- Μετεμψύχωση & μετενσάρκωση - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
Αγαπητέ μου ΠΛΑΤΩΝΑ,
Σε ευχαριστώ πολύ για τη βοήθειά σου. Έχω ξαναγράψει πως ένας από τους λόγους που με ωθούν να γράφω στο εσοτέρικα είναι γιατί στα γραφόμενα όλων σας βρίσκω συχνά απαντήσεις σε ερωτήματα που άλλοτε γνωρίζω και άλλοτε δεν γνωρίζω ότι έχω.
Αγαπητη φιλη,
Ο Σωκρατης, όταν ειχε αμφιβολιες με τον συνομιλητη του, οσο αφορα το ποιον του, τον παροτρυνε να μιληση, λεγοντας του, μιλα μου, για να δω…καλυτερα
Δεν ξερω ακριβως πως λειτουργουσε στον ιδιο, μα μπορω να σου περιγραψω τι συμβαινει σε μενα.
Δεν ερμηνευω τα λογια με τη διανοια, δεν τα αναλυω ουτε συγκρινω, μα ακουγοντας, σχηματιζεται αμεσα μεσα μια εικονα, (που δεν είναι προιον της διανοιας), μα αυτου που ακουω/διαβαζω.
Διαβαζοντας σε λοιπον, βλεπω μια κουλτουριαρα καλογρια (να με συμπαθας).
Δεν υπαρχει κατηγορω, (και η αδερφη μου από τα ιδιο πασχει), απλα προσωπικα, δεν ευδοκιμω σε τετοιο κλημα.
Πριν λιγες μερες, ημουν στο Ασσιση, (Αγιος Φραγκισκος). Καλο παλικαρι, τον αγαπουσαν και τα ζωα, μα πολύ προσευχη και μετανοια βρε Unseen. Πα πα πα…
Και για να σωβαρευθουμε λιγο. Ας αφησουμε στην ακρη τα ψυχαναλητικα και τις εκκλησιες. Και τα μεν και οι δε, είναι καταπραυντικα μικρης διαρκειας. Ισως εχουν ευχαριστο κλημα, μα σε ενα επιπεδο, παραλυουν. Για μενα η Αναλυση, φερνει παραλυση (και τα λογια σου μου το επιβεβαιωνουν)
Ας δουμε δυο σημεια μαζι, με τον τροπο που εσυ κοιταζεις.
Α. Κι αφού στην αρχή αρνήθηκα πεισματικά να κοιτάξω μέσα μ
ου και παραδόθηκα σε χιλιάδες φόβους που ξόρκιζα βλέποντας σκουπίδια στην τηλεόραση από το πρωί ώς το βράδυ και λύνοντας χιλιάδες σταυρόλεξα και sudoku, εντέλει κατάλαβα πως δεν θα σηκωνόμουν ποτέ από το κρεβάτι αν δεν έβρισκα το σθένος να αντιμετωπίσω τις εκκρεμότητες μέσα μου.
Β. Κι έτσι ξεφλούδισα το κρεμμύδι και κατέληξα σε κάποιες παρελθοντικές μου πράξεις που είχα εκλάβει ως σοβαρά ολισθήματα, απ’ αυτά που σου κοστίζουν την ψυχή, και σε έναν φόβο που νόμιζα ότι είχα ξορκίσει: τον φόβο του θανάτου αγαπημένων προσώπων. Αυτά προσπαθώ να λύσω ακόμη, αυτά με κρατούν σε αναμονή.
Στο Α, τι κανεις?
Κοιτα τον εαυτο σου πως ξεφευγει, με ότι κανει καθημερινα.
Δες τη συνηθεια, σαν ένα φιλμ, χωρις να την κρινεις σαν καλη η κακη, σαν σωστη η λανθασμενη. Απλα ασε να ξετυλιχθει ο εαυτος σου, με ότι καθημερινα καταπιανετε.
Ξανακοιτα το, κυνησου μαζι του. Κανε τις δουλειες σου, και κοιτα αυτή την εικονα.
Τι σου συμβαινει?
Στο Β, τι κανεις?
Βρισκεις αλλοθυ, *(τα ολισθηματα)… για να συνεχισεις, ως εχεις...
μα η αλιθηνη αιτια….
Αγαπουσες παρα πολύ τη μητερα σου Unseen, και γνωριζεις τι σου στοιχησε…
10 χρονων ησουν μολις, ο κοσμος ηταν η μητερα σου, εφυγε…και εσυ μικρη μου Unseen τι εκανες?
Τι γεμησε εκεινο το κενο?
Ποσες φορες εκλαψες, ποσες φορες σκεφτηκες….Γιατι? Γιατι εφυγε?
Καπου δεν καταγραφτηκαν όλα αυτά?
Γυρνα πισω Unseen, και κοιτα το κοριτσακι που εκλεγε.
Κοιτα το, χωρις να ψαχνεις την αιτια στο θεο και στη μοιρα, για ότι εγινε, απλα κοιτα το.
Κοιτα το Unseen οσο χρειαζεται.
Βλεπεις το φοβο?
Αστον ολικα, γινε ένα μαζι του, μην αναβεις τηλεοραση, ουτε να λυνεις σταυρολεξα, ουτε να τρεξεις για ξορκια και ευχελαια.
Ισως χρειασθει να το κανεις αρκετες φορες.
Φερε το κοριτσακι των 10 στα εσωτερα ματια σου, και απλα κοιτα
το….
Γινε ένα με το κοριτσακι, ένα με τους φοβους του.
Όταν ο φοβος σε αφησει, θα καταλαβεις….τι ακριβως γινεται και σε αλλα επιπεδα.
Τοτε μονο μπορεις να πεις, στον κοσμο του πνευματος, ειμαστε ακομα στην αρχη.
Οσο για το ΔΝΑ μου Unseen, εμενα γραφει… όχι φοβος.
Τον θεο, στα ματια σου κοιτω.
Καλέ μου ΠΛΑΤΩΝΑ,
quote:Ε μα την πίστη μου με είχα σκεφτεί με πολλούς τρόπους, αλλά σαν κουλτουριάρα καλόγρια… ομολογουμένως όχι! Χα χα χα!!!
Διαβαζοντας σε λοιπον, βλεπω μια κουλτουριαρα καλογρια (να με συμπαθας).
quote:Το καταλαβαίνω… Διαφορετικοί άνθρωποι λειτουργούμε με διαφορετικούς τρόπους. Αλλά να που αυτός είναι ο δρόμος μου και ο δρόμος πολλών άλλων ανθρώπων εδώ που τα λέμε. Αν ο Δημιουργός μου χάρισε την ικανότητα μιας κάπως οξύτερης σκέψης, θα είναι αχάριστο από μέρους μου να την πετάξω στον κάλαθο των αχρήστων. Απλά, όπως με όλα τα πράγματα, πρέπει να βρω το μέτρο, τη μέση οδό, έτσι ώστε ούτε εγώ να φτάνω στην παράλυση αλλά ούτε και να είμαι «φλου». Σου μιλώ ειλικρινά όσες φορές έχω ακολουθήσει το τελευταίο μοτίβο έχω υποπέσει σε πολύ σοβαρά λάθη, απλά γιατί δεν τιμώ αυτό που είμαι.
Για μενα η Αναλυση, φερνει παραλυση (και τα λογια σου μου το επιβεβαιωνουν)
quote:Σε ευχαριστώ ειδικά για αυτές τις συμβουλές που μου τις έχουν δώσει κι άλλοι και τις έχω βρει και σε ένα-δυο βιβλία, ποτέ όμως μέχρι τώρα δεν είχα τη δύναμη να τις ακολουθήσω… Ίσως όμως το κάνω σύντομα, ποτέ δεν παρατάω τα όπλα.
Γινε ένα με το κοριτσακι, ένα με τους φοβους του.
Όταν ο φοβος σε αφησει, θα καταλαβεις…
quote:Όχι καλέ μου, αυτό το λέω τώρα. Μετά θα μπορώ, πιστεύω, να πω «στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα».
Τοτε μονο μπορεις να πεις, στον κοσμο του πνευματος, ειμαστε ακομα στην αρχη.
quote:Mille grazie per il bacio. Κι εγώ στα δικά σου και σε όλου του κόσμου εδώ που τα λέμε. Ίσως μόνο στον καθρέφτη να μην μπορώ ακόμη να Τον διακρίνω εξίσου καλά, αλλά πάντα μαθαίνει κανείς, όσο ζει.
Τον θεο, στα ματια σου κοιτω.
Λοιπόν!! Αρκετά με την ψυχανάλυση και τις παρενθέσεις από το κυρίως θέμα, θα σκεφτώ πώς θα προχωρήσουμε παρακάτω με κάτι πιο συναφές και λιγότερο… ψυχοβγαλτικό.
Καλημέρα, με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
quote:
Αγαπητέ/ή Wiccan89,Πού πιστεύεις, όμως, ότι βρίσκεται η απαρχή του πόνου; Είναι ανθρώπινο δημιούργημα ή θεϊκό; Δηλαδή ο Θεός, όταν έφτιαχνε τον κόσμο, έβαλε μέσα του την ίνα του πόνου ή ο πόνος είναι αποτέλεσμα των ανθρώπινων επενεργειών στον κόσμο;
Πιστεύω πως κάθε πόνος και κάθε πρόβλημα που έχουμε οι άνθρωποι, έχει της ρίζες του, μέσα μας.
Δεν πιστεύω, πως είναι δημιούργημα θεού, ο πόνος, αλλα αποτέλεσμα πράξεων που είναι αντίθετα με την λογική και την αγάπη.
_____________________________________
«Μην αφαιρείτε τους βωμούς από τους ναούς και τη συμπόνοια από τις καρδιές σας»
Pythagoras
Ευχαριστώ για τη διευκρίνιση, αγαπητέ/-ή Wiccan89. Υπάρχει ωστόσο ένα λογικό σφάλμα, αν θεωρήσουμε ότι ο Θεός είναι «παν το υπαρκτόν». Δεν θα πρέπει τότε ο Θεός να είναι ΚΑΙ ο πόνος; Εκτός αν θεωρήσουμε ότι ο πόνος δεν είναι υπαρκτός. Είναι μια μεγάλη συζήτηση…
Επί του πρακτέου όμως:
Σκέφτηκα να κάνω μια ανακεφαλαίωση των θεωριών και των ιδεών που έχουν παρουσιαστεί και προταθεί από την αρχή του τόπικ.
1. Μιλήσαμε λοιπόν για την παραδοσιακή ιδέα της μετενσάρκωσης, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος διαθέτει αθάνατη ψυχή, η οποία από τη στιγμή που εισέρχεται στην ύλη (ενσαρκώνεται) μπορεί να υποπέσει σε σφάλματα, τα οποία καλείται να διορθώσει μέσω μαθημάτων ζωής. Ο κύκλος των σφαλμάτων και των μαθημάτων (σαμσάρα) συνεχίζεται μέχρις ότου ο άνθρωπος καταφέρει να φτάσει τη φώτιση/λύτρωση/θέωση.
2. Διαφοροποιημένη από την παραδοσιακή θεωρία παρουσιάζεται η ιδέα της παλινδρόμησης ανάμεσα στα διαφορετικά βασίλεια. Σύμφωνα με αυτήν, αν κάποιος άνθρωπος δεν πληροί ορισμένα κριτήρια, μπορεί να ενσαρκωθεί σε ζώο, φυτό ή και ορυκτό ακόμη, να οπισθοδρομήσει δηλαδή, κατά κάποιον τρόπο, στην εξέλιξή του.
3. Μια επίσης ενδιαφέρουσα ιδέα, στο πνεύμα της προηγούμενης, προτείνεται από μυστικιστικές σχολές όπως το Τάγμα του Κρίνου και του Αετού. Σύμφωνα με αυτήν, ο άνθρωπος για να μπορέσει να ενσαρκωθεί ξανά σε άνθρωπο πρέπει να καταφέρει να φτάσει κάποια βαθμίδα αρετής, διαφορετικά γίνεται αναλώσιμος, δηλ. ενέργεια που μεταστοιχειώνεται σε άλλες μορφές.
4. Σύμφωνα με κάποιους δασκάλους οι οποίοι υποτίθεται ενημερώνονται απ’ευθείας από τα ουράνια πεδία, είναι δυνατή η μετεμψύχωση στη διάρκεια μίας ζωής. Δηλαδή μια ψυχή ολοκληρώνει το μάθημά της και αποχωρεί από το υλικό σώμα, στο οποίο εισέρχεται μια άλλη ψυχή και αυτό στη διάρκεια της ίδιας ζωής. Πρόκειται για τους αποκαλούμενους “walk-in”.
5. Για τους Ινδιάνους της Αμερικής αλλά και για ανατολίτες φιλοσόφους όπως ο Σρι Ορομπίντο, του φυσικού θανάτου δεν επιβιώνει η ατομική μονάδα συνείδησης που απάρτιζε την προσωπικότητα του ανθρώπου, αλλά επιτελείται μια επιστροφή στη θάλασσα της κοσμικής συνείδησης και ψυχής, όπου η ατομική μονάδα συνείδησης ανακατεύεται με άλλες μονάδες. Κάθε φορά που γεννιέται ένας άνθρωπος προσλαμβάνει μια «νέα» ψυχή, η οποία όμως στην πραγματικότητα αποτελεί συρραφή από άλλες παλιότερες ψυχές και αντιπροσωπεύει μια καινούρια, μοναδική ευκαιρία.
6. Δεν πρέπει να λησμονούμε και την παραδοσιακή χριστιανική άποψη, σύμφωνα με την οποία η ψυχή είναι αθάνατη, ενσαρκώνεται μία και μόνη φορά και ανάλογα με τις πράξεις της πηγαίνει μετά θάνατον στην Κόλαση όπου τιμωρείται στην αιωνιότητα ή στον Παράδεισο, όποτε προσδοκά ανάσταση νεκρών.
Έχουν παρουσιαστεί, τέλος, επιχειρήματα για αρκετές από αυτές τις απόψεις, καθώς και ο σχετικός αντίλογος, τα οποία σκοπεύω επίσης να παρουσιάσω συνοπτικά σύντομα.
Εάν υπάρχουν παρατηρήσεις/συμπληρώσεις/διορθώσεις σε ό,τι έγραψα μέχρι τώρα, ασφαλώς είναι ευπρόσδεκτες…
Καλό βράδυ, με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Πιθανότατα να έχω να καταθέσω κάποια πράγματα όταν προχωρήσεις στον αντίλογο...
In anticipation of my resurrection...
quote:
Unseen - καθώς και ο σχετικός αντίλογος, τα οποία σκοπεύω επίσης να παρουσιάσω συνοπτικά σύντομα.
Αυτά περιμένουμε για να ξεκινήσει ο διάλογος, εγώ πάντως έχω αρχίσει την προθέρμανση από τώρα….
Προτού αναφερθώ στα επιχειρήματα και τον αντίλογο, ωστόσο, πρέπει να αναφέρω δύο ακόμη απόψεις/θεωρίες που ξέχασα στο προηγούμενο ποστ μου:
7. Την καθαρά υλιστική θεωρία σύμφωνα με την οποία είμαστε «χους εις χουν», μετά τον φυσικό θάνατό μας δηλαδή το μόνο που επιβιώνει είναι τα σκουλήκια…
8. Τη θεωρία των παράλληλων μετενσαρκώσεων, όπου μιλάμε για κατάργηση του χωροχρονικού συνεχές λόγω ιδιομορφιών στο χωροχρόνο και είναι δυνατό κάποιος να ενσαρκώνεται ταυτόχρονα στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον ή/και σε παράλληλα σύμπαντα.
Ελπίζω αυτή τη φορά να μην ξέχασα κάτι, αλλά πάλι εδώ είμαστε…
Όσον αφορά τα κυριότερα επιχειρήματα που στηρίζουν την ιδέα της μετενσάρκωσης, αυτά είναι βασικά τρία:
α. Οι αυθόρμητες αναμνήσεις προηγούμενων ζωών από παιδιά (συνήθως ηλικίας μέχρι 7 ετών) που δεν έχουν κανέναν τρόπο ή μέσον να γνωρίζουν γι’ αυτές τις ζωές από άλλες πηγές.
β. Η αναδρομή σε προηγούμενες ζωές μέσω ύπνωσης ή αυθόρμητων οραμάτων και ονείρων.
γ. Οι επιθανάτιες εμπειρίες, δηλ. οι εμπειρίες ανθρώπων που έζησαν για λίγο τον φυσικό θάνατο αλλά ανάνηψαν και επέστρεψαν με μνήμες από τα μέρη τα οποία επισκέφθηκαν.
Λέω να κάνω ένα διάλειμμα προτού μπούμε στον αντίλογο – να έχει και λίγο σασπένς. Εξάλλου και αύριο μέρα του Θεού είναι.
Καλό μεσημέρι,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 17/01/2008 14:04:09
Υπέρ και τα κατά .
Να προσθέσω στη θεωρία της μετενσάρκωσης και την περίπτωση της ξενογλωσσίας
Δηλαδή άτομα τα οποια ήρθαν σε ύπνωση και μίλησαν άλλη γλωσσά χωρίς να την γνωρίζουν από πριν.
Προσωπικά λογικότερη μου φαίνεται η θεωρία της μετενσάρκωσης χωρίς να
Αποκλείω να ισχύει κάτι άλλο.
quote:
Ευχαριστώ για τη διευκρίνιση, αγαπητέ/-ή Wiccan89. Υπάρχει ωστόσο ένα λογικό σφάλμα, αν θεωρήσουμε ότι ο Θεός είναι «παν το υπαρκτόν». Δεν θα πρέπει τότε ο Θεός να είναι ΚΑΙ ο πόνος; Εκτός αν θεωρήσουμε ότι ο πόνος δεν είναι υπαρκτός. Είναι μια μεγάλη συζήτηση…
Δεν πιστεύω πως υπάρχει πόνος.
Πόνος είναι μόνον μια ιδέα, μια ψευδαίσθηση, ανύπαρκτος, όπως η κόλαση.
Αλλα, εμείς μπορούμε, να δημιουργήσουμε πόνο, αν και δεν υπήρχε πριν.
Μια ιερείς της Γούικα, είπε μια φορα, πως ο πόνος είναι το καμπανάκι που χτυπάει η θεα, για να σου δείξει, πως κάτι κανεις λάθος η πηγαίνεις έναν λάθος δρόμο.
Εγώ όμως πιστεύω, δεν το ξέρω φυσικά και ίσως η θεα να μου δείξει πως κάνω λάθος, πως ο κάθε πόνος έχει μέσα μας, τις ρίζες του.
Θέλω να ζητήσω συγγνώμη που αργώ πάντα να απαντώ, αλλα αργεί πολύ να γράψω μια απάντηση σε αυτό το φόρουμ, ίσως γιατί Γράφω από εξωτερικό.
_____________________________________
«Μην αφαιρείτε τους βωμούς από τους ναούς και τη συμπόνοια από τις καρδιές σας»
Pythagoras
quote:
8. Τη θεωρία των παράλληλων μετενσαρκώσεων, όπου μιλάμε για κατάργηση του χωροχρονικού συνεχές λόγω ιδιομορφιών στο χωροχρόνο και είναι δυνατό κάποιος να ενσαρκώνεται ταυτόχρονα στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον ή/και σε παράλληλα σύμπαντα.
Για να είμαι ειλικρινής, αυτή η θεωρία μου φαίνεται αρκετά πολύπλοκη αλλά κι αρκετά ελκυστική!
Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να δω από κοντά το χτίσιμο των Πυραμίδων της Αιγύπτου ή να προσπαθήσω να σαγηνεύσω την Ωραία Ελένη ώστε να αφήσει και το Μενέλαο και τον Θησέα και τον Πάρη και να ακολουθήσει εμένα! 
Πέρα από την πλάκα, αυτό που με μπερδεύει είναι ο τρόπος καθορισμού των κριτηρίων ώστε ένα άτομο να ενσαρκωθεί στο παρελθόν ή στο μέλλον.
Παρόλα αυτά, στην θεωρία αυτή μπορούν να στηριχτούν οι αναφορές ατόμων που είχαν οράματα από το μέλλον καθώς κι ο Νοστράδαμος.
quote:
Δεν πιστεύω πως υπάρχει πόνος.
Πόνος είναι μόνον μια ιδέα, μια ψευδαίσθηση, ανύπαρκτος, όπως η κόλαση.
Αγαπητέ Wiccan89, τι είναι αυτό που αποκαλούμε "πόνος" λοιπόν;
Μια καθαρά ανθρώπινη επινόηση ή αυτό που απομένει σε κάποιον άνθρωπο από την θέαση μιας κατάστασης μέσα από ένα φίλτρο αρνητικότητας κι έντονης δυσφορίας;
Νομίζω όμως ότι θα πρέπει να διαχωρίσουμε κάποια είδη πόνων.
Στο φυσικό επίπεδο έχουμε τον πόνο όταν χτυπάμε, όταν έχουμε πονοκέφαλο κλπ.
Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα που βιώνει κάθε ζωντανός οργανισμός του πλανήτη μας.
Έχουμε τον συναισθηματικό πόνο που προκαλείται από την βίωση μιας κατάστασης την οποία θεωρούμε αρνητική κι επώδυνη για εμάς κι έχουμε το νοητικό πόνο που προκαλείται από το προϊόν της σκέψης μας σε διάφορα ζητήματα.
Μήπως λοιπόν θα έπρεπε να διαχωρίσουμε τον φυσικό πόνο από τα άλλα δύο είδη;
Αν ναι, συμφωνώ εν μέρει μαζί σου ότι την κατάσταση του πόνου την βιώνουμε εμείς οι ίδιοι σε πολλές περιπτώσεις - όχι πάντα - κι οι αιτίες για αυτό μπορεί να είναι πάρα πολλές.
Η συνήθεια μας να προσεγγίζουμε τα πράγματα μέσα από μια συγκεκριμένη οπτική, οι φοβίες μας κι οι εμμονές μας, οι επιθυμίες μας, οι αρνητικές μας όψεις κλπ.
In anticipation of my resurrection...
Ολη τη μερα ψελνω,πανω στο δενδρο!
Τι ακριβώς εννοείς όταν λες
quote:Να αναφερθούμε ξανά (αν και συνοπτικά) σε κάθε θεωρία χωριστά;
Καλο θα ήταν να αναλύουμε και την κάθε θεωρία η άποψη ώστε να δουμε τα Υπέρ και τα κατά.
Έχεις δίκιο, στα επιχειρήματα υπέρ της μετενσάρκωσης θα πρέπει να κάνουμε προσθήκες:
α. Οι αυθόρμητες αναμνήσεις προηγούμενων ζωών από παιδιά (συνήθως ηλικίας μέχρι 7 ετών) που δεν έχουν κανέναν τρόπο ή μέσον να γνωρίζουν γι’ αυτές τις ζωές από άλλες πηγές.
β. Η αναδρομή σε προηγούμενες ζωές μέσω ύπνωσης ή αυθόρμητων οραμάτων και ονείρων. Σε τέτοιες περιπτώσεις παρουσιάζονται και φαινόμενα γλωσσολαλίας, άνθρωποι δηλ. να μιλούν γλώσσες τις οποίες δεν μπορεί να γνωρίζουν σε κανονικές συνθήκες.
γ. Οι επιθανάτιες εμπειρίες, δηλ. οι εμπειρίες ανθρώπων που έζησαν για λίγο τον φυσικό θάνατο αλλά ανάνηψαν και επέστρεψαν με μνήμες από τα μέρη τα οποία επισκέφθηκαν.
δ. Η λογική της συγκεκριμένης θεωρίας η οποία στηρίζεται σε στέρεα επιχειρήματα που συνιστούν μια εύλογη εξήγηση πραγμάτων που μας συμβαίνουν.
Αγαπητέ Wiccan89,
quote:
Δεν πιστεύω πως υπάρχει πόνος.
Πόνος είναι μόνον μια ιδέα, μια ψευδαίσθηση, ανύπαρκτος, όπως η κόλαση.
Αλλα, εμείς μπορούμε, να δημιουργήσουμε πόνο, αν και δεν υπήρχε πριν.
Μια ιερείς της Γούικα, είπε μια φορα, πως ο πόνος είναι το καμπανάκι που χτυπάει η θεα, για να σου δείξει, πως κάτι κανεις λάθος η πηγαίνεις έναν λάθος δρόμο.
Εγώ όμως πιστεύω, δεν το ξέρω φυσικά και ίσως η θεα να μου δείξει πως κάνω λάθος, πως ο κάθε πόνος έχει μέσα μας, τις ρίζες του.
Ωστόσο είναι κάτι που όλοι νιώθουμε σε κάποια στιγμή της ζωής μας. Και, καμπανάκι ή όχι, είναι επίσης η ουσία που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη συμπεριφορά μας απέναντι στον κόσμο. Γιατί το εγώ γίνεται υπερβολικό (και αρχίζει να δημιουργεί προβλήματα) όταν είναι πληγωμένο και πονεμένο. Είναι όπως όταν κόβουμε κατά λάθος το χέρι μας. Όλη μας η προσοχή, όλο μας το είναι, για λίγες στιγμές, συγκεντρώνεται στο σημείο που πονάει – υπάρχει μόνο αυτό, ξεχνάμε όλα τα άλλα. Όταν πονέσει το εγώ, τότε πυροδοτείται μια ατελείωτη αλυσίδα λανθασμένων κινήσεων, περισσότερου πόνου και τούμπαλιν που προσωπικά με κάνει να πιστεύω πως αν αυτός είναι ο βασικός γήινος δρόμος προς τη μάθηση, είναι πολύ σκληρός, ίσως και άδικος.
Συνεχίζω τη συζήτηση, επειδή πιστεύω ότι το ζήτημα του πόνου έχει συνάφεια με το θέμα μας. Για τον βουδισμό, ο πόνος είναι η ουσία της ζωής και για να απαλλαγεί κανείς από αυτόν πρέπει να απαλλαγεί από την ίδια τη ζωή. Για τον Σοπενάουερ, ο πόνος είναι που προσδίδει τραγικότητα σε κάθε άτομο χωριστά και που γεννά τις σχέσεις συμπόνοιας μεταξύ των ανθρώπων. Για τους στωικούς ήταν κάτι το αδιάφορο, για τον Επίκουρο αρνητικό στοιχείο της ζωής, για τον Χριστιανισμό ο πόνος είναι ηθική δοκιμασία.
Στη μεταφυσική, το υποκείμενο μήνυμα που περνά από τις διάφορες θεωρίες, είναι ότι ο πόνος αφορά το εγώ, βιώνεται από το εγώ, καταγράφεται στην ψυχή και εκεί σταματά. Δεν αφορά τα ανώτερα σώματα ή καταστάσεις του ανθρώπου. Με αυτή την έννοια, μπορεί κανείς να πει ότι, πράγματι, δεν είναι υπαρκτός…
Καλέ μου Dying Incubus
quote:Σύμφωνα όμως με τη θεωρία της μετενσάρκωσης θα μπορούσες να είσαι ο Μενέλαος, ο Θησέας ή ο Πάρης, για να μη σου πω και η Ωραία Ελένη ακόμη!
Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να δω από κοντά το χτίσιμο των Πυραμίδων της Αιγύπτου ή να προσπαθήσω να σαγηνεύσω την Ωραία Ελένη ώστε να αφήσει και το Μενέλαο και τον Θησέα και τον Πάρη και να ακολουθήσει εμένα!
quote:Μόλις ξαναεγκαταστήσω το σκάνερ μου, θα ανεβάσω κάποια διαγράμματα και κάποιες πληροφορίες σχετικά…
Πέρα από την πλάκα, αυτό που με μπερδεύει είναι ο τρόπος καθορισμού των κριτηρίων ώστε ένα άτομο να ενσαρκωθεί στο παρελθόν ή στο μέλλον.
Παρόλα αυτά, στην θεωρία αυτή μπορούν να στηριχτούν οι αναφορές ατόμων που είχαν οράματα από το μέλλον καθώς κι ο Νοστράδαμος.
Φίλε μου τζίτζικα,
Σίγουρα αυτό λέει η Χριστιανική εκδοχή; Ότι όλοι, είτε στην κόλαση είτε στον παράδεισο, θα αξιωθούν ανάσταση νεκρών; Και τότε ποιο το νόημα, αν πρόκειται κάποια (οποιαδήποτε) στιγμή να εμφανιστεί στην οθόνη της ψυχής καθενός μας “game over”?
α. Οι αυθόρμητες αναμνήσεις προηγούμενων ζωών από παιδιά (συνήθως ηλικίας μέχρι 7 ετών) που δεν έχουν κανέναν τρόπο ή μέσον να γνωρίζουν γι’ αυτές τις ζωές από άλλες πηγές.
β. Η αναδρομή σε προηγούμενες ζωές μέσω ύπνωσης ή αυθόρμητων οραμάτων και ονείρων. Σε τέτοιες περιπτώσεις παρουσιάζονται και φαινόμενα γλωσσολαλίας, άνθρωποι δηλ. να μιλούν γλώσσες τις οποίες δεν μπορεί να γνωρίζουν σε κανονικές συνθήκες.
Ο Trithemius ήταν κυρίως που πρότεινε αντ’ αυτών των ερμηνειών τη θεωρία της ανάγνωσης από τα ακασικά αρχεία ή μορφογενετικά πεδία. Δηλαδή τα παιδιά με τις αυθόρμητες αναμνήσεις και οι ενήλικες που υπόκεινται σε ύπνωση αυτό που ουσιαστικά κάνουν είναι να συνδέονται με τα ακασικά αρχεία και από κει να διαβάζουν, ενεργοποιώντας το υπερεγώ τους. Έχουμε εξάλλου όλοι παρατηρήσει ότι η μέθοδος της αναδρομής μέσω ύπνωσης ή άλλων μεθόδων όπως λήψης καρμικών σκαν μέσω τσάνελιγκ κτλ. είναι ιδιαίτερα αναξιόπιστοι, γιατί καταλήγουμε οι μισοί να ήμασταν Ζαν ντ’ Αρκ και οι άλλοι μισοί Ναπολέοντες…
γ. Οι επιθανάτιες εμπειρίες, δηλ. οι εμπειρίες ανθρώπων που έζησαν για λίγο τον φυσικό θάνατο αλλά ανάνηψαν και επέστρεψαν με μνήμες από τα μέρη τα οποία επισκέφθηκαν.
Εδώ χωράει συζήτηση. Οι άνθρωποι αυτοί μιλούν για το γνωστό τούνελ φωτός, για αγαπημένα πρόσωπα ή οδηγούς που τους περιμένουν στην άλλη άκρη και τους μιλούν, πολλές φορές αποκαλύπτοντάς τους μυστήρια της ζωής και του θανάτου, όπως είναι η μετενσάρκωση.
Πώς γίνεται και το περιβάλλον στους κόσμους αυτούς να είναι ανάλογο με τα πιστεύω καθενός από τους παρ’ ολίγο συγχωρεμένους; Ένας χριστιανός θα δει αγγέλους και αγίους, ένας μωαμεθανός πιλάφια, ένας βουδιστής βουδιστικά περιβάλλοντα, κτλ κτλ. Είναι η επιμέρους συνείδηση που προβάλλει τις καταγραφές της στο περιβάλλον ή είναι το περιβάλλον, οι μεταθανάτιοι κόσμοι, μπάρντο, όπως θέλετε πείτε τους, που είναι ψυχόπλαστοι και μεταβάλλονται;
Γιατί, στην τελευταία περίπτωση, νομιμοποιούμαστε να θεωρήσουμε ότι ίσως πριν από 2000 χρόνια που άρχισε να γίνεται συζήτηση για τη μετενσάρκωση να ίσχυαν κανόνες που σήμερα μπορεί κάλλιστα να μην ισχύουν πια, να έχουν αλλάξει! Αν ο μετά τον υλικό θάνατο κόσμος αλλάζει κατ’ αναλογία του φυσικού; Αν;
δ. Η λογική της συγκεκριμένης θεωρίας η οποία στηρίζεται σε στέρεα επιχειρήματα που συνιστούν μια εύλογη εξήγηση πραγμάτων που μας συμβαίνουν.
Έτσι είναι. Όμως, ένα βασικό αξίωμα της λογικής είναι πως η αληθοφάνεια ενός νοητικού σχήματος δεν εγγυάται απαραίτητα και την ισχύ του..
Καλό σαββατοκύριακο, με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
quote:
Φίλε μου τζίτζικα,Σίγουρα αυτό λέει η Χριστιανική εκδοχή; Ότι όλοι, είτε στην κόλαση είτε στον παράδεισο, θα αξιωθούν ανάσταση νεκρών; Και τότε ποιο το νόημα, αν πρόκειται κάποια (οποιαδήποτε) στιγμή να εμφανιστεί στην οθόνη της ψυχής καθενός μας “game over”?
Νομιζω αυτο λεει, θα αναστηθουν ολοι. Κολασις και παραδεισος ειναι ενωση με τον θεο, οι μεν θα αισθανονται πυρ, οι δε φως. Η κολαση δεν ειναι κακο, μαλλον αναιρετικο του κακου. Δεν προλαμβανω, δεν χωριζω, δεν βαρυνω καρδιες. Κολασις και παραδεισος δεν προηγουνται της αναστασεως. Μετα θανατο, υπαρχει για την ψυχη, η μεση κατασταση αναμονης της αναστασεως των νεκρων. Δηλ. τι νομιζεις ότι λεει κατά την γνωμη σου ;;
Ενα δωρακι, R. Sokolowski, Εισαγωγή στη Φαινομενολογία.
Ορισμενες σελιδες διαβασα, φαινεται διαφωτιστικο, η μεταφραση αψογη.
http://www.upatras.gr/pup/e-books.htm
Ολη τη μερα ψελνω,πανω στο δενδρο!
Και όποιος ήθελε ας μας έλεγε τι θεώρει πιθανότερο και γιατι θα είχε ενδιαφέρον
Προσωπικά έγραψα παραπάνω την άποψη μου .
quote:
Ο Trithemius ήταν κυρίως που πρότεινε αντ’ αυτών των ερμηνειών τη θεωρία της ανάγνωσης από τα ακασικά αρχεία ή μορφογενετικά πεδία. Δηλαδή τα παιδιά με τις αυθόρμητες αναμνήσεις και οι ενήλικες που υπόκεινται σε ύπνωση αυτό που ουσιαστικά κάνουν είναι να συνδέονται με τα ακασικά αρχεία και από κει να διαβάζουν, ενεργοποιώντας το υπερεγώ τους
Είναι μια πιθανή εξήγηση αλλα μην ξεχνάμε ότι και τα Ακασικα αρχεία και αυτά
Μια θεωρία είναι .
quote:
Έχουμε εξάλλου όλοι παρατηρήσει ότι η μέθοδος της αναδρομής μέσω ύπνωσης ή άλλων μεθόδων όπως λήψης καρμικών σκαν μέσω τσάνελιγκ κτλ. είναι ιδιαίτερα αναξιόπιστοι, γιατί καταλήγουμε οι μισοί να ήμασταν Ζαν ντ’ Αρκ και οι άλλοι μισοί Ναπολέοντες
Αυτό πιστεύω εξηγείται ψυχολογικά απλα σε αυτές τις περιπτώσεις δεν έγινε πραγματική
Αναδρομη σε προηγούμενες ζωές απλα είδαν κάτι που θα ήθελαν να δουν καθώς όλοι θα θέλαμε να ήμασταν κάποια σπουδαία προσωπικότητα σε κάποια προηγούμενη ζωή μας .
Οσο αφορα τη χριστιανική εκδοχή την έχω αποκλείσει διοτι είναι εντελώς άδικη και
Ατελές .
quote:
[...] Χριστος πρωτοτοκος των νεκρων, δηλ. πρωτος βγηκε από την σκοτεινη κοιλια του αδη, [...]
Παρόλα αυτά, πριν τον Ιησού αναστήθηκαν κάποιοι νεκροί μέσω των θαυμάτων που εκείνος λέγεται ότι έκανε. 
quote:
Σύμφωνα όμως με τη θεωρία της μετενσάρκωσης θα μπορούσες να είσαι ο Μενέλαος, ο Θησέας ή ο Πάρης, για να μη σου πω και η Ωραία Ελένη ακόμη!
Προτιμώ τον Πάρη, ήταν πιο πολύ αλητόβιος!
Τώρα αν ήμουν η Ωραία Ελένη, τι να πω!
Η Λουκρητία Βοργία της Ελλάδας ήταν! 
quote:
Πώς γίνεται και το περιβάλλον στους κόσμους αυτούς να είναι ανάλογο με τα πιστεύω καθενός από τους παρ’ ολίγο συγχωρεμένους; Ένας χριστιανός θα δει αγγέλους και αγίους, ένας μωαμεθανός πιλάφια, ένας βουδιστής βουδιστικά περιβάλλοντα, κτλ κτλ. Είναι η επιμέρους συνείδηση που προβάλλει τις καταγραφές της στο περιβάλλον ή είναι το περιβάλλον, οι μεταθανάτιοι κόσμοι, μπάρντο, όπως θέλετε πείτε τους, που είναι ψυχόπλαστοι και μεταβάλλονται;
Σχετικά μ' αυτό, αναφέρεται η άποψη ότι είναι λογικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο επειδή το άτομο είναι περισσότερο εξοικειωμένο σε κάποιο συγκεκριμένο περιβάλλον.
Ένας Χριστιανός πχ θα νιώσει πολύ πιο οικεία κι άνετα σε ένα περιβάλλον με αγγέλους λόγω του ότι σε αυτή την ενσάρκωση έχει μεγάλη σχέση με αυτή την κοσμοαντίληψη.
Ένας Μουσουλμάνος από την άλλη, θα συναντήσει κάτι που είναι προσφιλές σ' αυτόν.
Αυτό είναι πιθανόν να ισχύει σε περιπτώσεις επιθανάτιων εμπειριών αλλά δε νομίζω να συμβαίνει όταν η ψυχή φεύγει από το φυσικό σώμα δια παντός (φυσικός θάνατος) κι ανέρχεται στο αστρικό.
In anticipation of my resurrection...
Unseen@:
quote:
Ωστόσο είναι κάτι που όλοι νιώθουμε σε κάποια στιγμή της ζωής μας. Και, καμπανάκι ή όχι, είναι επίσης η ουσία που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη συμπεριφορά μας απέναντι στον κόσμο. Γιατί το εγώ γίνεται υπερβολικό (και αρχίζει να δημιουργεί προβλήματα) όταν είναι πληγωμένο και πονεμένο. Είναι όπως όταν κόβουμε κατά λάθος το χέρι μας. Όλη μας η προσοχή, όλο μας το είναι, για λίγες στιγμές, συγκεντρώνεται στο σημείο που πονάει – υπάρχει μόνο αυτό, ξεχνάμε όλα τα άλλα. Όταν πονέσει το εγώ, τότε πυροδοτείται μια ατελείωτη αλυσίδα λανθασμένων κινήσεων, περισσότερου πόνου και τούμπαλιν που προσωπικά με κάνει να πιστεύω πως αν αυτός είναι ο βασικός γήινος δρόμος προς τη μάθηση, είναι πολύ σκληρός, ίσως και άδικος.
Ο Πονος, ειναι η αρχη της κατανοησης.
Στον Πονο εκφραζεται η αγαπη.
Δεν ειναι ουτε αδικο ουτε σκληρο, αλλα
αυτο που τραβας στην προσωπικη σου
πραγματικοτητα, που αντιστοιχει
με τις σκεψεις και τα συναισθηματα σου.
Η Αναγεννηση σου δινει την δυνατοτητα,
να σωσεις τον εαυτο σου απο αρνητικες
σκεψεις και συναιθηματα,
να ξεπερασεις την σκια σου, οπως
την ονομασε ο Γιουγγ και να πλησιασεις
τους θεους.
Η αναγεννηση, ειναι ο δρομος προς
την εξελιξη, στην οποια ο πονος
ταυτιζεται με το τιποτα, ειναι μια
ψευδαισθηση που δημιουργησε το
κατωτερο Εγω σου.
Ο Πονος ειναι η απαντηση στα μυνηματα
που εκπεμπει η αρνιτικη σου σταση,
τα συναισθηματα και οι σκεψεις σου,
τιποτα παραπανω.
_____________________________________
«Μην αφαιρείτε τους βωμούς από τους ναούς και τη συμπόνοια από τις καρδιές σας»
Pythagoras
quote:
Αυτό πιστεύω εξηγείται ψυχολογικά απλα σε αυτές τις περιπτώσεις δεν έγινε πραγματική
Αναδρομη σε προηγούμενες ζωές απλα είδαν κάτι που θα ήθελαν να δουν καθώς όλοι θα θέλαμε να ήμασταν κάποια σπουδαία προσωπικότητα σε κάποια προηγούμενη ζωή μας .
Κατα την αποψη του Βουλγγερ και της Φιορε δεν ειναι καθολου ετσι.
Ο Βουλγγερ, ψυχολογος και ψυχοθεραπευτης απο την
γιουγγιανη σχολη, γιατρευει της πληγες και τους πονους,
της προηγουμενης ζωης, που αποτελουν την ριζα σημερινων
προβληματων και καταφερε να γιατρεψει με αυτην
την μεθοδο ακομη και σωματικα προβληματα.
Η Φιορε, ψυχοθεραπευτρια, σε απελευθερωνει απο
ψυχες πεθαμενων, που για δικους τους λογους,
μπαινουν στν αυρα ανθρωπον και ζουν εμμεσου
αυτων τις επιθυμιες τους.
Η Ψυχες μιλησαν πολλες φορες πως
φοβουνται να ξαναγεννηθουν, και
για αυτο κρυφτηκαν στην αυρα ενος ανθρωπου,
που ζει στην ιδια ενεργειακη συχνοτητα οπως
αυτα τα πνευματα.
Οι ψυχολογοι που αναφερεις εσυ ειναι οι Ποσιτιβιστεν,
και τους εχουν αποδειξει πολλες φορες
το αντιθετο των θεωριων τους.
_____________________________________
«Μην αφαιρείτε τους βωμούς από τους ναούς και τη συμπόνοια από τις καρδιές σας»
Pythagoras
Σε ευχαριστώ πολύ για το δωράκι, δεν κατάφερα ακόμη να το διαβάσω γιατί είχα προβλήματα με το Acrobat, λύθηκαν όμως και θα σου πω τις εντυπώσεις μου σύντομα.
Λοιπόν… με προβλημάτισε το θέμα της ανάστασης νεκρών, δεν είχα ασχοληθεί και στο παρελθόν, οπότε βρήκα την ευκαιρία να διαβάσω λιγάκι το Σαββατοκύριακο, έψαξα και στο ίντερνετ, μεταξύ άλλων βρήκα και ένα θέμα που είχε συζητηθεί παλιότερα στο εσοτέρικα σχετικά με την αφθαρσία του φυσικού σώματος και που ίσως ο Dying Incubus θα το θυμάται. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι έβγαλα άκρη.
Δηλαδή κατάλαβα ότι μόλις πραγματοποιηθεί η Δευτέρα Παρουσία θα αναστηθούν τα σώματα των νεκρών, μόνο που δεν θα είναι σαν τα γήινα φθαρτά, αλλά θα είναι δυνατά και άφθαρτα. Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος στον Χριστιανισμό δεν μπορεί να νοηθεί ως μόνο ψυχή, ως κάτι ξέχωρο από το σώμα του, είναι σώμα και ψυχή μαζί. Εντάξει έως εδώ. Όμως, λέει, οι καλοί θα μετέχουν στην Νέα Ιερουσαλήμ μαζί με τον Θεό, οι κακοί θα παραμείνουν στην Κόλαση για όλη την αιωνιότητα. Τι να το κάνουν αυτοί λοιπόν το νέο, άφθαρτο σώμα και γενικά την ανάσταση; Είναι κάπως παράλογο, για τη δική μου τουλάχιστον λογική, αν μπορείς να με διαφωτίσεις λίγο παραπάνω, θα το εκτιμούσα…
Καλέ μου Open Mind,
quote:
Unseen αυτό εννοούσα να αναφερθούμε έστω και συνοπτικά στα υπέρ και τα κατά Και όποιος ήθελε ας μας έλεγε τι θεώρει πιθανότερο και γιατι θα είχε ενδιαφέρον
Εντάξει, θα προσπαθήσω να το κάνω όσο πιο συνοπτικά μπορώ για να μη γίνουμε πολύ κουραστικοί, μηρυκάζοντας συνέχεια τα ίδια. Θεωρώ πάντως δεδομένο ότι οι περισσότεροι, στο εσοτέρικα τουλάχιστον, πιστεύουν στη μετενσάρκωση κατά τη μία ή την άλλη εκδοχή. Γι’ αυτό, θα προσπαθήσω ίσως να αναφερθώ κάπως εκτενέστερα στις πιο «περιθωριακές» ας τις πούμε θεωρίες.
Καλέ μου Dying Incubus,
quote:
Σχετικά μ' αυτό, αναφέρεται η άποψη ότι είναι λογικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο επειδή το άτομο είναι περισσότερο εξοικειωμένο σε κάποιο συγκεκριμένο περιβάλλον.
Ένας Χριστιανός πχ θα νιώσει πολύ πιο οικεία κι άνετα σε ένα περιβάλλον με αγγέλους λόγω του ότι σε αυτή την ενσάρκωση έχει μεγάλη σχέση με αυτή την κοσμοαντίληψη.
Ένας Μουσουλμάνος από την άλλη, θα συναντήσει κάτι που είναι προσφιλές σ' αυτόν.
Αυτό είναι πιθανόν να ισχύει σε περιπτώσεις επιθανάτιων εμπειριών αλλά δε νομίζω να συμβαίνει όταν η ψυχή φεύγει από το φυσικό σώμα δια παντός (φυσικός θάνατος) κι ανέρχεται στο αστρικό.
Λες; Δεν έχω διαβάσει κάτι σχετικά και δεν γνωρίζω. Σύμφωνα με την άποψη που αναφέρεις, κάποιες οντότητες/νόμοι οργανώνουν αυτού του είδους την οικεία υποδοχή της ψυχής που κάνει το ταξίδι χωρίς να έχει έρθει η ώρα της ή η συνείδηση του ανθρώπου που έχει την επιθανάτια εμπειρία, προβάλλει κάποια ψευδαίσθηση στο πεδίο του νου του;
Αγαπητέ Wiccan89,
Ναι κι εγώ τα λέω αυτά, αλλά όταν βρεθείς μέσα στην εμπειρία του πόνου, ίσως να έχεις διαφορετική γνώμη για το παράδοξο της υπαρκτότητάς του... Και ας μην ξεχνάμε ότι κάποιες εξηγήσεις έρχονται αργότερα, μέσα από θεωρίες όπως της μετενσάρκωσης, που «νομιμοποιούν» κατά κάποιον τρόπο φαινόμενα όπως ότι κάποια παιδιά γεννιούνται με προβλήματα υγείας (υλικής ή νοητικής), κάποια άλλα μένουν ορφανά ή έρχονται αντιμέτωπα με χιλιάδες δυσανάλογα προβλήματα, ενώ τα ίδια είναι αθώα (δεν έχουν ακόμη αρνητική στάση, συναισθήματα και σκέψεις). Η θεωρία της μετενσάρκωσης προσφέρει μια εξήγηση για όλα αυτά, μια εξήγηση που κάνει τη ζωή να βγάζει νόημα.
quote:
ειναι μια ψευδαισθηση που δημιουργησε το κατωτερο Εγω σου.
Πόσα εγώ υπάρχουν; Ρωτάω με ειλικρινή απορία και όχι μόνο εσένα, ας μου απαντήσει παρακαλώ όποιος μπορεί. Πρόσφατα βρέθηκα σε μια συζήτηση που αναφέρθηκε το «κακό εγώ», αλλά δεν ήταν κατάλληλη η συγκυρία για να ζητήσω διευκρινήσεις. Και ο Χριστός έλεγε «εγώ ειμί» και αναρωτιέμαι αν στην Παλαιά Διαθήκη ο Πατέρας μιλούσε ποτέ με το «εγώ» - καλέ μου τζίτζικα θυμάσαι ή να ψάξω;
quote:
Οι ψυχολογοι που αναφερεις εσυ (ΣΣ: o Open Mind) ειναι οι Ποσιτιβιστεν
Οι ποζιτιβίστεν, θετικοί ψυχολόγοι, αποτελούν νομίζω τον mainstream κλάδο της ψυχολογίας. Οι υπόλοιποι είναι μάλλον περιθωριακοί. Υπάρχουν και εναλλακτικές θεραπείες που κινούνται στην ίδια γραμμή πλεύσης με αυτή των Φιόρε και Βούλγκερ (σε παρακαλώ γράψε τα ονόματά τους κανονικά αν μπορείς, δηλ. με λατινικούς χαρακτήρες), όπως η SRT (Spiritual Response Therapy) που είχα αναφέρει πιο πάνω.
Ευχαριστώ πολύ.
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
1. Μιλήσαμε λοιπόν για την παραδοσιακή ιδέα της μετενσάρκωσης, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος διαθέτει αθάνατη ψυχή, η οποία από τη στιγμή που εισέρχεται στην ύλη (ενσαρκώνεται) μπορεί να υποπέσει σε σφάλματα, τα οποία καλείται να διορθώσει μέσω μαθημάτων ζωής. Ο κύκλος των σφαλμάτων και των μαθημάτων (σαμσάρα) συνεχίζεται μέχρις ότου ο άνθρωπος καταφέρει να φτάσει τη φώτιση/λύτρωση/θέωση.
Θεωρώ ότι παρουσιάστηκαν ήδη τα επιχειρήματα και ο αντίλογος για την «κλασική» θεωρία της μετενσάρκωσης και η συζήτηση σχετικά τελεί εν εξελίξει.
Ας πάμε λοιπόν στην επόμενη θεωρία κατά τη σειρά που τις ανέφερα αρχικά:
2. Διαφοροποιημένη από την παραδοσιακή θεωρία παρουσιάζεται η ιδέα της παλινδρόμησης ανάμεσα στα διαφορετικά βασίλεια. Σύμφωνα με αυτήν, αν κάποιος άνθρωπος δεν πληροί ορισμένα κριτήρια, μπορεί να ενσαρκωθεί σε ζώο, φυτό ή και ορυκτό ακόμη, να οπισθοδρομήσει δηλαδή, κατά κάποιον τρόπο, στην εξέλιξή του.
Η συγκεκριμένη εκδοχή της θεωρίας της μετενσάρκωσης έχει μια δαρβινιστική χροιά. Θεωρεί ότι η ψυχή εξελίσσεται περνώντας μέσα απ’ όλα τα βασίλεια (όλοι δηλ. ξεκινήσαμε κάποτε ως ορυκτά, μετά ως φυτά, μετά ως ζώα και τέλος ως άνθρωποι) και ότι, αν «μείνει μετεξεταστέα» σε κάποιο βασίλειο/επίπεδο, μπορεί να παλινδρομήσει προς τα πίσω, να εισχωρήσει πχ σε άλογο στην επόμενη ενσάρκωσή της.
Κάποιοι αναφέρουν ως επιχείρημα υπέρ αυτής της θεωρίας το γεγονός ότι τα πρόσωπα και το στιλ (και κατ’ επέκταση η ενεργειακή συχνότητα/δόνηση) κάποιων ανθρώπων θυμίζουν εκείνα ζώων.
Υπάρχουν και βαθύτερες προεκτάσεις. Κάποιοι (πχ ο Κέησυ) μιλούν για παράλληλες μετενσαρκώσεις ακόμη και πλανητών (λένε δηλαδή ότι ουράνια σώματα και άνθρωποι εξελίσσονται παράλληλα και αλληλένδετα) και υποστηρίζουν ότι όταν η Γη είχε ενσαρκωθεί ως Κρόνος (αρχή του χρόνου) η ανθρώπινη ψυχή, που βρισκόταν σε σπαργανική κατάσταση, εισερχόταν στα ορυκτά, με αποτέλεσμα τα τοπία να αλλάζουν συχνά σε μορφή και σύσταση. Όταν είχε ενσαρκωθεί ως Δίας, τότε κατασκευαζόταν ενεργειακά το κυκλοφοριακό σύστημα και το αίμα του ανθρώπου. Η ανθρώπινη ψυχή κατά την περίοδο αυτή εισερχόταν σε οντότητες που έμοιαζαν πολύ με φυτά, μόνο που είχαν υποτυπώδη συναισθήματα, αντανακλαστικά και φωνή.
Αυτό μου δημιουργεί κάποια ερωτήματα. Παράλληλες με την ανθρώπινη ακτίνες, πχ των αγγέλων, των δαιμόνων, των ξωτικών κτλ. χρειάζεται να μετενσαρκωθούν για να εξελιχθούν, αν εξελίσσονται; Κι αν όχι, γιατί;
Απορίες…
Καλημέρα, με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 21/01/2008 12:18:25