- Μετεμψύχωση & μετενσάρκωση - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Δηλαδή τι θα είχε να μου προσφέρει μια ενσάρκωση σε ορυκτό ? .
Ενώ και το πισωγύρισμα πάλι δεν φαίνεται λογικό το λογικότερο είναι να ξαναδοκιμάσεις
Εκεί που απέτυχες και όχι εκεί που έχεις πετυχει ήδη.
Wiccan 89 στην περίπτωση οπου έχουμε πχ 500 άτομα που υποστηρίζουν
Ότι σε κάποια προηγούμενη ζωή υπήρξαν ο μέγας Αλέξανδρος πιστεύω ότι η
Εξήγηση που ανέφερα είναι η λογικότερη
quote:
μεταξύ άλλων βρήκα και ένα θέμα που είχε συζητηθεί παλιότερα στο εσοτέρικα σχετικά με την αφθαρσία του φυσικού σώματος και που ίσως ο Dying Incubus θα το θυμάται.
Καλή μου Unseen, προφανώς εννοείς το θέμα (κλίκαρε στον παρακάτω τίτλο για να μπεις κατευθείαν):
ΠΕΡΙ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΜΑΣ ΣΩΜΑΤΟΣ
quote:
Τι να το κάνουν αυτοί λοιπόν το νέο, άφθαρτο σώμα και γενικά την ανάσταση; Είναι κάπως παράλογο, για τη δική μου τουλάχιστον λογική, αν μπορείς να με διαφωτίσεις λίγο παραπάνω, θα το εκτιμούσα…
Μα, κάτι θα πρέπει να καίγεται αιώνια στα καζάνια της Κολάσεως! 
quote:
Λες; Δεν έχω διαβάσει κάτι σχετικά και δεν γνωρίζω. Σύμφωνα με την άποψη που αναφέρεις, κάποιες οντότητες/νόμοι οργανώνουν αυτού του είδους την οικεία υποδοχή της ψυχής που κάνει το ταξίδι χωρίς να έχει έρθει η ώρα της ή η συνείδηση του ανθρώπου που έχει την επιθανάτια εμπειρία, προβάλλει κάποια ψευδαίσθηση στο πεδίο του νου του;
Για να είμαι ειλικρινής, αυτό δεν το θυμάμαι πολύ καλά γιατί έχουν περάσει χρόνια από όταν ασχολήθηκα με το θέμα των επιθανάτιων εμπειριών.
Έχω την εντύπωση όμως ότι ισχύουν κι οι δύο περιπτώσεις ταυτόχρονα κατά κάποιον τρόπο.
Όταν η ψυχή εγκαταλείψει το φυσικό σώμα για να ανέλθει στο επόμενο πεδίο, υπάρχουν οντότητες ο ρόλος των οποίων είναι να την προετοιμάσουν για την αλλαγή αυτή που βιώνει - ειδικά μετά από βίαιο φυσικό θάνατο - να την βοηθήσουν να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες και να την οδηγήσουν μπροστά στον Δημιουργό ώστε να γίνει η ανασκόπηση της ενσάρκωσης.
Η ψυχή λοιπόν του ανθρώπου μπορεί να αντικρύσει αυτόν τον οδηγό και να του αποδώσει τη μορφή η οποία του είναι οικεία.
Για αυτό το λόγο ανέφερα ότι αν ο άνθρωπος αυτός είχε μια έντονη θρησκευτική πίστη μπορεί να δει τον οδηγό ως άγγελο κλπ.
Σε άλλες περιπτώσεις βέβαια - συνήθως κατά την επιστροφή της ψυχής στο φυσικό σώμα - το ρόλο του οδηγού έχει αναλάβει η ψυχή ενός οικείου προσώπου του αποθανόντα ο οποίος τον ενημερώνει ότι δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα να κάνει αυτό το ταξίδι.
quote:
Δεν μου κάθεται καλά αυτή η θεωρία περί παλινδρόμησης ανάμεσα στα βασιλεία
Δηλαδή τι θα είχε να μου προσφέρει μια ενσάρκωση σε ορυκτό ? .
Φίλε Open Mind, για να είμαι ειλικρινής κι εμένα μου προκαλεί μια δυσφορία η σκέψη της παλινδρόμησης.
Σκέφτομαι όμως γιατί συμβαίνει αυτό.
Μήπως έχω μια υποσυνείδητη προσκόλληση στη μορφή και δε μπορώ να σκεφθώ την ψυχή να ενσαρκώνεται σε διάφορες μορφές που θεωρούνται κατώτερες από την ανθρώπινη;
Η Ψυχή μπορεί να μάθει από το κάθετι και το οτιδήποτε γίνεται έχει και κάποιο σκοπό.
Οπότε κι η ενσάρκωση σε ορυκτό - εάν ισχύει αυτή η θεωρία - κάτι έχει να προσφέρει... 
In anticipation of my resurrection...
Ο προβληματισμός μου υφίσταται όταν αυτό το κατώτερο πχ ορυκτό δεν έχει
Βούληση οποτε πιο το μάθημα που θα πάρω ? απ τη στιγμή που δεν θα κάνω
Κάποια επιλογή .
Το να ενσαρκώθω πάλι από κάτι ανώτερο σε κάτι κατώτερο πάλι δεν μου φαίνεται λογικό
Αφού έχω περάσει με επιτυχία από το κατώτερο αρα πηρά το μάθημα που έπρεπε να πάρω
Τι θα ωφελήσει να ξαναπεράσω απ την προηγούμενη επιτυχημένη διαδικασία ?
Το λογικό είναι να ξαναενσαρκωνομαι στο ίδιο επίπεδο μέχρι να επιτύχω .
Εχεις δικιο, κι εγω μπερδευομαι, δεν είναι ευκολο να βγαλεις ακρη, τα περιθωρια λαθεμενης εκτιμησης είναι μεγαλα, ακομη και απλο σφαλμα αναγνωσης ή παραβλεψης μπορει να αλλαξει ριζικως ένα συμπερασμα. Εκτεινεις την ακτινα κατασκοπευσεως περαν του ζητουμενου, παρασυρεσαι σε λεπτομερειες ασχετες, σε λιγο το ζητουμενο το ψαχνεις και δεν το βρισκεις, το θεμα προωθειται ακυβερνητο σε αγνωστη θαλασσα. Ο σκοπος σου όμως ηταν άλλος. Κανονας καθησυχαστικος της ερευνης είναι η διασταυρωση-επιβεβαιωση της πληροφοριας. Δυο ή πλεον συγγραφεις δινουν εξ αυθεντιας επι του αντικειμενου, την ιδια ακριβως ή τουλαχιστον ομοια απαντηση. Όταν δυο (αυθεντιες) λενε ακριβως το ιδιο πραγμα, το λεγομενο αποκτα ισχυ. Οσο περισσοτερες εξωτερικες απαντησεις ταυτοσημες μεταξυ τους μπορεις να βρεις στο θεμα που κινεις, τοσο τα απορα ισορροπουν ευσταθως εντος της διανοιας και η κινηση του πνευματος από αρπακτικη γινεται κατανυκτικη. Εάν παρατιθεται όχι η ορολογια του συγγραφεα ως εχει, αλλα αυτοσχεδιοι ορισμοι του μελετητη, φευγε. Αοριστιας προσθετο η ακαταλληλη χρηση ορολογιας. Επισης η διεξοδος, το συμπερασμα της ερευνης, δεν αποδεσμευει το αντικειμενο από αντιφασεις, δεν απαλλασει τον ερευνητη από τα γιγνομενα. Παντα υπολειπεται λογος, η ουσια της δημιουργιας παραμενει αγνωστη στη διανοια, τα κεκρυμμενα από καταβολης κοσμου αποκαλυπτομενα εν τη βαθεια καρδια. Εγω λεω τι προσπαθεις να κανεις τωρα ;; Να εξηγησεις τα αιτια, αρρωσταινεις. Τι το κερδος εκτος από αρρωστια ;; Αλλα παρηγοριεμαι, διοτι ταδε αρρωστια προκλητικη θεραπειας και αποκαταστασης. Πρωτιστως δυναμωσε την λογικη, αδυναμη λογικη είναι εξασθενημενος οργανισμος, εφοδος μικροβιων, χωρις λογικη το πνευμα είναι ληστης, παρεα με ληστες. Ο νους είναι θεατης αιτιων και αρχων, αεικινητος ενεργεια, δεν σταματα ποτε να κινειται. Μαθαινεις τι λεει ο Νιτσε από τον Νιτσε, τι λεει ο χριστιανισμος από χριστιανικες πηγες, τι λεει ο βουδδισμος από τις πηγες του βουδδισμου κτλ. ή παλι από εγκυρους, αντικειμενικους και αναγνωρισμενους βιβλιογραφικως μελετητες. Ο χριστιανισμος του Νιτσε είναι νοθος, ελληνικη σαμπανια, γαλλικο ελαιολαδο κλπ. Ποτε δεν μαθαινεις τις αρχες μιας κοσμοθεωριας από αυτον που την κατηγορει και δεν ανακατευεις τις θεσεις, εκτος αν κατεχεις αριστα το θεμα προς ανασκευην ψευδογραφιας ή αθετησεως πρωτης αρχης. Ένα θεμα το κατεχεις αριστα, όταν εισαι σε θεση να το εξηγησεις στους οικειους ευχερως, χρησιμοποιοντας επακριβως τις ορισμενες υπο της εξηγησεως λεξεις, χωρις όμως να βλεπεις μεσα. Η προσφιλης περιγραφη του θεματος δια γνωστων λεξεων, το ανασυρει από την αφανεια, ριχνει φως πανω του, εάν η ομιλια σου είναι ταχεια παραθεση φωτογραφικου υλικου, εικονιδιων, αυτό σημαινει ότι ακομη κατεχεις το θεμα συγκεχυμενως, δεν το εχεις ξεκαθαρισει και προβαλεις πληθος σκιων, δηλ φωτο. Σε μεγαλη ενοτητα, παραδειγμα νεοπλατωνισμος, αρχη γινεται τα ιστορικα, βιος περιστατικα, κλπ, βοηθαν τα μεγιστα, η ιστορια καλωπιζει περιβολο αναψυχης εν μεσω καυσωνα. Το διαδυκτιο είναι μεσον ολιγης πιστεως και ψυχης, τα φορουμ πληρη συγχυσεως. Αν δεν κλεισει το πισι δεν μαθαινεις τιποτα, μονο τον εκτυπωτη. Μπορει όμως σ ενα φορουμ να παρουσιαστουν καλες αφορμες για συζητηση ή ερευνα. Το χαρισμα της διακριτικης εξηγησεως των εννοιων, είναι ιατρου διαγνωση ασθενειας του νοος. Η λογικη πραγματεια είναι η γραμματικη και το συντακτικο της διασκεπτικης ενεργειας. Προς γυμνασιαν, προς τας εντευξεις (= συνομιλια περι τα ασαφη), προς τας κατά φιλοσοφιαν επιστημας (=φιλοσοφικη γνωση) ετι δε προς τα πρωτα (=πρωτες αρχες κάθε επιστημης) οπως λεγει ο Αρστ. Φιλοσοφικη γνωση στην περιπτωση αυτή εδώ, είναι η δυνατοτητα προς αμφοτερα διαπορησαι, η χρησιμη δυνατοτητα διερωτησης και για τις δυο αντιθετες πλευρες ενός θεματος, η διαπορηματικη μεθοδος, δηλ. απορια που γεννα η παραθεση επι του αυτου θεματος δυο αποψεων αντιθετων μεταξυ τους, αλλα εξ ισου λογικως ισχυρων. Όταν εξηγεις την αληθεια στον ψευτη, φωναζει αμεσως, ψεμματα λες, όταν προσφερεις στον κλεφτη, στοχαζεται, κλεμμενο είναι, κοκ εως συμπληρωθει το του Πλατωνος, «ακριβης και βεβασανισμενη ερευνα.»
Στην Παλαια Διαθηκη ο Πατερας λεει, εγω ειμι ο ων, το ονομα αυτο παρεδοθη στον Μωυση. Ο Ων, σημαινει αυτος που υπαρχει παντοτε. Ο Χριστος ελεγε «εγω ειμι», εγω σημαινει προσωπο, παρουσια του αει οντος, εγω ειμι σημαινει όλα εχουν το είναι από την ζωοποιο ενεργεια της θειας υπαρξεως, εγω ειμαι η πηγη της ζωης, η αυτοζωη. Καμμια σχεση με εγω οδηγος κενου, ασυνδετο με εσυ, εγω τρομος με κατεχει όταν ακουσω εσυ. Συντομα τα αλλα ενδειαφεροντα, κι εγω καθομαι και διαβαζω όχι μονο εσυ
quote:quote:
[...] Χριστος πρωτοτοκος των νεκρων, δηλ. πρωτος βγηκε από την σκοτεινη κοιλια του αδη, [...]Παρόλα αυτά, πριν τον Ιησού αναστήθηκαν κάποιοι νεκροί μέσω των θαυμάτων που εκείνος λέγεται ότι έκανε.
Τωρα σε ειδα, δηλ. ο γιατρος μ’ εκανε καλα μια φορα, δεν θα χρειαστει δευτερη, συνεχως θα ειμαι καλα, δεν θα ξαναρρωστησω ποτε. Άλλα λενε κι αλλιως είναι. Αν το λες σοβαρα και δεν κανεις πλακα, δεν κανεις γνωστο τι από τα δυο, απορεις ή μεταβιβαζεις ;;
Ολη τη μερα ψελνω,πανω στο δενδρο!
quote:
Τωρα σε ειδα, δηλ. ο γιατρος μ’ εκανε καλα μια φορα, δεν θα χρειαστει δευτερη, συνεχως θα ειμαι καλα, δεν θα ξαναρρωστησω ποτε. Άλλα λενε κι αλλιως είναι. Αν το λες σοβαρα και δεν κανεις πλακα, δεν κανεις γνωστο τι από τα δυο, απορεις ή μεταβιβαζεις ;;
Φίλε τζιτζικα, ούτε απορώ ούτε μεταβιβάζω.
Απλά επισημαίνω ότι ο Ιησούς - σύμφωνα με τα όσα προκύπτουν από την Καινή Διαθήκη - δεν ήταν ο πρώτος που βγήκε από την κοιλία του Άδη, καθώς είχε αναστήσει την 12χρονη κόρη του εκατόνταρχου και το Λάζαρο.
Φίλε Open Mind, νομίζω πως η Βούληση είναι πιθανόν να μην υπάρχει ούτε από τον άνθρωπο... 
Πέρα από αυτό, σκέφτομαι το παράδειγμα του Αρτζούνα ο οποίος επέλεξε να ενσαρκωθεί σε δέντρο ώστε να αναζητήσει την εσωτερική του ηρεμία.
Έχοντας αυτό το παράδειγμα κατά νου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η κάθε ενσάρκωση έχει κι ένα ρόλο να επιτελέσει και κάποιο βαθύτερο σκοπό.
Στην περίπτωση του Αρτζούνα πχ η εσωτερική ηρεμία και γαλήνη που θα αποκόμιζε από αυτή την ενσάρκωση, θα μπορούσαν να μεταφραστούν κι ως ένα "διάλειμμα" της Ψυχής κι ως μια τάση εσωτερικοποίησης με σκοπό τον διαλογισμό επάνω στα όσα αποκόμισε από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις και τη μεταποίηση τους σε κάποιες ανώτερες μορφές αρετών, στην βαθύτερη επαφή με το περιβάλλον και την Φύση.
Θα μπορούσαν βέβαια να συντρέχουν κι άλλοι λόγοι τους οποίους δε μπορούμε να αντιληφθούμε ή να κατανοήσουμε.
quote:
Τι θα ωφελήσει να ξαναπεράσω απ την προηγούμενη επιτυχημένη διαδικασία ?
Το λογικό είναι να ξαναενσαρκωνομαι στο ίδιο επίπεδο μέχρι να επιτύχω .
Η συγκεκριμένη θεωρία μου αφήνει κι εμένα κάποια κενά οπότε δεν ξέρω κατά πόσο οι σκέψεις μου είναι ορθές.
Πιστεύω όμως ότι το να περάσεις από μια διαδικασία από την οποία ξαναπέρασες επιτυχώς, κάποιο νόημα θα έχει.
Εφόσον έχεις ανακαλύψει ένα μεγαλύτερο μέρος της Γνώσης από τότε, θα μπορέσεις να διακρίνεις περισσότερα οφέλη από την επανάληψη αυτής της διαδικασίας .
Τίποτα δεν είναι εξάλλου τα ίδια μέσα στον Χρόνο, όλα μεταλλάσσονται κι εξελίσσονται...
In anticipation of my resurrection...
Αντίλογος πάντως προσφέρεται και μεταξύ των διαφόρων σχολών:
«Τόσο στον πνευματισμό όσο και στον αποκρυφισμό, υπήρξε μια θεωρία κατά την οποία ο Άνθρωπος κατά τις διαδοχικές του μετενσαρκώσεις, μεταφερόμενος από έναν κατώτερο πλανήτη σε έναν ανώτερο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος και ακολουθώντας την πορεία της εξελίξεώς του, εισχωρούσε στην καρδιά του Σύμπαντος.
Η θεωρία αυτή σφάλλει από τη βάση της. (…) Η Ορφική και Πυθαγόρειος Αστροσοφία και η Χαλδαιο-αιγυπτιακή Αστρολογία μας έμαθαν την ισχυρή δράση των πλανητών τόσο μεταξύ τους όσο και επί των δημιουργημένων όντων τα οποία ζουν πάνω τους. (…) Επομένως, εκείνος ο οποίος φέρει τη σφραγίδα του Κρόνου, του Δία ή του Άρη, πραγματοποιεί τα αποτελέσματά τους χωρίς να είναι υποχρεωμένος να υποβληθεί στη διαστρική αυτή μετανάστευση»
Από το Τάγμα του Κρίνου και Αετού, www.krinaetos.gr
Αγαπητέ μου τζίτζικα, σε ευχαριστώ πολύ για τις εύστοχες παρατηρήσεις σου, ελπίζω ότι θα μου δοθεί σύντομα η ευκαιρία να σχολιάσω σε μεγαλύτερο βάθος.
Πάμε στην τρίτη θεωρία;
3. Μια επίσης ενδιαφέρουσα ιδέα, στο πνεύμα της προηγούμενης, προτείνεται από μυστικιστικές σχολές όπως το Τάγμα του Κρίνου και του Αετού. Σύμφωνα με αυτήν, ο άνθρωπος για να μπορέσει να ενσαρκωθεί ξανά σε άνθρωπο πρέπει να καταφέρει να φτάσει κάποια βαθμίδα αρετής, διαφορετικά γίνεται αναλώσιμος, δηλ. ενέργεια που μεταστοιχειώνεται σε άλλες μορφές.
Από την πηγή λοιπόν που ανέφερα πιο πάνω, αντιγράφω ξανά:
«Επί του παρόντος, ας συνοψίσουμε την παρουσίασή μας, από την οποία προκύπτει ότι ο άνθρωπος πεθαίνει δια του πρώτου θανάτου, αποσαρκωνόμενος. Σε αυτή την κατάσταση ζωής διατηρεί, όπως και προηγουμένως, την προσωπικότητά του. Στην συνέχεια, πεθαίνει για δεύτερη φορά, απαιθερωνόμενος. Στο τρίτο αυτό στάδιο χάνει την προσωπικότητα του Εγώ του και καθίσταται απρόσωπος, ως συνέπεια των μεταμορφώσεων τις οποίες υφίσταται δια της καθάρσεως της αισθητηριακής και της διανοητικής του καταστάσεως.
(…) Υπάρχει και μια άλλη όψη, προς την οποία θα μπορούσαν να στραφούν οι ελπίδες μας για την αθανασία».
Κι επειδή το Τάγμα του Κρίνου και του Αετού δεν είναι το μόνο που αναφέρεται σε αυτή τη θεωρία, συνεχίζω με τη μετάφραση αποσπάσματος ενός αρχείου του ΕΜΙΝ, το οποίο γράφτηκε το 1973 από τον ιδρυτή του Richard Armin:
«Τα πάντα έχουν μια συγκεκριμένη ενεργειακή συχνότητα – οι λέξεις, οι όψεις, οι διαθέσεις – και μέσα σε αυτά υπάρχουν πολλά επίπεδα και δυνάμεις. Το ανθρώπινο σύστημα είναι ένα σύστημα επεξεργασίας, κάτι σαν περιστρεφόμενη πόρτα – μέσα και έξω. Αλλά με κάθε ποσό ενέργειας που το σώμα και η ψυχή επεξεργάζονται, μπορεί να μείνει κάτι εάν είναι υψηλότερο από τα ίδια. Και αυτό συσσωρεύεται και όταν αποτελέσει το μεγαλύτερο τμήμα του ατόμου, γίνεται η άγκυρα με την οποία το άτομο αυτό αγκυρώνεται στο αστρικό σώμα στο οποίο πλέον βασίζεται. Είναι από αυτό το σημείο και μετά που η μετενσάρκωση αρχίζει να γίνεται εφικτή.
Για να το κατανοήσουμε καλύτερα…
500 …
400 …
300 …
200 …
100 Αστρικό σώμα
1 Βασική έκδοση
Ας δούμε λοιπόν το point-system που μας πηγαίνει στα διάφορα επίπεδα:
Δουλειά 90 δεν επαρκεί
Μίσος 15 δεν επαρκεί
Υπομονή 195 ναι
Κατανόηση 140 ναι
Έτσι, οι ιδέες, οι λέξει, οι αρχές, οι συμπεριφορές, οι πράξεις – τα πάντα – μπορούν να συνηγορήσουν στην εξέλιξη του ανθρώπου (και τη μετενσάρκωσή του) ή όχι.»
Ελπίζω να ήμουν αρκετά διαφωτιστική.
Dying Incubus, σε ευχαριστώ και για ;όλες τις διευκρινήσεις φίλε μου…
Καλημέρα, με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
quote:
Φίλε Open Mind, νομίζω πως η Βούληση είναι πιθανόν να μην υπάρχει ούτε από τον άνθρωπο
Αν δεν υπάρχει βούληση τότε τι νόημα έχει όλη η διαδικασία των ενσαρκώσεων ?.
quote:
σκέφτομαι το παράδειγμα του Αρτζούνα ο οποίος επέλεξε να ενσαρκωθεί σε δέντρο ώστε να αναζητήσει την εσωτερική του ηρεμία.
Έχοντας αυτό το παράδειγμα κατά νου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η κάθε ενσάρκωση έχει κι ένα ρόλο να επιτελέσει και κάποιο βαθύτερο σκοπό.
Στην περίπτωση του Αρτζούνα πχ η εσωτερική ηρεμία και γαλήνη που θα αποκόμιζε από αυτή την ενσάρκωση, θα μπορούσαν να μεταφραστούν κι ως ένα "διάλειμμα" της Ψυχής κι ως μια τάση εσωτερικοποίησης με σκοπό τον διαλογισμό επάνω στα όσα αποκόμισε από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις και τη μεταποίηση τους σε κάποιες ανώτερες μορφές αρετών, στην βαθύτερη επαφή με το περιβάλλον και την Φύση.
Θα μπορούσαν βέβαια να συντρέχουν κι άλλοι λόγοι τους οποίους δε μπορούμε να αντιληφθούμε ή να κατανοήσουμε.
quote:
Δεν τον ξέρω τον κύριο
Αν θες μπορείς να μου πεις λεπτομέρειες ? δηλαδή πως είχε το δικαίωμα να επιλέξειΑυτός την ενσάρκωση του ? .
Πάντως δεν με πείθει η ενσάρκωση σε κάτι που δεν έχει βούληση πχ ορυκτό
Μου φαίνεται ανούσιο.
quote:
Βλέπω και κατανοώ τη λογική σου Open Mind, αλλά πέρα από όσα πολύ εύστοχα καταδεικνύει ο Dying Incubus, πρέπει να ξέρεις ότι οι περισσότερες από αυτές τις σχολές θεωρούν ότι αντλούν από την «αρχαία σοφία» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), επομένως υπάρχει η πιθανότητα να αναφέρονται σε γνώσεις που παρέμειναν απόκρυφες και διασώθηκαν μόνο μέσα στα διάφορα ιερατεία
Αυτό το ξέρω αλλα όπια θεωρία και να δεις η κάθε μια πιστεύει ότι κατέχει την αλήθεια
Και τα μυστικά .
Προσωπικά πιστεύω ότι κάθε θεωρία έχει κάποιο σημείο που υπερτερεί της άλλης
Έτσι λογικότερο είναι πιστεύω να ενώσουμε τα σημεία αυτά ώστε να έχουμε πιθανότητες
Να φτάσουμε κάπως πλησιέστερα στην αλήθεια.
quote:
Μια επίσης ενδιαφέρουσα ιδέα, στο πνεύμα της προηγούμενης, προτείνεται από μυστικιστικές σχολές όπως το Τάγμα του Κρίνου και του Αετού. Σύμφωνα με αυτήν, ο άνθρωπος για να μπορέσει να ενσαρκωθεί ξανά σε άνθρωπο πρέπει να καταφέρει να φτάσει κάποια βαθμίδα αρετής, διαφορετικά γίνεται αναλώσιμος, δηλ. ενέργεια που μεταστοιχειώνεται σε άλλες μορφές.
Είναι μια ενδιαφέρον άποψη αφού όπως ξέρουμε όλα είναι ενεργεία οποτε όταν πεθάνουμε
Ουσιαστικά δεν χανόμαστε απλά μετατρέπεται η ενεργεία μας σε κάτι άλλο απλά
Χάνεται η προσωπικότητα μας .
Βεβαία δεν δίνει απάντηση στο τι είναι αυτή η συνολική ενεργεία και ποιος ο σκοπός της
Και σίγουρα δεν είναι και το πιο αισιόδοξο μεταθανάτιο σενάριο .
Χαίρετε αγαπητοί φίλοι.
Η ΤΕΧΝΗ της Ζωής και του Θανάτου...
Θαρρώ πώς η Κατανόηση των Νόμων που διέπουν την Μετενσάρκωση (για όσους πιστεύουν ότι υπάρχει) ή το "μετά θάνατον" , δεν είναι εύκολη.
Όταν προσεγγίζονται θεωρίες εσωτερικών σχολών σκέψης, βασική προϋπόθεση είναι να λαμβάνονται υπόψην οι διάφοροι όροι που χρησιμοποιούνται και οι ορισμοί τους.
Η κάθε θεωρία μετενσάρκωσης κατά κανόνα συνοδεύεται με ανάπτυξη της σύστασης του ανθρώπου.
Τι συμβαίνει με τα διάφορα "σώματα" του ανθρώπου μετά θάνατον;(τρία ή επτά, κατονομάζουν οι περισσότερες σχολές). Τι είναι αυτό που μετενσαρκώνεται, ποιό μέρος της υπόστασης του ανθρώπου; Τι συμβαίνει με τα υπόλοιπα;
Οι εσωτερικές σχολές και οι θρησκευτικές παραδόσεις απαντούν σχεδόν με επιστημονικό τρόπο στα ανωτέρω ερωτήματα. Αυτός που θέλει ολοκληρωμένες απαντήσεις θα πρέπει -όπως καλώς λέει ο αγαπητός τζιτζικας να ανατρέξει απευθείας στις πηγές, να διασταυρώσει πληροφορίες, να στοχασθεί βαθιά.
Εμένα ας μου επιτραπεί να επιχειρήσω μία προσέγγιση στο εξαίρετο και διαυγέστατο κείμενο του Σρι Ορομπίντο, που κάποια τμήματά του φαίνεται να μην έχουν ερμηνευθεί σωστά.
quote:
5. Για τους Ινδιάνους της Αμερικής αλλά και για ανατολίτες φιλοσόφους όπως ο Σρι Ορομπίντο, του φυσικού θανάτου δεν επιβιώνει η ατομική μονάδα συνείδησης που απάρτιζε την προσωπικότητα του ανθρώπου, αλλά επιτελείται μια επιστροφή στη θάλασσα της κοσμικής συνείδησης και ψυχής, όπου η ατομική μονάδα συνείδησης ανακατεύεται με άλλες μονάδες. Κάθε φορά που γεννιέται ένας άνθρωπος προσλαμβάνει μια «νέα» ψυχή, η οποία όμως στην πραγματικότητα αποτελεί συρραφή από άλλες παλιότερες ψυχές και αντιπροσωπεύει μια καινούρια, μοναδική ευκαιρία.
Οι Ινδιάνοι μπορεί να πιστεύουν κάπως έτσι, όχι όμως ο Ορομπίντο.
Στη θεωρία του γίνεται αισθητή η τριμερής κλασσική διάκριση ως προς τη σύσταση του ανθρώπου: 1. Εαυτός (το Άτμα των Ινδουιστών, σε άλλες θεωρίες: Μονάδα, Πνεύμα, σπανιότερα Ψυχή)
2. Νοητικό ον (Υιική όψη, Εγώ, Ατομική Ψυχή)
3. Προσωπικότητα -σώμα, συναισθήματα, σκέψη
Ο Ορομπίντο δεν αρνείται την μετενσάρκωση. Αυτό που λέει είναι ότι η πίστη για την " επιβίωση μιας απαράλλαχτης προσωπικότητας είναι μία ανοησία".
Η προσωπικότητα είναι "εσαεί μεταβαλλόμενη", είναι "μία μεταβλητή νοητική δημιουργία". Ο άνθρωπος αλλάζει συνεχώς. Δεν υπάρχει ένα αναλλοίωτο Εγώ που μετενσαρκώνεται. Υπάρχει ωστόσο μία αμετάβλητη αιώνια πραγματικότητα, και αυτή είναι ο ΕΑΥΤΟΣ (Πνεύμα ή Μονάδα). Είναι το "Αληθινό Πρόσωπο", ο "Κύριος της εσαεί μεταβαλλόμενης προσωπικότητας". Όποιος βιώσει αυτήν την εντός και πανταχού παρούσα Πραγματικότητα γίνεται Αθάνατος και ένα με το ΟΛΟ.
Ο Εαυτός, ως αμετάβλητο Ον, δεν επανενσαρκώνεται. ΕΙΝΑΙ, πάντα και αδιαιρέτως. "Γνωρίζει και χαίρεται, αλλά δεν λαμβάνει μέρος". Και με ΤΙ μέσο γνωρίζει; -ρωτά ο Ορομπίντο. Μέσω του νοητικού όντος, της ενδιάμεσης ανθρώπινης Αρχής, λέει.
"Και είναι αυτό (το νοητικό ον) που συντηρεί το εγώ σαν λειτουργία στο μυαλό και δίνει την ικανότητα σε μας να έχομε την χειροπιαστή αντίληψη της διαρκούς ταυτότητας στο Χρόνο σε αντίθεση με την άχρονη ταυτότητα του Εαυτού".
Ωραία. Αλλά ΤΙ τελικά μετενσαρκώνεται; Το νοητικό ον, θα πει ο Ορομπίντο, η ενδιάμεση αρχή.
Και θα εξηγήσει πως το νοητικό ον δεν είναι η μεταβλητή προσωπικότητα. Αυτή είναι μία "πολύπλοκη σύνθεση με πολλλές επιστρώσεις" (Σκάντας): το στρώμα του φυσικού σώματος, του νευρικού, του νοητικού, του υπερδιανοητικού.
Το νοητικό ον σε κάθε ενσάρκωση σχηματίζει μία νέα προσωπικότητα, παίρνοντας υλικά από το κοινό υλικό (συμπεριλαμβανομένου των συναισθημάτων και του νοητικού υλικού). Εδώ μπορούν να βρουν την εφαρμογή τους οι θεωρίες όπως των Ινδιάνων για την κοινή δεξαμενή /θάλασσα των 'ψυχών'.
Αυτό το φυσικό, συναισθηματικό, νοητικό υλικό αλλάζει και ανανεώνεται συνεχώς κατά τη διάρκεια της ζωής. Πίσω όμως βρίσκεται "το θεμελιώδες της προηγούμενης εμπειρίας το οποίο αποτελεί τη βάση της νέας προσωπικότητας". Είναι το πραγματικό μας χρεώγραφο, λέει ο Ορομπίντο, αλλιώς Κάρμα.
Δηλαδή,σε κάθε ενσάρκωση ο άνθρωπος φέρει, σπερματικά, 'υλικό' από προηγούμενες δικές του ζωές, αλλά αυτό το 'υλικό' ούτε τον καθορίζει εξολοκλήρου ούτε παραμένει αμετάβλητο.
Αλλά επίσης ούτε είναι και απόλυτα δικό του αυτό που φέρει, αφού κάθε φορά το υλικό που δομεί τα σώματά του προέρχεται από την κοινή δεξαμενή.
Είναι όμως ο εξατομικευμένος σκεπτόμενος άνθρωπος αυτός που αποφασίζει πώς θα χειρισθεί αυτό το υλικό που απαρτίζει το φυσικό, το συναισθηματικό και το νοητικό του σώμα.
Nada
quote:
.... Οι Ινδιάνοι μπορεί να πιστεύουν κάπως έτσι, όχι όμως ο Ορομπίντο.
Στη θεωρία του γίνεται αισθητή η τριμερής κλασσική διάκριση ως προς τη σύσταση του ανθρώπου:
1. Εαυτός (το Άτμα των Ινδουιστών, σε άλλες θεωρίες: Μονάδα, Πνεύμα, σπανιότερα Ψυχή)
2. Νοητικό ον (Υιική όψη, Εγώ, Ατομική Ψυχή)
3. Προσωπικότητα -σώμα, συναισθήματα, σκέψηΟ Ορομπίντο δεν αρνείται την μετενσάρκωση. Αυτό που λέει είναι ότι η πίστη για την " επιβίωση μιας απαράλλαχτης προσωπικότητας είναι μία ανοησία".
Η προσωπικότητα είναι "εσαεί μεταβαλλόμενη", είναι "μία μεταβλητή νοητική δημιουργία". Ο άνθρωπος αλλάζει συνεχώς. Δεν υπάρχει ένα αναλλοίωτο Εγώ που μετενσαρκώνεται. Υπάρχει ωστόσο μία αμετάβλητη αιώνια πραγματικότητα, και αυτή είναι ο ΕΑΥΤΟΣ (Πνεύμα ή Μονάδα).
Είναι το "Αληθινό Πρόσωπο", ο "Κύριος της εσαεί μεταβαλλόμενης προσωπικότητας". Όποιος βιώσει αυτήν την εντός και πανταχού παρούσα Πραγματικότητα γίνεται Αθάνατος και ένα με το ΟΛΟ.
Ο Εαυτός, ως αμετάβλητο Ον, δεν επανενσαρκώνεται. ΕΙΝΑΙ, πάντα και αδιαιρέτως. "Γνωρίζει και χαίρεται, αλλά δεν λαμβάνει μέρος". Και με ΤΙ μέσο γνωρίζει; -ρωτά ο Ορομπίντο. Μέσω του νοητικού όντος, της ενδιάμεσης ανθρώπινης Αρχής, λέει.
"Και είναι αυτό (το νοητικό ον) που συντηρεί το εγώ σαν λειτουργία στο μυαλό και δίνει την ικανότητα σε μας να έχομε την χειροπιαστή αντίληψη της διαρκούς ταυτότητας στο Χρόνο σε αντίθεση με την άχρονη ταυτότητα του Εαυτού".
Γεια σου ΝΑΔΑ, καιρο ειχες να περασεις.
Λιγες σκεψεις.
Από οσα μας λεει ο Αουρομπινδο, (και όχι μονο αυτος), υπαρχει κατι αμεταβλητο, μια αιωνια πραγματικοτητα, το 1 (μοναδα,Πνευμα κτλ). Αν το βιωσεις, γινεσαι αθανατος και ένα με το ολο.
Εδώ υπαρχει κατι, που χρειαζεται προσοχη.
Μιας και το γιγνεσθαι, είναι χαρακτηριστικο του 2 και 3, είναι διλαδη στο χρονο, ενώ όπως εγραψες, (η μοναδα / πνευμα) δεν είναι. Πως με το 2 και 3 *(θνητα και διαχρονικα) γινεται να φτασεις?
Γινονται τα ιδια…αθανατα?
Άλλη σκεψη,
Το 1, είναι στη συσταση του ανθρωπου? Γεννιομαστε με αυτό?
Αν συμβαινει κατι τετοιο, το 2 και το 3, (σε συγκριση με αυτό), δεν είναι απλα εργαλεια?
Ότι και να πουν, ότι και να επινοησουν, ότι και αν γνωρισουν, γινεται να φτασουν/γινουν, (ο χρονος το αχρονο και το θνητο το αθανατο?)
Δεν πρεπει να τελειωσουν?
Αν παλι το 1, δεν είναι στη συσταση του ανθρωπου, μα στις δυνατοτητες του, *(αυτό προσωπικα πιστευω), μιας και επισης λεει πως το πνευμα ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ, (αδιαιρετο) και μαλιστα ΧΑΙΡΕΤΑΙ, μα δεν λαμβανει μερος, (σκεψεις φυσικα και αρκετων φιλοσοφων),
Αυτό που μενει, δεν είναι πως πρεπει απλα να γδυθουμε από τα αχρειαστα, (ψυχοβγαλτικα κατά την UNSEEN) μιας και (εκεινο), ότι εμεις κανουμε η δεν κανουμε, (εκεινο) από φυσης του, ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ?
Όλα ωραια και καλα οσα συζηταμε καλοι μου φιλοι.
Μα τι θα γινοταν αν μια μερα, (το θετω σαν υποθεση), ανακαλυπτατε πως ειμαστε προγραμματισμενοι?
Βλεπεται, η αιτια που σας θετω την ερωτηση, δεν είναι για το αν ειμαστε προγραμματισμενοι, ουτε στο αν υπαρχει ψυχη, θεος, ανωτερος εαυτος, μετενσαρκωση και όλα αυτά που γραφουμε, μα να σας τονισω πως οι σκεψεις, η διανοια, τα εργαλεια μας διλαδη, βασιζονται σε κατι που αλλοι ειπαν-βιωσαν, μα και που αντικοιμενικα, για τους περισσοτερους ειναι υποθεσεις, όπως αυτή που σας εθεσα.
Ο δρομος που ακολουθει αναγκαστικα η διανοια, δεν είναι του συμπερασματος?
Εδω χρειαζεται ολη σας η προσοχη. Υπαρχει κατι πριν ερθει το συμπερασμα?
Τα συμπερασματα, είναι ακομα στο αισθητο μερος, (μνημη, εμπειρια) ειναι χρονος, το 2 και 3 που αναφερει ο Αουρομπιντο και η φιλη μας ΝΑΔΑ.
Εκει ειναι/υπαρχουν ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ, να ξεφυγει καποιος.
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 25/01/2008 06:38:42