- Σχέδιο ερημοποίησης της χώρας; - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Το παρακάτω το έλαβα στο e-mail μου, το παραθέτω χωρίς σχόλια...

"Αν φυτεύεις για ένα χρόνο, φύτεψε ρύζι.
Αν φυτεύεις για πέντε χρόνια, φύτεψε δέντρα..
Αν φυτεύεις για το μέλλον.εκπαίδευσε ανθρώπους."
Κινέζικη παροιμία

Ο αποστολέας του email είναι εθελοντής δασοπυροσβέστης, και το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από έναν από τους συναδέλφους του!

21/8/2007

"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα."

Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη λογική της δημοσιογραφίας..

Θα ήθελα να ξεχάσω
τα 3-4 πρόβατα που δεν πρόλαβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο κατάλαβε οτι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό.. Θα ήθελα να ξεχάσω τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν απο τα πεύκα καθώς γινόντουσαν παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα.. Θα ήθελα να ξεχάσω τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες φλόγες να μας ζώνουν από παντού Θα ήθελα να ξεχάσω τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες Θα ήθελα να ξεχάσω όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη, Θα ήθελα να τους ξεχάσω όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας Θα ήθελα να ξεχάσω αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν εκτεθειμένους στις φλόγες Θα ήθελα να ξεχάσω τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά Θα ήθελα να ξεχάσω αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν

Μα δεν θα ξεχάσω
εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που μας περιτριγύρισαν Μα δεν θα ξεχάσω τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη για αυτούς περιοχή Μα δεν θα ξεχάσω όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και κοροιδεύουν τους Εθελοντές. Μα δεν θα ξεχάσω το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ, για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα συμφέροντα. Μα δεν θα ξεχάσω οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500 μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου. Μα δεν θα ξεχάσω την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά και καλοσύνη. Σας ευχαριστώ.

Και δεν θα ξεχάσω
να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου. Η απορία μου είναι οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας; Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες; πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω; πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα πνευμόνια μου...

πραγματικά συγκλονιστική η μαρτυρία του εθελοντή δασοπυροσβέστη....

Είναι απίστευτο και θλιβερό μόνο και μόνο να σκεφτείς ότι υπήρχαν άνθρωποι, οι οποίοι έπιναν καφέ και άλλοι που χάζευαν μέσα από την "ασφάλεια" των αυτοκίνητων τους ενώ ο πύρινος κλοιός έσφιγγε και εκμηδένιζε την Ελληνική φύση.

Τέτοιες στιγμές, φαντάζομαι, τους θεούς μας να κλαίνε.

Θέλει να ξεχάσει, λέει...μα πως μπορεί κανείς να ξεχάσει κάτι τέτοιο.

Πόσα συγνώμη πρέπει να πούμε στην φύση για να μας συγχωρέσει;

Και πότε θα αποφασίσουμε πραγματικά και με συνείδηση της απόφασης μας να γίνουμε καλύτεροι;

quote:

---

Λίγη στάχτη στα μαλλιά...

---

Για μένα πιο σοκαριστικά ίσως απ'όλα -όπου και αν τα συναντάω ή τα αντιλαμβάνομαι- είναι η απίστευτη κοινωνική αναλγησία και αδιαφορία μας, ο άκρατος, αδηφάγος, ατομισμός μας και βασικά η τεράστια ανοησία μας να θεωρούμε ότι αυτά που συμβαίνουν στους γύρω μας, αυτά που συμβαίνουν στο "διπλανό χωριό", σε άλλες περιοχές της χώρας, στο τροπικό δάσος μίας άλλης ηπείρου... δεν μας αφορούν και κυρίως ότι δεν μας επηρεάζουν και δεν τα επηρεάζουμε!

Σε μία τέτοια στιγμή της Ιστορίας της ανθρωπότητας, με τόσα μεγάλα παγκόσμια προβλήματα, με τόσο μεγάλη δυνατότητα να επιλέξουμε εμείς οι ίδιοι -ή να μάθουμε να επιλέγουμε ελεύθερα- μέσα από τις χιλιάδες πηγές πληροφόρησης, γνώσης και μόρφωσης, αυτή η "συμπεριφορά" ξεπερνάει κατά πολύ την απλή περίπτωση του στρουθοκαμηλισμού και θέτει υποψηφιότητα να αποτελέσει το μεγαλύτερο ορόσημο της Ανθρώπινης Βλακείας. Αν βέβαια υπάρξουν κάποιοι σε ένα καλύτερο μέλλον για να το μνημονεύουν...

Και να με συγχωρέσουν οι συμμετέχοντες και οι αναγνώστες που χρησιμοποιώ το πρώτο πληθυντικό, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι είναι το πιο δίκαιο να πούμε ότι "εμείς, όλοι μαζί, τα κάνουμε αυτά", γιατί ακόμα και αν κάποιοι έχουμε μία διαφορετική νοοτροπία, δυστυχώς ή ευτυχώς, αυτό που συναντάει κανείς πιο συχνά -ως συμπεριφορά, στάση, νοοτροπία- σε μία κοινωνία χρωματίζει αναπόφευκτα ολόκληρη την κοινωνία και μεταβιβάζει μεγάλο μερίδιο ευθύνης και σε αυτούς που αντιλαμβάνονται πιο σωστά και υγιώς την πραγματικότητα.

Γιατί απλά: "Αυτός που γνωρίζει, πάντα έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη. Αυτός είναι που μπορεί ουσιαστικά να κάνει κάτι, γιατί αυτός είναι που διαθέτει την ικανότητα της διάκρισης μεταξύ του Σωστού και του Λάθους."

Ο Πραγματικός Αναζητητής της Γνώσης
είναι ένας απαράμιλλος Ακροβάτης του φευγαλέου ορίου
ανάμεσα στον Δογματισμό και το Μηδενισμό.
----------------------
Ζούμε, μέσα στην πλέον αποτρόπαια εποχή,
ίσως τη μεγαλύτερη ευκαιρία για Ελευθερία
που έχει ποτέ εμφανιστεί!

ΦΩΤΙΕΣ
Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΔΑΣΩΝ

Οι πυρκαγιές στα μεσογειακά δάση της χώρας μας επηρεάζουν γενιές και γενιές Ελλήνων από την αυγή του πολιτισμού μας. Παρ' όλα αυτά, ακόμη και σήμερα, 3,500 χρόνια μετά, δεν έχουμε μάθει να ζούμε με αυτές. Τις θεωρούμε ένα παροδικό φαινόμενο - το οποίο θα εκλείψει μόνο όταν ο άνθρωπος αλλάξει συμπεριφορά απέναντι στο δάσος -, και έτσι κανείς μας δεν προετοιμάζεται γι' αυτές.

"Είμαστε μοναδικά όντα φωτιάς σ' ένα μοναδικό πύρινο πλανήτη" Stephen Pyne

Αύγουστος του 1989. Μόλις είχα επιστρέψει από την εθελοντική συμμετοχή μου στην κατάσβεση μιας πυρκαγιάς που έκαψε σχεδόν όλο το βόρειο τμήμα της Σιθωνίας στη Χαλκιδική. Η αγωνία μου για ένα πενθήμερο ήταν μεγάλη, επειδή η φωτιά απειλούσε, μαζί με τα δάση, να εξαφανίσει και τις πειραματικές επιφάνειες που χρησιμοποίησα για το διαδακτορικό μου, λίγες εβδομάδες πριν από την επίσημη παρουσίασή του. Τελικά, η εμπειρία των συναδέλφων μου από το Δασαρχείο Πολυγύρου έσωσε το κυρίως δάσος και μαζί μ' αυτό, τρία χρόνια ατελείωτων καταγραφών, στατιστικών επεξεργασιών και συμπερασμάτων.

Πρώτη μου δουλειά μόλις έφθασα στο σπίτι ήταν να απαλλαγώ από τα καπνισμένα ρούχα μου και να κεράσω τον εαυτό μου μια παγωμένη μπίρα, τη μόνιμη φαντασίωση κάθε εμπλεκόμενου σε δασική πυρκαγιά. Στην τηλεόραση οι φωτιές είχαν και πάλι τη θερινή τιμητική τους. Η ρουτίνα των ειδήσεων και η φοβερή κούραση με είχαν σχεδόν αποκοιμίσει, όταν συνέβη ένα γεγονός καθοριστικό για τη μετέπειτα επιστημονική μου διαδρομή. Ο Τέρενς Κουΐκ - όταν ήταν στον ΑΝΤ1 - είχε καλέσει τον καθηγητή και δάσκαλό μου Σπύρο Ντάφη για να συζητήσουν το θέμα των πυρκαγιών. Ένας από τους διαπρεπέστερους καθηγητές της Δασολογίας και γνώστης της οικολογίας των ελληνικών οικοσυστημάτων, ο Σπύρος Ντάφης, εξηγούσε, με τη συνηθισμένη ηρεμία του, τα αίτια των πυρκαγιών, όταν ο δημοσιογράφος τον ρώτησε: "Και μετά τις πυρκαγιές, κ. καθηγητά, τι πρέπει να κάνουμε;" "Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μην κάνουμε τίποτε, απλώς να προστατέψουμε το δάσος από τη βοσκή και τους καταπατητές", απάντησε, ήρεμα πάντα, ο καθηγητής.

Ο Τέρενς Κουΐκ σχεδόν έπεσε από το κάθισμά του, τόση ήταν η έκπληξή του. Γαλουχημένος, όπως όλοι μας, με το μύθο της αναγκαιότητας των μεταπυρικών αναδασώσεων δεν ήθελε να πιστέψει τα λόγια του καλεσμένου του. "Μα είναι δυνατό, κ. καθηγητά, να το λέτε εσείς αυτό!!! Ένας ειδικός! Ένας καθηγητής πανεπιστημίου! Είναι δυνατό να μην αναδασώσουμε τις καμένες εκτάσεις; Πώς μπορείτε να λέτε τέτοια πράγματα; Υπάρχει επιστημονική εμπειρία... υπάρχει έρευνα..."

Ο καθηγητής μου ένιωσε, είμαι βέβαιος, ακριβώς ό,τι κι εγώ πολλές φορές τα κατοπινά χρόνια: Ορισμένες αλήθειες πρέπει να λέγονται με προσοχή΄ ο κίνδυνος να εκτεθείς είναι μεγάλος εάν αυτό που λες δεν γίνεται απόλυτα κατανοητό.

"Στην Ελλάδα κανείς δεν μελέτησε τι συμβαίνει έπειτα από μια πυρκαγιά", απολογήθηκε ο Σπύρος Ντάφης. "Εύχομαι αυτό να γίνει σύντομα..."

Έτσι βρέθηκα να μελετώ την οικολογία των δασικών πυρκαγιών. Η εξειδίκευσή μου στη φυτοκοινωνιολογία, δηλαδή στη μελέτη των κοινωνικών σχέσεων που αναπτύσσουν τα φυτά τόσο μεταξύ τους όσο και σε σχέση με το περιβάλλον τους, αποτέλεσε τη βάση για μια βαθύτερη κατανόηση της σχέσης των φυτών με το φαινόμενο των δασικών πυρκαγιών.

Θερμά, ξηρά καλοκαίρια και μέτρια βροχεροί, ήπιοι χειμώνες χαρακτηρίζουν το μεσογειακό κλίμα. Απαντά στη Μεσογειακή λεκάνη, στην Καλιφόρνια, στη Χιλή, στο νοτιοδυτικό άκρο της Αφρικής και της Αυστραλίας, μεταξύ του 30ού και του 40ού παραλλήλου του βόρειου και νότιου ημισφαιρίου. Στις περιοχές αυτές η προσπίπτουσα ηλιακή ακτινοβολία είναι ίση με την ανακλώμενη. Τα ψυχρά ρεύματα των δύο ημισφαιρίων διασχίζουν τις θάλασσες που τις βρέχουν. Ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν ότι, αν εκλείψουν τα ρεύματα αυτά, το μεσογειακό κλίμα θα εξαφανιστεί. Σ' αυτές τις τόσο απομακρυσμένες μεταξύ τους περιοχές, που δεν είχαν καμία χλωριδική επαφή, αναπτύσσεται ένας πανομοιότυπος τύπος βλάστησης, γνωστός ως "αείφυλλη σκληρόφυλλη βλάστηση". Η ομοιότητα δεν είναι τυχαία. Τα φυτά που συνθέτουν τη βλάστηση στις περιοχές με μεσογειακό κλίμα πρέπει να επιβιώσουν στη μακριά άνομβρη θερινή περίοδο. Σιγά σιγά, άριχσε να σχηματίζεται στο μυαλό μου το εκπληκτικό παζλ της μεσογειακής βλάστησης: Λεπτές ισορροπίες εκατομμυρίων χρόνων, ασύλληπτες λογικές επιβίωσης, προσαρμογές στις αντιξοότητες. Μια ισχυρή θέληση για ζωή από όντα που δεν διαθέτουν εγκέφαλο, δεν περπατούν ούτε αισθάνονται όπως τα ζώα και ο άνθρωπος.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την αειφυλλία. Αν τα είδη που συνθέτουν τις μεσογειακές φυτοκοινωνίες ήταν φυλλοβόλα, θα χρειάζονταν κάθε άνοιξη έως και 5πλάσια ποσότητα νερού για την παραγωγή νέων φύλλων. Ως αείφυλλα, εξοικονομούν τεράστιες ποσότητες νερού, που το χρησιμοποιούν τους θερινούς μήνες.

Άλλη προσαρμογή είναι η σκληροφυλλία. Για να μειώσουν την απώλεια νερού από τους επιδερμικούς πόρους (εφυμενική διαπνοή), τα φυτά συγκεντρώνουν κάτω από την επιδερμίδα των φύλλων τους αδιάβροχες κηρώδεις ουσίες που τους προσδίδουν χαρακτηριστική σκληρότητα. Έτσι παγιδεύουν το νερό, που αλλιώς θα εξατμιζόταν κατά τη διάρκεια των υψηλών θερινών θερμοκρασιών.

Η διαπνοή είναι μια απαραίτητη φυσιολογική δραστηριότητα των φυτών που συμμετέχει στη μεταφορά νερού και διαλυμένων ανόργανων στοιχείων από τις ρίζες προς τα φύλλα. Προκειμένου να μην εξαντληθεί το εδαφικό νερό στη διάρκεια του καλοκαιριού, τα μεσογειακά φυτά κλείνουν τα στόματα των φύλλων - από τα οποία διαχέεται η υγρασία στο περιβάλλον - κατά τις θερμές ώρες. Μεταπίπτουν δηλαδή σε θερινή νάρκη, μειώνοντας στο ελάχιστο τη βιολογική τους δραστηριότητα.

Μια φυτοκοινωνία αναπτύσσεται σε ανοιχτούς χώρους. Εκατομμύρια σπόροι διάφορων ετήσιων φυτών μεταφέρονται με τον άνεμο. Παπαρούνες, μαργαρίτες, αγριοφράουλες κάνουν το μοναδικό ταξίδι της ζωής τους με τη μορφή των σπόρων, πριν ριζώσουν κάπου. Αν φύτρωναν όλοι, κάθε φυτό θα απαιτούσε μέρος του ελάχιστου εδαφικού νερού για να αναπτύξει τη βιομάζα του. Αντιμέτωπες με αυτό τον κίνδυνο, οι μεσογειακές φυτοκοινωνίες ανέπτυξαν δύο αμυντικούς μηχανισμούς. Ο πρώτος είναι η μεγάλη πυκνότητα των θάμνων, που, κυριολεκτικά, κρύβουν τον ήλιο από το έδαφος και δεν επιτρέπουν στους νέους σπόρους να φυτρώσουν. Ο δεύτερος, μια εκπληκτική προσαρμογή, η αλληλοπάθεια. Ορισμένοι μεσογειακοί θάμνοι τροφοδοτούν το έδαφος με ουσίες που εμποδίζουν την ανάπτυξη του ριζικού συστήματος των ετήσιων φυτών. Γι' αυτό δεν υπάρχουν στα μεσογειακά οικοσυστήματα τα συνήθη ετήσια φυτά άλλων δασικών τύπων.

Η πυκνότητα των θάμνων και η αλληλοπάθεια, όμως, επιδρούν και στους σπόρους των ίδιων των μεσογειακών θάμνων και πεύκων' ενώ οι θάμνοι πολλαπλασιάζονται με πρεμνοβλάστηση και ριζοβλάστηση, τα πεύκα δεν διαθέτουν τέτοια ικανότητα. Κάτω από αυτές τις ασφυκτικές συνθήκες, οι σπόροι τους που πέφτουν στο έδαφος δεν επιβιώνουν. Τα μεσογειακά πεύκα αδυνατούν να ανανεωθούν, εκτός και εάν υπάρξει προσωρινή απελευθέρωση του εδάφους από τον ανταγωνισμό των πυκνών θάμνων και την αλληλοπάθεια που προκαλούν. Η φύση δεν διαθέτει ούτε πριόνια ούτε τσεκούρια. Την ευκαιρία αυτή θα τους προσέφερε μόνο μια πυρκαγιά.

Μπορεί η φύση να μετατρέψει το θάνατο σε ζωή, την καταστροφή σε δημιουργία; Μπορεί ο Φοίνικας να μην ήταν μύθος; Τα δέντρα δεν έχουν πόδια για να τρέξουν, ούτε φτερά για να πετάξουν, δεν ανοίγουν φωλιές στο έδαφος για να προφυλαχθούν. Πώς θα εκμεταλλεύονταν το γυμνό έδαφος που δημιουργούσε η φωτιά, αφού θα ήταν και τα ίδια θύματά της; Καθώς οι έρευνές μας προχωρούσαν και συνδυάζονταν με τα αποτελέσματα των άλλων συναδέλφων μας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ξετυλιγόταν το κουβάρι των νέων μας γνώσεων πάνω στην απίστευτη δυναμική αντίδραση της φύσης.

Οι θερινές καταιγίδες με αστραπές και κεραυνούς είναι συχνές στα μεσογειακά κλίματα. Η πιθανότητα πρόκλησης πυρκαγιάς στην κατάξερη βλάστηση είναι μεγάλη. Ο καθηγητής των Δασικών Πυρκαγιών Δημήτρης Καϊλίδης υπολόγισε ότι, χωρίς τον άνθρωπο, κάθε πευκοδάσος καιγόταν τουλάχιστον μία φορά κάθε 100 με 150 χρόνια από κεραυνό. Με τη διαδικασία της φυσικής επιλογής τα σκληρόφυλλα αείφυλλα φυτά ανέπτυξαν και άλλες προσαρμογές, δημιουργώντας μια ιδιόμορφη βλάστηση εξαιρετικής αντοχής στις πυρκαγιές: την πυρόφυτη βλάστηση.

Υπάρχουν δυο βασικές μορφές πυρόφυτων. Τα παθητικά πυρόφυτα ανέπτυξαν ιδιαίτερη αντοχή στις υψηλές θερμοκρασίες αλλά και στις ίδιες τις φλόγες, ως αποτέλεσμα ποικίλων μηχανικών και χημικών διεργασιών. Ορισμένα είδη αντέχουν τις υψηλές θερμοκρασίες χάρη στον παχύ φλοιό τους (φελλοφόρος δρυς), άλλα αναφλέγονται δύσκολα γιατί έχουν πολύ σκληρό ξύλο (ίταμος και κάποιες δρύες) ή υψηλή περιεκτικότητα μεταλλικών στοιχείων στο ξύλο τους (αλμυρίκι). Η κουκουναριά ρίχνει τα χαμηλά κλαδιά της, δημιουργώντας ομβρελοειδή κόμη πολλά μέτρα πάνω από το έδαφος, όπου καμιά φλόγα δεν τη φθάνει. Μερικές πτέριδες και άλλα φυτά προφυλάσσουν τα αναπαραγωγικά τους όργανα κάτω από το έδαφος.

Αντίθετα, τα ενεργητικά πυρόφυτα συνήθως καίγονται εύκολα, αλλά η βλαστητική ανάπτυξή τους ευνοείται από την πυρκαγιά. Το πουρνάρι παράγει μετά τη φωτιά παραβλαστήματα και ριζοβλαστήματα από τη βάση του κορμού και τις ρίζες αντίστοιχα. Η κουμαριά, τα ρείκια, οι άρκευθοι, το φυλίκι, ο σχίνος και άλλα δημιουργούν ριζώματα που μοιάζουν με ρόζο και βρίσκονται σε αδράνεια επί πολλά χρόνια. Μετά τη φωτιά, τα ριζώματα ξυπνούν από το λήθαργό τους και δίνουν μέσα σε λίγες ημέρες τα πρώτα βλαστάρια με τη μορφή παραβλαστημάτων. Η ταχύτητα αύξησης των παραβλαστημάτων και των ριζοβλαστημάτων είναι πολύ μεγάλη. Στο τέλος της επόμενης από την πυρκαγιά βλαστητικής περιόδου φθάνουν σε ύψος μέχρι και 60% του μητρικού φυτού.

Πάνσοφη η φύση, δεν αφήνει τίποτε στην τύχη. Η σουσούρα, ένα είδος ρεικιού που βρίσκεται στα πιο φτωχά και ξηρά εδάφη της χώρας μας και ενοχοποιείται για το φαινόμενο της αλληλοπάθειας, παραμένει βιολογικά ανενεργή δύο-τρία χρόνια μετά τη φωτιά, δίνοντας τον απαραίτητο χρόνο στα νεαρά φυτά της πεύκης να ριζώσουν και να αναπτυχθούν.

Τέλος, υπάρχει και η υποομάδα των ενεργητικών πυρόφυτων με διασπορά σπόρων που διεγείρονται από τη φωτιά. Σ' αυτήν ανήκουν τα θερμόβια πεύκα, ιδίως η χαλέπιος, που μαζί με την τραχεία και την κουκουναριά σχηματίζουν τα μεσογειακά πευκοδάση μας. Βρισκόμαστε μπροστά σε νέα μεγαλειώδη επίδειξη της δυνατότητας προσαρμογής που διαθέτει το φυτικό βασίλειο. Σε όλα σχεδόν τα φυτά, οι ώριμοι καρποί πέφτουν στο έδαφος' στα θερμόβια πεύκα, όμως, το 30% των ώριμων κώνων παραμένει κλειστό στο δέντρο από 5 ως και 10 χρόνια. Αν ξεσπάσει πυρκαγιά, διεγείρονται ειδικοί μηχανισμοί και τα κουκουνάρια ανοίγουν, διασκορπίζοντας μερικές χιλιάδες σπόρους σε έκταση 4 στρεμμάτων γύρω από κάθε δέντρο. Καθώς τα δέντρα βρίσκονται σε αποστάσεις μικρότερες από 10 μέτρα μεταξύ τους, φαντάζεστε την πυκνότητα των νέων φυτών...

Από την πρώτη στιγμή που ένα νέο μεσογειακό δάσος αρχίζει τη μεταπυρική διαδικασία φυσικής αναγέννησης, ετοιμάζεται για την επόμενη πυρκαγιά. Σ' αυτό βοηθούν και πάλι οι μεσογειακές κλιματικές συνθήκες: στη μεγαλύτερη διάρκεια του έτους οι τιμές θερμοκρασίας και υγρασίας είναι εντελώς ακατάλληλες για την επιβίωση των σαπροφυτικών μυκήτων που αποσυνθέτουν την οργανική ύλη. Έτσι συσσωρεύονται στο έδαφος τόνοι από ξηρές βελόνες, φύλλα, κλαδιά, νεκρούς θάμνους και δέντρα: μια βιομάζα ιδιαίτερα εύφλεκτη, λόγω και της θερινής ξηρότητας, η οποία απλώς περιμένει τον κεραυνό, την ανθρώπινη αμέλεια ή τον εμπρησμό για να εκδηλωθεί ξανά το φαινόμενο. Τα μεσογειακά πεύκα είναι φωτόφιλα΄όταν τα χαμηλότερα κλαδιά δεν φωτίζονται, αχρηστεύονται και ξηραίνονται, δεν πέφτουν όμως από τα δέντρα. Χρόνια ολόκληρα κρέμονται νεκρά κλαδιά με ξηρές βελόνες κοντά στο έδαφος. Έτσι, μια απλή έρπουσα φωτιά μετατρέπεται εύκολα σε επικόρυφη, άρα και με δυναμικότερη προοπτική εξέλιξης. Εξάλλου τα πεύκα είναι διαποτισμένα με την εύφλεκτη ρητίνη, όπως εύφλεκτα είναι και τα αιθέρια έλαια των θάμνων που εμπλουτίζουν το δασικό μικροπεριβάλλον. Όσο μεγαλύτερο είναι το διάστημα μεταξύ δύο διαδοχικών πυρκαγιών, τόσο μεγαλύτερη είναι η συγκεντρωμένη καύσιμη βιομάζα και τόσο η εκδήλωση του φαινομένου πιο βίαιη.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ώριμο μεσογειακό δάσος που κάηκε και προστατεύθηκε, χωρίς να αναγεννηθεί με φυσικό τρόπο. Αντίθετα, σε περιοχές που δεν κάηκαν τον τελευταίο αιώνα τα πεύκα λιγοστεύουν κάθε χρόνο, χωρίς δυνατότητα αναγέννησης.

Οι δασικές πυρκαγιές είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τη διατήρηση των μεσογειακών οικοσυστημάτων. Απλώς, η οικολογική τους σημασία δεν έγινε μέχρι σήμερα κατανοητή επειδή τα αποτελέσματά τους συγχέονται με τη μεταπυρική οικονομική δραστηριότητα του ανθρώπου, ιδιαίτερα με την υπερβόσκηση και την οικοπεδοποίηση που οδηγούν σε αποδάσωση. Σ' αυτό το συμπέρασμα καταλήξαμε με το φίλο και συνεργάτη δρα Γιώργο Τσιουρλή, ειδικό στη μεσογειακή οικολογία, ύστερα από μελέτη αμέτρητων μοντέλων εξέλιξης των οικοσυστημάτων των πευκοδασών με αποκλεισμό της φωτιάς. Η ισχυρότατη οικολογική σχέση μεταξύ πυρκαγιών και μεσογειακών οικοσυστημάτων εξηγεί γιατί οι πυρκαγιές δεν αντιμετωπίζονται εύκολα. Ο άνθρωπος είναι ακόμη τεχνολογικά αδύναμος απέναντι στα φυσικά φαινόμενα, όπως οι σεισμοί, οι πλημμύρες ή οι δασικές πυρκαγιές. Τα μεσογειακά οικοσυστήματα θα αντιδρούν σε κάθε προσπάθεια αλλαγής του αιώνιου κύκλου φωτιάς-αναγέννησης.

Έντονη είναι η ανησυχία για τις επιπτώσεις των πυρκαγιών στην πανίδα των μεσογειακών οικοσυστημάτων. Οι έρευνες, σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν συμφωνούν ως προς τις εκτιμήσεις, επειδή κάθε πυρκαγιά διαφέρει από τις υπόλοιπες σε ένταση, συχνότητα, διάρκεια, μορφή κ.λπ. Γενικά όμως, με βάση τη λογική, θα έλεγα ότι, εάν οι φωτιές επηρέαζαν σοβαρά την πανίδα, πολλά ζώα θα αποτελούσαν μουσειακά είδη στη χώρα μας εδώ και αιώνες. Έρευνες στις ΗΠΑ έδειξαν ότι, με το ξέσπασμα δασικής πυρκαγιάς, τα ρακούν απλώς έτρεχαν μακριά της και στη συνέχεια, ούτε απέφευγαν ούτε προτιμούσαν περισσότερο από ό,τι συνήθως τις περιοχές που είχαν καεί. Σε πειράματα στο Ινστιτούτο Δασικών Ερευνών Θεσσαλονίκης διαπιστώσαμε ότι κατά τη διάρκεια καύσης βελονοτάπητα οι θερμοκρασίες κάτω από την επιφάνεια του εδάφους είναι ιδιαίτερα ανεκτές από τα περισσότερα ζώα που ζουν ή φωλιάζουν εκεί΄ τα μυρμήγκια ή τα σκουλήκια, μάλιστα, συνέχιζαν τη δραστηριότητά τους κάτω από τις φλεγόμενες βελόνες.

Όλοι οι ερευνητές συμφωνούμε ότι το οικολογικό πρόβλημα που δημιουργείται τις τελευταίες δεκαετίες δεν οφείλεται τόσο στις πυρκαγιές όσο, κυρίως, στην αυξημένη συχνότητά τους. Εξαιτίας του ανθρώπου, ένα μεσογειακό δάσος δεν καίγεται πλέον μία φορά τον αιώνα, αλλά πολύ συχνότερα.

Κορυφαίοι Έλληνες επιστήμονες του δασολογικού χώρου μετείχαν στο Πανελλήνιο Συνέδριο της Ελληνικής Δασολογικής Εταιρίας στην Καλαμάτα, τον Φεβρουάριο του 1992, όπου παρουσίασα τα πρώτα αποτελέσματα των μετρήσεών μας. Πώς θα δέχονταν ότι όλα όσα γνωρίζαμε πριν από δύο χρόνια για τις πυρκαγιές είχαν ανατραπεί; "Εάν υπερπροστατεύσουμε το μεσογειακό δάσος από τη φωτιά, φοβόμαστε ότι θα μοιάσουμε στη μητέρα που, στην προσπάθεια να προστατέψει το παιδί της από το κρύο, το σφίγγει τόσο δυνατά πάνω της ώστε τελικά το πνίγει". Θερμό χειροκρότημα ακολούθησε το τελικό συμπέρασμα της εισήγησής μου. Η αρχή είχε γίνει και ήταν πετυχημένη.

Το 1994 ξεκίνησε, με επιστημονικό υπεύθυνο τον καθηγητή της Δασολογικής Σχολής Νίκο Στάμου, το μεγάλο ερευνητικό πρόγραμμα "Science for Stability". Στους πολύπλευρους στόχους του κυριαρχούσε η ίδρυση του πιο σύγχρονου εργαστηρίου δασικών πυρκαγιών στη χώρα μας στο Ινστιτούτο Δασικών Ερευνών Θεσσαλονίκης. Τη διεύθυνσή του ανέλαβε ο ειδικός πυρκαγιολόγος Κώστας Καλαμποκίδης. Φορτωμένος με πολλές εμπειρίες από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο όπου δίδασκε, ο Κώστας ήρθε ειδικά γι' αυτό το πρόγραμμα. Ακολούθησαν τρία ακόμη ερευνητικά προγράμματα, όπως αυτό για τη μεταπυρική συμπεριφορά του περιαστικού δάσους της Θεσσαλονίκης, με επιστημονικούς υπεύθυνους τον Στέλιο Γκατζογιάννη και τον Αλέξη Καραλίβανο. Η συμμετοχή μου στα προγράμματα αυτά μου προσέφερε, πέρα από τις εμπειρίες, το κέρδος της συνεργασίας με λαμπρούς επιστήμονες. Έπρεπε να καταγράψουμε τι πραγματικά συμβαίνει στη χώρα μας, χωρίς προκαταλήψεις ούτε προς το ανθρώπινο δυναμικό ούτε προς το φαινόμενο των πυρκαγιών.

Χρόνο με το χρόνο στην Ελλάδα ο κρατικός μηχανισμός προγραμματίζει, σχεδιάζει και εκτελεί την αντιπυρική προστασία της χώρας, διαθέτοντας δισεκατομμύρια δραχμές, αξιόλογο και έμπειρο ανθρώπινο δυναμικό και δασοπυροσβεστικά μέσα καθόλου ευκαταφρόνητα σε ποιότητα και ποσότητα. Κι όμως, κάθε χρόνο οι δασικές πυρκαγιές ολοκληρώνουν, απρόσκοπτες σχεδόν, το προγραμματισμένο από τη φύση έργο τους. Απομένουν, έτσι, στο τέλος του καλοκαιριού κατάκοπες και απογοητευμένες οι δασοπυροσβεστικές υπηρεσίες να αναζητούν τι έφταιξε κάθε φορά και ο περιορισμός του φαινομένου αναβάλλεται για την επόμενη χρονιά, να απολογούνται οι επικεφαλής για τις εκτάσεις που καίγονται, λες και ευθύνονται αυτοί για την ανθρώπινη αδυναμία ελέγχου των θεομηνιών, χωρίς ποτέ να επιβραβευθούν για τις εκτάσεις που σώζουν. Όταν, δε, καίγεται κάποιο "επώνυμο" περιαστικό δάσος, η κριτική που ασκείται στις υπηρεσίες ξεπερνά κάθε όριο.

Κανείς δεν μπορεί ν' αμφισβητήσει την έξαρση των πυρκαγιών στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Παρά την ανάπτυξη του φιλοδασικού αισθήματος, οι φωτιές αυξάνουν χρόνο με το χρόνο. Τι προκάλεσε την αύξηση του αριθμού τους;

Μέχρι και την περίοδο του Μεσοπολέμου, τα περιοικιστικά δάση υπήρξαν τροφοδότες καύσιμης ύλης των τοπικών κοινωνιών. Πολλά δέντρα, αλλά κυρίως εύφλεκτοι θάμνοι, απομακρύνονταν έγκαιρα μέσα από τα δάση και καίγονταν ελεγχόμενα, στις θερμάστρες, στα τζάκια και στους φούρνους. Έτσι, το κάψιμο της καλαμιάς ή των κλαδιών σπάνια έβρισκε δρόμο διαφυγής στα γύρω δάση και όταν συνέβαινε αυτό, η επέμβαση ήταν άμεση: Εκείνη την εποχή ερασιτέχνες ή επαγγελματίες υλοτόμοι, βοσκοί, ρητινοσυλλέκτες, μελισσοκόμοι και πολλοί άλλοι κυκλοφορούσαν συνεχώς στο δάσος.

Μετά τον Β' Παγκόσμιο και τον Εμφύλιο Πόλεμο, το κύμα φυγής στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας ερήμωσε την ύπαιθρο και οι ανάγκες σε ξύλο μειώθηκαν, ενώ χάθηκαν οι χιλιάδες ευκαιριακοί δασοπροστάτες. Ταυτόχρονα, το πετρέλαιο θέρμανσης και ο ηλεκτρισμός μείωναν την ανάγκη ξύλευσης όσων παρέμεναν στην επαρχία. Έτσι, τεράστιες ποσότητες εύφλεκτης βιομάζας, που κανείς δεν χρειαζόταν, άρχισαν να συσσωρεύονται γύρω από τους γειτονικούς στα δάση οικισμούς.

Η απότομη, άναρχη επέκταση των πόλεων σύντομα δημιούργησε προβληματικές συνθήκες διαβίωσης για τους κατοίκους τους. Κλεισμένοι σε διαμερίσματα μικρά, ανήλια και χωρίς αέρα, αισθάνθηκαν την επιθυμία να επιστρέψουν στην ύπαιθρο. Φυσικά, ελάχιστοι γύριζαν στον τόπο τους, αφού οι θέσεις εργασίας είχαν συγκεντρωθεί στα μεγάλα αστικά κέντρα, ιδίως του Λεκανοπεδίου και της Θεσσαλονίκης. Έτσι ξεκίνησε μια, χωρίς προηγούμενο, οικοπεδοποίηση κάθε διαθέσιμης έκτασης στις περιαστικές περιοχές. Και όταν οι νόμιμες εκτάσεις τελείωσαν, άρχισε το παράνομο εμπόριο γης που απελευθέρωναν οι τυχαίες ή μη πυρκαγιές. Η έλλειψη δασικού κτηματολογίου, τα κενά των νόμων, η απροθυμία των Αρχών για λήψη ριζικών μέτρων, οι συνεχείς νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων δημιούργησαν τους εμπρηστές, που εμπορεύονταν τη γη που δεν τους ανήκε. Η συνεχής υποβάθμιση της ζωής στην πόλη δημιούργησε την ανάγκη απόκτησης και μιας δεύτερης θερινής κατοικίας σε μια από τις απέραντες παραλιακές εκτάσεις της χώρας. Σύντομα χιλιάδες σπίτια άρχισαν να κτίζονται μέσα ή κοντά στα παραθαλάσσια δάση. Όσοι δεν κατάφεραν να αποκτήσουν τη δική τους πρώτη ή δεύτερη κατοικία μέσα στα πεύκα, περιορίστηκαν σε τακτικές εκδρομές στα δάση, όπου η χρήση της ψησταριάς ανέκαθεν αποτελούσε βασική έκφραση αναψυχής.

Οι νέοι μόνιμοι κάτοικοι και οι περιστασιακοί εκδρομείς είχαν κάθε λόγο να προστατέψουν το δάσος, αφού κάθε πυρκαγιά έθετε σε κίνδυνο την περιουσία, ακόμη και τη ζωή τους. Οι εμπρησμοί από δόλο μειώθηκαν, οι φωτιές όμως αυξήθηκαν. Αγνοώντας τις πραγματικές οικολογικές σχέσεις φωτιάς-μεσογειακού δάσους και, κυρίως, την ευκολία και τα αίτια που προκαλούν την έκρηξη μιας πυρκαγιάς, οι νεόκοποι λάτρεις των περιαστικών και παραθαλάσσιων δασών δεν ήξεραν ότι κυριολεκτικά "έπαιζαν με τη φωτιά". Το δάσος σήμερα, εκτός από τους εμπρηστές, αντιμετωπίζει και εκατομμύρια καύτρες που μεταφέρουν τα καλοκαιρνά μελτέμια από τις χιλιάδες καμινάδες των ψησταριών ή από το κάψιμο των ξερών χόρτων.

Όποιος κτίζει κοντά σε δάσος υποθηκεύει την ασφάλεια του σπιτιού του. Είναι εξίσου επικίνδυνο με το κτίσιμο σε χειμάρρους, σεισμογενή ρήγματα ή στην άμμο της παραλίας. Η φωτιά, ως φαινόμενο, θα εκδηλώνεται πάντα με την ίδια σφοδρότητα όσο κι αν ο άνθρωπος βελτιώσει τα μέσα δασοπυρόσβεσης που διαθέτει, είτε υπάρχουν εμπρηστές είτε όχι. Είναι βέβαιο ότι, εάν αυτή η σκληρή αλήθεια είχε ειπωθεί πριν από καιρό, πολλές νόμιμες ή παράνομες οικοπεδοποιήσεις δασικών εκτάσεων θα είχαν αποτραπεί.

Βλέπουμε καθημερινά πόσο εύκολα καίγονται τα "επώνυμα", υψηλής προστασίας περιαστικά δάση. Εκατομμύρια πολίτες και ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός απλώς παρακολουθούν το φαινόμενο, ανήμποροι να αντιδράσουν. Μπορούμε επομένως να συμπεράνουμε τι δυνατότητες προστασίας παρέχονται στα ανώνυμα δάση μας, τα μονίμως κακοδιαχειρισμένα και εγκαταλειμμένα, που ούτε δεξαμενές νερού διαθέτουν στην περιοχή τους ούτε κοντινή δύναμη πυρόσβεσης ούτε είναι στόχος προτεραιότητας για τα πυροσβεστικά αεροπλάνα και ελικόπτερα. Και όμως, μέσα και γύρω από τα δάση αυτά δίνονται διαρκώς άδειες οικοδόμησης, χωρίς να απαιτείται αντιπυρική μελέτη, χωρίς να εξηγεί κανείς στους ανυποψίαστους πολίτες τους κινδύνους που διατρέχουν, όταν μάλιστα εμπλουτίζουν εξωτερικά τις οικίες τους με κάθε είδους ξύλινες κατασκευές για να τις δέσουν με το περιβάλλον.

Μεγάλο πρόβλημα για την Ελλάδα αποτελεί η παγιωμένη άποψη ότι πίσω από κάθε φωτιά υπάρχει και μια οργανωμένη ομάδα εμπρηστών. Δυστυχώς, κανείς δεν αμφιβάλλει πια ότι, ακόμη και δίπλα στο σκουπιδότοπο, τη φωτιά την ανάβουν αποσταθεροποιητές ή οικοπεδοφάγοι, βοσκοί ή ψυχοπαθείς.

Η συνεχής αναφορά σε εμπρηστές ξεκίνησε, δικαιολογημένα, από τη δράση των καταπατητών της αττικής γης. Οι επιστημονικές καταγραφές του καθηγητή Νίκου Στάμου, όμως, δείχνουν ότι τη δεκαετία 1983-1992, από τις 13,196 πυρκαγιές, οι εξακριβωμένοι και οι πιθανοί εμπρησμοί ανέρχονταν σε 2,351 (18%). Ένα ποσοστό 75% των πυρκαγιών οφείλεται σε αμέλεια... Όμως, οι κρατικές υπηρεσίες, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν την αναποτελεσματικότητα των αντιπυρικών μέτρων, καλλιέργησαν το μύθο ότι κάθε φωτιά οφείλεται σε εμπρησμό. Το αποτέλεσμα ήταν να πιστέψουν όλοι ότι για να κάψεις ένα δάσος πρέπει να είσαι επιστήμονας-εμπρηστής, με αυξημένες γνώσεις στην τοπογραφία, τη σύνθεση της βλάστησης, την πρόβλεψη του καιρού και να διαθέτεις εμπρηστικούς μηχανισμούς τελευταίας τεχνολογίας. Αυτό φυσικά είχε τρομακτική επίδραση στην αύξηση των πυρκαγιών. Ο αποπροσανατολισμένος πολίτης είναι πεπεισμένος ότι, εφ΄όσον δεν έχει δόλο, δεν μπορεί να προκαλέσει πυρκαγιά. Έχουμε μετατραπεί σε μια εφησυχάζουσα κοινωνία που δεν προσέχει ούτε πού πετά ένα αναμμένο τσιγάρο. Αξίζει να σημειώσω ένα περιστατικό προς μίμηση. Ένα ζευγάρι νέων, πάνω σε μια μοτοσικλέτα, στον περιφερειακό της Κατεχάκη είδε έναν οδηγό να πετά το τσιγάρο του έξω από το παράθυρο. Τον πλησίασαν και ευγενικά του είπαν πόσο εύκολα μπορεί η πράξη του να προκαλέσει πυρκαγιά. Ο οδηγός σταμάτησε και έσβησε το τσιγάρο του. Η αξιέπαινη αντίδραση όσων συμμετείχαν στο συμβάν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα πως εμείς οι ίδιοι μπορούμε να βοηθήσουμε στην προστασία των δασών μας.

Η ιδέα των εμπρηστών πολλές φορές προκάλεσε την υστερική αντίδραση των διωκτικών Αρχών και τη σύλληψη οποιουδήποτε καταγγέλλεται ότι κυκλοφορεί ύποπτα στο δάσος. Κι όμως, μέσα στα ίδια δάση, οι ίδιοι οι καταγγέλλοντες καίνε τα ξερά χόρτα τους ή ανάβουν ψησταριές ενώ επικρατούν θερμοκρασίες πάνω από 35ο C και άνεμοι ισχυρότεροι από 7 μποφόρ, χωρίς κανείς να τους κάνει έστω μια παρατήρηση.

Στην πυρόπληκτη Ελλάδα, μεγάλο μέρος του προβλήματος θα έλυνε η σωστή πληροφόρηση. Η εκπαίδευση στο θέμα των δασικών πυρκαγιών θα δημιουργήσει πολίτες που θα γνωρίζουν και θα είναι σε θέση να ζουν με τις φωτιές, ανθρώπους που δεν θα τις προκαλούν αλλά και δεν θα τις φοβούνται.

Σε καλύτερα οργανωμένες χώρες εκπονούνται συνεχώς ολοκληρωμένα προγράμματα ενημέρωσης των πολιτών και εκπαίδευσης των μαθητών - κάτι που θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει και εδώ από τις πρώτες τάξεις του σχολείου -, εκδίδονται, καθημερινά, δελτία επικινδυνότητας για πρόκληση πυρκαγιάς, και πληροφορίες για τις ενέργειες που πρέπει να αποφεύγονται σε επικίνδυνες καιρικές συνθήκες. Στη χώρα μας, εκτός από ανούσια τηλεοπτικά σποτάκια που διαφημίζουν τον τρόπο εκπαίδευσης των πυροσβεστών ή πόσους υπολογιστές έχει το συντονιστικό κέντρο, τίποτε σημαντικό δεν γίνεται. Και δεν θα 'θελα να σχολιάσω ότι ενώ ολόκληρη η Ελλάδα καιγόταν, αυτά συνέχισαν να προβάλλονται.

Κανείς δεν πληροφορεί τους πολίτες τι πρέπει να κάνουν κατά τη διάρκεια μιας πυρκαγιάς. Ούτε πώς θα απεμπλακούν σε περίπτωση αποκλεισμού ούτε πώς θα διαφυλαχθούν οι περιουσίες ούτε πώς θα βοηθήσουν στο έργο της κατάσβεσης. Ο αυτοσχεδιασμός χαρακτηρίζει την αντιμετώπιση κάθε πυρκαγιάς. Γι' αυτό, ακόμη και στις μικρότερες πυρκαγιές επικρατεί συνήθως το χάος. Είναι ίσως φοβερό, αλλά ακόμη και επαγγελματίες πυροσβέστες ελάχιστα γνωρίζουν πώς πρέπει να πράξουν την ώρα της φωτιάς. Παρασύρονται από τρομοκρατημένους πολίτες και υποχωρούν σε ικεσίες ή απειλές, εγκαταλείποντάς τους οποιουδήποτε στοιχειώδεις σχεδιασμούς.

"Φωτιά στο δάσος!" Ποιος είναι ο καταλληλότερος φορέας να αναλάβει την προστασία του; Μέχρι και το 1997 την ευθύνη της δασοπυρόσβεσης είχε η Δασική Υπηρεσία, η οποία χρεώθηκε την αποτυχία της αντιμετώπισης των δασικών πυρκαγιών. Την επόμενη χρονιά, και με συνοπτικές διαδικασίες, η ευθύνη αυτή ανατέθηκε στην Πυροσβεστική Υπηρεσία, στην οποία μεταφέρθηκε ολόκληρος ο εξοπλισμός και μεγάλος αριθμός υπαλλήλων. Αντίθετα, ο προληπτικός σχεδιασμός παρέμεινε αρμοδιότητα της Δασικής Υπηρεσίας. Κατά πόσο είναι σωστή αυτή η πολιτική απόφαση, μόνο ο χρόνος θα το δείξει. Ωστόσο, αιφνιδίασε πολλούς, καθώς είχε προηγηθεί ομόφωνο πόρισμα της Βουλής, η οποία, ύστερα από μακροχρόνια έρευνα και αφού ζήτησε τη γνώμη πολλών επιστημόνων, είχε καταλήξει σε συγκεκριμένες προτάσεις που εστιάζονταν στην οργάνωση ανεξάρτητου φορέα δασοπροστασίας.

Με τη μεταβίβαση της ευθύνης άρχισε μια νέα περίοδος στην ιστορία της δασοπυρόσβεσης. Νέοι άνθρωποι, νέες νοοτροπίες, νέες τεχνικές. Παράλληλα, παροπλίστηκαν δασικοί υπάλληλοι με εμπειρία δεκαετιών και μαζί με αυτούς ένα τεράστιο κατασβεστικό δυναμικό, οι υλοτόμοι, που τους ακολουθούσαν στο δάσος και ταχύτατα άνοιγαν αντιπυρικές ζώνες και στις πιο δύσβατες περιοχές.

Εάν συγκρίνουμε τις τεχνικές που εφαρμόζουμε σήμερα με αυτές των προηγούμενων χρόνων, πρέπει να σταθούμε ιδιαίτερα σε δύο σημεία. Το πρώτο είναι ότι και οι δύο φορείς αντιμετωπίζουν τις φωτιές στο χώρο που γνωρίζουν καλύτερα: οι δασικοί μέσα στο δάσος' οι πυροσβέστες έξω από αυτό, κοντά στους δρόμους και τα σπίτια. Το δεύτερο, ότι και οι δύο φορείς χρησιμοποιούν τα μέσα που ξέρουν καλύτερα: οι δασικοί το τσεκούρι και το πριόνι, ανοίγοντας αντιπυρικές ζώνες' οι πυροσβέστες τη μάνικα και το νερό, χρησιμοποιώντας φυσικά ανοίγματα για να μπουν στο δάσος. Η διαφορά νοοτροπίας σχετίζεται και με την αποτελεσματικότητα της αεροπυρόσβεσης. Οι ρίψεις νερού απλώς καθυστερούν τη φωτιά. Απαιτείται η παρουσία επίγειων δυνάμεων που θα εκμεταλλευθούν την ανακοπή της ταχύτητας. Είναι αυτονόητο ότι καλύτερα αποτελέσματα θα δώσει ο μηχανισμός που κινείται μέσα στο δάσος.

Σε όλα αυτά υπάρχει μια πραγματικότητα που κανείς δεν μπορεί να αγνοεί, ειδικά όταν έχει την πολιτική ευθύνη προστασίας του δασικού πλούτου της χώρας. Όταν οι δασικοί έσβηναν τη φωτιά μέσα στα δάση, στόχευαν να την κρατήσουν μακριά από τους οικισμούς. Πολύ συχνά οι καύτρες ξεπερνούσαν όλα τα μέτρα και έφθαναν μέχρι τα σπίτια, όπου όμως έβρισκαν μια ξεκούραστη και με καλό ηθικό πυροσβεστική υπηρεσία που λειτουργώντας στο φυσικό της χώρο προστάτευε ζωές, κατοικίες και περιουσίες. Τα αποτελέσματα αυτής της συνεργασίας φαίνονται στις καταγραφές των ζημιών από τις φωτιές. Μέχρι και το 1997 καίγονταν μόνο μεμονωμένα σπίτια κι αυτό σπάνια. Τα τρία τελευταία χρόνια κάηκαν ολόκληροι οικισμοί.

Θολώνει το νου η ενημέρωση που παρέχεται στους πολίτες κάθε φορά που μια δασική πυρκαγιά βρίσκεται σε εξέλιξη. Τα ΜΜΕ, με τη λειτουργική αρχή τους ότι η κακή είδηση πουλά περισσότερο, τροφοδοτούν το συναίσθημα με εικόνες καμένων δέντρων, ζώων, σπιτιών... Το συμπέρασμα που βγαίνει από τα ρεπορτάζ είναι ότι δεν υπάρχει αύριο μετά τη φωτιά. Η λογική εγκαταλείπεται, το προγονικό ένστικτο αυτοσυντήρησης θεριεύει. Με μόνο δασοπυροσβεστικό όργανο την κλάρα, με σαγιονάρες και φανελάκια, οι άνθρωποι ρίχνονται ακόμη και στο μέτωπο της φωτιάς, περιοχή μέγιστου κινδύνου. Η απειλή από τις φλόγες και τις ρίψεις νερού των αεροπλάνων αγνοείται στην προσπάθεια να σωθεί έστω και ένα δέντρο.

Ακόμη και οργανωμένες ομάδες εθελοντών δασοπυροσβεστών στερούνται και το βασικό εξοπλισμό, που θα τους προσφέρει στοιχειώδη ασφάλεια. Χωρίς οργανωμένους χώρους υποδοχής, χωρίς ένταξη των εθελοντών σε ομάδες, χωρίς τη συνοδεία ομαδάρχη, χωρίς ασύρματο και φαρμακείο, ζητείται η εμπλοκή των πολιτών στην προσπάθεια κατάσβεσης. Έχουν χαθεί άνθρωποι μέσα στις φλόγες και αυτό έγινε αντιληπτό μόνο όταν ανησύχησαν οι οικείοι τους. Το κράτος οφείλει είτε να οργανώσει με καλύτερο συντονισμό την εθελοντική προσφορά στη δασοπυρόσβεση είτε να την απαγορέψει. Θα πρέπει να θεωρηθεί ποινικό αδίκημα η έκκληση για βοήθεια σε άτομα που εκτίθενται σε πραγματικό κίνδυνο δίχως την παραμικρή πρόβλεψη για την ασφάλειά τους.

Οι φωτιές έκαιγαν ακόμη στο Σέιχ-Σου της Θεσσαλονίκης, όταν ανακοινώθηκαν από τα παράθυρα των τηλεοπτικών σταθμών τα μέτρα αποκατάστασης της βλάστησης. Αναγγέλθηκαν αλλαγές στον τύπο της βλάστησης, κυρίως η αντικατάσταση της εύφλευκτης πεύκης από δύσφλεκτα πλατύφυλλα φυλλοβόλα δέντρα, η άμεση αποψίλωση και αναδάσωση κ.α. Οι προτάσεις αυτές υλοποιήθηκαν, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σχέδιο. Η ζημιά που έκανε η φωτιά ωχριά μπροστά στη μη αναστρέψιμη καταστροφή που ήδη έγινε στο οικοσύστημα.

Η παραπληροφόρηση διέπει και τις μεταπυρικές πρωτοβουλίες. Ο ακροατής, που δεν έχει καμιά επιστημονική γνώση για τη λειτουργία των οικοσυστημάτων, βομβαρδίζεται από τηλεοπτικές συζητήσεις για τις επιπτώσεις της φωτιάς στο περιβάλλον και στην υγεία όλων μας, όπου περισσεύει η καταστροφολογία. Νιώθει ότι η ζωή του θα τελειώσει μέσα σε πλημμύρες εξαιτίας των δασών που κάηκαν. Είναι φοβαρό για τα παιδιά-ακροατές από τη μία να τους ζητάμε να μορφωθούν περισσότερο για να ζήσουν καλύτερα στο μέλλον, και από την άλλη να ακούν ότι στο χώρο που ζουν δεν υπάρχει αυτό το μέλλον.

Παγιδευμένοι σ' αυτό το κλίμα, οι πολίτες ζητούν την άμεση λήψη μέτρων, ασκώντας ισχυρή πίεση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, που στη συνέχεια μεταφέρεται στην κυβέρνηση' η τελευταία, αντί να λειτουργήσει ως βαλβίδα εκτόνωσης της κατάστασης, μεταφέρει με τη σειρά της την πίεση στις Δασικές Υπηρεσίες. Οι εντολές αποκατάστασης των καμένων εκτάσεων έχουν μόνο ποσοτικές παραμέτρους. Ποτέ ποιοτικές. Κανέναν δεν ενδιαφέρει τι φυτεύεται, αρκεί οι φυτεύσεις να καλύπτουν μεγάλη έκταση. Στο πληγωμένο από τη φωτιά οικοσύστημα καλούνται τα σχολεία, οι φορείς, οι σύλλογοι, οι πολίτες γενικά, να συμμετάσχουν σε άχρηστες και πολλές φορές επιζήμιες αναδασώσεις. Αγνοείται απ' όλους ότι η φύση έχει προστατέψει και έχει φυλάξει πλούσιο αναγεννητικό υλικό, που είναι έτοιμο να ξαναδημιουργήσει το δάσος. Βαριά μηχανήματα, προκειμένου να ανοίξουν χώρους φύτευσης, ξηλώνουν τους θάμνους, που θα παραβλάσταιναν σύντομα και θα προστάτευαν άμεσα το έδαφος. Οι σπόροι των πεύκων σκεπάζονται με το χώμα του οργώματος ή συνθλίβονται από τις ρόδες των οχημάτων. Στη θέση των ντόπιων, άριστα προσαρμοσμένων, φυτών τοποθετείται ό,τι διαθέσιμο έχουν τα κρατικά φυτώρια, όπως αγγελικές, πικροδάφνες, πυράκανθοι, που προορίζονται για τα πάρκα ή τις αυλές των σπιτιών και είναι τελείως ακατάλληλα για δασικά οικοσυστήματα.Ο φόβος των πλημμυρών οδηγεί στην υπερβολή των αντιπλημμυρικών έργων. Υπερεκτιμώντας την προστασία που προσφέρουν τα δάση από τις πλημμύρες, φορείς όπως η Δασική Υπηρεσία και οι Οργανισμοί Αποχέτευσης κατασκευάζουν φράγματα λίγα μόλις μέτρα μακρύτερα το ένα από το άλλο. Ωστόσο, τα φράγματα οικολογικά κάνουν το μικρότερο κακό. Μεγαλύτερο προκαλούν τα αντιδιαβρωτικά έργα. Για την προστασία του εδάφους από τη διάβρωση σε περίπτωση ισχυρής βροχής τοποθετούνται τα τελευταία χρόνια χιλιάδες μέτρα ξηρών κλαδιών, που προέρχονται από τα καμένα δέντρα, ή και ολόκληρων κορμών. Τα κλαδοπλέγματα και τα κορμοδέματα, όπως ονομάζονται, τοποθετούνται σε γραμμές, κατά μήκος των χωροσταθμικών καμπυλών, σε απόσταση 10 μέτρων περίπου η μία γραμμή από την άλλη. Οι εμπνευστές τους θεώρησαν ότι, όταν η αναγέννηση του οικοσυστήματος αρχίσει από μόνη της να προστατεύει το έδαφος, τα κλαδοπλέγματα, ως οργανική ύλη, θα έχουν αποσυντεθεί. Δεν υπολόγισαν, όμως, ότι οι σαπροφυτικοί μύκητες δυσκολεύονται να αναπτυχθούν στις ιδιαίτερα θερμές και ξηρές μεσογειακές κλιματικές συνθήκες. Όταν υπάρχουν κλαδοπλέγματα που τρία χρόνια μετά την τοποθέτησή τους δεν έχουν ακόμη χάσει της ξηρές βελόνες τους, πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να διαλυθεί ένα κλαδί πάχους 2 έως 3 εκατοστών; Έτσι, τοποθετούνται στα δάση μας χιλιάδες μέτρα ξηρής, ιδιαίτερα εύφλευκτης ύλης σε διάταξη καύσης. Το 1998 μεγάλο μέρος της Πεντέλης ξανακάηκε μέσα σε τρία χρόνια, καθώς η φωτιά εκμεταλλεύτηκε αυτές τις κατασκευές για την εξάπλωσή της. Σε 17,000 στρέμματα διπλοκαμένου δάσους η υποβάθμιση του οικοσυστήματος είναι μη αναστρέψιμη. Πραγματική καταστροφή.

Πρέπει, τέλος, να αναφερθούν και οι πρωτόγνωρες για την Ελλάδα φωτιές που κατάκαψαν μεγάλα τμήματα της Πίνδου και του Μαίναλου. Δυστυχώς, η επιστημονική καταγραφή δεν έχει ακόμη μελετήσει αυτές τις πυρκαγιές, γιατί είναι σπανιότατες. Ελπίζουμε και πιστεύουμε ότι και στην περίπτωση αυτή, η φύση θα κάνει τη δουλειά της με τον τρόπο που αυτή γνωρίζει. Όπως έκανε πάντα.

"Ας δούμε την πραγματικότητα κατάματα, χωρίς στρουθοκαμηλισμούς, και ας μεταφέρουμε τις γνώσεις που αποκτούμε έξω από αυτή την αίθουσα. Υπάρχουν εκατομμύρια αυτιά που είναι πρόθυμα να μας ακούσουν". Ο άνθρωπος που μιλά με τόση θέρμη στην ημερίδα στη Θεσσαλονίκη ξέρει καλά τι λέει. Ο Γιώργος Ευτυχίδης, συντονιστής στο δίκτυο ΠΥΡ-ΣΟΣ - στο οποίο συμμετέχουν οι σημαντικότεροι Έλληνες επιστήμονες που ασχολούνται με το θέμα των δασικών πυρκαγιών - είναι άριστος γνώστης του φαινομένου. Ο κόσμος σήμερα είναι ευαισθητοποιημένος περισσότερο από κάθε άλλη εποχή για τα δάση μας. Πρέπει να εκμεταλλευτούμε αυτό το ενδιαφέρον ώστε να τον ενημερώσουμε. Η φωτιά είναι ιδιαίτερα σημαντική για τη διατήρηση των μεσογειακών οικοσυστημάτων και αποτελεί επαναλαμβανόμενο φαινόμενο. Αυτοί που διατυπώνουν δημόσιο λόγο πρέπει να εκπαιδεύσουν τους πολίτες να ζουν με τις φωτιές, εκφραζόμενοι με περισσή ευαισθησία και κυρίως γνώση. Δεν γίνονται καλύτεροι οι τρομοκρατημένοι πολίτες. Χρειάζεται επίσης γενναιότητα. Είναι δύσκολο να λες δημόσια ότι πρέπει να μειωθούν οι αναδασώσεις, ότι ο εμπλουτισμός με φυλλοβόλα είναι μια εγκληματική οικολογικά ενέργεια, ότι με τα κλαδοπλέγματα είναι σαν να τοποθετείς μπαρούτι στο δάσος που αναγεννιέται, ότι η Πολιτεία πρέπει να σταματήσει τη δαπάνη δισεκατομμυρίων για άχρηστες παρεμβάσεις, δίνοντας οικονομικό κίνητρο σε όσους επωφελούνται ώστε να προκαλέσουν νέες πυρκαγιές.

Τα ελληνικά δάση επιβίωσαν σε μια περιοχή όπου αναπτύχθηκε ένας υψηλού βαθμού πολιτισμός, ο οποίος βασίστηκε πολύ στην ξυλεία. Οι Έλληνες μεγαλούργησαν σαν θαλασσοκράτορες χρησιμοποιώντας ξύλινα πλοία. Το ξύλο βοήθησε να κτιστεί η Ακρόπολη και τ' άλλα θαυμαστά μνημεία. Τα δάση επιβίωσαν από δεκάδες πολεμικές επιχειρήσεις με εισβολείς και εμφύλιους πολέμους. Άντεξαν και προστάτεψαν τον κατατρεγμένο λαό κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Κι όμως, αυτά τα δάση κινδυνεύουν στις μέρες μας με αφανισμό, από το ζήλο και την αγάπη που τους δείχνει η σημερινή ευημερούσα κοινωνία μας.

Κείμενο: Παύλος Κωνσταντινίδης (Ερευνητής του ΕΘ.Ι.Α.ΓΕ)

Πηγή: Γαιόραμα (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2001)

Οπωσδήποτε ο κος Κωνσταντινίδης φαίνεται να ανήκει στην κατηγορία αυτή των ανθρώπων που γνωρίζουν και επειδή γνωρίζουν νιώθουν την ευθύνη και σύμφωνα μ'αυτή πράττουν. Είμαι σίγουρος ότι η παραπάνω μελέτη/παρουσίαση αποτελεί μέρος της αλήθειας γύρω από τις δασικές πυρκαγιές στην χώρα μας και το πιθανότερο, μεγάλο μέρος της.

Της αλήθειας η οποία αποσιωπάται ή αμβλύνεται σε ισχύ επηρεασμού προς χάριν μικροπολιτικών και κερδοσκοπικών σκοπιμοτήτων...

Πολλές είναι οι κεντρικές ιδέες του κειμένου και πολλά τα "διδάγματα" προς όλους μας, που θα μπορούσε κάποιος να σταχυολογήσει από αυτό!

Θα ήθελα να σταθώ όμως για την ώρα στα εξής... "πιθανά"... συμπεράσματα:

- Αν δεν καταφέρουμε να απεγκλωβιστούμε από την παρανοϊκή παγίδα του να στηρίζουμε μία -υποτίθεται πολιτική- διαδικασία που επιτρέπει σε εδραιωμένους ή υποψήφιους πολιτικούς "άρχοντες" να ενδιαφέρονται κυριότερα για το πως θα εκλεγούν ή θα επενεκλεγούν, πριν τις εκλογές και καθ'όλη τη διάρκεια της θητείας τους, θέτοντας σε κίνδυνο και σμπαραλιάζοντας επί δεκαετίες τον μηχανισμό και τη δομή του κράτους και της κοινωνίας και αν δεν καταλάβουμε ότι η πραγματική μας θέση ως Συνειδητοί Πολίτες δεν είναι να αποτελούμε τον τροφοδότη και το υλικό με το οποίο παίζεται αυτό το γελοίο παιγνίδι... τότε δυστυχώς δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει κάτι σοβαρό για το μέλλον αυτής της χώρας και αυτού του έθνους, κάτι που να είναι αντάξιο της Ιστορίας την οποία εξυμνούμε...
Αν δεν τα κάνουμε αυτά θα εξακολουθήσουμε να αποτελούμε το "νόμισμα" ένος χαμερπούς εμπορίου χειραγώγησης. Και το "πλιάτσικο" αυτής της "μαύρης αγοράς" θα είμαστε πάλι εμείς, οι συνειδήσεις μας και η χώρα στην οποία ζούμε.

- Το να Ενδιαφέρομαι δε σημαίνει σίγουρα να δρω σπασμωδικά ή να εκφράζομαι υστερικά και μεγαλόσχημα όταν κάτι πληγώσει το συναίσθημά μου και μόνο.
Αυτό εξάλλου -το συναίσθημα- θα ακολουθήσει τους αναμενόμενους κύκλους του. Θα μαλακώσει, θα σκεδαστεί και θα "ξεχαστεί". Με την βοήθεια δε του "βρυκολακισμού" των περισσότερων μέσων ενημέρωσης αυτό θα γίνει γρηγορότερα, ασφαλέστερα, καθοδηγούμενα, ανώδυνα...
Το να Ενδιαφέρομαι σημαίνει να επιθυμώ πραγματικά για να αποκτήσω την γνώση, την αντίληψη και τα μέσα ώστε να μπορώ να κάνω κάτι ΣΥΝΕΧΩΣ! Να το επιθυμήσω βαθιά, να το αποφασίσω, να γίνει έμπρακτη επιλογή μου και να συμβάλλω όπως μπορώ ώστε και άλλοι άνθρωποι να δουν ότι μπορούν και αυτοί να Ενδιαφέρονται.

Το να Ενδιαφέρομαι σημαίνει να Αλλάξω...

Ο Πραγματικός Αναζητητής της Γνώσης
είναι ένας απαράμιλλος Ακροβάτης του φευγαλέου ορίου
ανάμεσα στον Δογματισμό και το Μηδενισμό.
----------------------
Ζούμε, μέσα στην πλέον αποτρόπαια εποχή,
ίσως τη μεγαλύτερη ευκαιρία για Ελευθερία
που έχει ποτέ εμφανιστεί!

Ας θυμηθούμε ότι η φωτιά συμβολίζει την ύψιστη κάθαρση! Παρατηρώντας τις εστίες της πύρινης λαίλαπας σχηματικά ή γεωμετρικά, οι υποψιασμένοι έλαβαν μηνύματα δυσνόητα στους πολλούς.

Αν και η Ελλάδα βρίσκεται σε κύκλο ανόδου στην ιστορική της πορεία, πέρα από καλές ή κακές διακυβερνήσεις, τώρα δέχεται ένα είδος πολέμου, η κήρυξη του οποίου δεν είναι αναίτια ούτε και άστοχη. Είναι σαν να πρέπει να θυσιαστεί η ομορφιά της χώρας μας στο βωμό ενός απώτερου μυστήριου και ενδεχομένως μυστικιστικού σκοπού. Έπειτα από αυτή την εθνική τραγωδία όλα θα αλλάξουν, όχι όμως αμέσως. Η αναγέννηση θα ακολουθήσει τη φοβερή αυτή κάθαρση, αλλά θα πάρει καιρό. Η χώρα μας βρίσκεται στο μέσο αντίθετων συμφερόντων της Δύσης με την Ανατολή. Θα μπορούσαν οι μεγάλες πυρκαγιές να σηματοδοτούν και το ξεκίνημα ενός νέου ψυχρού πολέμου σε διεθνές επίπεδο; Πάντως, υπάρχουν και σενάρια που άπτονται εννοιών που καταλήγουν σε διάφορους «-ισμούς». Η φωτιά αυτή ήταν απόδειξη μιας «υδροχοϊκής συνωμοσίας», μιας απόδειξης ζήλιας, ίσως και μίσους, για τις φυσικές ομορφιές της χώρας μας, για την παράδοση αλλά και για τον πολιτισμό της.

Η καρμική όμως τιμωρία των ιθυνόντων αλλά και των πρακτικών εμπρηστών θα είναι ανύποπτη. Ο χρόνος θα το αποδείξει. Όσο για τους εφιάλτες, πάντα υπάρχουν και θα υπάρχουν. Το ελληνικό πνεύμα δεν πεθαίνει, όμως, ποτέ και η φύση κόντρα στις όποιες ανθρώπινες παρεμβάσεις θα ξαναγεννηθεί. Με δυο λόγια, η μεγάλη φωτιά σε όλη την επικράτεια δείχνει ότι βρισκόμαστε σε μια χρονική περίοδο όπου διεξάγονται υπόγεια (Πλούτωνας) διάφοροι πολιτικοί, οικονομικοί, θρησκευτικοί και ιδεολογικοί πόλεμοι.

Δυστυχώς, και πάλι επιβεβαιώνεται η δύσκολη ατραπός που διαβαίνουμε κάθε τέλος Αυγούστου και αρχές Σεπτεμβρίου. Αρκεί να θυμηθούμε το πολύνεκρο ατύχημα της κυπριακής αεροπορικής εταιρείας Ήλιος, τη βύθιση του ρωσικού υποβρυχίου «Κουρσκ», το σεισμό του 99, τους Δίδυμους Πύργους κ.ά.

Χωρίς να θέλω να μπω στη διαδικασία του Αυτός φταεί,...,όχι

εκείνος φταίει..., οι Επιστήμονες έχουν μεγάλη Ευθύνη για τα Δεινά

αυτού του τόπου, και αυτό λόγω της σιωπή τους. Το να διατυπώσω ένα

συμπέρασμα που έβγαλα σε ένα συνέδριο μετά από τη μελέτη της σχετικής

βιβλιογραφίας ή πειραμάτων δεν έχει κανένα νόημα αν μένει μόνο στη

βάση της αναφοράς.

Ερευνητικά και κόντρα ερευνητικά προγράμματα και τίποτα δε γίνεται

γιατί η μελέτη γίνεται για την προσωπική αναγνώριση και όχι για το

Καλό της Ανθρώπινης Κοινωνίας.

Δε θα αναφρθώ σε περιπτώσεις περιβαλλλοντολόγων που καταστρέφουν με

τις μελέτες τους τα οικοσυστήματα για να εκδόσουν περισσότερα

papers.

Βολεμένοι σε μια θέση απολαμβάνουν τη Γνώση που

απέδειξαν πως κατέκτησαν επιδεικνύοντας τα papers τους και

βουλώνοντας πολλές φορές το στόμα απλών ανθρώπων όπως χωρικών που

ζούν σε ένα δάσος επειδή δεν έχουν πτυχίο αγνοώντας ή ιδιοποιώντας τη

πολύτιμη γνώση τους που έχουν από τη διαβίωση σε ένα δάσος.

Γιατι το να διατυπώσεις μια θέση, να προειδοποιήσεις για έναν κίνδυνο

σημαίνει ότι πρέπει να ξεβολέψεις κάποιους ανθρώπους από τη θέση και

τον ρόλο που ως τώρα με κόπους ετών κατόρθωσαν αν μπούν και αυτό

ΠΟΙΟΙ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ; ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑ; ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΑΓΓΙΞΕΙ ΜΙΑ ΠΤΥΧΗ ΠΟΥ ... ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΩΣ ΚΑΙ ΔΙΑ ΡΟΠΑΛΟΥ
[Δημοσιεύτηκε στις 4/9/2007 - 11:41:00 πμ] [Συντάκτης:γράφει ο Γιώργος Αδαλής]

Γιατί η θεωρία των "οικοπεδοφάγων" δεν μπορεί να σταθεί παρά τις προσπάθειες μερίδας των διαμορφωτών της κοινής γνώμης; Γιατί τοποθετήθηκε ο Πέτρος Μολυβιάτης στην επιτροπή διαχείρησης κρίσεων; Γιατί μέχρι σήμερα δεν ΤΟΛΜΑΜΕ καν να αναλύσουμε την περίπτωση που Παγκόσμιοι Κολοσσοί κατακαίουν την Ευρώπη; ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΔΑΛΗ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ

13 Ιουνίου 2007. Μόλις λίγο πριν την έναρξη των μεγάλων πύρινων μετώπων στην Αττική και δύο μήνες πριν την Εθνική μας Τραγωδία με τους 15 νεκρούς. Σας παραθέτω λοιπόν δύο φράσεις και σας καλώ να τις αποτυπώσετε για την συνέχεια του σημερινού άρθρου.
«Η πολιτική μας καθοδηγείται από το γεγονός ότι πλέον δεν έχουμε την πολυτέλεια -για να μην πω την τρέλα- να αντιμετωπίζουμε την ανάπτυξη και το περιβάλλον ως διαφορετικά μεταξύ τους πεδία»
Κώστας Καραμανλής

«Αυτές είναι οι Θερμοπύλες της δικής μας γενιάς. Αυτή είναι η δική μας ώρα να αντιδράσουμε. Αυτοί που δεν ασχολούνται με το να γεννηθούν, πεθαίνουν. Και αυτή είναι μόνον η αρχή της αναμέτρησης. Εχουμε μόνο δέκα χρόνια μπροστά μας για να σώσουμε το περιβάλλον. Μετά δεν θα έχουμε την ευκαιρία. Ο πλανήτης μας είναι σε κατάσταση επείγουσας ανάγκης».
Αλ Γκορ

Φυσικά, το ότι οι Θερμοπύλες κατάφεραν να αποφύγουν τον όλεθρο αποτελεί ένα θαύμα, μιας και οι εμπρηστές είχαν βάλει στόχο ακόμη και την Ιστορία μας αφού προσπάθησαν να κάψουν ακόμη και την Αρχαία Ολυμπία. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να αποτελεί αυτή η Εθνική καταστροφή , σχέδιο οικοπεδοφάγων. Αυτό πρέπει να το κατανοήσουν καλά , αρκετοί δημοσιογράφοι , οι οποίοι παρουσιάζουν κάποια «στοιχεία» για να πείσουν τον Ελληνικό λαό ότι μπροστά μας έχουμε μια οργανωμένη ομάδα Οικοπεδοφάγων που προσβλέπουν στην εκμετάλλευση των οικοπέδων της περιοχής που θα περάσει η Ιωνία Οδός. Εδώ και πολλές μέρες παρουσιάζεται ένας χάρτης από όπου θα περάσει η Ιωνία Οδός. Οι δημοσιογράφοι παρουσιάζουν την άποψή του, στηρίζοντάς την στο γεγονός ότι οι νομοί που επλήγησαν περισσότερο είναι αυτοί που θα περάσει η Ιωνία οδός η οποία συνδέει την Δυτική Ελλάδα από την Ηλεία μέχρι και την Θεσπρωτία .

Ο συλλογισμός όμως αυτός , αν και στηρίζεται σε «λογικά» επιχειρήματα εν τούτοις τολμώ να πω ότι απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Για συγκεκριμένους λόγους τους οποίους και σήμερα παρουσιάζουμε.

Και αποτολμάμε σταχυολόγηση κάποιων στοιχείων, με σκοπό να συγκεντρώσουμε τις πραγματικές επιδιώξεις των εμπρηστών!

Μια ανάλυση γιατί ΔΕΝ μπορεί να είναι έργο «οικοπεδοφάγων»

Η Ιωνία Οδός είναι «παραλιακή» και διασχίζει πράγματι τους νομούς Ηλείας και Αχαΐας ενώ φτάνει μέχρι και τα όρια της Μεσσηνίας. Το ζητούμενο όμως είναι ότι για την Ιωνία Οδό, οι διαδικασίες απαλλοτρίωσης έχουν γίνει ήδη και οι τιμές της γης που θα απαλλοτριωθεί έχουν ήδη εξαχθεί από ειδικούς πίνακες του ΥΠΕΧΩΔΕ.
Ακομη και ένα κτήμα καμένο, στην περίπτωση που ζητηθεί να αγοραστεί από εργολάβο ή κάποιον ιδιώτη, δεν θα έχει διαφορετική αξία από αυτή που θα έχει ένα κτήμα που δεν είναι καμένο. Αρα δεν μπορούμε να μιλάμε για τα οικόπεδα που έχουν απαλλοτριωθεί στον άξονα του δρόμου που προβλέπει η μελέτη κατασκευής.

Γιατί λοιπόν να κάψει ένας οικοπεδοφάγος , ένα οικόπεδο , του οποίου η αξία του δεν μεταβάλλεται αν είναι καμένο ή όχι.

Για παράδειγμα, πόσο κοστίζει ένα οικόπεδο δίπλα σε μια Εθνική Οδό που προορίζεται για βενζινάδικο αν είναι καμένο και τι διαφορά θα μπορεί να έχει η τιμή του αν δεν είναι καμένο; Αρα δεν συζητάμε για οικόπεδα όμορα της χάραξης της Εθνικής Οδού που ονομάζετε Ιώνια Οδός !

Ειδικά στην περίπτωση της Δημόσιας Γης, εκεί τα πράγματα είναι χειρότερα , διότι η Γη που ανήκει σε Δήμους ή Νομαρχίες ή γενικότερα σε Δημόσιους Φορείς , για να πουληθεί (εκποιηθεί ) χρειάζεται ειδικό Προεδρικό Διάταγμα. Ποιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας λοιπόν θα υπέγραφε ένα τέτοιο διάταγμα; Αρα δεν συζητάμε για αγοραπωλησίες Δημόσιας Γης !

Ένα άλλο ισχυρό επιχείρημα ενάντια στην περίπτωση των «οικοπεδοφάγων-εμπρηστών» αποτελεί και η τοποθεσία των πυρκαγιών. Η Ιωνία οδός, δεν περνάει μέσα από φαράγγια και βουνά αλλά είναι παραλιακή σε χαμηλό υψόμετρο. Με εξαίρεση ορισμένα μέτωπα στην Ηλεία και ένα μικρό στην Αχαϊα, όλα τα άλλα μέτωπα ήταν σε βουνά πολύ μακριά από τις δυτικές παραλίες της Πελοποννήσου. Ειδικά εκεί που θρηνήσαμε θύματα, η Ιωνία Οδός, όχι απλά δεν μπορείς να την δεις με τα κιάλια, αλλά οι φλόγες για να φτάσουν εκεί πρέπει να περάσουν πέντε με δέκα βουνά. Δεν μπορεί οι οικοπεδοφάγοι να έβαλαν φωτιές στην κεντρική Πελοπόννησο για να κάψουν την Δυτική !

Για ποιες καταπατήσεις οικοπεδοφάγων συζητάμε, όταν κάηκαν ολόκληρα βουνά στα οποία όχι δεν μπορείς να χτίσεις αλλά ούτε καν δρόμος δεν υπάρχει για να μεταβείς! Συνεπώς τι καταπατήσεις να γίνουν σε βουνά για τα οποία ουδείς οικοπεδοφάγος ξέρει καν που πέφτουν στο χάρτη και ουδείς ενδιαφέρεται να επενδύσει σε αυτή τη γή;

Ένα άλλο σημείο που η «άποψη των Οικοπεδοφάγων» δεν αντέχει σε κριτική, είναι αυτό της διασποράς των μετώπων. Τι δουλειά έχει η Ιωνία οδός για παράδειγμα με τη Νότια Εύβοια! Ποια οικόπεδα ήθελαν οι εμπρηστές να οικειοποιηθούν στην κατακαμένη Εύβοια; Και τι σχέση μπορούν να έχουν οι φωτιές στην υπόλοιπη Ελλάδα με την Ιωνία οδό; Εκτός της Εύβοιας εστίες υπήρχαν και μέσα στην Αττική και μάλιστα σε περιοχές απ όπου δεν μπορεί να περάσουν δρόμοι ή να ανεγερθούν κατοικίες πολύ απλά γιατί είναι δημόσια γη !

Τι δουλειά μπορεί να έχει η Ιωνία οδός με τις πυρκαγιές στην Καβάλα, στην Ξάνθη , στη Κόρινθο, στη Φλώρινα στην Χίο στην Κρήτη (όπου υπήρχαν και συλλήψεις εμπρηστών) και σε ένα σορό άλλα μέρη;

Είναι γεγονός ότι οι οικοπεδοφάγοι, αποτελούν μια μεγάλη μάστιγα για τα δάση μας. Και μπορεί να υπήρξαν και κάποιες εστίες μέσα στο καλοκαίρι που να ήταν εμπρησμοί από οικοπεδοφάγους. Αλλά όταν θέλουμε να καταλογίσουμε ευθύνες πρέπει να συζητούμε σε βάσεις σταθερές και όχι σε συνειρμούς που μπορεί να βολεύουν αλλά δεν αντέχουν σε κριτική.

Παλιότερα μπορεί να υπήρχαν καλοκαίρια με πολλές φωτιές σε ολόκληρη την Ελλάδα. ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ όμως, δεν υπήρχε οργανωμένη προσπάθεια αποσυντονισμού της Πυροσβεστικής. Οι ίδιοι οι ρεπόρτερ των καναλιών που βρέθηκαν στα μέτωπα της φωτιάς είναι σε θέση να βεβαιώσουν ότι ενώ οι δυνάμεις της Πυροσβεστικής έσβηναν το βράδυ τις φωτιές σε ένα βουνό, την ίδια στιγμή ξεσπούσε ένα μέτωπο σε ένα διπλανό βουνό ενώ παράλληλα ξεσπούσε μια εστία σε ένα άλλο νομό της Ελλάδος. Αυτό γινόταν διαρκώς επί τρία 24ωρα. Αρα ποιος θα αποφάσιζε να στείλει ΟΛΕΣ μα όλες τις δυνάμεις πυρόσβεσης σε ένα νομό τη στιγμή που σε κάποιον άλλο ξεκινούσε το μαρτύριο.

Καταλήγοντας με την θεωρία των «οικοπεδοφάγων», αλήθεια ποιος πιστεύει ότι ένας οικοπεδοφάγος θα τολμούσε να κάψει τον Κρόνιο Λόφο στην Ολυμπία. Δηλαδή πρέπει να υποβιβάσουμε το επίπεδο της νοημοσύνης μας για να πιστέψουμε ότι οι οικοπεδοφάγοι ήθελαν να στρέψουν την Παγκόσμια κοινή γνώμη εναντίον της Ελλάδας; Γιατί, η θεωρία των «οικοπεδοφάγων» προβλέπει ότι θα χτιστούν ξενοδοχεία και κατοικίες. Μπορεί κάποιος οικοπεδοφάγος να πιστέψει ότι θα χτιστεί ποτέ σπίτι ή Ξενοδοχείο στον Κρόνιο Λόφο της Ολυμπίας ή τέλος πάντων να καταπατήσει την Ιερή αυτή περιοχή; Την στιγμή που γύρω-γύρω από την Αρχαία Ολυμπία άρχισαν να ξεπηδούν το ένα μετά το άλλο τα πύρινα μέτωπα, είναι δυνατόν να πιστέψουμε ότι κάποιος οικοπεδοφάγος φρόντισε ώστε να ρεζιλευτεί στο Παγκόσμιο στερέωμα η περιοχή που … θέλει να καταπατήσει; Δεν είναι δηλαδή ηλίθιο ακόμη και σήμερα να συζητάμε ότι όλα αυτά αποτελούν σχέδια οικοπεδοφάγων ;

Σύμφωνα με κάποια παραπλήσια θεωρία, μεγιστάνες από τις ΗΠΑ βρέθηκαν κοντά στα μέτωπα των πυρκαγιών τις τελευταίες μέρες και έκλεισαν συμφωνίες για ανέγερση κατοικιών και ξενοδοχείων! Προσωπικά δεν έχω στοιχεία για το αντίθετο ή να έχω λόγους να πιστεύω το αντίθετο. Αλλά από το σημείο αυτό μέχρι να φτάσουμε να κατηγορούμε κάποιους επιχειρηματίες ότι κατέκαψαν την Ελλάδα με σκοπό να αγοράσουν φτηνότερα τα οικόπεδα είναι τουλάχιστον ανόητο μόνο και μόνο που λέγεται ή γράφεται. Και ας υποθέσουμε ότι όντως οι μεγαλοεπιχειρηματίες αυτοί βρέθηκαν στην Ελλάδα, και έκλεισαν κάποιες συμφωνίες για περιοχές στην Πελοπόννησο. Τώρα μετά από αυτή την καταστροφή, πιστεύετε ότι οι επενδυτές αυτοί θα αγοράσουν έστω και ένα στρέμμα στην Πελοπόννησο ; Είναι τουλάχιστον σχήμα οξύμωρο, να διαθέτεις πακτωλό χρημάτων για επενδύσεις σε κτήρια και εξοπλισμό, γιατί θέλεις να επενδύσεις σε τουριστικές ενέργειες, και να «κολάς» αν θα αγοράσεις το στρέμμα 3.000€ ή 2.000€. Και να καταστρέφεις τελικά αυτό που θα πουλήσεις αργότερα που δεν είναι άλλο παρά το περιβάλλον και το πράσινο για να επιτυχείς καλύτερες τιμές ή για να καταπατήσεις μια ολόκληρη περιοχή στο «τζάμπα»! Αλήθεια, ποιος ξενοδόχος και πότε στην Ελλάδα έχτισε ξενοδοχείο σε καταπατημένη περιοχή στο βουνό;

Το ξαναγράφω λοιπόν. Ο οικοπεδοφάγος είναι επιχειρηματίας. Δεν μπορεί ένας ή μια ομάδα οικοπεδοφάγων να θέλησαν να κατακάψουν ολόκληρη την Ελλάδα! Δεν έχει κάποια βάση μία τέτοια συζήτηση. Ο οικοπεδοφάγος θα κάψει μια πλαγιά. Αντε ένα βουνό! Δεν θα μετατρέψει την Ελλάδα σε Κρανίου Τόπο, γιατί πολύ απλά, οι εκτάσεις που θα αγοράσει μετά , ποτέ δεν θα αποκτήσουν την αξία που είχαν πριν τις φωτιές! Τι άλλο να γράψει κάποιος για να επιστήσει την προσοχή των Αρχών, σε ομάδες που δρουν ανεξέλεγκτα στην Ελλάδα ;

Και τέτοιες ομάδες δεν έχουν οι οικοπεδοφάγοι που εν πολλοίς μάλιστα έχουν ευνοηθεί ΤΟΣΟ από τις Κυβερνήσεις το ΠΑΣΟΚ όσο και από της ΝΔ.

Το τελευταίο αυτό , είναι ίσως και το σπουδαιότερο. Τι έχουν ζητήσει άραγε οι οικοπεδοφάγοι από τις Ελληνικές κυβερνήσεις και δεν έχει γίνει; Πόσοι νόμοι ψηφίστηκαν με το «νερό να περνάει κάτω από το άχυρο»; Θα διακινδύνευαν τώρα , όλα τα προνόμια τους, μπροστά σε μια γενικευμένη κατακραυγή της κοινής γνώμης; Είναι ή δεν είναι τώρα πιο δύσκολο για όποια Κυβέρνηση και αν προκύψει από τις εκλογές να κάνει τα χατίρια των οικοπεδοφάγων;

Αν τώρα η Κυβέρνηση αντέδρασε σωστά ή όχι αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα! Προσωπικά , είτε Πρωθυπουργός ήταν ο Παπανδρέου, είτε η Παπαρήγα, είτε ο Καρατζαφέρης είτε ο Αλαβάνος είτε ο ... Σαρκοζί , στην Ελλάδα θα γινόταν αυτό που έγινε. Πολύ απλά διότι ως Κράτος, όλοι οι μηχανισμοί είναι πολυδιασπασμένοι με σκοπό να αποτελούν Βιλαέτι του κάθε υπουργού ή του κάθε διορισμένου κρατικού Λειτουργού. Πιστεύω ότι σε τέτοιες περιπτώσεις μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν οι τοπικοί άρχοντες παρά το Κράτος. Διότι στην Ελλάδα όλοι γνωρίζουμε και μιλάμε για την ανυπαρξία του Κράτους αν το θέμα είναι Πανελλαδικό. Αν το θέμα είναι τοπικό τότε μιλάμε για την ανυπαρξία του Νομάρχη. Αλλά αλήθεια, ΠΟΥ ήταν οι αντιπυρικές ζώνες των Νομαρχών και των Δημάρχων ; Σήμερα που κάηκε η γη τους, είναι αλήθεια ότι ποτέ στο μέλλον δεν θα τους απασχολήσει η δημιουργία αντιπυρικών ζωνών ! Βλέπετε η φωτιά ποτέ δεν ανάβει στις στάχτες !

Οι πληροφορίες που είχαμε για τον τρόπο και τα μέσα που χρησιμοποίησαν οι εμπρηστές δεν αμφισβητήθηκαν από κανέναν. Ουδείς από τους δεκάδες χιλιάδες αναγνώστες του άρθρου , δεν αντέδρασε τουλάχιστον σε ότι αφορά στα μέσα που χρησιμοποιούν οι εμπρηστές.

Καταλήγοντας είναι πολύ εύκολο να πούμε ότι το έκανε η 17Ν, ή κάποια παρακρατική ομάδα, ή κάποια μυστική υπηρεσία. Ακόμη πιο εύκολο για μερικούς είναι να πουν ότι το έκανε το ΠΑΣΟΚ ή οι αναρχικοί των Εξαρχείων για πολιτικούς λόγους .

Κάποιοι άλλοι επιμένουν να λένε ότι το έκαναν οι οικοπεδοφάγοι.

Ενώ αρκετοί είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι όλα αυτά είναι απόρροια των κλιματολογικών αλλαγών !!!

Το ζητούμενο πλέον δεν είναι να βρεθεί το ΠΩΣ έγινε αυτή η καταστροφή. Το πώς, το γνωρίζει πολύ καλά τόσο η Κυβέρνηση όσο και τα κόμματα ! Η μέθοδος πλέον είναι γνωστή και δύσκολα αντιμετωπίσιμη !

Το ζητούμενο είναι το ΠΟΙΟΙ βρίσκονται πίσω από τους εμπρησμούς που κατέστρεψαν την χώρας μας.

Σήμερα, σίγουρα ουδείς μπορεί να πει έστω ένα όνομα. Ουδείς δικαιούται να κατηγορήσει κόμματα ως υπεύθυνους για τη φωτιά. Αλλά αλήθεια τι μπορεί να πει κανείς στους συγγενείς των 65 ανθρώπων που σήμερα δεν ζουν ανάμεσά μας; Τι μπορεί να πει κανείς στον πατέρα που έχασε την γυναίκα και τα τέσσερα παιδιά του. Τι μπορεί να πει κανείς στον γονιό του δασοπυροσβέστη που τον είδε καμένο μέσα σε ένα νεκροτομείο;

Σίγουρα όχι αυτά που λέει η Κυβέρνηση και η Αντιπολίτευση. Σίγουρα δεν μπορεί να πει κανείς το όνομα του δολοφόνου! Αλλά κάτι όμως μπορούμε να ψελλίσουμε μετά από τον όλεθρο αυτό !

Οι εμπρηστές είναι πάνω από 10
Οι εμπρηστές ανήκουν σε μια οργανωμένη ομάδα. Με αρχηγό και εκτελεστές.
Οι εμπρηστές διέθεσαν αρκετά χρήματα για την αγορά εξοπλισμού.
Οι εμπρηστές διαθέτουν γνώσεις τοπογραφίας και έχουν πρόσβαση σε μοντέλα μετεωρολογικών προγνώσεων
Οι εμπρηστές ήθελαν να σκοτώσουν.
Οι εμπρηστές δεν ήθελαν να καταστρέψουν απλά. Ήθελαν να σκοτώσουν.
Οι εμπρηστές δεν θέλουν να αποκομίσουν κέρδη . Θέλουν να καταστρέψουν.
Οι εμπρηστές φέτος κινήθηκαν σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ελλάδας.
Οι εμπρηστές είναι κράμα από Ελληνες και αλλοδαπούς φονιάδες.
Οι Εμπρηστές συντονίζονται και δρουν κυρίως νύχτα.
Οι εμπρηστές έχουν θέσει από την Ανοιξη σε εφαρμογή το σχέδιό τους.
Οι εμπρηστές γνώριζαν ότι θα βρουν απροετοίμαστο τον Κρατικό Μηχανισμό.
Οι Εμπρηστές θα χτυπούσαν την Ελλάδα όποια Κυβέρνηση και αν υπήρχε.
Οι εμπρηστές χτύπησαν όπου ΔΕΝ υπήρχαν αντιπυρικές ζώνες.
Οι εμπρηστές χρησιμοποίησαν μέσα υψηλής τεχνολογίας.

Οι εκτελεστές κυρίες και κύριοι , πέρασαν ανάμεσα στα καραβάνια των δύστυχων λαθρομεταναστών.

Οι εκτελεστές κατέκαψαν την Ε.Ε. από Δυσμάς προς Ανατολάς. Πρώτα η Πορτογαλία μετά η Ισπανία μετά η Ιταλία μετά η Ελλάδα και μετά η Βουλγαρία και η Ρουμανία.

Κατά την γνώμη μου ένα καλό ερώτημα είναι , πόσο ωφελήθηκε άραγε από τη ζημιά αυτή , το διεθνές κύκλωμα ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΩΝ και πόσο πρόκειται να αυξηθούν οι αφίξεις λαθρομεταναστών τους επόμενους μήνες και τα επόμενα χρόνια , τώρα που ολόκληρη η μεσόγειος έχει καεί και όλες οι κρατικές υπηρεσίες ασχολούνται με τις καταστροφές !!!

Δεν συζητάμε φυσικά ότι το διεθνές δίκτυο δουλεμπόρων κατέκαψε την Ελλάδα. Αλλά επιτέλους, πρέπει να αρχίσουμε να προσέχουμε όλους αυτούς που μας Κυβερνούν καθώς και την σημειολογία των κινήσεών τους.

Δημιουργήθηκε λοιπόν μια Επιτροπή Διαχείρισης Κρίσης αναφορικά με τις φωτιές!

Η επιλογή του Πρωθυπουργού ήταν ο πρώην υπουργός Εξωτερικών κ. Πέτρος Μολυβιάτης, μια επιλογή που ξάφνιασε πολλούς! Ένα στέλεχος που είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις σχέσεις της χώρας μας με το Εξωτερικό από τότε που Πρωθυπουργός ήταν ο αείμνηστος Κώστας Καραμανλής. Γιατί άραγε ο σημερινός Πρωθυπουργός τοποθέτησε ένα στέλεχος από το υπουργείο Εξωτερικών για να διαχειριστεί μια κρίση που αφορά καθαρά το υπουργείο ... Εσωτερικών;

Αλήθεια τι εμπειρία έχει ο Πέτρος Μολυβιάτης από θέματα Τοπικής Αυτοδιοίκησης; Από θέματα Δημοσίας Τάξης; Από θέματα πυρόσβεσης ; Από θέματα αντιμετώπισης της ανθρώπινης πίκρας , οργής και του αβάσταχτου πόνου που δημιούργησε η απώλεια των 65 αδικοχαμένων ψυχών;

Ο Καραμανλής σύμφωνα με τις δηλώσεις που έκανε, είχε πληροφόρηση για οργανωμένο σχέδιο εμπρηστών. Αν οι εμπρηστές ήταν από την εσωτερική τρομοκρατία, τότε λογικό θα ήταν σε αυτή την επιτροπή να τοποθετούσε κάποιο έμπειρο στέλεχος της ΝΔ που έχει περάσει από το υπουργείο Δημοσίας Τάξης . Αν ήταν από τον χώρο των Αναρχικών ισχύει πάλι το ίδιο.

Το ότι τοποθέτησε στην θέση αυτή τον Πέτρο Μολυβιάτη, ο Πρωθυπουργός απέστειλε στην ουσία ένα μήνυμα ότι ο «εχθρός» προέρχεται από το Εξωτερικό. Και φυσικά δεν γίνεται λόγος για Αλ Κάιντα μιας και ο Π. Μολυβιάτης δεν έχει εμπειρία σε θέματα διεθνούς τρομοκρατίας. Αντίθετα , ήταν αυτός που επί των ημερών του υλοποιήθηκαν μερικά πολύ μεγάλα έργα όπως ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη καθώς και αγωγός Καρατζάμπεη – Κομοτηνή. Η εμπειρία του Πέτρου Μολυβιάτη σχετίζεται όχι τόσο με τα Ελληνοτουρκικά ζητήματα αλλά όσο με τις ΕλληνοΑμερικανικές Σχέσεις!

Αυτές είναι μερικές πραγματικότητες στις οποίες αξίζει να σταθούμε και να θεμελιώσουμε μια συζήτηση, μακριά από «φωνές» και «υστερίες» του τύπου το ΠΑΣΟΚ έβαλε τις φωτιές ή το αμίμητο ότι οι οικοπεδοφάγοι κατέκαψαν την Ελλάδα, μόνο και μόνο γιατί διανύουμε περίοδο εκλογών και όλοι αναζητούν πολιτικά άλωθι. Φυσικά, ακόμη και η εκδοχή ότι αυτοί που κατέκαψαν τον άγνωστο Στρατιώτη, δηλαδή οι αναρχικοί , οργάνωσαν όλο αυτό το σχέδιο δεν αντέχει σε κάποια κριτική.

Μήπως λοιπόν θα πρέπει να αναρωτηθούμε, ποια τεράστια οικονομικά συμφέροντα θίχτηκαν από την αλλαγή πλεύσης της Ελληνικής Πολιτικής προς τον Ενεργειακό τομέα με δημιουργία ενός ισχυρού ενεργειακού κόμβου στη Βόρεια Ελλάδα ; Μήπως η ίδια αλλαγή πλεύσης στα εξοπλιστικά προγράμματα του Υπουργείου Εθνικής Αμυνας, έθιξε τεράστια συμφέροντα Αμερικανικών κολοσσών;

Γιατί άραγε εδώ στην Ελλάδα, θα πρέπει να εξετάζουμε τα πάντα , ακόμη και εκδοχές που δεν αντέχουν καν σε κριτική, αλλά ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΩΣ ΚΑΙ ΔΙΑ ΡΟΠΑΛΟΥ, ακόμη και να σκεφτόμαστε , ότι οι εμπρησμοί μπορεί να αποτελούν απόρροια της στροφής της Ελληνικής Πολιτικής προς την «Ρωσική Αρκούδα»; Αν ισχύει κάτι τέτοιο φυσικά, δεν απαλλάσσει την Κυβέρνηση από το βάρος που φέρει για τα 65 θύματα της Εθνικής μας Τραγωδίας. Τουλάχιστον σε ότι αφορά την πλημμελή αντιμετώπιση του προβλήματος τα πρώτα δύο 24ωρα.

Είναι μια ευκαιρία όμως, να ξεκινήσουμε από σήμερα, να σκεφτόμαστε ότι μια δημοσιογραφική έρευνα, σχετικά με τον ρόλο που μπορεί να διαδραμάτισαν τεράστιοι οικονομικοί κολοσσοί , στους εμπρησμούς των δασών μας, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρη τη Νότια Ευρώπη, ίσως να οφείλεται στην απόφαση πολλών Ευρωπαίων Ηγετών να ακολουθήσουν τη Ρωσία στο μεγάλο άλμα της στην αγορά της Ενέργειας. Ενώ αναμένεται σε Παγκόσμιο επίπεδο η Ρωσική Πολεμική Βιομηχανία, αντλώντας κεφάλαια από τα έσοδα από την Αγορά της Ενέργειας , να ανακάμψει και πάλι , απειλώντας την Αμερικανική μονοκρατορία !!!

Τουλάχιστον, ας αρχίσουμε να συζητάμε αυτή την εκδοχή και ας μη φοβόμαστε !!!

[Συντάκτης:γράφει ο Γιώργος Αδαλής]

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ!!!!!!
--ΚΑΫΜΕΝΕ ΓΙΕ ΜΟΥ ΤΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!!!!!

Καιρος ειναι να γινει μια αλλαγη, να συνειδητοποιησουμε ΟΛΟΙ μας... τι συμβαινει πια, οτι ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ μας για αυτην την κατασταση...

Δεν υπαρχουν αθωος... μονο ΕΝΟΧΟΙ ΚΑΙ ενοχές...

Τις μέρες των μεγάλων πυρκαϊών, βρεθήκαμε τυχαία σε περιοχή της Κορινθίας όπου είχε ξεσπάσει μεγάλη φωτιά.

Εκεί που πηγαίναμε (σε χωματόδρομο) προς το μέτωπο της φωτιάς, σε κάποιο σημείο βρεθήκαμε σε ένα μικρό ξέφωτο και σε σταυροδρόμι. Την ώρα που σκεφτόμασταν κατά πού να πάμε, ξαφνικά βλέπουμε μπροστά μας στρατιωτικά οχήματα.

Ηταν από τζιπ και καναδέζες μέχρι ερπυστριοφόρα, γκρέιντερ, μπουλντόζες κλπ και κάμποσοι φαντάροι πεζοί με φτυάρια και αλυσοπρίονα .

Μπροστά, σε ένα τζιπ όρθιος ένας ανώτατος αξ/κός, μάλλον ταξίαρχος.

Σταματήσαμε πιο πέρα και περιμέναμε.
Σε ένα λεπτό κι ενώ οι «πολεμιστές» συζητούσαν κι έδειχναν τους γύρω λόφους, να σου απ’ την άλλη μεριά τέσσερα πυροσβεστικά οχήματα, που πήγαιναν προφανώς προς το μέτωπο της φωτιάς.
Σταματούν κι αυτοί αναγκαστικά αφού το δρόμο τον είχαν κλείσει οι στρατιωτικοί κι αρχίζει ο εξής καταπληκτικός διάλογος:

Ο αξ/κός πυροσβεστικής μετά από σύντομους χαιρετισμούς λέει στον ταξίαρχο να κάνει στην άκρη για να περάσουν και να πάνε προς τη φωτιά.
Ο ταξίαρχος τον γράφει κανονικά, μα κανονικότατα, ανεβαίνει στο τζιπ και όρθιος, απευθυνόμενος στους άλλους αξ/κούς και δοκίμια που ήταν γύρω του λέει:

«Θέλω, από εκείνο το καλύβι (δείχνοντας κάνα χιλιόμετρο πέρα σε ένα λόφο) μέχρι εκείνους τους βράχους (δείχνοντας στην αντίθετη κατεύθυνση κάμποσα χιλιόμετρα μακρυά) και σε πλάτος 50 μέτρα, να μη μείνει Χριστός.
Θέλω να βλέπω μόνο χώμα. Το καταλάβαμε;»
Μικρή σιωπή από όλους κι αμέσως ο ίδιος ουρλιάζοντας:
«ΤΩΡΑ!»

Το τι επακολούθησε δεν περιγράφεται.
Ξεκινάνε τρέχοντας οι μισοί κατά τη μία κατεύθυνση και οι μισοί κατά την άλλη, κόβοντας, σκάβοντας, καταπατώντας, μέσα σε έναν πανικό σκόνης και φασαρίας κι αρχίζουν να κατεβάζουν δέντρα και να ισοπεδώνουν ο,τι έβρισκαν μπροστά τους.

Ο πυροσβέστης έμεινε άφωνος (όπως κι εμείς) και μετά από λίγο πλησιάζει τον ταξίαρχο κι αρχίζει να διαμαρτύρεται και να φωνάζει σε έντονο ύφος.

Μεταξύ διαφόρων μπινελικίων ακούσαμε κάτι για «άδεια για κοπή δέντρων»(!), ότι δεν τους αφήνουν να κάνουν τη δουλειά τους και διάφορα τέτοια.

Ο ταξίαρχος τον άκουγε κοιτώντας τους δικούς του που δούλευαν, γράφοντάς τον δλδ πάλι και, αφού άναψε τσιγάρο (!), του λέει ήρεμα:

«Ακου να δεις, άμα θέλεις και μπορείς, ξαναλέω αν μπορείς, πήγαινε σε κάνα χωριό να σβήσεις κάνα χόρτο και να σώσεις κάνα γέροντα ή κάνα σπίτι. Αντε, που μου ήρθες εδώ μέσα με τρία αμάξια να σβήσεις αυτό το πράμα. Αμα πάλι δε θες, κάτσε εδώ και δες πώς σβήνονται οι φωτιές. Εγώ έχω πιο σημαντικά πράματα να κάνω,έχω να προστατέψω ένα στρατόπεδο με της Παναγίας τα πυρομαχικά, το κατάλαβες;»

Με τα πολλά, έφυγαν οι πυροσβέστες και πλησιάσαμε κι εμείς και πιάσαμε την κουβέντα με τον ταξίαρχο.
Ανάμεσα στα άλλα μας είπε ότι αυτό με τα πυρομαχικά ήταν παραμύθι αλλά και ότι δε σβήνεται αυτή η φωτιά με τρία-τέσσερα πυροσβεστικά αμάξια και 15 ανθρώπους κι ότι αυτός που τους έστειλε εκεί (τους πυροσβέστες) ήταν μαλάκας γιατί τους έστελνε ή να καούν και οι ίδιοι ή να κάνουν χαβαλέ.
Διαλέγεις λοιπόν ένα σημείο και φτιάχνεις μια σίγουρη αντιπυρική ζώνη και σταματάς τη φωτιά.

Τέλος, άναψε άλλο ένα τσιγάρο και μας λέει «άμετε στο καλό ρε σεις, να κάνουμε κι εμείς καμμιά δουλειά και μην καπνίζετε μέσα στο δάσος».

1. Νέα Δημοκρατία (Ν.Δ.)
2. Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑ.ΣΟ.Κ.)
3. Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΚΚΕ)
4. Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ)
5. Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (ΛΑ.Ο.Σ.)
6. Δημοκρατική Αναγέννηση
7. Αγωνιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (Α.Σ.Κ.Ε)
8. Δημοκρατική Παγκόσμιος Ελλάς κατέρχεται μόνο στην Α' και Β' Αθηνών
9. Έλληνες Οικολόγοι
10. Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Β. (ΕΑΜ Β.)
11. Ένωση Κεντρώων
12. Ενωτική Αντικαπιταλιστική Αριστερά (ΕΝΑΝΤΙΑ)
13. Ενωτικό Ριζοσπαστικό Δημοκρατικό Κίνημα, κατέρχεται μόνο στο νομό Αιτωλοακαρνανίας
14. Ευρωπαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα
15. Κόμμα Φιλελευθέρων
16. Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (Μαρξιστικό - Λενινιστικό)
17. Λευκό
18. Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς - ΜΕ.Ρ.Α.
19. Μαρξιστικό - Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (Μ - Λ ΚΚΕ)
20. Νέο Κόμμα Σωτηρίας Χριστιανική Δημοκρατία, κατέρχεται μόνο στην Α' Αθηνών και στο νομό Δράμας
21. Νέος Φασισμός
22. Οικολόγοι Εναλλακτικοί
23. Οικολόγοι Πράσινοι
24. Όραμα Τοπικά Κοινοβούλια
25. Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ (ΟΑΚΚΕ)
26. Οργή Λαού (Ο.ΛΑ.) με Δημοψηφίσματα - Άμεση Δημοκρατία
27. Περιφερειακή Αστική Ανάπτυξη (Π.Α.Α.), κατέρχεται μόνο στη Β' Αθηνών
28. Φιλελεύθερη Συμμαχία
29. Φως - Αλήθεια - Δικαιοσύνη

Εσεις τι θελετε ?

quote:

---

Εσεις τι θελετε ?

---

Φιλικα Κανενας.