- Τα αγαπημένα μας...ΣΟΚΟΛΑΤΟΕΙΔΗ!!!! - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Λοιπόν:
1)Μερέντα (το κουτάκι του Κιλου με το κουτάλι της σούπας!, να μείνει και τίποτα για αύριο!),(επίσης
προτείνω να πάρετε αράβικες πίτες τις μεγάλες, στο ΑΒ έχουν και να κάνετε ένα γρήγορο
κρεποειδές, αν έχει και ανανά μέσα, επίσης στα ΑΒ θα βρείτε, σούπερ!!)
2)Σοκολάτα γάλακτος ΙΟΝ ((ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ)) σε τεράστιες ποσότητες με συνοδεία γαλλικού καφέ... μάμα μια!
3)Σοκολατάκια τρούφα της Μαίρης με μέλι παρακαλώ όχι ζάχαρη!! (δοκιμάστε να φτιάξετε!!)
4)Μιλκ Σέϊκ Σοκολάτα-Βανίλια (μην ζητήσετε να σας το φτιάξουν στα MacDonalds, παλιά είχα
τσακωθεί πολλές φορές!!! Βασικά μην πάτε καθόλου εκεί!)
5)Derby για πιο γρήγορα σνάκ που πιστεύω έχει την ίδια αξία με την πράσινη σοκοφρέτα!! (έκλεψα λίγο!)
Και ταρατατα... +1 και νο1 είναι το μπακλαβαδάκι Ιωαννίνων απο των Νούσια
(μόνο από εκεί-ναι είναι στα Γιάννινα),
με γέμιση Σοκολάτας και ... κλείστε τα μάτια σας και φανταστείτε!!
Βέβαια αν πάτε στο Νούσια σας προτείνω να πάρετε ένα κιλό απο όλες
τις γεύσεις για εσάς μόνο. Που αν δοκιμάσετε, χαχα, αυτό θα κάνετε!
ο Κισσός... αναρριχάται
"Όταν δεις κάτι κακό σε κάποιον άλλο, γύρισε και εξέτασε πολύ προσεκτικά τον εαυτό σου" Κομφούκιος
www.myspace.com/okissos
quote:
Καλή φάση... μπορώ να πω άψογη!!Λοιπόν:
1)Μερέντα (το κουτάκι του Κιλου με το κουτάλι της σούπας!, να μείνει και τίποτα για αύριο!),(επίσης
προτείνω να πάρετε αράβικες πίτες τις μεγάλες, στο ΑΒ έχουν και να κάνετε ένα γρήγορο
κρεποειδές, αν έχει και ανανά μέσα, επίσης στα ΑΒ θα βρείτε, σούπερ!!)
ο Κισσός... αναρριχάται
"Όταν δεις κάτι κακό σε κάποιον άλλο, γύρισε και εξέτασε πολύ προσεκτικά τον εαυτό σου" Κομφούκιος
www.myspace.com/okissos
Και γιατι δεν περνουμε το 5ακιλο απο το ΜΑΚRO ??? (αυτο για "επαγγελματικη" χρηση 
)
Δεν το είχα πάρει χαμπάρι!!
θα σπεύσω!!
Προσοχή στις δόσεις, παιδιά μου, γιατί προβλέπω τα κάθε λογής Bodyline να κάνουν αίτηση εισαγωγής στο Χρηματιστήριο, δίνοντάς σας και δωρεάν μετοχές στην προεγγραφή ως επίτιμους χορηγούς - δωρητές...χαχαχαχα
Σοκολατοειδή... μμμ... για να σκεφτώ (ναι, το κάνω ΚΑΙ αυτό!!)... χωρίς σειρά προτεραιότητας :
Εκλέρ
Τρούφες
Σουφλέ σοκολάτας
Nutella (γιατί όχι;)
Μία ειδική συνταγή που μου έμαθαν με κουβερτούρα, βούτυρο, αυγά, αλεύρι και βανίλια σε συγκεκριμένη ποσόστωση. Μοιάζει με σουφλέ, αλλά είναι πιο ρευστό... επικίνδυνο για τη σιλουέτα σας!!!
Φιλικά
Κωστάκης
Εν οίδα ότι ουδέν είδα!
Εχει αποδειχθει οτι καταπολεμα την τεριδωνα (οσο περιεργο και αν φαινεται) και σε κανονικες ποσοτητες, μπορει να βοηθησει σε αρκετες περιπτωσεις (οπως καρδια και αγγεια)
· «ότι ο Θεός αγάπη εστί» (Α Ιω. 4, 8 )
· «…ότι η αγάπη του Θεού εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών δια Πνεύματος Αγίου του δοθέντος ημίν» (Ρμ. 5, 5)
· «η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον» (Α Ιω. 4, 18 )
· «γνώναι τε την υπερβάλλουσαν της γνώσεως αγάπην του Χριστού» (Εφ. 3 ,19)
· «Ω Θεοποιός αγάπη, Θεός ούσα» (Αγ. Συμεών ο νέος θεολόγος, υμν. 5, 24)
Δεν υπήρχε αγάπη σ’ αυτόν τον κόσμο. Κανείς δεν με είχε αγαπήσει αληθινά για αυτό που είμαι. Όλοι με «αγαπούσαν» για κάποιο λόγο. Οι κοπέλες μας «αγαπούσαν», αν είχαμε ωραίο πρόσωπο, σώμα, μάτια. Αν όμως πάθαινα ένα ατύχημα και έχανα το πόδι μου ή παραμορφωνόταν το πρόσωπό μου, «εγώ» πάλι δεν θα ήμουν το ίδιο πρόσωπο; Κι όμως, καμιά δεν θα έμενε δίπλα μου. Καμιά δεν με αγαπούσε αληθινά. Καμιά δεν αγαπούσε το βαθύτερο πυρήνα της ύπαρξής μου, τον εαυτό μου. Ούτε καν σχετιζόταν μαζί του. Σχετιζόταν μόνο με την επιφάνεια, το σώμα.
Οι φίλοι μου γιατί με αγαπούσαν; Για το μυαλό; τις ιδέες; για τη μαγκιά; για τις γνώσεις; Μα αν δεν είχα πάει στο Πανεπιστήμιο, πάλι δε θα ήμουν ο ίδιος, το ίδιο πρόσωπο; Αν χτυπούσα στο κεφάλι και γινόμουν λίγο βαρύς στο νου, ο βαθύτερος πυρήνας μου, η ψυχή μου, δε θα ήταν πάλι ο ίδιος; Ποιος θα με αγαπούσε τότε; Κανείς.
Ακόμα και η αγάπη των γονιών μου δεν ήταν καθαρή. Τη σκίαζαν κάποιες προσδοκίες. Κάποια επιθυμία ανταπόδοσης στο μέλλον. Εκτός από τη φυσική αγάπη με αγαπούσαν και για κάποιους λόγους. Γιατί ήμουν έξυπνος, γιατί ήμουν καλός μαθητής, γιατί θα τους φρόντιζα στα γεράματα.
Μα δεν υπήρχε κανείς να με αγαπάει για αυτό που ήμουν; Άδολα, χωρίς συμφέρον, χωρίς να περιμένει κάποια ανταπόδοση; Δεν είχε σημασία αν ήμουν έξυπνος ή χαζός, όμορφος ή άσχημος, καλός ή κακός. Υπήρχα εγώ, πίσω και πέρα από όλα αυτά τα επιφανειακά πράγματα, ο αληθινός εαυτός μου. Ήθελα κάποιος να με αγαπήσει έτσι, χωρίς λόγο, μόνο γιατί υπήρχα. Να αγαπήσει το βαθύτερο πυρήνα της ύπαρξής μου και όχι τα κοινωνικά φτιασιδώματα.
Άρχισα, λοιπόν, να πετάω από πάνω μου όλα αυτά τα επίκτητα στολίδια. Πρώτα τα ρούχα. Άρχισα να ντύνομαι κακόγουστα, άσχημα. Γρήγορα απογοητεύθηκαν, αρκετοί θύμωσαν απ’ αυτήν την αλλαγή και έφυγαν ακόμα πιο μακριά μου.
Με έκπληξη διαπίστωσα πόσο ψεύτικες και επιφανειακές ήταν οι σχέσεις με τους γύρω μου. Ακόμα και οι πιο στενοί μου φίλοι άρχισαν να «βαραίνουν». Ήμουν όμως αποφασισμένος να φτάσω μέχρι το τέλος. Θα πετούσα από πάνω μου, θα απελευθερωνόμουν από κάθε τι το επιφανειακό, το ψεύτικο. Θα ξεγύμνωνα τελείως τον εαυτό μου, μέχρι να μείνει σκέτος, καθαρή ύπαρξη.
Τότε μόνο θα γνώριζα ποιος με είχε αντιληφθεί βαθειά και πραγματικά. Αυτός που θα εξακολουθούσε να μένει δίπλα μου, γι’ αυτό που ήμουν, μόνο για αυτό.
…Δεν έμεινε κανείς… Βρέθηκα ολομόναχος… Ουσιαστικά μόνος. Κανείς δεν με ακολούθησε στο βάθος. Βρήκα το κέντρο της ύπαρξής μου, τον πυρήνα του εαυτού μου, αλλά… είχα μείνει μόνος. Μου ήταν εύκολο να ξαναγυρίσω στη ζωή της επιφάνειας. Γνώριζα να παίζω αυτούς τους ρόλους από μικρό παιδί. Μπορούσα να ξαναπαίξω το ρόλο του εραστή, του φίλου, του γιου. Δεν ήθελα όμως. Τώρα που βρήκα τον πυρήνα του εαυτού μου, ήθελα να ασχοληθώ με τον εαυτό μου. Ήθελα να γνωρίσω τον εαυτό μου. Η καταστροφή της ψεύτικης συνείδησης για τον εαυτό μου μου προξενούσε πόνο. Ο πόνος κατέστρεφε το ψεύτικο ωραιοποιημένο είδωλο που είχα πλάσει για τον εαυτό μου.
Ο πόνος ήταν ένα κοφτερό νυστέρι. Έκοβε βαθειά και ξεχώριζε τις σάρκες από τα κόκαλα. Το ψεύτικο από το αληθινό. Υπήρχε πολύ ψέμα μέσα μου που έπρεπε να πεταχτεί έξω. Ο χειρουργός ήταν αποφασισμένος. Η εγχείρηση έπρεπε να γίνει. Αλλιώς δεν υπήρχε σωτηρία, δρόμος για την αλήθεια. Ο πόνος ήταν η φωτιά που καιγόντουσαν τα ψέματα.
Εκείνη την εποχή πέρασα από ένα μεγάλο πόνο. Πονούσα πολύ και βαθιά. Ένιωθα τα κόκαλά μου να συντρίβονται. Η ψυχή μου είχε μείνει άφωνη και τρομοκρατημένη. Ένιωθα το μυαλό μου έτοιμο να σκάσει σε χίλια κομματάκια. Μόλις και μετά βίας συγκρατούσα τα λογικά μου. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ… Φοβόμουν να κοιμηθώ… Μόλις με έπιανε για λίγο ο ύπνος και χαλάρωνε η επαγρύπνηση του λογικού πάνω στο συναίσθημα, η ψυχή μου, μια τεράστια βαθειά κόκκινη πληγή, ανέβλυζε απότομα ένα ποτάμι οδυνηρού πόνου, που απειλούσε να διαλύσει την ύπαρξή μου ολοκληρωτικά. Ξυπνούσα αλαφιασμένος προσπαθώντας να ελέγξω τον τρομακτικό πόνο. Η λογική μου, μια εύθραυστη κλωστή, έτοιμη να σπάσει σε χίλια κομμάτια, συγκρατούσε το νου μου. Φοβόμουν ότι όπου να ‘ναι θα τρελαθώ. Δεν θα άντεχα στον πόνο.
Με ένταση και επιμονή προσπαθούσα να ερμηνεύσω αυτόν τον πόνο. Προσπαθούσα να βρω την αιτία αυτού του πόνου. Ήταν η έλλειψη αγάπης; Η απουσία της αλήθειας; Η μάταιη ζωή μου; Αναζητούσα με μεγάλο πόθο και αγωνία την απάντηση. Υπάρχει αληθινή αγάπη σ’ αυτόν τον κόσμο; Μήπως ζητούσα το αδύνατο, το άπιαστο;
Πήγα στον π. Παΐσιο και του άνοιξα τα βάθη της καρδιάς μου. Με αγωνία περίμενα απάντηση. Σοβαρά μου μίλησε.
«Ο άνθρωπος αξίζει να αγαπηθεί μόνο, γιατί είναι εικόνα Θεού. Δεν έχει σημασία ούτε καν αν είναι καλός ή κακός, ενάρετος ή αμαρτωλός. Ο άνθρωπος αξίζει να αγαπηθεί γι’ αυτό που είναι. Ο Χριστός αγάπησε και θυσιάστηκε για ανθρώπους αμαρτωλούς, διεστραμμένους . «Ουκ ήλθα δικαίους, αλλά αμαρτωλούς καλέσαι εις μετάνοιαν ». Έτσι πρέπει να τους αγαπάμε όλους αδιάκριτα. Όπως ο ήλιος ανατέλλει για όλους, έξυπνους και χαζούς, αγαθούς και πονηρούς, όμορφους και άσχημους, έτσι και η αγάπη μας πρέπει να είναι σαν την αγάπη του Θεού, που μοιάζει με τον ήλιο και απευθύνεται αδιακρίτως σε όλα πλάσματά Του.»
Παρηγορήθηκα. Τουλάχιστον κάποιος συμφωνούσε μαζί μου. Κάποιος με κατάλαβε. Τι παρηγοριά!… Αυτός ο κάποιος ήταν ο π. Παΐσιος.
Γύρισα σπίτι μου. Ο πόνος… πόνος όμως!! Καμιά φορά δεν άντεχα και ξυπνούσα βουβά τη νύκτα με κλάματα. «Θεέ μου, Θεέ μου». Μια σιωπηλή κραυγή έβγαινε από τα σωθικά μου. Αυτό μόνο. «Θεέ μου, Θεέ μου». Χτυπούσα το κεφάλι μου στο μαξιλάρι. Μια βαθειά μετάνοια. Όλα τα είχα κάνει τόσο λάθος… τόσο στραβά. Τα φοβερά αυτά βράδια πάλευα απεγνωσμένα για την ζωή μου ολάκερη.
Συνέβη ένα τέτοιο βράδυ. Ήμουν μόνος στο διαμέρισμα. Προσευχόμουν, όταν ένιωσα να με πλησιάζει. Αόρατο, αλλά τόσο πολύ παρόν. Άυλο, άλλα παντοδύναμο. Απλησίαστο, άπιαστο, αλλά τόσο κοντινό.
Με ακούμπησε, όχι επιφανειακά, αλλά στο βάθος μου. Μέχρι εκεί που τελειώνει η ύπαρξή μου. Με γέμισε, με πλημμύρισε. Ενώθηκε μαζί μου τόσο στενά, που γίναμε ένα. Τίποτα δεν μπορεί να ενωθεί τόσο πολύ με κάτι άλλο. Με μέθυσε. Έγινα σαν φωτιά. Το σώμα μου έκαιγε. Ήθελα να είμαι τελείως ανοικτός. Καμιά γωνιά της ψυχής μου να μην είναι κρυφή. Όσο άσχημη και βρώμικη να ήταν. Ήθελα όλα να είναι γνωστά και φανερά. Ήθελα και ομολογούσα και έδειχνα όλα τα στραβά και βρώμικα, όλες τις κακίες μου. …Ποθούσα βαθειά να επισκεφτεί την κάθε γωνιά της ψυχής μου… …Από την άλλη μεριά ένιωθα τόσο ανάξιος… τόσο αταίριαστος να υπάρχω μαζί Του.. Έπεσα με το πρόσωπο στο πάτωμα… Ήθελα να χωθώ μέσα στο τσιμέντο.
Ήταν μια τεράστια, άπειρη Αγάπη. Ερχόταν από παντού. Από το άπειρο. Πληρούσε το σύμπαν. Αυτή συγκρατούσε το σύμπαν, τα πάντα. Ήταν η συνεκτική δύναμη του σύμπαντος. Το σύμπαν έπαιρνε τη δύναμη της ύπαρξής του απ’ Αυτήν την Αγάπη. Το σύμπαν συνέχιζε να υπάρχει εξ αιτίας Της.
Ήθελα να πάψω να ζω. Ήμουν γεμάτος κακία… τελείως ανάξιος να υπάρχω και να ενωθώ μαζί Της. Ήμουν ακίνητος. Αυτή με πλησίαζε. Ήταν μια Αγάπη που πήγαζε απ’ Αυτόν που υπήρχε πάντα και κατευθυνόταν προς τα πάντα, διαπερνούσε τα πάντα.
Αυτή η αγάπη απαντιέται μόνο με ίδια αγάπη. Τίποτα λιγότερο. Θα έπρεπε από φιλότιμο να θελήσουμε, να τολμήσουμε να αγαπήσουμε με τον ίδιο τρόπο. Μόνο αυτό είναι αντάξιό Της.
Με άφηνε, επειδή με αγαπούσε, να Τον πλησιάσω και με καθάριζε και με γιάτρευε· όλους τους πόνους, όλες τις πληγές, βαθειά και τέλεια.
Με τραβούσε απαλά, σταθερά, σίγουρα, από το σκοτάδι στο φως., από την βρωμιά στην καθαρότητα, από την ανυπαρξία στην ύπαρξη. Μου χάριζε πιο έντονη, πιο αληθινή, πιο ζωντανή ύπαρξη. Όχι γιατί με είχε ανάγκη, αλλά γιατί ήταν αγάπη.
Δεν αγαπούσε μόνο… Ήταν η Αγάπη… Μεγάλη διαφορά.
Πάλι το ίδιο αίσθημα αδυναμίας να εκφράσω τα ανέκφραστα. Πόσο χρόνο κράτησε; Δε γνωρίζω. Νύχτα άρχισε, νύχτα τελείωσε. Τι επίδραση είχε πάνω μου; Γιάτρεψε τον πόνο, στερέωσε το νου μου, εξαφάνισε τον κίνδυνο, απάντησε στις ερωτήσεις μου. Έμαθα όχι μόνο εκείνα που ρωτούσα, αλλά πολύ περισσότερα. Πάρα πολύ περισσότερα. Μου χάρισε γνώση βιωματική, σίγουρη, βεβαία, ασφαλή. Δε μπορεί κανείς να μου την αφαιρέσει. Η επίδρασή της συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Γνωρίζω πια ότι η ανθρώπινη φύση, ο καθένας από μας, με την συνέργια του Θεού, έχει την δυνατότητα να γεννήσει μέσα στην καρδιά του μια τέτοια αγάπη. Αν το κάνει, μεταβάλλεται οντολογικά, θεώνεται!!
Λίγοι το κάνουν, όλοι μπορούν. Όμως εμείς οι πολλοί τεμπελιάζουμε, φοβόμαστε, ασχολούμαστε με ασήμαντα πράγματα. Είμαστε ένοχοι γι’ αυτή τη στάση.
Αυτή είναι η «πνευματική αγάπη » που γεννάει το Άγιο Πνεύμα μέσα στην ψυχή του ανθρώπου. Αυτή κάνει τον άνθρωπο «Θείας φύσεως κοινωνόν».
Αυτή η αγάπη είναι πολύ, πάρα πολύ ανώτερη από οποιαδήποτε αγάπη ανθρώπινη. Η μητρική αγάπη είναι ασήμαντη μπροστά Της. Ο π. Παΐσιος είχε αυτήν την αγάπη. Γι’ αυτό μάζευε τους ανθρώπους γύρω του.
Αυτή η αγάπη είναι παντοδύναμη. Τίποτα δεν μπορεί να της αντισταθεί. Αυτή η αγάπη νικάει τον θάνατο. Τους νόμους της φύσης. Αυτή η αγάπη είναι ο «νομοθέτης» του σύμπαντος. Αυτή η αγάπη είναι το μυστήριο του σύμπαντος: «ότι ο Θεός αγάπη εστί».
Ο π. Παΐσιος είχε τέτοια αγάπη μέσα του για όλους τους ανθρώπους, για όλα τα πλάσματα, για όλη την κτίση. Έτσι με αγαπούσε και μένα. Θέλησε και μου το έδειξε. Αυτή του η αγάπη έγινε το στήριγμα της ζωής μου. Μέχρι να πεθάνω σ’ αυτήν την αγάπη θα ακουμπώ. Σ’ αυτή την αγάπη ακουμπούσα όταν ήμουν στην Ινδία. Τι να φοβηθεί ο άνθρωπος, όταν υπάρχει κάποιος που τον αγαπά μ’ αυτόν τον τρόπο; Μόνο τον εαυτό του, ίσως.
Καμιά φορά ο γέροντας συνήθιζε να «καταριέται» γελώντας: «Να σας κάψει ο Θεός με την Αγάπη Του» έλεγε. Πολλοί το εννοούσαν μεταφορικά. Εγώ γνώριζα ότι κυριολεκτούσε απόλυτα και κάτι παραπάνω. Γνωρίζω ότι η προσευχή του μου χάρισε και αυτή την εμπειρία.
Κι αν απέσπασα αυτή την εμπειρία από το έλεος του Θεού δι’ ευχών του γέροντα Παϊσίου, επειδή την είχα ανάγκη, για να διατηρηθώ στη ζωή, υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν άνθρωποι, που κατέκτησαν αυτή την ηψηλότατη κορυφή των κορυφών με προσωπικούς αγώνες, με την προσωπική τους αξία.
Ένας τέτοιος είναι ο Άγιος Συμεών, ο νέος Θεολόγος. Μοναχός. Έζησε στην Κωνσταντινούπολη (949-1022 μ.Χ.) Σπάνια Άγιοι μιλούν τόσο φανερά, τόσο ανοικτά για τις «εν Χριστώ» εμπειρίες τους. Θερμά προτρέπω κάθε ενδιαφερόμενο να μελετήσει τα «Άπαντά» του.
Να, πως περιγράφει ο Άγιος μια εμπειρία του.
ΚΕΙΜΕΝΟ -
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
«Η Αγάπη, αίφνης όλη πάλιν
εν εμοί γνωστώς ευρέθη
εν καρδία μου τε μέσον
ως φωστήρ, ως δίσκος όντως
του ηλίου καθωράθη…
Μετ:
Η Αγάπη ξαφνικά ξαναεμφανίστηκε ολόκληρη
μέσα μου με τρόπο καταληπτό,
και μέσα στην καρδιά μου
φανερώθηκε σαν φωστήρας,
σαν δίσκος – πραγματικά – του ήλιου.
………………….
Έξω δε κτισμάτων ούσα
Έστιν αυ και μετά πάντων,
έστι πυρ, εστί και αίγλη,
γίνεται φωτός νεφέλη…
Μετ:
Η Αγάπη είναι έξω από όλα τα κτίσματα
και πάλι είναι μαζί με όλα,
είναι φωτιά, είναι και λάμψη
γίνεται σύννεφο φωτός.
………………….
Απεγύμνωσε τον νου μου
και αισθήσεως χιτώνα
νοερώς ενέδυσέ με,
ορατών δ’ εχώρισέ με
και συνήκεν αοράτοις
και τον άκτιστον οράν με
εχαρίσατο και χαίρειν…
Μετ:
Η Αγάπη απογύμνωσε το νου μου
και με έντυσε με το χιτώνα
της νοερής αίσθησης,
με χώρισε από τα ορατά
και με συνέδεσα με τα αόρατα,
και μου χάρισε να βλέπω τον Άκτιστο
και να χαίρομαι.
………………….
Και ηνώθην τω ακτίστω,
τω αφθάρτω, τω ανάρχω
τω τοις πάσιν αοράτω·
Τούτο γαρ αγάπη πέλεις…»
Μετ:
και ενώθηκα με τον Άκτιστο,
τον Άφθαρτο, τον Άναρχο,
τον Αόρατο σε όλους·
Γιατί αυτό είναι η Αγάπη.
«Ω Θεοποιός αγάπη, Θεός ούσα»
«ότι ο Θεός αγάπη εστί»
Διαβάστε την απάντησή μου στο Θέμα H επιστήμη της Ορθόδοξης Ψυχοθεραπείας για περισσότερες διευκρινήσεις πάνω στην αντιμετώπιση αυτή.
-------------------------
"Ζήτησε από τη γη, τον
αέρα και από το νερό, τα
μυστικά που κρατούν για
σένα"
-------------------------
We rend our blades through dogma and humility
Carve the future according to our will
Set worlds ablaze with our seething fire
Let you all acknowledge that we are here
As masters to rule this failing humanity
Our beings formed in rage and defiance
With strength to trample the weak and the foolish
And so we march with burning brands
Temples of flame on our path to glory
CRADLE OF FILTH
Imperium Tenebrarum
That old black magic
Bobby Rydell
That old black magic has me in its spell
That old black magic that you weave so well
Icy fingers up and down my spine
The same old witchcraft when your eyes meet mine
The same old tingle that I feel inside
When that elevator starts its ride
Down and down I go, round and round I go
Like a leaf that's caught in the tide
I should stay away but what can I do
I hear your name, and I'm aflame
Aflame with such a burning desire
That only your kiss can put out the fire
You are the lover that I've waited for
The mate that fate had me created for
And every time your lips meet mine
Baby down and down I go, all around I go
In a spin, loving the spin that I'm in
Under that old black magic called love
Galadriel, spinning....upwards
πολλές φορές το Φως είναι
πιο απειλητικό απ' το σκοτάδι
Strange And Beautiful
Aqualung
I've been watching your world from afar,
I've been trying to be where you are,
And I've been secretly falling apart,
Unseen.
To me, you're strange and you're beautiful,
You'd be so perfect with me but you just can't see,
You turn every head but you don't see me.
I'll put a spell on you,
You'll fall asleep and I'll put a spell on you.
And when I wake you,
I'll be the first thing you see,
And you'll realise that you love me.
Sometimes, the last thing you want comes in first,
Sometimes, the frist thing you want never comes,
And I know, the waiting is all you can do,
Sometimes...
I'll put a spell on you,
You'll fall asleep,
I'll put a spell on you,
And when I wake you,
I'll be the first thing you see,
And you'll realise that you love me.
I'll put a spell on you,
You'll fall asleep 'cos I'll put a spell on you,
And when I wake you,
I'll be the first thing you see,
And you'll realise that you love me...
Galadriel
πολλές φορές το Φως είναι
πιο απειλητικό απ' το σκοτάδι
There's a flame that leads all souls astray
No one's safe from its tender touch of pain
And every day it's looking for new slaves
To celebrate the beauty of the grave
We are like the living dead
Sacrificing all we have
For a frozen heart and a soul on fire
We are like the living dead
Craving for deliverance
With a frozen heart and a soul on fire
Again we're falling for disgrace
And hate will shelter us from the rain
We are enslaved by the sacred heart of shame
And gently raped by the light of day
We are like the living dead
Sacrificing all we have
For a frozen heart and a soul on fire
We are like the living dead
Craving for deliverence
With a frozen heart and a soul on fire
Addicted to our divine despair
The venom of the cross we bear
The guilt will follow us to death
We are like the living dead
Sacrificing all we have
For a frozen heart and a soul on fire
We are like the living dead
Craving for deliverence
With a frozen heart and a soul on fire
With a soul on
Soul on
Soul on
Fire
Soul on fire.
Soul on Fire ~ Him
.
.
.
The She Mantis... seeing within...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως
Edited by - Mantis on 20/05/2005 01:20:22
Ρουβάς Σάκης
Μουσική/Στίχοι: Κορκολής Στέφανος
Ξημερώνει η μέρα, φασαρία φωνές
μουσική στον αέρα, τα κορμιά μηχανές
Στην καρδιά μου μια τρύπα, μια πληγή ανοιχτή
χτες το βράδι στο είπα,
σ' έχω ερωτευτεί,
σ' έχω ερωτευτεί,
σ' έχω ερωτευτεί
Μεσημέρι θλιμμένο, το μυαλό αδειανό
πες μου τι περιμένω και δεν τηλεφωνώ
Δεν μπορείς να μιλήσεις, κάπου θα 'χεις κρυφτεί
μην ζητάς εξηγήσεις,
σ' έχω ερωτευτεί,
σ' έχω ερωτευτεί,
σ' έχω ερωτευτεί
σ' ότι έχω σκεφτεί,
σ' ότι έχω ονειρευτεί,
σ' έχω ερωτευτεί
Το απόγευμα σβήνει, και η νύχτα θα 'ρθει
όποιος ξέρει να δίνει, μόνο αυτός θα σωθεί
Μπερδεμένες οι σκέψεις, η ανάσα καυτή,
μην ζητάς εξηγήσεις,
σ' έχω ερωτευτεί
Galadriel rising...
πολλές φορές το Φως είναι
πιο απειλητικό απ' το σκοτάδι
Άνοιξε τα μάτια σου και κοίτα με
λόγια δεν θα βρεις για αυτά που βλέπεις
μην μιλάς για αγάπη και για έρωτα
τέλειωσαν οι λέξεις δεν το νιώθεις
Γέλα δυνατά να μας ακούσουνε
άσε δυο σημάδια στο λαιμό μου
γείρε και στο στήθος μου ακούμπησε
πάρε το κρυφό τον στεναγμό μου
Άπλωσε τα χέρια σου στο σώμα μου
κάψε ως τα βαθύ το κορμί μου
φέρε τα άγια χείλη σου στο στόμα μου
σου χαρίζω απόψε την ψυχή μου
Άπλωσε τα χέρια σου στο σώμα μου
γράψε το όνομα σου στην καρδιά μου
πρόσωπο με πρόσωπο ότι ζήσουμε
πάρε για να πιεις από τη μάτια μου
Δώσ' μου ένα δώρο χαμογέλασε
κράτα με απαλά στα δυο σου χέρια
και ύστερα μαζί ας ταξιδέψουμε
λίγο χαμηλότερα από τα αστέρια
Άπλωσε τα χέρια σου στο σώμα μου
κάψε ως τα βαθύ το κορμί μου
φέρε τα άγια χείλη σου στο στόμα μου
σου χαρίζω απόψε την ψυχή μου
Άπλωσε τα χέρια σου στο σώμα μου
γράψε το όνομα σου στην καρδιά μου
πρόσωπο με πρόσωπο ότι ζήσουμε
πάρε για να πιεις απ' τη ματιά μου
Άπλωσε τα χέρια σου στο σώμα μου
κάψε ως τα βαθύ το κορμί μου
φέρε τα άγια χείλη σου στο στόμα μου
σου χαρίζω απόψε την ψυχή μου
Άπλωσε τα χέρια σου στο σώμα μου
γράψε το όνομα σου στην καρδιά μου
πρόσωπο με πρόσωπο ότι ζήσουμε
πάρε για να πιεις απ' τη ματιά μου
Άπλωσε τα χέρια ~ Πιερίδη Μαριάντα
.
.
.
Τhe She Mantis...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως
Κώστας Τουρνάς
Κουράστηκα μ' όρια με περιθώρια
με παραμύθια με παραμύθια με παραμύθια
διαγράφω τους δεσμούς, συναισθηματισμούς
και θέλω αλήθεια και θέλω αλήθεια θέλω αλήθεια
Όπου φυσάει ο άνεμος πάω
είμαι καλάμι γέρνω δεν σπάω
όπου φυσάει ο άνεμος
γίνομαι άνεμος
Όπου φυσάει ο άνεμος θα 'μαι
και δεν ελπίζω πια δε φοβάμαι
όπου φυσάει ο άνεμος
γίνομαι άνεμος
Γυρεύω πείραμα ζωή εγχείρημα
δίχως βολέματα δίχως βολέματα
αν θα σου λείψω άσε με ξέχνα με χάσε με
βρες νέα θέματα βρες νέα θέματα
Όπου φυσάει ο άνεμος πάω
είμαι καλάμι γέρνω δεν σπάω
όπου φυσάει ο άνεμος
γίνομαι άνεμος
Όπου φυσάει ο άνεμος θα 'μαι
και δεν ελπίζω πια δε φοβάμαι
όπου φυσάει ο άνεμος
γίνομαι άνεμος
Galadriel gone with the wind...
πολλές φορές το Φως είναι
πιο απειλητικό απ' το σκοτάδι
uncontrolled of vile fantasy
predator, stalking his victim
lusting for power, embracing
horror
searching to fill the black
emptiness
the frail, of the innocent
returning, time after time, to
abdust our sacred offspring
leaving trails of devastation,
showing no remorse
wicked eyes do smile.
Monster Among Us
I Dreamed that I Could Fly
Words by Kenn Nesbitt,
Music by Eric Herman Endres
I dreamed that I was in my room, when much to my surprise
I found that if I flapped my arms it made me start to rise.
I waved my arms a little more, then floated off the ground.
I rose up to the ceiling and I had a look around.
I flapped around my bedroom, then decided what I’d do.
I opened up my window, waved my arms and out I flew.
Fly… Flying through the night.
Fly… And everything’s alright.
I flew around the city with surprising grace and ease.
I sailed among the rooftops and I soared above the trees.
I chased a pair of pigeons ‘round the playground in the park
I raced beside a robin and I frolicked with a lark.
Fly… Flying through the night.
Fly… And everything’s alright.
And when I tired of flying and decided I should rest,
I joined a sleeping eagle for a nap inside his nest.
I thought that it was just a dream. I knew it had to be.
Until I woke to find that I was sleeping in a tree!
Fly… Flying through the night.
Fly… And everything’s alright.
Galadriel taking a nap... 
