- Τελούσαν ανθρωποθυσίες οι αρχαίοι Έλληνες, κατά την ιστορική περίοδο;(πρόσφατη αναγνώριση 12θεϊσμού) - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
19/04/2005
Όσο ερμηνεύετε την αμαρτία ως σφάλμα, το μυαλό σας θα γίνεται σαν τον λαβύρινθο του Μίνωα, δαιδαλώδης και σκοτεινό. Στο τέλος άκρη δεν θα βρείτε, γιατί Θησέας και Αριάδνη υπήρξαν μία φορά. Κι αυτή η φορά, ανήκει στην Μυθολογία...
21/04/2005
Όσοι δεν συνάγουν μετ' εμού, ακολουθούν διαφορετικό δρόμο από εμένα, "σκορπίζονται" και διασκορπίζονται μόνοι τους. Εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτούς, ούτε τους "σκορπίζω", ούτε τους "συγκεντρώνω". Τα σκόρπια βρίσκονται στο κεφάλι τους...
23/04/2005
Το μεγαλύτερο "πρόβλημα" της ψυχής των ανθρώπων, είναι η αυταπάτη.
30/04/2005
Ακολούθησε τον Θεό σου, - που δεν απέχει πολύ από τον δικό μου - με όλη την δύναμη της καρδιάς σου και με όλο σου το "είναι". Αλλά μην βάζεις ερωτηματικά στο τέλος των σκέψεών σου. Μην αμφιβάλλεις. Αν αμφιβάλλεις, άκουσε κάποιον που δεν αμφιβάλλει. Αν αμφιβάλλεις, η αμφιβολία σου θα καταφάγει την πίστη σου, όπως το σαράκι που τρώει το ξύλο. Να είσαι τέλειος, όπως είναι ο Θεός σου.
01/05/2005
Όταν όμως γνωρίζεις, μπορείς να ορίσεις & να περιορίσεις. Για να ορίσεις κάτι, κάποιον, ή να τον περιορίσεις στα πλαίσια ενός ορισμού, πρέπει πρώτα να γνωρίζεις τα πάντα γι' αυτόν. Μονάχα τότε ο ορισμός σου, θα καλύπτει πλήρως την γνώση σου. Διαφορετικά, αν ο ορισμός βασίζεται σε αοριστολογίες, η ίδια η γνώση σου είναι κι αυτή αόριστη και ελλιπής. Να θυμάσαι πως η γνώση δεν είναι πνευματική, αλλά υλική. Καταλαμβάνει χώρο και διανέμεται στους ανθρώπους σε μέρη. Άλλος την δέχεται, άλλος όχι. Αυτοί που την θεωρούν άχρηστη - που είναι και οι περισσότεροι - και δεν μπορούν να την δεχτούν, εργάζονται υπέρ των άλλων, των ολίγων που την συγκεντρώνουν σπυρί σπυρί. Γι' αυτό οι άνθρωποι λένε πως η γνώση ανήκει στους ολίγους...
01/05/2005
Η φιλοσοφία δεν αλλάζει τον άνθρωπο. Τον συντηρεί στο επίπεδό του. Είναι μια κούφια γνώση. Δεν υπάρχουν πιο ανόητοι άνθρωποι από τους φιλόσοφους. Δεν κάνουν τίποτε. Θεωρητικολογούν προσφέροντας συστήματα και φαινομενικές απαντήσεις σε ερωτήματα που οι ίδιοι θέτουν στους εαυτούς τους, που είναι όμως τακτοποιημένες με την λογική τους. Υπάρχουν εξαιρέσεις, δεν λέω, είναι όμως ελάχιστες. Οι περισσότεροι είναι ανόητοι. Δεν λύνουν. Δένουν...
01/05/2005
Όποιος διερωτάται για τις προθέσεις μου, κάνει μια τρύπα στο νερό του μυαλού του. Δεν υπάρχουν.
Η πίστη προέρχεται στον άνθρωπο από το ίδιο κέντρο. Είναι κοινή για όλους τους ανθρώπους. Αυτό που την διαχωρίζει και φαίνεται στον καθένα διαφορετικό, είναι η κατεύθυνσή της και ο βαθμός κλονισμού της. Άλλος κατευθύνει την πίστη του σε ένα είδωλο και η πίστη του είναι ακλόνητη. Άλλος στον αόριστο Θεό του και πάλι είναι ακλόνητη. Και οι δύο, είναι πιστοί με τον ίδιο βαθμό πίστης, τον ακλόνητο. Και οι δύο πιστεύουν. Δεν μπορείς να πεις, ο πρώτος είναι άπιστος, ο δεύτερος όχι, ούτε μπορείς να πεις το αντίθετο. Οι άνθρωποι πιστεύουν όταν δεν μπορούν να γνωρίσουν. Γι' αυτό ακριβώς μίλησα στον Usagi για την πίστη του, και όχι για την γνώση του. Όταν όμως θέλεις να ορίσεις, ο ορισμός σου πρέπει να φιλοξενήσει και την πίστη σου και την γνώση σου. Πρέπει να καλύπτει και τα δύο. Αυτό δεν συμβαίνει συχνά. Οι Χριστιανοί ορίζουν σύμφωνα με την πίστη τους. Ελάχιστοι γνωρίζουν. Οι Βουδιστές ορίζουν σύμφωνα με την γνώση τους. Ελάχιστοι πιστεύουν. Κανένας από τους δύο δεν μπορεί να ορίσει πραγματικά...
01/05/2005
Γιατί θεωρείτε πως το τέλειο και το θαυμαστό είναι και απροσπέλαστα από εσάς ? Γιατί νομίζετε πως όταν τα βρείτε θα νιώσετε κάπως διαφορετικά ? Γιατί πιστεύετε πως ένας τέλειος άνθρωπος πρέπει να έχει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, να είναι κάπως, ή να διαφέρει από εσάς ? Όποιος θεωρεί το τέλειο πως είναι και ασύλληπτο, δεν πρόκειται να το συλλάβει ποτέ. Η ζωή του θα μοιάζει με μια διαρκής καταδίωξη του ασύλληπτου τέλειου. Στο τέλος τίποτε δεν θα έχει κάνει, γιατί θα τον προλάβει ο θάνατος. Μα, κι όταν πεθάνει, τίποτε πάλι δεν θα έχει αλλάξει μέσα του. Πάλι θα στενοχωριέται που δεν είχε την τέλεια κηδεία. Θα του φαίνονται λίγα τα στεφάνια, ψεύτικοι οι μαυροφορεμένοι προσκεκλημένοι του, ψεύτικα τα λόγια του παπά και θα χαμογελάει ειρωνικά. Η ειρωνεία του, δεν θα λείψει ακόμη κι απ’ τον θάνατό του. Μα, τι σόι άνθρωποι είστε ? Πεινάτε. Σας δίνουν ψίχουλα και δεν καταδέχεστε να φάτε. Σας δίνουν καρβέλια και περιφρονείτε τον δότη σας, ζητώντας επιτακτικά να σας δώσει και το λόγο για τούτη την πράξη του. Τότε γιατί δεν ζυμώνετε το δικό σας ψωμί και να ταΐσετε εσείς τους υπολοίπους ? Γιατί δεν γίνεστε οι ίδιοι δότες ? Ρωτάτε. Μα όταν έρχονται οι απαντήσεις, δεν τις δέχεστε. Πως είναι τότε δυνατόν να αποκαλυφτεί σε σας κάτι ? Κατανοείτε την φυλακή σας, μα όταν κάποιος σας πει «Να! Βγες από δω! Υπάρχει φως !», του κάνετε ακτινογραφία και τον περνάτε από χίλια δυο κόσκινα. Αν δεν συνειδητοποιήσετε τον εγκλεισμό σας, πως θα αναζητήσετε την ευκαιρία του απεγκλωβισμού σας ? Αν θεωρείτε πως είστε ελεύθεροι, ποια ευκαιρία να σας δοθεί ? Αν δεν πιστέψετε αυτούς που έχουν ήδη απεγκλωβιστεί πως θα βοηθηθείτε ? Αν δεν πάρετε τα εργαλεία των απεγκλωβισθέντων, τον κασμά, την τσάπα, το φτυάρι, πως θα σκάψετε την σήραγγα που θα σας χαρίσει την ελευθερία σας ?
Γιατί θαρρείτε πως κανείς απ’ όσους γνωρίζουν δεν έρχονται να σας μιλήσουν ? Γιατί νομίζετε πως η γνώση είναι κρυμμένη ? Γιατί δεν είναι για τα μούτρα σας ! Γιατί, τι να σου πει κάποιος, όταν του λες «δεν θυμάμαι κάποιος από το φόρουμ να δήλωσε μαθητής σου». Ποιος σου είπε ανόητε πως ψάχνουμε για μαθητές ? Εργαζόμαστε για σένα, μα εσύ κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου. Κοιμήσου, αλλά μην παρασέρνεις και τους υπόλοιπους στον ύπνο σου. Ίσως έχουν κάποια πιθανότητα να ξυπνήσουν. Γιατί τους την στερείς ? Με ποιο δικαίωμα ? Δεν μαλώνουμε μαζί σας. Δεν αξίζετε να μαλώσουμε μαζί σας, κι όσοι νομίζουν πως μαλώνω όταν ομιλώ με κάποιον, κάνουν λάθος. Η διαφωνία έχει αξία όταν μέσα από αυτήν αποκαλυφθεί η συμφωνία. Μα εσείς ούτε για τούτη την αξία, είστε άξιοι. Συμφωνείτε με όλους εξ’ αρχής, ή διαφωνείτε με όλους, πάλι εξ’ αρχής. Αν διαφωνώ χωρίς να μπορώ να συμφωνήσω στο τέλος, τίποτε δεν κάνω. Έχε όμως υπ’ όψιν σου, πως είτε διαφωνείς είτε συμφωνείς, η εργασία μας συνεχίζεται για σένα, χωρίς εσένα. Κι αν είναι κάτι που μου την βιδώνει μερικές φορές, είναι πως ανήκω σε δαύτους που προσπαθούν να μάθουν μια μηχανή την αμηχανία...
in God we trust
02/05/2005
Έρχεται κάποιος, σου μιλάει. Γιατί το μυαλό σου πάει στο πονηρό ? Γιατί νομίζεις πως αυτός είναι και ο Ιούδας σου ? Έχει σκοπό, κάτι θέλει από εμένα, θα πεις. Χα ! Μπορεί να θέλει τα πάντα από εσένα, μπορεί όμως να μην θέλει απολύτως τίποτε. Δεν ξέρεις, δεν γνωρίζεις, γιατί είσαι τόσο σίγουρος ? Γιατί δεν σκέφτεσαι το δεύτερο ? Πίστη, εμπιστοσύνη. Τι? Τι είπες ? Άσε μας κάτω ρε φίλε ! Πλάκα μας κάνεις ?
Να λοιπόν ο πρώτος πόλεμος. Ως πότε θα πολεμάμε ? Νομίζετε πως το ερώτημά μου διαφέρει και από το αρχικό ερώτημα ? Να η πρώτη δολοφονία. Δολοφονούμε οι ίδιοι την ίδια μας την πίστη, και δεν τρέχει κάστανο. Βιάζουμε οι ίδιοι τις συνειδήσεις μας και πάλι κάτι τρέχει στα γύφτικα. Είναι ποτέ δυνατόν εμείς, εμείς που κάνουμε όλα τα άσχημα, όλα τα αποτρόπαια, όλα τα βρώμικα, πρώτα στους ίδιους μας τους εαυτούς, να μην σταυρώσουμε έναν Ιησού ? Το πιο εύκολο.
Πάντα θα το κάνουμε. Όσο ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τον άνθρωπο, πάντα θα τον σταυρώνει. Όσο ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τον ίδιο του τον εαυτό, πάντα θα τον δολοφονεί.
02/05/2005
Δεν είμαι Χριστιανός. Κατηγορώ όλους τους ανθρώπους, κατηγορώ κι εμένα, που είμαι ανίκανος να πράτω όσα λέω, γιατί είμαι ο χειρότερος από όλους σας εδώ μέσα...
in God we trust
13/01/2005
Ένας άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό του, είναι σίγουρα ανεξέλεγκτος. Δεν μπορεί να του επιβληθεί κανείς. Μπορείς να επιβληθείς σε έναν Ηράκλειτο, σε έναν Ιησού, σε έναν Βούδα ? Όχι, είναι απρόβλεπτοι, όμορφοι, σκληροί εκεί που πρέπει και όταν πρέπει, γλυκύτατοι και πράοι εμπρός σου, ηφαίστεια κοντά σου, καταστροφείς και δημιουργοί, δεν μπορεί κανείς να τους επιβληθεί, να τους δαμάσει, να τους δοκιμάσει, δεν υποκύπτουν, δεν υπακούν σε προστάγματα. Όπως ακριβώς η φύση. Κι όμως είναι τόσο απλοί ! Ένας άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό του, είναι φυσικός αλλά επικίνδυνος για την κοινωνία σας. Δεν προσαρμόζεται.
13/01/2005
Όμως εγώ θα σ’ αγαπώ γι’ αυτό που είσαι. Γιατί δεν προδίδεις εμένα, αλλά τον ίδιο σου το εαυτό, γιατί μέσα σου είσαι Θεός, αλλά δεν το γνωρίζεις. Γι’ αυτό εγώ θα πονάω για σένα περισσότερο και δεν θα σε προδώσω ακόμη και τώρα, που βρίσκεσαι σε τούτη την θέση...
14/01/2005
Ένας άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό του, μπορεί να χρησιμοποιεί τις λέξεις και την γραμματεία τους, δεν τον χρησιμοποιούν αυτές. Η αντωνυμία "εγώ" δεν σημαίνει τίποτε γι' αυτόν. Την χρησιμοποιεί πολύ φυσικά, χωρίς να εννοεί τίποτε παραπάνω ή τίποτε λιγότερο από αυτό που η ίδια η προσωπική αντωνυμία έγινε για να δείξει. Χρησιμοποιεί τον λόγο, ακριβώς για τον λόγο. Λέει την αλήθεια, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, χωρίς να εννοεί ή να υπονοεί τίποτε, χωρίς να ενδιαφέρεται αν τούτα είναι ανοησίες ή εξυπνάδες, χωρίς σκοπό, χωρίς κίνητρο. Μιλά απλά, γιατί η αλήθεια απο μόνη της είναι απλή.
Διακατέχομαι πάντοτε απο την υποψία της ασυναρτησίας μου.
17/01/2005
Υπάρχουν στιγμές που θα βρεις και εσύ, τον δικό σου Χίτλερ, τον δικό σου Τζένγκις Χαν, τον δικό σου Ναπολέων. Τούτοι, είναι όλοι τους πολιτικοί και όλοι τους παράφρονες του κόσμου. Στην περιφέρεια, να θυμάσαι, είναι όλα τούτα που ανήκουν στον κόσμο, στην κοινωνία. Είσαι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Και ο νους σου κουβαλά, όλα τα μικρόβια του παρελθόντος, όλες τις ασθένειες, όλη την ιστορία του παρελθόντος, γιατί ο νους ανήκει στο συλλογικό. Εσύ δεν είσαι αυτός που έριξες την πρώτη ατομική βόμβα ? Εσύ δεν είσαι αυτός που βομβάρδισες αθώους ? Εσύ δεν είσαι αυτός που σφάγιασες, βίασες, βασάνισες, έκαψες, λεηλάτησες, δολοφόνησες, παιδιά, γυναίκες, άνδρες, αθώους ? Εσύ δεν είσαι αυτός που λέει καθημερινά ψέματα μόλις του παρουσιαστεί η ευκαιρία, για να επιτύχεις κάτι ? Έχεις σκοπό, έτσι δεν είναι ? Έχεις κίνητρο, ποιο είναι το κίνητρό σου λοιπόν ? Ποιος είναι ο στόχος σου ? Το χρήμα ? Η δόξα ? Η επιβεβαίωση ? Η κυριαρχία ? Η ανάδειξη του «εγώ» σου ? Για πες μου, σε τι διαφέρεις από έναν Χίτλερ ? Από έναν Ταμερλάνο ? Από έναν δολοφόνο ? Από έναν βιαστή ? Μιλώ σκληρά σε σένα, μα διόλου δεν διαφέρεις από αυτούς. «Όχι !», θα πεις, «εγώ δεν έχω διαπράξει ποτέ όσα μου λες! Είσαι τρελός !». Φτιάξε την φωλιά σου φίλε μου, κρύψου, είναι όμορφα εκεί, είναι ζεστά, φτιάξε τους αντικατοπτρισμούς σου, τις οάσεις σου, μείνε εκεί, στόλισέ την και συνέχιζε να φοβάσαι. Να φοβάσαι ! Δίπλα σου κοχλάζει το ηφαίστειο. Από στιγμή σε στιγμή, θα εκραγεί.
26/01/2005
Πολλοί θα πουν τώρα : «Μα, αν είναι δυνατόν, δεν μπορούν όλες μας οι επιθυμίες πάντα να πραγματοποιούνται !». Σωστά, γιατί αυτό συμβαίνει επειδή τούτες οι επιθυμίες μας υποκινούνται από κάτι, έχουν κάποιο κίνητρο, έχουν απώτερο σκοπό, και συνήθως αυτό το κίνητρο ανήκει σε τούτο τον κόσμο, στον ανθρώπινο, στην κοινωνία, στην επιφάνεια. Ποιος είναι όμως ο σκοπός στο παραπάνω παράδειγμα του δασκάλου του Ζεν ? Η φύση. Ποιος είναι ο δικός μου ο σκοπός, από τι υποκινούμαι και γράφω ? Από την ανάγκη της επικοινωνίας, της κοινωνίας των ανθρώπων, της φυσικής τάσης που έχει ο άνθρωπος να συγκλίνει προς τον συνάνθρωπο και όχι να αποκλίνει. Νιώσε την έννοια της λέξης κοινωνία, κοινότητα, είναι πολύ όμορφη, σημαίνει κοινή ενότητα. Όταν αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω για κάτι, μιλώ, όταν θέλω να απευθυνθώ σε εσάς, γράφω, όταν θέλω να μιλήσω σκληρά, μιλώ σκληρά. Όταν δεν έχω κάτι να πω, κρατώ το στόμα μου κλειστό, για να πουν οι άλλοι. Ξέρετε, τούτο δεν είναι τόσο εύκολο. Φαίνεται απλό, μα δεν είναι.
Δύο τύποι ανθρώπων υπάρχουν : Ο ένας αναζητά την ευτυχία και θα τον συναντήσεις συχνότερα από τον δεύτερο. Τούτος, ο πρώτος, μπορεί ακόμη και να πάει σε μοναστήρι, μα δεν θα αλλάξει. Κι εκεί πάλι την ευτυχία θα αναζητά, την ικανοποίηση, αλλά ίσως με διαφορετικό τρόπο, με προσευχή, με διαλογισμό. Προσπαθεί να γίνει ευτυχισμένος, όλο και πιο ευτυχισμένος.
Ο δεύτερος, είναι αυτός που αναζητά την αλήθεια. Τούτος, είναι σπάνιος. Αυτός επιζητά την πηγή, την αυθεντικότητα, την αλήθεια, που είναι ΜΙΑ, και κοινή για όλους. Ο Ηράκλειτος έλεγε πως ένας, μοναδικός και κοινός είναι ο κόσμος για τους ξυπνητούς και οι κοιμισμένοι ζουν ο καθένας στον δικό του κόσμο. Αυτός που αναζητά την αλήθεια, αυτός ενδιαφέρεται για τον ένα και μοναδικό κόσμο, για την μία και μοναδική αλήθεια. Τούτον, δεν τον ενδιαφέρει η ευτυχία ή η δυστυχία. Δεν τον ενδιαφέρει αν θα μιλήσει γλυκά ή πικρά, δεν τον απασχολεί, ενδιαφέρεται μόνο, όταν μιλάει, να λέει την αλήθεια.
26/01/2005
Όταν αισθάνεσαι ένα με την αλήθεια, τα πάντα ταιριάζουν, όλα συμπίπτουν. Έχουν ρυθμό. Νιώθεις ρυθμό. Είναι η ευτυχία. Και η ευτυχία δεν κερδίζεται άμεσα. Την αλήθεια πρέπει να αναζητάς. Η ευτυχία βρίσκεται όταν βρεθεί η αλήθεια, αλλά ο στόχος δεν είναι η ευτυχία. Όταν γυρεύεις την ευτυχία άμεσα, γίνεσαι όλο και πιο δυστυχισμένος.
26/01/2005
Δεν χρειάζεται να κάνεις προσπάθεια. Έχεις προσπαθήσει κι άλλοτε, έτσι δεν είναι ? Που πήγαν οι προσπάθειές σου ? Πόσες φορές έχεις ορκιστεί πως δεν θα ξαναθυμώσεις με κάποιον και μετά πάλι υπέπεσες στο ίδιο σφάλμα ? Που πήγαν οι όρκοι σου ? Δεν χρειάζεται προσπάθεια. Από τούτη, έχεις πολύ. Χρειάζεται εγρήγορση, συνειδητότητα, να ξέρεις τι συμβαίνει γύρω σου, να είσαι παρόν !!! Μην αφήνεις τον νου σου να σε οδηγεί, μήτε στο παρελθόν, μήτε στο μέλλον, σε οδηγεί στα άκρα, ναι, γιατί μόνο στα άκρα μπορεί να αναπτυχθεί η σκέψη σου, κρατήσου στο μέσον, κρατήσου στο παρόν, στην λεπτή διαχωριστική γραμμή που ενώνει τα δύο άκρα, βρες την «χρυσή τομή», ματζχίμ νικάγια, μην σκέφτεσαι !
Μίλα, όταν έχεις κάτι να πεις. Σιώπα, όταν δεν έχεις. Κοιμήσου όταν νυστάξεις. Ξεκουράσου όταν κουραστείς. Γέλα όταν χαρείς, κλάψε όταν πονέσεις. Μην κάνεις τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο, από αυτά που είσαι πλασμένος για να κάνεις, από την φυσικότητά σου, από την κανονικότητά σου.
26/01/2005
Αν μέσα στην κανονικότητά σου, δεν είσαι ευτυχής, τότε δεν θα είσαι ευτυχής ποτέ. Αυτός που γνωρίζει τον εαυτό του, είναι ευτυχισμένος με μιαν ευτυχία πέραν από κάθε αιτία, ευτυχία απρόκλητη. Η ευτυχία δεν είναι ένα γεγονός που του συμβαίνει, είναι ολόκληρος ο τρόπος με τον οποίο υπάρχει. Στην κόλαση να τον ρίξεις, αυτός θα φτιάξει γύρω του έναν παράδεισο. Ένας παράδεισος θα μπει στην κόλαση μαζί του. Αυτός που δεν γνωρίζει τον εαυτό του όμως, και στον παράδεισο να τον ρίξουν, αυτός γύρω του θα φτιάξει μια κόλαση. Όπου και να πάει, καμιά διαφορά, θα κουβαλάει πάντα τον κόσμο του, θα είναι κοιμισμένος, γιατί μέσα του υπάρχει το σκοτάδι.
Το εσωτερικό σκοτάδι πρέπει να χαθεί. Αυτό σημαίνει αυτογνωσία. Πρέπει να φωτιστείς εντός σου, το σκοτάδι πρέπει να φύγει. Τότε, όπου κι αν πηγαίνεις, το εσωτερικό σου φως, φωτίζει τον δρόμο.