- ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ Ο ΤΥΑΝΕΑΣ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Η γέννηση του (υπό τον Δία ή τον Πρωτέα με προαναγγελία στην μητέρα του) και ο Θάνατος του (ανελήφθη στην Κρήτη στο ιερό του Δια) παραπέμπουν σε μια σύγκριση με τη ιστορία του Χριστού.
Στα 14 του χρόνια μυήθηκε στη ρητορεία του Ευθύδημου στην Ταρσό της Κιλικίας και από 16 χρονών έγινε δεκτός στις λέσχες των Πυθαγορείων και μυήθηκε στις απόκρυφες γνώσεις τους από τον νεοπυθαγόρειο Εύξενο τον Ηράκλειο. Σε ηλικία 25 ετών διάλεξε να υποβληθεί στην πυθαγόρεια δοκιμασία της 5ετούς σιγής. Ο μαθητής του Δάμης ο Νινευΐτης δεν έλειψε ποτέ από κοντά του στις περιπλανήσεις. Κράταγε σημειώσεις οι οποίες ήρθαν αργότερα στα χέρια της Σύριας Αυτοκράτειρας Δόμνας Ιουλίας, κόρης Ιερέα του Ήλειου, μητέρας του Στωικού Καρακάλλα (Μάρκου Αυρήλιου Αντωνίνου) και σύζυγος του Σέπτιμου Σέβηρου. Στις εκστρατείες της υπό τον γιό της Αυρήλιο, συνέλλεγε στοιχεία για τον Τυανέα τα οποία έδωσε αργότερα στον φιλόσοφο Φλάβιο Φιλόστρατο με την εντολή να συγγράψει τον βίο του επιφανούς αυτού θείου ανδρός. Για τον Τυανέα είχαν γράψει επιπλέον, ο Μάξιμος ο Αιγιεύς, ο Μοιραγένης και ο Σωτήριχος, έργα τα οποία χάθηκαν υπό την ευγενική προσφορά της χριστιανικής εκκλησίας.
Ο ίδιος ο Απολλώνιος δεν είχε ποτέ σπίτι, ούτε ήθελε να αποκτήσει. Περιπλανιόταν με μακριά μαλλιά και λινά ρούχα. Απείχε από κάθε κρεατοφαγία και οινοποσία. Ταξίδεψε για να μάθει περισσότερα, και συνάντησε Χαλδαίους μάγους, Ινδούς βραχμάνους και Αιγυπτίους γυμνοσοφιστές. Έδρασε περισσότερο στην ΝΑ Μικρά Ασία και στη Συρία.
Οι προφητικές και τηλεπαθητικές ικανότητες του ήταν τέτοιες, που η φήμη του απλώθηκε σε όλον τον τότε ρωμαϊκό κόσμο. Ο ιστορικός Έντουαρντ Γκίμπον, αλλά και άλλοι συγγραφείς του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης, διατύπωσαν την άποψη ότι ίσως ο Ιησούς δεν ήταν άλλος από τον Απολλώνιο τον Τυανέα. Άλλες έρευνες έδειξαν ότι δεν είναι το ίδιο πρόσωπο γιατί είχαν 40 περίπου χρόνια διαφορά, απλά είχαν το ίδιο προφίλ. Οι Άραβες συγγραφείς τον αποκάλεσαν Μπαλίνα (ημίθεο) και σώζονται στην αραβική γλώσσα φιλοσοφικά κείμενά του. Οι ελάχιστες πηγές που υπάρχουν για αυτόν, αμφισβητούνται ως αντιχριστιανικές διότι κάποιοι ιστορικοί νομίζουν ότι όποιος είναι αντίθετος σε κάτι, είναι υποχρεωτικά και υποκειμενικός ή μεροληπτεί. Κάποιοι κανόνες σκοτώνουν την ιστορία η οποία δεν τολμά όμως να αμφισβητήσει τα ευαγγέλια.
Γνώριζε τη γλώσσα των πουλιών, εξαφανιζόταν και εμφανιζόταν κατά βούληση σε άλλο τόπο ενώ υπάρχουν αναφορές ότι βρισκόταν σε δύο σημεία ταυτόχρονα. Ο ίδιος ο Δομιτιανός τον είδε να χάνεται την ώρα που τον δίκαζε. Θεράπευε ψυχές και σώματα με ένα απλό άγγιγμα, ήταν απίστευτος γλύπτης, ζωγράφος, προφήτης και ρήτορας. Το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ στο τάφο του, όπως έγραψε ο Φιλόστρατος. Ο Απολλώνιος προέβλεπε με επιτυχία κάθε σεισμό, επιδημία, θάνατο ή άλλη αναταραχή. Έφτασε στο σημείο να αναστήσει ένα κορίτσι και για αυτό τον κατηγόρησαν για μάγο. Ποιος θα τολμούσε να πει μάγο το Χριστό επειδή ανάστησε το Λάζαρο; (παλαιότερα είναι γνωστό ότι και ο Εμπεδοκλής είχε γιατρέψει την ετοιμοθάνατη κόρη Πανθεία, του οποίου αργότερα δεν βρέθηκε ούτε το δικό του νεκρό σώμα, στοιχεία που μας σώζει ο Διογένης ο Λαέρτιος).
Ο Απολλώνιος δεν έψαχνε για πιστούς, ούτε ζητούσε να τον ακολουθήσουν. Μέχρι και οι φιλόσοφοι αποσιώπησαν τον βίο του. Όσοι είχαν την ανάγκη του τον πλησίαζαν ενώ αυτοί οι ίδιοι αργότερα τάσσονταν με τους διώχτες του.
Η φήμη, η φιλοσοφία και τα θαύματα του Τυανέα ήταν ο μόνιμος πονοκέφαλος των πατέρων της εκκλησίας και των πέριξ αυτών, οι οποίοι αφού δεν είχαν επιχειρήματα επιστράτευσαν την συκοφαντία. Η εκκλησία ανακοίνωσε ως θανάσιμη αμαρτία την ανάγνωση, την αναφορά ή τον ψίθυρο οποιασδήποτε ιδέας ή συγγράμματος γύρω από δράση του Τυανέα. Ανακήρυξε ως διαβολικό και ασυγχώρητο οτιδήποτε σχετίζεται με τον Απολλώνιο ως παράδειγμα πλάνης και μαγείας. Πιο συγκεκριμένα, οι παρακάτω Άγιοι άνθρωποι της εκκλησίας προέβησαν στα εξής:
- Ο αγιομάρτυρας Ιουστίνος (100-165 μ.Χ.) δια στόματος Κεδρηνού, έλεγε πως ο δαίμονας που κατοικεί στον ανδριάντα του Τυανέα είναι αυτός που τον γκρέμισε κι όχι οι χριστιανοί.
- ο άγιος Τατιανός ο Σύρος (172 μ.Χ.) αποκαλεί μάγο και ψεύτη τον Τυανέα. Μισούσε γενικά τους Έλληνες τους οποίους αποκαλούσε ψεύτες και αλαζόνες με μια γελοία θρησκεία, φιλοσοφία και επιστήμη (Τατιανός, προς Έλληνες).
- Ο άγιος Αυγουστίνος (354-430 μ.Χ.) θεωρούσε κάθε συστηματική έρευνα ως πνευματική πορνεία και το δωδεκάθεο ως ένα ανίερο όργιο θεών. Έλεγε τον Τυανέα σατανά και μάγο και ήταν υπέρ της μαζικής δολοφονίας των αλλόθρησκων ενώ παράλληλα διατηρούσε επικερδείς οίκους ανοχής όπου τον βοηθούσαν να ζει πλουσιοπάροχα.
- Ο άγιος Ιερώνυμος (340-420 μ. Χ.) γνωστός ως διορθωτής των ιερών γραφών έλεγε πως ο Τυανέας έκανε θαύματα με την βοήθεια του Σατανά ως ένα τρίτο τέρας αποκάλυψης. Ο Ιερώνυμος είχε αποπλανήσει την 17χρονη Ευστοχία κι αργότερα για να μην εκτεθεί την ανακήρυξε σε αγία η οποία γιορτάζετε κάθε 28 Σεπτ. Σύμφωνα με κριτικές των ίδιων των εκκλησιαστικών πατέρων ήταν απίστευτος πλαστογράφος, μηχανορράφος και συκοφάντης (περί Ιερονύμου ΙΙ).
- Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ενώ τον θαύμαζε όσο τον μελετούσε και τον θεωρούσε ισάξιο του Σωκράτη, αργότερα τον αποκαλούσε «γόη-απατεώνα» και απαγόρευε να ζυγώνουν το άγαλμά του, γιατί έλεγε ότι μέσα σε αυτό κατοικούσε ένας δαίμονας. Την ίδια εποχή είχε δώσει και εντολή να κλείσει ο ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο.
- Ο Μέγας Βασίλειος αποκαλεί τον Απολλώνιο αγύρτη των Τυάνων. και τους Έλληνες που εμμένανε στο δωδεκάθεο, τους έλεγε, βλάσφημους φρενοβλαβείς.
- Ο άγιος Κλήμης ο Αλεξανδρείας (3ος αι. μ.Χ.) αποκαλεί τον Τυανέα, όργανο του Σατανά και τους εθνικούς χαρακτηρίζει ανθρωπόμορφα-κτήνη, βιαστές-γουρούνια (επιστολή Αγίου Κυπριανού) και κάθε τι αρχαιοελληνικό έλεγε πως είναι βλασφημία και παράνοια (Κλήμεντος Αλεξανδρείας - Λόγος Προτρεπτικός προς Έλληνες).
- Ο άγιος Κύριλλος έλεγε σατανικό τέρας τον Τυανέα και ήταν σπουδαίος τοκογλύφος και φοροεισπράκτορας προβαίνοντας σε εξαγορά αμαρτιών λαμβάνοντας κληροδοτήματα. Κατ’ εντολή του ιδίου και του Μεθοδίου ημών αγίου, όπως είναι ήδη γνωστό, διαμελίζουν με όστρακα την μέγιστη των φιλοσόφων, αστρονόμο και μαθηματικό, Υπατία την Αλεξανδρινή όπου υπήρξε και η τελευταία βιβλιοθηκάριος της Αλεξάνδρειας. Πολλές από τις καταστροφές που έγιναν εναντίον εθνικών μνημείων από βαρβάρους ήταν υπό την ευγενική αιγίδα της χριστιανικής εκκλησίας η οποία εσύναπτε μυστικές συμφωνίες με αυτούς.
- Ο Αρνόβιος ο πρεσβύτερος (290 μ.Χ.) και ο Λακτάνιος (240-320 μ.Χ.) δέχονται τα θαύματα του Τυανέα αλλά τα αποδίδουν σε μυστική μαγεία και απόκρυφη επιστήμη κι όχι σε θεία φώτιση. Το ίδιο έλεγαν και για τον Χριστό κάποια απόκρυφα ευαγγέλια, γι’ αυτό έμειναν απόκρυφα.
- Ο Μέγας Αθανάσιος, γνωστός κι αυτός ως αρχιμάγειρας της πλαστογράφησης των ιερών κειμένων, αποκαλεί τους εθνικούς άθεους και αδαείς (Αθανασίου, περί απολογίας Αρειανών & επιστολή προς Αμμούν) και θεωρεί αξιέπαινη πράξη την εξόντωση κάθε θρησκευτικού αντιπάλου.
- Ο Φίρμικος ο Ματερνός (360 μ.Χ.) ήταν δευτεροκλασάτος άγιος πατέρας και μέγας υβριστής του Απολλωνίου, εκπρόσωπος της γενοκτονίας κάθε τι ελληνικού, εθνικού και «θύραθεν» στοιχείου. Πρότεινε τον ολοκληρωτικό αφανισμό κάθε αρχαιοελληνικού στοιχείου (Φιρμίκου Ματερνού, επιστολή προς Κωνστάντιο).
- Ο Τερτυλλιανός ο απολογητής (160-220 μ.Χ.) αποκαλούσε τον Τυανέα όργανο του Σατανά και στρεφόμενος ο ίδιος κατά του δόγματός του γίνεται αιρεσιάρχης. Αποκαλούσε την αγαλματοποιεία των εθνικών πράξη πορνείας (Τερτυλλιανού, Απολογητικός)
- Ο αρχιμανδρίτης Αντιοχείας Παύλος που έμεινε γνωστός ως λάγνος για τις ερωτικές του επιδόσεις, αποκαλούσε τον Τυανέα αγύρτη-μάγο και επέβαλλε στους χριστιανούς όταν έβγαζε λόγο, να χειροκροτούν χτυπώντας πόδια και χέρια.
- Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Γεώργιος ο Καππαδόκας (361 μ.Χ.) αποκαλεί τον Τυανέα μάγο και κιβδηλοποιό του Χριστού. Υπήρξε βιαστής και βασανιστής γυναικών, μονοπωλούσε τις κηδείες και δολοφονούσε τους απογόνους των κληροδοτών της εκκλησίας ώστε να μην εγείρουν περιουσιακές αξιώσεις. Γκρέμιζε αρχαίους ναούς και έκτιζε από πάνω τους εκκλησίες. Οι χριστιανοί τον μίσησαν τόσο που μετά από επάλληλες απόπειρες τον σκότωσαν , τον έκαψαν και πέταξαν στη θάλασσα τη στάχτη του.
- Ο Επίσκοπος Αλεξανδρείας Λούκιος (377 μ.Χ.), έβριζε ασύστολα τον Τυανέα και κυκλοφορούσε με σωματοφύλακες. Βίαζε τις χριστιανές και όποιες στην συνέχεια τον κατέδιδαν, τις διαπόμπευε δημόσια και τις χτυπούσε.
- Ο Πατριάρχης Φώτιος (820-891 μ.Χ.) αποκαλούσε τις ομιλίες του Τυανέα ως ευαγγελικές παρωδίες (Φωτίου, Μυριόβιβλος).
- Το 325 μ.Χ. με την 1η οικουμενική σύνοδο, ο Μέγας δολοφόνος (παιδοκτόνος και συζυγοκτόνος) Κωνσταντίνος, αποφάσισε να παραχαράξει την ιστορία αντιγράφοντας τον βίο του Τυανέα στο πρόσωπο ενός υπερφυσικού Σωτήρα. Ευτυχώς που διεσώθη για 1000 χρόνια από άραβες το πιο απαγορευμένο βιβλίο «ο βίος του Τυανέα» γραμμένο από τον βιογράφο Φιλόστρατο και παρά τις προσπάθειες των παπικών σταυροφόρων να το βρουν και να το καταστρέψουν.
Είναι αμέτρητοι οι εχθροί του Τυανέα και εδώ σημειώνουμε μόνο τους κυριότερους και από όσες μαρτυρίες μας έχουν σωθεί. Το οξύμωρο είναι πως των παραπάνω έργα, χρησιμοποιεί η επίσημη επιστήμη της φιλοσοφίας για μελέτη και διατριβές.
Ο Απολλώνιος κήρυττε πως: «ο Θεός δεν έχει την ανάγκη της πίστης των ανθρώπων, ούτε εμπλέκεται με ασήμαντα πράγματα. Ο παρόν κόσμος είναι μια φυλακή αυταπάτης από την οποία πρέπει να ελευθερωθεί η ψυχή του ανθρώπου ώστε να ανέλθει πορεία. Κάθε ον οφείλει να αναλάβει την ευθύνη για την δική του ύπαρξη».
Οι βασιλείς και οι αυτοκράτορες της εποχής του, τον συμβουλεύονταν για τα διοικητικά τους θέματα (Τίτος, Βεσπασιανός, Αυρηλιανός κ.αλλ.). Η Αυτοκράτειρα Δόμνα Ιουλία με τον σύζυγό της εκτίμησαν τόσο την προσφορά του Τυανέα , που έδωσαν εντολή να καταγραφεί ιστορικά το έργο του. Κατά τον Ωριγένη τα απομνημονεύματα που συντάχθηκαν υπό τον Μοιραγένη, ήταν αυθεντικά και κάποια φέρανε την υπογραφή του Απολλώνιου. Υπάρχει και η σωζόμενη επιστολή του Απολλώνιου προς τον Ρωμαίο Βαλέριο για το θάνατο του γιού του Ρωμαίου: «Δεν υπάρχει ούτε γένεση ούτε θάνατος παρά μόνο φαινομενικά. Απλά η φύση γίνεται ουσία και η ουσία φύση περιοδικά κι αυτό μας κάνει να λέμε πότε το ένα ζωή και πότε το άλλο θάνατο. Τίποτα δε γεννιέται ούτε φθείρεται παρά μόνο γίνεται μια ορατό και μια αόρατο στα φτωχά μάτια μας από την αλλαγή της πύκνωσης της ύλης και της ουσίας κατά την κίνηση και την στάση. Πάντα θα μεταβάλλεται το όλον στα μέρη και τα μέρη στο όλον λόγω της ενότητας του παντός».
Η επιρροή του Τυανέα ήταν τόσο ισχυρή, ώστε οι άλλοι αυτοκράτορες που δεν μπορούσαν να τον οικειοποιηθούν, του καταλόγιζαν συνωμοτικές τάσεις. Ποτέ δεν ζήτησε ισχύ ούτε έπαιρνε ανταλλάγματα για οτιδήποτε πρόσφερε. Αργότερα, και μόνο το όνομά του να έλεγε κάποιος, έμπαινε στο στόχαστρο της ιεράς εξέτασης. Η επίσημη ιστορία που λέγεται στα σχολεία, δεν ασχολείται με τέτοιες κακοτοπιές που θα την εμπλέξουν με το ιερατείο το οποίο αποτελεί μακροϊστορική συνομωσία. Η φιλοσοφία λέει ότι αυτά τα θέματα ανήκουν στη θεολογία και την ιστορία, αυτές λένε το αντίθετο. Έτσι και οι τρεις κοιμούνται ήσυχες στις δάφνες τους.
Μέσα στην ιστορία υπάρχουν πολλοί εκκλησιαστικοί μύθοι που μας έχουν επιβληθεί ως ιστορικά γεγονότα. Μερικά από αυτά είναι η ευλογία των όπλων από τον Π.Π.Γερμανό στην αγία Λαύρα, το κρυφό σχολειό, οι διωγμοί των χριστιανών, το ολοκαύτωμα των εβραίων, τα αγαθά κίνητρα της Γαλλικής επανάστασης, το ολοσχερές κάψιμο της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας (πάπυροι της οποίας σώζονται ακόμα στα υπόγεια της ΝΑΣΑ, του Βατικανού και του αγίου όρους), τα πρακτικά των οικουμενικών συνόδων καθώς και άλλα αμέτρητα ιστορικά περιστατικά τα οποία έχουν παρουσιαστεί με αγνά τάχα κίνητρα. Σκεφτείτε μόνο κάτι: Γιατί κατά την άλωση δεν πειράχτηκε καθόλου από τους Τούρκους η φραγκική και η εβραϊκή συνοικία της Κωνσταντινούπολης;
Σίγουρα θα σκεφτείτε: που τα έμαθε όλα αυτά ο Απολλώνιος; Ενώ για το Χριστό είστε σίγουροι ότι τα έφερε από τον ουρανό. Και οι δύο, αν δεν είναι ένας, τα έμαθαν από τις σωζόμενες μυστικές λέσχες των πυθαγορείων στις Αιγές. Μάλιστα ένας από τους δασκάλους του Πυθαγόρα ήταν ο Σκύθης μάγος Άβαρις ο Υπερβόρειος (το «υπερβόρειος» σας λέει κάτι;) του οποίου η βιογραφία ξεφεύγει κάθε φαντασίας και το προφίλ του ήταν δριμύτερο του Απολλώνιου. Συνεπώς η αλυσίδα των μυστικών γνώσεων είναι ατελείωτη. (διαβάστε στο διαδίκτυο για τη μυστική επιχείρηση «υπερβορεία» του Χίτλερ).
Η ιστορία φοβάται να εκφράσει την άποψη ότι ο Ιησούς ίσως να μην είναι ιστορικό πρόσωπο καθόσον όλοι οι ιστορικοί, ποιητές και κριτικοί των δύο πρώτων αιώνων δεν αναφέρουν τίποτα για αυτόν. Από τον τρίτο αιώνα και μετά γράφτηκαν ξαφνικά τα ευαγγέλια από κάποιους αγνώστους, οι οποίοι κρίνοντας ορθά ότι δύσκολα θα γίνονταν πιστευτοί, τα κυκλοφόρησαν με τα ονόματα των αποστόλων. Είναι δυνατόν κάποιοι αμόρφωτοι ψαράδες να γράφουν με τόσο ωραία σύνταξη και γραμματική τα ευαγγέλια;…
Σίγουρα ο Απολλώνιος δεν ήταν ο μοναδικός του οποίου η ιστορία πέρασε στη σφαίρα του μύθου. Πολλοί ξένοι καθηγητές έχουν ασχοληθεί με αυτό το αινιγματικό πρόσωπο που τόσο περίεργα αποσιωπήθηκε ώστε να επικρατήσει ο Χριστός κι αυτός αλλοιωμένα. Ποιοι ήταν αυτοί που επέλεγαν τους Μεσσίες; Δε θέλει και πολύ σκέψη. Οι έλληνες καθηγητές δεν ασχολούνται βλέπετε με τέτοια «ευφάνταστα» θέματα, τώρα τους απασχολεί η μετανεοτερικότητα, η διαφορετικότητα και η .....διαπολιτισμικότητα.
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools
KING CRIMSON-EPITAPH 1969
"Ειναι πολύ ενδιαφέρουσα η έννοια του Θεανθρώπου ,όπως αυτή αναλύεται στο βουδιστικό σύστημα Μαχαγιάνα.
Στο σύστημα αυτό ό ανώτατος θεός ,η δύναμις απο την οποία απορρέουν οι εκδηλωμένοι Θεοί ,οι οποίοι αποτελούν την δημιούργική δύναμη του Ενός,ο άκτιστος Θεός,όπως θα λέγαμε στον Χριστιανισμό(χαρακτηρισμός βέβαια που δηλωνει περισσότερο την αγνωσία περί αυτής της δύναμης παρά την ίδια την δύναμη),oνομάζεται Adi-Buddha.
Aπο αυτόν ,απορρέουν οι δημιουργοί Θεοί ,οι οποίοι διαβιούν στα πνευματικά άμορφα πεδία,οι οποίοι είναι ο Νούς του Ενός και οι δημιουργοί του κόσμου.
Αυτοί ονομάζωνται dhyani buddhas .
Οι δημιουργοί αυτοί Θεοί ,προβάλλουν απο τον εαυτό τους ,ενα υπεργηινο πρωτότυπο ,δηλαδή προβάλλουν τον εαυτό τους σε ένα αιθερικό σώμα με το οποίο καθένας απο αυτούς επιβλέπει και βοηθάει την καθε ανθρώπινη φυλή.
Ετσι σε κάθε ανθρώπινη φυλη υπάρχει ένας εκδηλωμένος στο αιθερικό πεδίο Βούδας (δηλαδη Θεός,στο βουδιστικό σύστημα μαχαγιάνα ,Βούδας σημαίνει Θεός),ο οποίος ονομάζεται υπεργήινος bodhisattva.
O Θεός αυτός με το αιθερικό σώμα προβάλλεται σε καθε ανθρώπινη φυλή με ένα γήινο σώμα ως ένας γήινος bodhisattva.
Σε ολη τη διάρκεια της ανθρωπινης φυλής ο bodhisattva βρίσκεται ανάμεσα στους ανθρωπους ως διδάσκαλος καθοδηγητής ,οοποίος είτε δημιουργεί κάποια θρησκεία είτε αναλαμβάνει υπο την εποπτεία του μαθητές οι οποίοι είναι καθορισμένο να αποκτήσουν περαιτέρω πνευματική εξέλιξη.
Η μόνη διαφορά με τον χριστιανισμό είναι ότι ενώ σε αυτη τη θρησκεία ο διδάσκαλος καθοδηγητής ήρθε στη γή μόνο μια φορά με τη μορφή του Ιησού και θεωρείται μοναδικός ,στην βουδιστική θρησκεία θεωρείται ότι ο διδάσκαλος αυτός ,υπαρχει σε όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης φυλης και επειδή το υλικό σώμα διαρκει ελάχιστα χρονια ,το αιθερικο πρωτότυπο ενσαρκώνεται διαρκώς σε νεα ανθρώπινα σώματα."
Η εννοια του bodhisattva υπάρχει και στον ινδουισμο με την ονομασία
avatar.
Οι θείοι διδάσκαλοι είναι πολλοί δεν είναι ουτε μονο ο Ιησούς ούτε μόνο ο Απολλώνειος ο Τυανεύς.
Οι θείοι διδάσκαλοι επισκέπτονται τη γή ενσαρκούμενοι σε αυτήν απο τότε που υπάρχει άνθρωπος.
Ερμής ο τρισμέγιστος,Βούδας,Κομφούκιος,Πυθαγόρας,Σωκράτης,Ιησούς,Ιωάννης του σταυρού ,Απολλώνειος Τυανεύς,τζελαλαντιν ρουμί,Rabia al Basri,Καμπίρ, Νάνακ
Κάθε αρχαία θρησκευτική ή μάλλον φιλοσοφική λατρεία αποτελούνταν από μία εσωτερική ή μυστική διδασκαλία και ένα εξωτερικό ή δημόσιο τυπικό λατρείας
Στη καθημερινή μας ζωή έχουμε πολλούς δασκάλους - στο σπίτι, στο σχολείο, στην εργασία μας. Έχουμε δασκάλους για τις τέχνες, τις επιστήμες και ακόμα για κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα. Όλοι αυτοί οι δάσκαλοι μας δίνουν τις προηγούμενα αποκτημένες γνώσεις και συγχρόνως , τα εφόδια για να μπορέσουμε να ζήσουμε καλύτερα μέσα στο φυσικό κόσμο και το κοινωνικό μας περιβάλλον και ακόμα να επεκτείνουμε αυτές τις γνώσεις που κάποιοι άλλοι μελλοντικά θα χρησιμοποιήσουν. Οι δάσκαλοι αυτοί αναφέρονται στη μυστικιστική βιβλιογραφία ως «δάσκαλοι της Vidya», δηλαδή των γνώσεων που αφορούν το Υλικό Επίπεδο και τους φυσικούς νόμους με τις εφαρμογές τους.
Οι διδασκαλίες των δασκάλων της Vidya γίνονται καταληπτές από την ανθρώπινη διάνοια και όταν τίθενται υπό κρίση βρίσκονται σύμφωνες με την ανθρώπινη λογική. Καθώς οι γνώσεις των δασκάλων της Vidya με την πάροδο του χρόνου αυξάνονται όλο και περισσότερο οι διδασκαλίες τους βοηθούν, εκτός των άλλων και στο να διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν και άλλοι αόρατοι κόσμοι που βρίσκονται πέρα από αυτόν τον κόσμο των πέντε μας αισθήσεων. Υπάρχουν όμως και «δάσκαλοι της Paravidya». Αυτοί είναι οι δάσκαλοι της κρυμμένης γνώσης, αυτής που βρίσκεται πίσω από το πέπλο της Ίσιδας . Oι δάσκαλοι αυτοί έχουν γνώση των Εσωτερικών κόσμων και γνώση για πραγματικότητες που δεν μπορούν να γίνουν απόλυτα αντιληπτές και κατανοητές από την ανθρώπινη διάνοια. Οι δάσκαλοι της Paravidya είναι αυτοί που ονομάζονται «Πνευματικοί δάσκαλοι».
Τέλειοι δάσκαλοι ή Θεάνθρωποι ή Ισόθεοι. Κατά τη Χριστιανική παράδοση, ο Θεάνθρωπος ήταν ένας, ο Ιησούς, που έζησε πριν 2000 χρόνια. Σύμφωνα όμως με τις διδασκαλίες όλων των μεγάλων μυστών, αγίων και Πνευματικών δασκάλων αλλά ακόμα και των μεγίστων Πατέρων της Χριστιανοσύνης, του Έλληνα ορθόδοξου Ωριγένη και του Δυτικού Αγίου Αυγουστίνου, ο Λόγος είναι ο Μονογενής Υιός του Θεού που ήταν, είναι και θα βρίσκεται πάντοτε ενσαρκωμένος πάνω στη γη σε ένα διαφορετικό κάθε εποχή ανθρώπινο πόλο.
. Η Χριστή Δύναμη, αυτό που ονομάζουμε Χριστός είναι ένας. Ο φορέας αλλάζει κάθε εποχή, για να μπορεί να ανταποκρίνεται στις ανάγκες κάθε εποχής. Ο ίδιος ο Ιησούς απευθυνόμενος στον Πατέρα του στη χαράδρα των Κέδρων αναφέρει ότι ο ρόλος του πάνω στη γή τελείωσε. και Του λέει: το ετελείωσα
Λέγεται λοιπόν ότι όλοι οι πνευματικοί δάσκαλοι του ανθρώπου, είναι χρήσιμοι σε κάθε συγκεκριμένη στιγμή της εξέλιξής του καθώς ο καθένας από αυτούς και όλοι μαζί προετοιμάζουν τους ανθρώπους ώστε όταν με τη Θεία Χάρη κάποτε, τελικά βρεθούν στα πόδια του Θεανθρώπου της εποχής τους, να μπορέσουν να αρχίσουν το πνευματικό τους ταξίδι προς τη “Γη της Επαγγελίας”, προς το Βασίλειο του Πατέρα. Αυτό συνέβαινε και για τα τρισεκατομμύρια των ανθρώπων που έζησαν πριν από τον Ιησού και για τα τρισεκατομμύρια των ανθρώπων που θα ζήσουν στις χιλιετίες που θα έλθουν και τότε ακόμα, που όπως λέει ο άγιος Αυγουστίνος, ίσως η λέξη Χριστιανισμός να έχει αλλάξει όνομα
ΓΑΒΡΙΗΛ ΣΙΜΩΝΕΤΟΣ
Κάθε αρχαία θρησκευτική ή μάλλον φιλοσοφική λατρεία αποτελούνταν από μία εσωτερική ή μυστική διδασκαλία και ένα εξωτερικό ή δημόσιο τυπικό λατρείας
Σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι "Σωτήρες" αβατάρ (εθελοντές σπορείς της γης από την 9η διάσταση) που έρχονται στη γη κάθε 2000 χρόνια περίπου για να επιτελέσουν ένα έργο τους και να φύγουν. Όμως σχεδόν όλοι είχαν την ίδια κακή μεταχείριση από τους θνητούς. Αυτό είναι μια πληροφορία που ανέφεραν και τα γραπτά της ερήμου Κουμράν που εξαφάνισαν οι εβραίοι κι αφήσανε κάποιες μισοσκισμένες σελίδες σε μουσείο. (πληροφορία που αναφέρει ο Λόμπσαν Ράμπα - μια και κάθε άλλη πληροφορία είναι καλά κρυμμένη)....
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools
KING CRIMSON-EPITAPH 1969
Edited by - ZALMOXIS on 04/07/2013 13:23:53
quote:Πόσο αξιόπιστος είναι αυτός (που είναι αποδεδιγμένα ανύπαρκτος και 'απατεώνας';)
....πληροφορία που αναφέρει ο Λόμπσαν Ράμπα - μια και κάθε άλλη πληροφορία είναι καλά κρυμμένη).......
quote:
ωραία η θεωρία αυτή των θρησκειών Σάρουμαν. Μου θυμίζει και άλλα θρησκευτικά σχήματα. Κατά τους θιβετιανούς αποκρυφιστές υπάρχει ο αρχικός Ενας θεός και οι επιμέρους θεοί-Μανού που είναι υπεύθυνοι για κάθε διαβάθμιση της ύπαρξης. Και στην αρχαία ελληνική θρησκεία υπήρχε ιεράρχηση θεοτήτων κατά βαθμίδα Πάνθεου και δυναστεία.
Σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι "Σωτήρες" αβατάρ (εθελοντές σπορείς της γης από την 9η διάσταση) που έρχονται στη γη κάθε 2000 χρόνια περίπου για να επιτελέσουν ένα έργο τους και να φύγουν. Όμως σχεδόν όλοι είχαν την ίδια κακή μεταχείριση από τους θνητούς.The fate of all mankind I see
Is in the hands of foolsKING CRIMSON-EPITAPH 1969
Ακριβώς φίλε ,όπως τα λές είναι.
Τι είναι ο Νώε.
Ο Νώε είναι ο Μανού της νέας ανθρωπότητας μετά τον κατακλυσμό.
Μανου ειναι ο αρχετυπικός ανθρωπος της κάθε ανθρωπινης φυλής.
Ο Μανου διασώζει ότι αζίζει να διασωθεί απο τους πνευματικούς καρπούς της προηγούμενης ανθρωπότητας και τα μεταβιβάζει στην επόμενη.
Εξου και ο μύθος της κιβωτού.
Η κιβωτος είναι η αλληγορία του περάσματος απο τη μια περίοδο δημιουργίας στην άλλη.
Και κάποιοι ανόητοι κάθονται και σκέφτονται τη κιβωτο σαν ένα τεράστιο πλοίο που μέσα στις καμπίνες του υπήρχαν ζώα και μάλιστα μετράνε και πόσα ζώα χωράγανε μεσα.
Απίστευτη η βλακεία των ανθρώπων που δεν μπορούν να συλλάβουν τις αλληγορίες των γραφών.
Ενας αλλος Μανού ήταν ο Προμηθέας.
Αυτός ,που μετέτρεψε το αρχεγονο ανθρωπινο είδος απο ανοα και ασυνείδητα όντα σε νοούμενα και σκεπτόμενα.
Το κακό καλε μου φίλε είναι ο δογματισμός της κάθε θρησκείας.
Η κάθε θρησκεία νομίζει ότι μόνο αυτή κατέχει την άλήθεια κι ότι μόνο οι δικοί της άγιοι ειναι οι κανονικοί.
Βεβαια αυτό δε συμβάινει τόσο πολύ με τις ανατολικές θρησκείες οι οποίες είναι αρκετα ανεκτικές με τις υπόλοιπες.
Στις Ινδίες ζουν και συνυπάρχουν αρμονικά όλες σχεδόν οι θρησκείες.
Η μόνη θρησκεία που δεν μπορεί να συνυπάρξει με καμμια αλλη λόγω του ακραιφνούς δογματισμού,της ακρατης μισσαλοδοξίας και της απίστευτης βιαιότητας της είναι ο μουσουλμανισμός.
Ακόμη και στην Ινδία ,όπου κατοικούν οι πιο φιλήσυχοι άνθρωποι ,δεν μπόρεσαν να ανεχτούν την αγριότητα και την βιαιότητα της ισλαμικης θρησκείας και τους εδιωξαν όλους στο σημερινο Πακιστάν.
Αμέσως μετά βέβαια τη τιμητική της έχει η χριστιανική θρησκεία ,της οποίας το ιερατείο μετέτρεψε το κήρυγμα αγάπης του Ιησου σε κήρυγμα μίσους εναντίον οπουδήποτε δεν είναι χριστιανός.
Αλλίμονο φίλε μου ,όλοι οι πνευματικοί διδάσκαλοι απο τον Μαχαβίρα και τον Ζωροάστρη μέχρι τον Ιησού και τον Καμπίρ ,δίδαξαν την αγάπη τη συμπονοια και την ενότητα και οι άνθρωποι εκαναν τις θρησκείες τους αντι για εργαλεία ομόνοιας και αλληλοσυννενοησης, εργαλεία μίσους και πολέμων.
Κάθε αρχαία θρησκευτική ή μάλλον φιλοσοφική λατρεία αποτελούνταν από μία εσωτερική ή μυστική διδασκαλία και ένα εξωτερικό ή δημόσιο τυπικό λατρείας
ΤΩΡΑ....ΑΝ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΚΑΤΙ... ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΛΛΗ ΠΗΓΗ. Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΚΟΥΜΡΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΣΣΑΙΟΥΣ.
ΣΑΡΟΥΜΑΝ ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΕΥΣΤΟΧΟΣ.
ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΨΑΓΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ.
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools
KING CRIMSON-EPITAPH 1969
Μέσα στην (Ενιαία) Θεία Πραγματικότητα, στην Ύπαρξη και στη Δραστηριότητα του Θεού, εκδηλώνονται οι δύο όψεις της εμπειρίας της Ζωής, η «Ζωή» και ο «Θάνατος». Είναι Δύο Όψεις της Ίδιας Πραγματικότητας, που μπορούν, σε «λεκτικό επίπεδο» να αντιμετατεθούν. Ζωή είναι η Θεία Ζωή, κι η γέννηση στην δημιουργία είναι ουσιαστικά «θάνατος». Από την αντίστροφη οπτική, ο Θεός είναι το Άγνωστο, η Κοσμική Νύχτα, το «Χάος», ο «Θάνατος», ενώ η «εμφάνιση» μέσα στην δημιουργία είναι ύπαρξη και ζωή… Έτσι και οι δύο καταστάσεις, η Υπερβατική Ύπαρξη, και η κοσμική ύπαρξη μπορούν να ονομαστούν «ζωή» και η άλλη κατάσταση «θάνατος». Εξαρτάται από ποια μεριά το βλέπουμε… πάντως και στις δύο περιπτώσεις μιλάμε για «δύο καταστάσεις ύπαρξης» (θάνατος, με την έννοια της ανυπαρξίας, δεν υπάρχει, δεν νοείται, και δεν υποστηρίχθηκε –σοβαρά- σε καμία παράδοση)…
Από την άποψη της «θεϊκής» προοπτικής ο Θεός «πεθαίνει» μέσα στην Δημιουργία, για να την «ζωογονήσει» και «ανασταίνεται» πάλι στην προκοσμική του κατάσταση, όταν «διαλύεται» ο κόσμος πίσω στο «χάος»… Από την άποψη των (περιορισμένων) όντων ο Θεός Γεννιέται μέσα στον κόσμο και τον «ζωογονεί» και «πεθαίνει» επιστρέφοντας στο Άγνωστο, αποσύροντας την ζωογόνο δύναμή του από την φύση… Στην πραγματικότητα μιλάμε για την ίδια πραγματικότητα, που «βλέπουμε» από δύο διαφορετικές θέσεις, κι οι διαφορές είναι μόνο «λεκτικές»..
Η Πρότυπη Γέννηση κι ο Θάνατος του Θεού, αναφέρονται στην Γέννηση του Ζαγρέα στην Αυγή του Χρόνου, και στην Επιστροφή του στο Άχρονο, στο Τέλος του Χρόνου, και στην Γέννησή του Ξανά, στην Νέα Αυγή του Χρόνου… Στους Δελφούς, την εποχή του χειμερινού ηλιοστασίου οι «Όσιοι» ιερουργούν και θυσιάζουν και λατρεύουν τον «θάνατο» του Θεού (που σχετίζεται με την «εξαφάνισή» του από τον κόσμο, κι όχι με τον «διασπαραγμό» του Ζαγρέα από τους τιτάνες, που εντάσσεται στον κύκλο της «κοσμικής θυσίας»…)… Είναι ο Διόνυσος που «εξαφανίζεται» τον «χειμώνα». Είναι ακόμα ο Απόλλωνας που «αναχωρεί» για την «χώρα των υπερβορείων» (καθώς ο ήλιος μετά τη φθινοπωρινή ισημερία «παίρνει» το δρόμο για το βορά στην εκλειπτική, και φτάνει στο πιο βορινό σημείο στο χειμερινό ηλιοστάσιο…)… Παράλληλα οι «Θυιάδες», οι δελφικές μαινάδες, ιερουργούν για την γέννηση του Διονύσου Λικνίτη, του Θείου Βρέφους, βρεφικής μορφής του Διονύσου. Ο Διόνυσος Λικνίτης, είναι ακόμα ο Απόλλωνας που σε λίγο, την άνοιξη, θα «επιστρέψει» από την χώρα των «υπερβορείων»…
Ο Διόνυσος κι ο Απόλλωνας είναι ο Ίδιος Θεός… Κι οι δύο Θεϊκές (Ηλιακές) Μορφές, «χάνονται» το Κοσμικό (κι Ετήσιο) Χειμώνα, στη «Νύχτα», στο «Χάος», στη «χώρα των υπερβορείων», κι «εμφανίζονται» πάλι την άνοιξη… κι ο «ερχομός» τους γιορτάζεται (και στους Δελφούς με ιερουργίες και τελετές… και στην Αθήνα με τα «Καταγώγια» στα πλαίσια των «Ανθεστηρίων»…)… Κατά πληροφορία του Μακρόβιου, σε μία χαμένη θεολογική πραγματεία που αποδίδεται στον Αριστοτέλη, τα Θεολογούμενα υποστηρίζονταν με στοιχεία πως ο Διόνυσος κι ο Απόλλωνας ήταν ο Ίδιος Θεός, όχι μόνο στο περιεχόμενο (σαν θεϊκές οντότητες) αλλά και στην λατρεία…
Η Γιορτή του Διονύσου Λικνίτη αποτέλεσε το πρότυπο για την καθιέρωση της χριστιανικής γιορτής των «χριστουγέννων»…
Το ίδιο γεγονός, η γέννηση («εμφάνιση», «καταγώγια») κι ο «θάνατος» (η «εξαφάνιση», αναγώγια») του Θεού, αντανακλάται και στον Διόνυσο, σαν Πνεύμα της Φύσης… και στον Κοσμικό Κύκλο της Δημιουργίας, και στον Ετήσιο (εποχιακό) κύκλο ανανέωσης της φύσης… κι αποτελεί την αφορμή και το περιεχόμενο πολλών γιορτών που σχετίζονται με την φύση…
Η «εξαφάνιση» του Θεού τον «Χειμώνα» (που είναι πρόβλημα, ως και καταστροφή, για ανθρώπους που ζουν σύμφωνα με τις εποχές, κι εξαρτώνται από τις εποχές, και την παραγωγή της γης…), κι «επανεμφάνισή» του την «άνοιξη», έχει μεγάλη σημασία…
Ο Θεός που «Γεννήθηκε» το «Χειμώνα» (και γιορτάστηκε σαν Λικνίτης), «έρχεται» στον κόσμο, και «θυσιάζεται» για να «ζωογονήσει» τον κόσμο (κι εδώ εντάσσεται μυστηριακός μύθος του «Διασπαραγμού» του Ζαγρέα, καθώς και η Κοσμική Θυσία του Ταύρου της Διονυσιακής Λατρείας, κι οι τελετουργικοί διασπαραγμοί και ωμοφαγίες των θιάσων και των μαινάδων…), «διασπαράσσεται» στην πολλαπλότητα των όντων, διατηρώντας όμως την «υπαρξιακή καρδιά» της Ενότητας, κι έτσι, ενώ είναι ο Ένας μέσα στους πολλούς, ταυτόχρονα Αναδύεται Υπαρξιακά σαν Ενότητα, σαν Ένας, «Ανασταίνεται», (Είναι η «ανάσταση» του Ζαγρέα, η «δεύτερη γέννηση» του Θεού σαν Διονύσου της Σεμέλης…)..
Το ίδιο περιεχόμενο, αν και πολλές φορές διαφορετική σημασιοδότηση έχουν τα «Αναγώγια» και «Καταγώγια» του Θεού (θάνατος» κι «ανάσταση» του Θεού (είτε το δούμε από την μεριά του Θεού, είτε το δούμε από την μεριά του ανθρώπου…)…
Ενώ όμως ο «θάνατος» του Θεού («Αναγώγια», «Εξαφάνιση», «Κατάβαση στον Άδη»…) ιερουργείται μυστικά, αφού δεν είναι ένα γεγονός που μπορεί να «γιορταστεί»… η «Επιστροφή» του Θεού («Καταγώγια», «Εμφάνιση», «Ανάβαση από τον Άδη»…)… γίνεται πανηγυρικά στα ανοιξιάτικα «Ανθεστήρια», την Δεύτερη Μέρα, των Χοών, όπου ο Θεός (Διόνυσος) μπαίνει στην Πόλη της Αθήνας μέσα σε ένα τροχοφόρο καράβι…
Η κεντρική ιερουργία στα Μεγάλα Διονύσια είναι η πομπή του ξοάνου του Διονύσου Ελευθερέως από τον Ναό του στην Ακρόπολη ως την Ακαδήμεια (που συμβολίζει την «εξαφάνιση», το «θάνατο», του Θεού…), και η «επιστροφή» του πίσω στο Ναό του (που συμβολίζει την «επανεμφάνιση», την «ανάσταση» του Θεού…)…
Στο «Θείο Πάθος» του Διονύσου («Αναγώγια»-«Καταγώγια». «θάνατος»-«ανάσταση», του Θεού), θα «βρουν», αργότερα, μετά από αιώνες, οι χριστιανοί, το περιεχόμενο, την σημασία, και την λατρευτική εκδήλωση της δικής τους γιορτής του «Πάσχα», της «Σταύρωσης», της «Καθόδου στον Άδη», και της «Ανάστασης» του «Χριστιανικού Θεού»… Το χριστιανικό πάσχα εορταζόταν (με απόφαση της Α΄ οικουμενικής συνόδου στην Νίκαια, το 325, μ. Χ.) την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία…
Γιορτές για τον «Θνήσκοντα Θεό», επιτάφιοι θρήνοι (και περιφορές επιταφίων), και γιορτές της «ανάστασης» του Θεού, γίνονταν τουλάχιστον 5 αιώνες πριν τον Χριστό…
Η «συμμετοχή» στην Λατρεία προϋπόθετε καθαρμούς και αγνείες… ενώ με τον τελετουργικός διασπαραγμό και ωμοφαγία (πανάρχαια ιερή πράξη), είτε κισσού, είτε ζώου, καθώς και με την «μετάληψη οίνου» στις γιορτές, ο λάτρης ταυτιζόταν με τον Θεό, μεταλάμβανε του «θείου»… Στο χριστιανισμό ο καθαρμός κι οι αγνείες αντικαθίστανται από το «βάπτισμα» (που γίνεται μία φορά), ενώ το περιεχόμενο και η σημασία της «θείας μετάληψης» με την τελετουργική ωμοφαγία μεταφέρεται αυτούσια στην «μετάληψη του σώματος και του αίματος του Χριστού…
Αφήνοντας κατά μέρος τον Ιησού από την Ναζαρέτ, που υπήρξε ένας Μεγάλος Διδάσκαλος (σαν τον Ορφέα, τον Βούδα, τον Λάο Τσε…) και δεν έχει καμία σχέση με «όσα» έκαναν οι χριστιανοί μετά τον θάνατό του… μπορούμε να πούμε ότι οι χριστιανοί της επίσημης εκκλησίας, αντέγραψαν με σκανδαλώδη τρόπο την Διονυσιακή Λατρεία και τις διονυσιακές γιορτές, «εφαρμόζοντας» όσα «συμβολικά» απέδιδαν οι Έλληνες στον Γιό του Θεού Διόνυσο, στον άνθρωπο Ιησού…
Ο Διόνυσος, Γεννημένος Προκοσμικά από το Άχρονο (Ζαγρέας), ο Διόνυσος, σαν Πνεύμα Ενότητας, Πνεύμα της Φύσης, Γεννουσιουργός Θεός, ο Βάκχος, σαν Οδηγητής και Λυτρωτής των ανθρώπων, ο Ορφέας, κατ’ εξοχήν ενσάρκωση του Διονύσου, Πρόσωπο του Διονύσου (δηλαδή άνθρωπος που «ταυτίστηκε» με τον Θεό του), μεγάλος ανάμεσα στους ανθρώπους (ενσαρκώσεις επίσης του Διονύσου), «θεάνθρωπος», που «χάνεται» στο «μύθο»… αποτελεί το Πρότυπο του Χριστού, του Υιού, του Λόγου, του Σταυρωμένου Λυτρωτή, του Θεανθρώπου…
Η «επικράτηση» του χριστιανισμού στην ύστερη αρχαιότητα, δεν σημαίνει ότι ο χριστιανισμός εκπροσωπεί την αλήθεια… Ο χριστιανισμός επικράτησε απλά, επειδή οι αυτοκράτορες που πριν (στην ελληνιστική εποχή) είχαν καθιερώσει την Διονυσιακή Λατρεία σαν επίσημη θρησκεία, διαπίστωσαν (στην ρωμαϊκή εποχή) ότι μπορούσαν να «χειραγωγήσουν» και να «ελέγξουν» καλύτερα τους λαούς της αυτοκρατορίας με την νέα θρησκεία (αντίγραφο της Διονυσιακής Θρησκείας), του χριστιανισμού… οι λόγοι της επικράτησης ήταν καθαρά πολιτικοί…
Για να μιλήσουμε καθαρά, ο χριστιανισμός, όπως διαμορφώθηκε ήταν ένας «λαϊκός Διονυσιασμός» που εκλαϊκευσε (εκκοσμίκευσε) τις Μυστηριακές Ιερουργίες και Τελετουργίες, την Διονυσιακή Παράδοση και τα Μυστήρια, σε απλές εξωτερικές τελετουργικές πράξεις, τα «μυστήρια», το βάπτισμα, το χρίσμα, την μετάληψη («θεία κοινωνία»), κλπ… Μόνο έτσι, μιλώντας την «μυστηριακή γλώσσα», μπορούσε ο χριστιανισμός να απευθυνθεί και να «πείσει» τους λαούς της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η ευκολία των εξωτερικών τελετουργικών μυστηρίων του χριστιανισμού ήταν επόμενο να «παρασύρει» τα αμόρφωτα πλήθη (και «κάποιοι» το εκμεταλλεύτηκαν αυτό). Οι χριστιανοί επικράτησαν «λεηλατώντας» τα Μυστήρια των Ελλήνων. Ο Θεός των χριστιανών δεν είναι παρά μία άλλη μορφή του Διονύσου, ο ι«Πάσχων Θεός»… Αυτό είδαν οι αυτοκράτορες και «υιοθέτησαν» πολιτικά το χριστιανισμό…
Το αποτέλεσμα δεν είναι απλά μία ιστορική απάτη, μία κατασυκοφάντηση της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, αλλά και ένα τραγικό αδιέξοδο, στο οποίο έχει φτάσει η Θρησκεία σήμερα… Αποβάλλοντας η Θρησκεία, τον Μυστικό, Μυστικιστικό, και Υπερβατικό, Χαρακτήρα, που είχε στην Ελληνική Θρησκεία και μεταβαλλόμενη σε μία επιφανειακή, εξωτερική, λατρεία, όπως είναι ο χριστιανισμός της επίσημης εκκλησίας, έχασε την πραγματική λυτρωτική δύναμή της. Ο χριστιανισμός δεν μπορεί να σώσει κανέναν…
Η Αρχαία Λατρεία» οδηγούσε τον άνθρωπο στην οντολογική, πνευματική, νοητική, ψυχική, και ψυχοσωματική μεταμόρφωση… η χριστιανική λατρεία δεν έχει ούτε καν τα ηθικά αποτελέσματα στα οποία περιορίζει την δράση της… Κι αυτό το αποδεικνύει η κατάσταση των χριστιανικών κοινωνιών…
https://sites.google.com/site/ellenthreskeia/home/ch
Κάθε αρχαία θρησκευτική ή μάλλον φιλοσοφική λατρεία αποτελούνταν από μία εσωτερική ή μυστική διδασκαλία και ένα εξωτερικό ή δημόσιο τυπικό λατρείας
quote:Λοιπόν; Έχουμε κάποιον που αποδεδειγμένα είναι ανύπαρκτος - απλά ένα όνομα που κάποιος επινόησε. Τα βιβλία είναι συναρπαστικά, αλλά αναφέρονται σε γεγονότα που δεν έγιναν σα να έγιναν. Εμένα μου φαίνεται προβληματικό από τη μια να καταλήγει σε μια (αβέβαιη) ανυπαρξία του Ιησού και την ίδια ώρα να θεωρεί δεδομένη την επίσης αβέβαιη ύπαρξη μιας φιγούρας όπως ο Απολλώνιος και να επικαλείται ταυτόχρονα και αποδεδιγμένα ανύπαρτκους "θιβετανούς' (Σημ. όταν ο ΚΑΚΤΟΣ άρχισε να εκδίδει τα βιβλία του ψευδο-Ράμπα ήταν ήδη γνωστό ότι ήταν ανύπαρκτος (τα έγραψε κάποιος Cyril Henry Hoskin http://en.wikipedia.org/wiki/Lobsang_Rampa, κι όμως ούτε μια σημειωσούλά.... αυτό κι αν είναι ύποπτο!)
ΕΧΩ ΑΚΟΥΣΕΙ ΚΑΙ ΓΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ. ...
Το ότι τα βρήκες τα βιβλία να λένε πράγματα που ήδη σε έβρισκαν 'σύμφωνο' ήταν μάλλον και ο λόγος που βρίσκεις πρόβλημα στην μια - αποδεδειγμένη - περίπτωση, ενώ εύκολα βρίσκεις στην αναπόδεικτη (επειδή προφανώς δε σε βρίσκουν σύμφωνο εκείνα)
Πιστεύω πως πέρα από τις αλληγορίες και τα όνειρα, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, τις περισσότερες φορές μια οντότητα είναι και κυριολεκτική και συμβολική.
Να δώσω ένα παράδειγμα. Ο Νώε(στα εβραϊκά) ήταν ένας άνθρωπος που σώθηκε από την θεϊκή τιμωρία, και επέζησε μετά την κατακλυσμιαία καταστροφή και επιστροφή στο αρχέγονο χάος(Νουν, νερό, μή ον), για να ζήσει στον νέο κόσμο από την αρχή.
Επίσης ο Νώε είναι ένα σύμβολο του αγνού που κοσκινίζεται και ξεχωρίζει ως χρυσός από την βρωμιά, ενώ ο Κατακλυσμός σύμβολο της εξάγνισης και βάπτισης του αμαρτωλού κόσμου στην αρχέγονη άβυσσο της αγνότητας.
Για να ισχύει όμως το σύμβολο, πρέπει ο κατακλυσμός να είναι αληθινό γεγονός ενώ ο Νώε πραγματικό πρόσωπο, αλλιώς μιλάμε για φανταστικά πρόσωπα, γεγονότα, καταστάσεις.
Δεν μπορεί να είναι μόνο συμβολικό.
ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΥΑΝΕΑ ΟΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΓΕΡΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΑΡΑ ΑΧΛΥ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ.
ΣΤΟ 1ο ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΚΑΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ, ΕΙΧΑ ΡΩΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΧΡΗΣΤΟ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΟΠΟΥΛΟ - ΣΤΟ ΔΙΑΛΛΕΙΜΑ (ΚΑΙ ΣΤΟ ΟΡΘΙΟ)ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΤΥΑΝΕΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ. ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΜΟΥ ΕΙΠΕ: ΑΣΤΟ, ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ.
ΣΤΗΝ 2η ΠΑΡΑΓΡΑΦΟ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΙ ΛΕΣ.
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools
KING CRIMSON-EPITAPH 1969
quote:Το ζήτημα είναι τι στοιχεία υπάρχουν για τον ένα και τον άλλο.... ο Τυανέας χάνει...
ΣΤΟ ΕΙΠΑ: ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ. ΔΕΝ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΚΙΟΛΑΣ ΓΙΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΦΟΡΑ ΤΟΝ ΡΑΜΠΑ. ΠΑΝΤΩΣ ΜΕ ΒΡΙΣΚΕΙ ΣΥΜΦΩΝΟ ΜΕ ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΕΙ.
ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΥΑΝΕΑ ΟΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΓΕΡΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΑΡΑ ΑΧΛΥ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ. ....
Εδώ δεν έχεις άδικο..
Αλλά όλα τα παραπάνω γεγονότα που εξογκώθηκαν είναι επιχειρήματα αντι-χριστιανών. Το ολοκαύτωμα 6.000.000 εβραίων(κόψε και κάτι!) δεν είναι χριστιανικό κατασκεύασμα. Ενώ για την βιβλιοθήκη της ΑΛεξάνδρειας κατηγορούν τους Χριστιανούς.
Και εγώ είμαι 100% πεπεισμένος πως σε ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ υπάρχουν χιλιάδες "απωλεσθέντα" κείμενα, αλλά αυτοί οι αρχαιοκάπηλοι τα κρατάνε για την πάρτη τους. Σίγουρα θα υπάρχει η Ηράκλεια(δεν θυμάμαι πως ακριβώς τον λένε τον συγγραφέα, είναι εκείνος που έγραψε πρώτος για τον Ηρακλή), η Ατλαντίδα του Ελλάνικου κτλ κτλ
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools
KING CRIMSON-EPITAPH 1969
Μας το επιβεβαιωνουν οι ίδιες οι θρησκείες.
Οι βουδιστές τους ονομάζουν bodhisattva ,οι ινδουιστές avatar ,οι αρχαιοι έλληνες και οι χριστιανοί θεανθρώπους.
Στον Ταοϊσμό, που εξελίχθηκε σε πολυδαιμονική θρησκεία, σκοπός του είναι να οδηγήσει τον άνθρωπο στην ένωση με το Τάο, την ύψιστη και ακατάληπτη αρχή του παντός, και στην επίτευξη της σωματικής αθανασίας με μαγικά μέσα, εξορκισμούς, αποκρυφισμό και γεωμαντεία, που ασκούν ειδικοί μύστες, ιερείς και μάντεις. Συνδέθηκε περισσότερο με την αρχαία θρησκεία, τους θεούς της, τους μύθους και τα πνεύματά της και ανύψωσε στην σφαίρα των θεών και των πνευμάτων πολλούς ανθρώπους, οι οποίοι με την πάροδο του χρόνου εμπλούτισαν το λαϊκό κινεζικό πάνθεο. Μια σειρά από ιερείς, διδασκάλους και «ειδήμονες του αγίου», αποτελούν τους μεγάλους μύστες της λαϊκής λατρείας, που αναζητούν την αθανασία του σώματος με λεπτές μεθόδους φυσιολογίας και με την αλχημεία
Στο χριστιανικο ευαγγέλιο ο Ιησούς λέει ότι πάντοτε υπήρχε πανω στη γή και πάντοτε θα υπαρχει.
Όχι βέβαια ως Ιησούς αλλα ως κάποιος άλλος μυημένος στα αρρητα μυστήρια του αιωνίου που απέκτησε κι αυτός την ιδιότητα του Χριστου(ΤΟΥ ΚΕΧΡΙΣΜΕΝΟΥ)
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
Ο Αβρααμ ο πατήρ σας είχεν αγαλλίασην να ιδη την ημέραν την εμήν και είδε και εχάρη.
Είπον προς αυτόν οι Ιουδαίοι
Πεντήκοντα έτη δεν έχεις και είδες τον Αβραάμ;;
Eίπεν προς αυτούς ο Ιησούς.
Αληθώς σας λέγω πρίν γίνει ο Αβραάμ εγώ είμαι.
῞Οταν εν τώ κόσμω ώ, φώς ειμι τού κόσμου.
῞Οσο είμαι σ’ αυτόν τόν κόσμο, είμαι τό φώς γιά τόν κόσμο
ΠΑΤΕΡΑ, ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΔΟΞΑΣΕ ΤΟΝ ΥΙΟ ΣΟΥ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΔΟΞΑΣΕΙ ΚΑΙ Ο ΥΙΟΣ ΣΟΥ 2.ΚΑΘΩΣ ΤΟΥ ΕΔΩΣΕΣ ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΠΑΝΩ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΑΡΚΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ Σ'ΑΥΤΟΝ.
3.ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ, ΤΟ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΕΣΕΝΑ ΤΟΝ ΜΟΝΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΕΟ, ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΑΠΕΣΤΕΙΛΕΣ,
ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ. 4.ΕΓΩ ΣΕ ΔΟΞΑΣΑ ΕΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ ΤΟ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕΣ ΝΑ ΚΑΝΩ, ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΣΑ. 5.ΚΑΙ, ΤΩΡΑ, ΕΣΥ ΠΑΤΕΡΑ, ΔΟΞΑΣΕ ΜΕ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ, ΜΕ ΤΗ ΔΟΞΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΚΟΝΤΑ ΣΕ ΣΕΝΑ, ΠΡΙΝ ΓΙΝΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ.
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
Εγώ είμαι μεθ ημών πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του κόσμου
Όπως λέει και ο Άγιος Αυγουστίνος "Αυτό που σήμερα αποκαλείται Χριστιανική θρησκεία, υπήρχε ήδη ανάμεσα στους αρχαίους και δεν έλειπε και στις απαρχές της ανθρώπινης φυλής
Κάθε αρχαία θρησκευτική ή μάλλον φιλοσοφική λατρεία αποτελούνταν από μία εσωτερική ή μυστική διδασκαλία και ένα εξωτερικό ή δημόσιο τυπικό λατρείας
Η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας που ποτέ δεν κάηκε και τα χεορόγραφά της βρίσκονται στα υπόγεια της ΝΑΣΑ, του Βατικανού και του αγίου όρους; Οι 6000.000 νεκροί του Ολοκαυτώματος που δεν ήταν πάνω από 400.000;(στο βιβλίο του καθηγητή Γιέρμακ "ο άξονας του θανάτου" θα βρείτε τις αποδείξεις. Ξέρετε τι παίχτηκε στην άλωση της Κων/λης;
Χρίστο Ελ. ξέρεις τι πληγές άνοιξες τώρα; Δεν αλλάζουμε θέμα καλύτερα;
Το θέμα μας είναι ο Απολλώνειος ο Τυανέας. Έχετε κάτι να προσθέσετε;
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools
KING CRIMSON-EPITAPH 1969
quote:
Η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας που ποτέ δεν κάηκε και τα χεορόγραφά της βρίσκονται στα υπόγεια της ΝΑΣΑ, του Βατικανού και του αγίου όρους;
Τα μοιράσανε στα τρία εξ'ίσου?
quote:
. Θέλετε ένα παράδειγμα: το ξέρετε ότι το γνωστό επεισόδιο με την ευλογία των όπλων στην Αγία Λαύρα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό δεν συνέβη ποτέ..... μετά από προσωπική συζήτηση με τον καθηγητή της Ιστορίας, Λεοντσίνη του ΠΤΔΕ; (το γεγονός το επινόησε η ηγεσία του κλήρου ΄για να ανέβει το γόητρο της εκκλησίας, η οποία επίσημα συνεργαζόταν με τη Υψηλή Πύλη).
Μόλις έχασα τον τίτλο του συνομωσιολόγου του φόρουμ.
quote:
Οι 6000.000 νεκροί του Ολοκαυτώματος που δεν ήταν πάνω από 400.000;
Στην Ελλάδα, είναι ποινικό αδίκημα η άρνηση, ή ακόμη?
quote:
Ξέρετε τι παίχτηκε στην άλωση της Κων/λης;
οχι, για πες.
Μήπως, ότι την κερκόπορτα την άνοιξαν οι παπάδες?
quote:
Το θέμα μας είναι ο Απολλώνειος ο Τυανέας. Έχετε κάτι να προσθέσετε;
Ναι έχουμε.
Ο Απολλώνιος ήταν ο Ιησούς.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
quote:κάποιους του ψεκάζουν τελικά...
...Ο Απολλώνιος ήταν ο Ιησούς.ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools
KING CRIMSON-EPITAPH 1969
Κανείς ιστορικός της εποχής η μετέπειτα έλληνας η ρωμαίος δεν αναφέρει την ύπαρξη του.
Ολοι δε οι νεώτεροι ιστορικοί που γράφουν γι αυτόν βασίζωνται στη βιογραφία του Φιλόστρατου.
Αυτό σημαίνει ότι δεν υπήρξε;;;;
Κι ο Ερμής ο τρισμέγιστος είναι επίσης ένα αμφιλεγόμενο πρόσωπο.
Εχουμε κάποια ερμητικά κείμενα ,όπως τον σμαραγδένιο πίνακα ή το περίφημο κυμβάλειο ,αλλα βιογραφία του η αποδείξεις περί της ύπαρξης του δεν έχουμε.
Αυτό σημαίνει ότι δεν υπήρξε;;;;
Kαι για τον Ορφέα υποστηρίζουν ορισμένοι οτι δεν υπήρξε και είναι ένα μυθικό πρόσωπο.
Και για τον Ομηρο το ίδιο.
Αρα το αν υπήρξαν η δεν υπήρξαν ας το ψάξει ο καθένας με τη δική του λογική, με τη δική του έρευνα και τη δική του ανάλυση της ιστορίας.
Κάθε αρχαία θρησκευτική ή μάλλον φιλοσοφική λατρεία αποτελούνταν από μία εσωτερική ή μυστική διδασκαλία και ένα εξωτερικό ή δημόσιο τυπικό λατρείας