- ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ - ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Θα μπορούσαν επίσης να συζητηθούν, αν δεν γράφονταν μόνο για προπαγανδιστικούς λόγους. Δεν έχει σημασία αν είναι αλήθεια ή όχι. Σημασία έχει ότι τα γράφεις όχι για να συνεισφέρεις αλλά για να επιτεθείς και να μειώσεις.

Σε βεβαιώ και εγώ ότι πολλοί πιστοί έκαναν όλα αυτά που είπες. Και δυστυχώς υπάρχουν πολλοί που ακόμα κάνουν. Και κατατάσσεις τον «Θεό» τους στα βάραθρα.

Σε βεβαιώ επίσης και κάτι που ξέρεις αλλά υποκριτικά κρύβεις ότι και πολλοί άλλοι πιστοί ΔΕΝ έκαναν αυτά που λες αλλά εφάρμοσαν τις αρχές της αγάπης, της ανιδιοτέλειας, της ελεημοσύνης, της θυσίας......

ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΕΙΧΑΝ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΘΕΟ?????

Το δικό τους (των δεύτερων πιστών) θεό που τον κατατάσσεις???

Μήπως είναι εμπαθές να χαρακτηρίζουμε ένα θεό από κάποιους πιστούς του???? Άλλωστε άνθρωποι είναι και αυτοί όπως εσείς....

"Ωραίο" να κινούμαστε από την εμπάθεια μας αλλά η ρημάδα δεν κρύβεται.......

Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ

Edited by - ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ on 18/04/2006 15:16:46

Edited by - ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ on 18/04/2006 15:17:21

Καλή μελέτη......

Αυτά που ανέφερα για το πρόσωπο σου και τη στάση σου εδώ μέσα ήταν αυτά που πίστευα και που αισθανόμουν. Εάν σε προβλημάτισαν σου ζητώ συγγνώμη.

Περιμένω τη συνεισφορά σου στο τοπικ όποτε θεωρήσεις ότι είναι αναγκαίο. Δεν χρειάζεται να ρισκάρουμε και μπινελίκια

Να είσαι καλά και ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

quote:

---

ο κάθε άνθρωπος έχει την δική του μοναδική Εωσφορική δυναμική (να φέρει το Φως ) από την στιγμή που έρχεται στο κόσμο τούτο ..

---

Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ

Να΄σαι καλά αγαπητέ για τα εύστοχα και ωστόσο λιτά σου λόγια. Μακάρι, να υπήρχαν και άλλοι πολλοί σαν και σένα, και ειλικρινά σου λέω, δεν το γράφω διότι μου «ταιριάζει» η στιγμή αλλά ούτε και για να ρίξω το γάντι.

Άλλωστε, δεν φημίζομαι για το ότι μασάω τα λόγια μου…..

Βλέπεις, υπάρχουνε άνθρωποι που πέρα από το Εγώ τους, πέρα από την μύτη τους ουσιαστικά, δεν μπορούνε, και ίσως, δεν αντέχουνε καν να δούνε. Ο τρόπος που αντιδρούνε, κυριολεκτικά ανήμποροι να πλαισιώσουνε τον Λόγο που υποθέτουνε ότι νέμονται και αντιλαμβάνονται, σχεδόν παιδαριώδης.

Το χειρότερο δε, θεωρούνε ότι κόπτομαι προσωπικά για την παρουσία τους και όχι για τις θέσεις που θέλουνε να ενδύσουνε με την προσωπική «πινελιά» τους, λες και τους γνωρίζω ή οτιδήποτε άλλο επί προσωπικού……

Έτσι, κρυβόμενοι ΠΙΣΩ από γενικόλογες αναφορές και αέναες επαναλήψεις τρίτων προσώπων, σε σχέση με το «οικόπεδο» τους (την ορθοδοξία…), αλλά και κάποια ιδιόμορφη- κατ επίφαση-αδελφοσύνη της πίστης που ως φθηνή δικαιολογία προβάλλουν, δικαιολογούν την ψυχική αδυναμία τους με ένα….{Η συζήτηση μας έληξε........}.

Στην ουσία, η συζήτηση για αυτούς, έχει προ καιρού λήξη. Απλά, προσποιούνται…..

Να είσαι καλά αγαπητέ, και μην αφήσεις εξ αιτίας τέτοιων συμπεριφορών-ατόμων-τα τόσα άλλα ενδιαφέροντα topic αυτού του forum.

και με τι στοιχεια εκρινες οτι προπαγανδιζω;;;
μονο και μονο γιατι δεν ξεχναω οτι εχουν γινει ;;;
μονο και μονο γιατι εχως το θαρος να πω οτι ειμαι αθεος;;

<<Σε βεβαιώ και εγώ ότι πολλοί πιστοί έκαναν όλα αυτά που είπες. Και δυστυχώς υπάρχουν πολλοί που ακόμα κάνουν. Και κατατάσσεις τον «Θεό» τους στα βάραθρα.>>

ναι γιατι ενας θεος που επιτρεπει να γινονται αυτα με ασπιδα τον ιδιο τοτε ειναι αξιος της μοιρας του
εκτος και αν δεν υπαρχει αλλα καποιοι τον κατασκευασαν για να κανουν οτι κανουν

<<Σε βεβαιώ επίσης και κάτι που ξέρεις αλλά υποκριτικά κρύβεις ότι και πολλοί άλλοι πιστοί ΔΕΝ έκαναν αυτά που λες αλλά εφάρμοσαν τις αρχές της αγάπης, της ανιδιοτέλειας, της ελεημοσύνης, της θυσίας......

ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΕΙΧΑΝ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΘΕΟ?????

Το δικό τους (των δεύτερων πιστών) θεό που τον κατατάσσεις???>>

αν ειναι ο ιδοιος με τον αλλων τοτε στους δυπροσωπους

<<Μήπως είναι εμπαθές να χαρακτηρίζουμε ένα θεό από κάποιους πιστούς του???? Άλλωστε άνθρωποι είναι και αυτοί όπως εσείς....>>

οι πιστοι του καθε θεου που διαλαλουν οτι εχουν αμεσο παρε δωσε με τον θεο τους με τις πραξεις τους κρινετε ο θεος τους
ο θεος τους ειναι υπευθηνος για οτι κανουν οι πιστοι του

<<"Ωραίο" να κινούμαστε από την εμπάθεια μας αλλά η ρημάδα δεν κρύβεται.......>>

να που συμφωνουμε σε κατι

Αγαπητέ Dying Incubus (κατά το κοινοβουλευτικό "κε Πρόεδρε")

Ελπίζω ολόθερμα να έρθει μία εποχή
όπου τα παιδιά μας στο σχολείο και στο Πανεπιστήμιο
πέραν από τα θρησκευτικά των πιστών και τη θρησκειολογία των αθέων και των αγνωστικιστών,
θα σπουδάζουν και τη θρησκειογονία.

Θα βάζει ο δάσκαλος, ή ο καθηγητής, μια ομάδα παιδιών
να χρησιμοποιήσουν την άφθονη φαντασία που εκ φύσεως διαθέτουν,
να δημιουργήσουν μία θρησκεία.

Στην αρχή η θρησκεία αυτή θα έχει τα βασικά - μια υποτυπώδη κοσμογονία, μια υποτυπώδη θεωρία για το τι υπάρχει πριν τη γέννηση και μετά το θάνατο, τι, ποιός και πού είναι ο Θεός, η Θεά, το Θείο ή οι Θεοί, μια υποτυπώδη λατρεία.

Μετά θα καλούνται άλλα παιδιά να αντικρούσουν τη θρησκεία αυτή, να πούνε ότι είναι παράλογη, ψεύτικη, εξτρεμιστική, βάρβαρη, αντιδραστική, αλαζονική, αδιάφορη, κενή περιεχομένου, ακαδημαϊκή, νοησιαρχική, αταβιστική, οπισθοδρομική, φανταστική

και μετά θα καλείται η πρώτη ομάδα, ή κάποια άλλη ομάδα παιδιών να απαντήσει στις κατηγορίες της προηγούμενης, να συμπληρώσει τα κενά, να εδραιώσει με Λόγο την εσωτερική συνοχή της θρησκείας, να δημιουργήσει τα υπονοούμενα, να προσδιορίσει τις εισόδους και τις εξόδους, μέχρι να φθάσει μέχρι

τα δόγματα, τη σύνδεση των δογμάτων με τη λατρεία, τη διερεύνηση της δυνατότητας σύνδεσης της δογματολατρείας με τον εχθρικό κοινωνικό περίγυρο, της δυνατότητας προσηλυτισμού, καλώς ή κακώς εννοούμενου, της δυνατότητας αναβάθμισης της μικρής αίρεσης σε αναγνωρισμένη θρησκεία και στη συνέχεια σε επίσημη θρησκεία.

Ίσως τότε - ίσως λέω - να καταφέρουν οι νέοι άνθρωποι να κατανοήσουν τη διαφορά του εξωτερικού με το εσωτερικό και του εσωτερικού με το όντως εσωτερικό, τη διαφορά του μηνύματος από τη διδασκαλία, το δόγμα, την οργανωμένη λατρεία και τη θρησκεία

και να αποστραφούν την ισχύ του σφραγιδοφόρου και τη χυδαιότητα του ακτιβιστή, να καταλάβουν ότι επί δέκα χιλιάδες, εκατό χιλιάδες, ένα εκατομμύριο χρόνια

"ελευθερία ανάπηρη και πάλι σου τάζουν".

Θέλω μονάχα να αναφερθώ σε κάτι που νομίζω είναι ανακριβές.
Έγραψες: «Ο Παύλος βέβαια μας συμβουλεύει να μην χαιρετάμε καν τον αιρετικό…»

Δεν έχω υπ’ όψιν μου να αναφέρεται κάτι τέτοιο από τον Παύλο. Στην προς Τίτον (Γ10-11) αναφέρει: «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού» δηλαδή μη κάθεσαι να επιμένεις με κάποιον που αφού έχετε συζητήσει και μια και δυο φορές επιμένει στη δική του δοξασία. Δεν νομίζω όμως ότι αναφέρεσαι σε αυτό.

Ίσως εννοείς αυτό που γράφεται στη Β’ Επιστολή του Ιωάννη «ει τις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν (του Χριστού) ου φέρει, μη λαμβάνεται αυτόν εις οικίαν, και χαίρειν αυτώ μη λέγετε». Όμως αυτό αφενός εγράφη από τον Ιωάννη και αφετέρου αναφέρθηκε με αφορμή κάποια συγκεκριμένα περιστατικά. (Τελικά η μελέτη όντως βοήθησε και ιδού κάποια επιπλέον στοιχεία γι αυτό ειδικά το χωρίο).

quote:

---

ναι γιατι ενας θεος που επιτρεπει να γινονται αυτα με ασπιδα τον ιδιο τοτε ειναι αξιος της μοιρας του

---

¨Ένας πραγματικός Θεός, ο οποίος θα έχει όλα αυτά τα κατηγορήματα που του αποδίδουν οι πιστοί του χριστιανικού δόγματος, όπως Νόηση και Συναισθήματα, μάλλον φαντάζει με εξόχως μεγάλη δόση ΑΠΡΟΝΟΗΣΙΑΣ και ΠΑΓΩΜΕΝΑ προς τον άνθρωπο συναισθήματα.

Και τούτο διότι όταν θέλουμε να στηρίξουμε τις Σωτηριολογικές μας φιλοδοξίες επικαλούμαστε την «θέληση Του» να μας σώσει, όταν όμως ερωτόμαστε ως προς τον ατελείωτο πόνο και δυστυχία που υπήρχε και υπάρχει στη γη, με πείνα, αρρώστιες και λοιμούς κατά αθώων ψυχών, τότε…….ο Θεός μας ξαφνικά «σέβεται» δια ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ του το δημιούργημα του!!!!!

Δουλειά και μέλημα ενός «Πάνσοφου», «Πανάγαθου» και «γεμάτου αγάπη» Θεού, είναι να ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ το δημιούργημα του, να γίνεται ΘΥΣΙΑ για το δημιούργημα του, να ανέχεται και ένα και ΧΙΛΙΑ ΕΝΑ (δήθεν) προπατορικά σφάλματα, να ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΙ όταν εκατομμύρια αθώες ψυχές ΛΙΜΟΚΤΟΝΟΥΝ από την πείνα και την έλλειψη νερού, και όχι να αρέσκεται καθισμένος στο νεφέλωμα του να παρακολουθεί το πώς και ποιος του έχει δηλώσει……πίστη και υποταγή!

Ο Θεός που ΦΑΝΤΑΣΤΗΚΑΝ ορισμένοι, ο Θεός που ΕΧΤΙΣΑΝ εσχατολάγνοι Σχολαστικιστές, είναι εκ των πραγμάτων μια ΑΔΙΕΞΟΔΗ ΡΗΤΟΡΙΚΗ και τίποτα περισσότερο. Δεν αρκεί το ένδυμα της Ελληνικής φιλοσοφίας, δεν αρκεί ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, δεν αρκούνε οι Πυθαγόρειοι, για να ομορφαίνουν το κακοραμμένο ρούχο της Ιουδαϊκής Μεσσιανικής προσμονής. Μιας προσμονής που άλλοι την έφτιαξαν για αποκούμπι του εξαθλιωμένου λαού, και άλλοι την παρέλαβαν και έφτιαξαν τον «Θεό» που είδαν στο πρόσωπο ενός λαϊκού αγωνιστή ονόματι Ιησούς…….

Δίχως να έχουνε δώσει ΠΟΤΕ απαντήσεις σε μια ατελείωτη σειρά ερωτημάτων, έχουνε το θράσος να μιλάνε για…………«τον σεβασμό του Θεού προς το δημιούργημα του», καλύπτοντας έτσι απλά ΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ τους αλλά και τον φόβο τους.

Τον φόβο της αλήθειας, διότι αυτήν φοβούνται τελικά.

1. Υπάρχουν, δέχεται ο Μάξιμος, δυο είδη αληθείας, αφού για την απόκτησή τους δυο όργανα χρησιμοποιούμε, το λόγο ή το νου.

2. Το πρώτο είδος, αυτό που αποκτούμε με το λόγο, είναι η κοινή ανθρώπινη γνώση, αποτέλεσμα συλλογιστικό. Για να είναι όμως δυνατή η γνώση, παρατηρεί ο Μάξιμος, πρέπει να υπάρχει αντιστοιχία ανάμεσα στον αισθητό και το νοητό κόσμο.

3. Το βασικό αυτό πρόβλημα που ο Πλάτων επιχείρησε να το λύση με τη θεωρία των ιδεών, ο Μάξιμος επιχειρεί να το λύση με την αλληγορία και το συμβολισμό. Καθένας από αυτούς τους δυο κόσμους είναι, λέγει, αλληγορία και σύμβολο του άλλου, για όσους,βέβαια έχουν μάτια για να βλέπουν.

4. Έτσι ο νοητός κόσμος βρίσκει τη συγκεκριμένη του μορφή; με μυστικό τρόπο, στα είδη του αισθητού κόσμου που είναι συμβολικά.

5. Μπορούμε λοιπόν με τα φαινόμενα να συλλάβουμε τα μη φαινόμενα, και το σπουδαιότερο,

6. μπορούμε από τα μη φαινόμενα με μια πνευματική θεωρία να συλλάβουμε τα φαινόμενα.

7. Το δεύτερο είδος είναι η ενόραση του νου που ενώνει. τον άνθρωπο με το Θεό. Αυτή δεν είναι αλήθεια με το συνηθισμένο νόημα του: όρου. Είναι η ζωή εν τω Θεώ. Γι' αυτό, για να φτάσει κανείς εκεί, χρειάζεται μια ασκητική και μερικές αρετές: την αγάπη, τη σωφροσύνη και την προσευχή.

8. Η πρώτη αρετή καταπραΰνει το θυμικό, η~ δεύτερη κάμπτει την επιθυμία, όσο για την προσευχή, αυτή χωρίζει το νου από όλες τις σκέψεις, και τον παρουσιάζει εντελώς γυμνό στο Θεό. Οι σκέψεις είναι αντιλήψεις για όντα, είτε αισθητά, είτε νοητά. Όταν ο νους καταγίνεται με τα πράγματα, αυτό που κάνει στην πραγματικότητα είναι να στριφογυρίζει γύρω σε αντιλήψεις που απορρέουν απ' αυτά. Η χάρη της προσευχής τον αποσπά από τις αντιλήψεις και τον δένει με το Θεό. Τότε ο νους επειδή στρέφεται προς το Θεό, με τη θεϊκή ακτινοβολία θεούται κι' αυτός. Πρέπει όμως να σημειώσομε καλά ότι καμιά ασκητική στερημένη την αγάπη δε φέρνει στο Θεό.

9. Πότε όμως η προσευχή αποσπά τον άνθρωπο από τις αντιλήψεις και τις σκέψεις; Τον αποσπά όταν έχει συναισθανθεί πως το είναι είναι ανώτερο από το γινώσκει.

10. Όπως έχομε λοιπόν δυο γνώσεις, δυο αλήθειες, έχομε και, δυο βαθμούς τελειότητας του ανθρώπου, το γινώσκειν και το είναι. Το πρώτο είναι ίδιον του ανθρώπου, το δεύτερο είναι ίδιον του Θεού.

11. Η χάρις του Θεού μπορεί να κάμει ώστε ο άνθρωπος να φτάσει στο είναι. Θα πρέπει όμως γι' αυτό να σβήσει από την ψυχή του κάθε συλλογισμό, κάθε αντίληψη, να καθαρθή. Τότε θα τον πλημμυρίσει το είναι.

12. Τούτη η ορμή προς το είναι, που υπερνικά το γινώσκειν δεν αποτελεί τόσο μέθοδο για την απόκτηση της αλήθειας, όσο μια ασκητική, μια τελειότητα ζωής, κανόνα ηθικής και φιλοσοφίας μαζί.

13. Τό γινώσκειν είναι ο απαραίτητος πρώτος βαθμός, θα γυμνασθούμε στο σχολειό του εκεί ,θα ετοιμαστούμε πριν φτάσωμέ την ενόραση, και, μέσον της, τη θέωση

14. Το «κατ' εικόνα» σημαίνει κυρίως, λέγει ο Μάξιμος, τον νουν και την ελεύθερη βούληση, το αυτεξούσιο. Όσο για το «καθ' ομοίωσιν» αυτό αναφέρεται στην ηθική τάξη, στην άσκηση της αρετής.

15. Ο Μάξιμος παρέχει και το μέσο για την επιτυχία του σκοπού, μέσο: να ελαττώνεις κάθε μέρα και περισσότεοο το άλογο μέρος της ψυχής σου.

Βλέπομε στο Μάξιμο, όπως είδαμε και στον Ψευδοδιονύσιο, τίς καταβολές, τις απόψεις που ήρθε αργότερα να συνεχίσει ο Δαμασκηνός, τους δρόμους που ακολούθησαν όλοι οι μυστικοί του Χριστιανισμού. Και βλέπομε ακόμη πόσο τα εμπειρικά θέματα του απλού ασκητισμού της Θηβαΐδος ακόμη και του Κλίμακος γίνονται στα χέρια του Μαξίμου θεωρητικός λόγος, έρευνα εσωτερική, σύνθεση φιλοσοφική, η οποία αγκαλιάζει το σύμπαν και προσπαθεί να το ερμηνέψη και αναζητά όχι την πάλη κατά της σάρκας, αλλά το φωτισμό του νου με το νου. Όταν αυτός φωτιστή, όλα μετουσιώνονται. (Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΥ ! )

«Κεφάλαια περί Αγάπης» του Μάξιμου του Ομολογητή.

1.16 (ιστ’) Ο αγαπών με, φησίν ο Κύριος, τάς εντολάς μου τηρήσει· αύτη δε έστιν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλήλους. Ο ούν μή αγαπών τον πλησίον την εντολήν ου τηρεί· ο δε την εντολήν μή τηρών ουδέ τον Κύριον αγαπήσαι δύναται.
1.17 (ιζ’) Μακάριος άνθρωπος, ο πάντα άνθρωπον εξ ίσου αγαπήσαι δυνηθείς
4.55 (νε’) Ο αγαπών τον Χριστόν, πάντως και μιμείται αυτόν κατά δύναμιν. … Ου γαρ ο λέγων μοι, φησί, Κύριε Κύριε, ούτος εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλά ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου·...
4.98 (ƒη’) Οι μεν του Χριστού φίλοι πάντας αγαπώσι γνησίως, ουχ υπό πάντων δε αγαπώνται· Οι δε του κόσμου φίλοι ουδέ πάντας αγαπώσι ουδέ υπό πάντων αγαπώνται. Και οι μεν Χριστού μέχρι τέλους την συνέχειαν της αγάπης διατηρούσιν· οι δε του κόσμου, μέχρις ου αλλήλοις δια τα του κόσμου προσκρούσωσι.
2.9 (θ’) Δια τας πέντε ταύτας αιτίας οι άνθρωποι αγαπώσιν αλλήλους είτε επαινετώς είτε ψεκτώς· οίον ή διά τον Θεόν, ως ο ενάρετος πάντας και ως ο τον ενάρετον καν μήπω ενάρετος·
ή δια φύσιν, ως οι γονείς τα τέκνα και έμπαλιν·
ή δια κενοδοξίαν, ως ο δοξαζόμενος τον δοξάζοντα·
ή δια φιλαργυρίαν, ως ο τον πλούσιον δια λήψιν·
ή δια φιληδονίαν, ως ο την γαστέρα θεραπευόμενος και τα υπογάστρια.
Και η μεν πρώτη, επαινετή· η δε δευτέρα, μέση· αι δε λοιπαί, εμπαθείς.