένας τέτοιος τρόπος αντιμετώπισης. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα για τις επιπτώσει που μπορεί να έχει ακόμα και η μητρική αγάπη.
Γνώμη μου είναι πως αυτός που δίνει πρέπει να έχει και την διάθεση να πάρει.
Να είναι δεκτικός και όχι ακατάδεκτος.
Ο ακατάδεκτος είναι επιφυλακτικός/κλειστός. Συνήθως δεν προσφέρει και όταν το κάνει γίνεται από ιδιοτέλεια. Μπορεί να φαίνεται ότι έχει διάθεση προσφοράς αλλά στο βάθος περιμένει κάποιο όφελος. Στις καθημερινές μας σχέσεις είναι σχετικά απλό να εντοπίσουμε μια τέτοια συμπεριφορά και είναι γνωστό ότι ο ακατάδεκτος ως τύπος ανθρώπου αντιμετωπίζεται με καχυποψία από πολλούς.
Στο χώρο των ιδεών είναι εκείνος που φαίνεται ότι θέλει να προσφέρει γνώσεις (γκουρού, δάσκαλος, παντογνωστης) αλλά δεν έχει καμιά διάθεση να λάβει γνώσεις από τους άλλους. Απλώς προσφέρει για να προβάλει και να αναπαράγει τον εαυτό του.
Ο αληθινός δίαυλος γνώσης είναι ταυτόχρονα δάσκαλος και μαθητής. Προσφέρει και δέχεται, αλληλεπιδρά.
Ο αληθινός άνθρωπος προσφέρει και δέχεται συναισθήματα, γνώσεις, εμπειρίες. Αλληλεπιδρά. Έτσι αναπτύσσεται το ενδιαφέρον και η αγάπη για τον συνάνθρωπο.
Η διάθεση για προσφορά από μόνη της δεν διαφέρει και πολύ από την τάση για συγκέντρωση.