- Περί ανθρώπινων λαθών - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Ο άνθρωπος δεν μαθαίνει από τα λάθη των άλλων, παρά μόνον από τα δικά του. Πριν από το οποιοδήποτε άσχημο γεγονός , πάντα έρχονται τα προειδοποιητικά σήματα. Τα σήματα αυτά αρχίζουν με την άσχημη εσωτερική διάθεση. Δηλ. τα προβλήματα αρχίζουν στην ψυχή και μετά - στο σώμα. Ερώτημα: γιατί είναι δύσκολο στον άνθρωπο να εφαρμόσει τις γνώσεις, που έχει και να καταλάβει τι του συμβαίνει? Η απάντηση: για να καταλάβεις κάτι, πρέπει να βγεις έξω από την κατάσταση, να κρατάς τις αποστάσεις σου απ’ αυτήν. Όταν παρακολουθούμε τα προβλήματα των άλλων, είμαστε έξω απ’ την κατάσταση, και συνεπώς μπορούμε να συμπιέσουμε την υπό παρακολούθηση κατάσταση εις ένα σημείο. Η κατανόηση- είναι η διαδικασία συμπίεσης του χρόνου. Συμπιέζοντας τον χρόνο, εμείς ενώνουμε το αποτέλεσμα με την αιτία. Το να δεις την σχέση της αιτίας και του αποτελέσματος- σημαίνει, ότι καταλάβεις την ουσία των τεκταινομένων. Όταν μας συμβαίνει ένα ξαφνικό γεγονός, τότε μας είναι δύσκολο να αποστασιοποιηθούμε απ’ αυτό, ακόμη πιο δύσκολο είναι να αφαιρεθούμε απ’ αυτό (να ανεξαρτητοποιηθούμε).
Υπάρχουν τα 3 επίπεδα της δυσκολίας:
1) Η πιο εύκολη: ανάλυση του παρελθόντος
2) Η αρκετά δύσκολη: ανάλυση του παρόντος
3) Η πιο δύσκολη: ανάλυση αυτού, που μόλις αρχίζει η αυτού, που θα συμβεί στο εγγύς μέλλον.
Γιατί οι μεν καταφέρνουν να καταλάβουν τα τεκταινόμενα και οι δε ούτε με την υπόδειξη δεν καταλαβαίνουν τίποτε?
Η απάντηση: τα πάντα εξαρτιόνται από τα συναισθήματα του ανθρώπου. Να αφαιρεθεί, να καταλάβει τι συμβαίνει και να αλλάξει - μπορεί μόνον εκείνος, ο οποίος είναι ικανός να αποστασιοποιηθεί από το πρόβλημα.
Η αποστασιοποίηση- είναι η υπέρβαση του πόνου της απώλειας. Ένας παθιασμένος, εξαρτημένος από τις επιθυμίες, ο ανίκανος να συγχωρεί, ο μη τηρών την δίαιτα, ασυγκράτητος άνθρωπος- δεν θα μπορέσει συναισθηματικά να αποστασιοποιηθεί από το πρόβλημα. Αυτός έχει την μειωμένη ικανότητα της γενικεύσεως.
Τέτοιοι άνθρωποι και να διαβάσουν χίλια βιβλία και να ακούσουν χίλιες σοφές συμβουλές- δεν μπορούν να εφαρμόσουν τις γνώσεις ούτε προς τους ίδιους τους εαυτούς τους. Αυτοί δεν μπορούν ν’ αλλάξουν. Ο ανήθικος άνθρωπος, που απαρνείται την αγάπη προς τους άλλους , που δεν αγαπά το Θεϊκό μέσα του, επίσης δεν μπορεί να γενικεύσει την κατάσταση και να αλλάξει. Πριν την οποιαδήποτε νοητική αφαίρεση προηγείται η συναισθηματική τούτη.
Εκείνος, που είναι ανίκανος να αποδεχτεί τον πόνο, την απώλεια, ο άπληστος, ο τσιγκούνης- χάνει την ικανότητα της γενικεύσεως- με άλλα λόγια δεν μπορεί να είναι σοφός. Όσο μεγαλύτερη είναι η ικανότητα της γενίκευσης, της συμπίεσης της πληροφορίας εις ένα σημείο- τόσο περισσότερες σχέσεις αιτίας-αποτελέσματος εμείς βλέπουμε. Ο κόσμος παύει να είναι διχασμένος και χαοτικός. Εμφανίζεται η αίσθηση της ενότητας των τεκταινομένων γεγονότων και η ενότητα του γύρω κόσμου.
Ο ανώτατος βαθμός της ενότητας στο Σύμπαν- είναι η αγάπη προς τον Θεό. Ο άνθρωπος, που δεν μπορεί να αγαπά, δεν θα μπορέσει να ξεπεράσει τον πόνο της αποκόλλησης από τις προσκολλήσεις. Ο ανίκανος να αγαπά δεν μπορεί να είναι σοφός.
Η ηθικότητα - μας βοηθά να διατηρήσουμε το αίσθημα της αγάπης. Ο ανήθικος ποτέ δεν θα αισθάνεται την ενότητά του με τους άλλους και η συμπεριφορά του δεν θα είναι σοφή.
… Όλοι βλέπουν την νοημοσύνη, αλλά δεν βλέπουν την ηθική πενία. Συνεχώς εκτιμούμε τον άνθρωπο απ’ το μυαλό του και από την ικανότητά του να μιλά.
Το μυαλό, ελευθερωθέν από τον έλεγχο της ηθικής, μετατρέπεται σε σατανισμό, σκληρότητα και καταστροφή των ομοίων σου. Ο άνθρωπος, που
προσκυνά τα χρήματα, το σεξ, την κοινωνική θέση του, την εξουσία – είναι ο δούλος των επιθυμιών του. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ανίκανος να αγαπά, είναι ανίκανος να γενικεύει. Η αίσθηση της ενότητάς του με τους άλλους ανθρώπους θα καταστρέφεται και οι πράξεις του προς τους άλλους θα είναι ανήθικες, καταστρεπτικές και εν τέλει ανόητες. Αν ένας τέτοιος άνθρωπος βρεθεί στην εξουσία- οι πιθανότητες επιβίωσης του κράτους ελαττώνονται απότομα.
... Είναι αδύνατον να έχεις καλότυχη μοίρα και υγιές σώμα, αν πάσχει ο χαρακτήρας και είναι άρρωστη η ψυχή. Αυτό αφορά και τον μεμονωμένο άνθρωπο και την χώρα συνολικά.
… Αν ο άνθρωπος προσκυνά και εξιδανικεύει την δικαιοσύνη, τον καθωσπρεπισμό, το εντάξει- αργά η νωρίς τα ιδανικά αυτά θ’ αρχίσουν να επισκιάζουν την αγάπη του προς τον Θεό. Ο Θεός αφαιρεί εκείνο, που γίνεται σημαντικότερο από την αγάπη προς Αυτόν. Και θα το κάνει αυτό χάριν της σωτηρίας της ψυχής. Διότι χωρίς την αγάπη προς Αυτόν η ψυχή μας αρχίζει να εκφυλίζεται και να διαλύεται, και μετά- να αρρωσταίνει και να πεθαίνει το σώμα.
Το πρώτο σημάδι, που δείχνει, ότι αρχίσαμε να προσκυνούμε και να εξιδανικεύουμε την δικαιοσύνη και τα ανώτερα ιδανικά- είναι, όταν οι άλλοι αρχίζουν να μας προδίδουν. Με τον καιρό θα αρχίσουμε να προδίδουμε και εμείς, ενώ στο μεσοδιάστημα θα αρρωσταίνουμε και θα πεθαίνουμε.
Π.χ. ο άνθρωπος δεν συγχώρεσε κάποιον, που τον πρόδωσε. Όχι μόνο δεν συγχώρεσε, αλλά μίσησε κιόλας. Συνεπώς η κάθαρση, που ήρθε δια μέσου του άλλου ανθρώπου -δεν έγινε πραγματικά. Τότε η κάθαρση έρχεται υπό την μορφή της αρρώστιας. Η κατηγορηματική άρνηση της συγχώρεσης, η σκληρή αντίσταση και η μη αποδοχή της τραυματικής εμπειρίας, αφήνει μόνο δυο διεξόδους: την αρρώστια η τον θάνατο.
Όταν ο άνθρωπος δεν θέλει ν’ αλλάξει, δεν θέλει να αποστασιοποιηθεί από τον πόνο και την απώλειά του, δεν βρίσκει τον δρόμο προς την αγάπη, αλλά ψάχνει για γιατρούς- τότε η σωτηρία της ψυχής του βρίσκεται η στην αρρώστια η στον θάνατο. Δεν αναιρώ τον ρόλο των ιατρών. Μιλώ για το σύστημα των προτεραιοτήτων.
ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΤΟΥ- ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ
ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.
ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ:
- τακτοποίηση του τρόπου ζωής, αποφυγή της υπερκόπωσης, τακτοποίηση της διατροφής και απόρριψη του παντός, που αφαιρεί πολύ ενέργεια.
- αποστασιοποίηση από το πρόβλημα, από την δουλειά, την οικογένεια, τις σχέσεις, τις ανησυχίες.
- θυσίες και ελεημοσύνες στους άλλους.
- μονότονη διατροφή, που δεν θα εξάπτει την όρεξη.
ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ:
- ελάττωση της εξάρτησης από τις επιθυμίες, την καλοπέραση, την σταθερότητα, από τις ελπίδες και τους σκοπούς.
- αποδοχή της τραυματικής εμπειρίας.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ?
Είναι η διατήρηση της αγάπης προς τον Θεό επί απώλειας της ανθρώπινης ευτυχίας.
Είναι η αντανακλαστική στροφή προς τον Θεό την στιγμή του αβάσταχτου πόνου του σώματος η της ψυχής.
Είναι η απόρριψη του παντός, που εμποδίζει την αγάπη: δηλ. του μίσους, του θυμού, της καταδίκης και της θλίψης.
Είναι η όραση της Θείας Βούλησης σε όλα τα τεκταινόμενα, η παραδοχή του νοήματος, που βρίσκεται πάντα υπεράνω της αντίληψής μας
Είναι η κατανόηση του γεγονότος, ότι η κάθε κατάσταση, όσο άδικη και εφιαλτική κι αν είναι- μας σπρώχνει προς Τον Θεό, συνεπώς προς την Αγάπη, διότι ο Θεός-Δημιουργός είναι η απόλυτη ενότητα του Σύμπαντος και η Υπέρτατη Αγάπη στο Σύμπαν.
Δεν υπάρχει καμία κατάσταση σ’ όλον τον κόσμο και στο Σύμπαν, που να δικαιολογεί την άρνηση της αγάπης.
Στο Θεϊκό επίπεδο όλοι μας έχουμε συγχωρεθεί στο παρελθόν και σωθεί στο μέλλον.
Εάν δεν μάθουμε να αποδεχόμαστε την τραυματική εμπειρία, εάν δεν μάθουμε να συγχωρούμε και να διατηρούμε την αγάπη- όλες οι συμβουλές των σοφότερων του κόσμου είναι άχρηστες.
Θα διαβάσουμε ένα ακόμη εκατομμύριο βιβλία σοφίας και δεν θα καταλάβουμε τίποτε. Νομίζουμε, ότι καταλαβαίνουμε με το κεφάλι, την σκέψη και την συνείδηση.
Εμείς καταλαβαίνουμε πριν απ’ όλα με τα αισθήματα. Εάν κάτι δεν αποδέχεται η ψυχή, - τότε το κεφάλι δεν καταλαβαίνει ποτέ.
Για να εισέλθει το Θεϊκό, το ανθρώπινο για κάποιο καιρό πρέπει να ζαρώσει.
Από κει πρέπει ν’ αρχίζουμε.
πιθανον να εχεις απολυτο δικαιο (πιθανον και οχι)
πιθανον να ειναι 8εμα οπτικης γωνιας που αντιλαμβάνεσαι αυτά που συμβαίνουν (...)
αλλα 8α μου πεις (ή καλυτερα θα μου γραψεις)οτι δεν ειναι απαντηση αυτη.Αυτο το θέμα με προβληματίζει και μένα τον τελευταίο καιρό και θα χαιρόμουν να μου πεις την αποψή σου στο θέμα "η φιλοσοφία της ευτυχίας"'Οταν ολοκληρώσω την σκέψη μου θα χαρώ να το ξανα συζητησουμε..
quote:Πολύ καλό, σ' ευχαριστώ!
ΠΕΡΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΛΑΘΩΝ
Ο άνθρωπος δεν μαθαίνει από τα λάθη των άλλων, παρά μόνον από τα δικά του. Πριν από το οποιοδήποτε άσχημο γεγονός , πάντα έρχονται τα προειδοποιητικά σήματα. Τα σήματα αυτά αρχίζουν με την άσχημη εσωτερική διάθεση. Δηλ. τα προβλήματα αρχίζουν στην ψυχή και μετά - στο σώμα. Ερώτημα: γιατί είναι δύσκολο στον άνθρωπο να εφαρμόσει τις γνώσεις, που έχει και να καταλάβει τι του συμβαίνει? Η απάντηση: για να καταλάβεις κάτι, πρέπει να βγεις έξω από την κατάσταση, να κρατάς τις αποστάσεις σου απ’ αυτήν......
ΚρΚ,
Θα μπω και θα συμμετέχω βοηθώντας όσο μπορώ στο θέμα σου «φιλοσοφία της ευτυχίας» οπωσδήποτε.
Θα τα λέμε.
panpam
Και γω σ’ ευχαριστώ.
συμφωνώ μαζί σου απόλυτα όσο αφορά την αποστασιοποίηση. Η αποστασιοποίηση δεν είναι μόνο ένας τρόπος να δεις τα λάθη σου, είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορείς να δεις όλο τον εαυτό σου, είναι ο τρόπος που σε κάνει να καταλαβαίνεις την ισότητα και κάπου εκεί είναι που έρχεται και η συνηδητοποίηση της άδικης κριτικής που πιθανόν να έχεις ασκήσει στην ζωή σου απέναντι στους άλλους.
Δεν βλέπεις μόνο την πλευρά την οποία αντιλαμβάνεσαι συνήθως μέσω του συναισθηματικού και νοηματικού κόσμο σου αλλά μπορείς να δεις όλα σου τα πρόσωπα και να αντιληφθείς καλύτερα την υπαρξή σου απέναντι στις άλλες υπάρξεις, τον τρόπο που περπατάς μέσα στην ζωή.
Ο άνθρωπος που μπορεί να αποστασιοποιηθεί απο τον εαυτό του και συγχρόνος να αντιληφθεί την υπαρξή του μέσα σε άλλες υπάρξεις ή για να το κάνω πιο κατανοητό να φιλοξενήσει μέσω της αποστασιοποιησής του συναισθήματα άλλων ανθρώπων μπορεί να πάρει μαθήματα, αντιλήψεις, γνώσεις και σοφία πολή πιο εύκολα, μπορεί να ενσωματωθεί και να ζήσει βιώματα όχι εμπειρικά αλλά αισθηματικά.
Έτσι μπορεί να μην έχει πάρει το μάθημα απο κάτι που βίωσε αλλά μπορεί να έχει πάρει την γνώση και την ουσία και το μάθημα που απομένει απο ένα βίωμα.
Και εκεί θέλω λίγο να αντιπαραθέσω την αποψή σου ότι ο άνθρωπος δεν μαθαίνει απο τα λάθη των άλλων. Ο άνθρωπος αυτός που περιγράφω βάση της συγκεκριμένης διαδικασίας μπορεί να μάθει απο τα λάθη των άλλων χωρίς να έχει ζήσει το βιωμά τους. Και αυτό γιατί καταφέρνει να βιώνει συναισθηματικά (ίσως όχι τόσο έντονα)τις ίδιες καταστάσεις αλλά το μάθημα της ψυχής παραμένει. Αλλά για να το πετύχει αυτό θα πρέπει να μάθει να κάνει πέρα πλήρως τον εαυτό του και να δεχτεί να φιλοξενήσει τον άλλον με ότι ψυχολογική συνέπεια έχει αυτό.
Υπάρχουν λοιπόν άνθρωποι κατα την αποψή μου πάντα που μπορούν να μάθουν και απο τα λάθη των άλλων.
Θα ήθελα επίσης να πω την αποψή μου και κάποια άλλα πράγματα, γενικά ως προς όλα όσα γράφεις συμφωνώ αλλά είναι κάποια σημεία που εγώ τα έχω αντιληφθεί διαφορετικά.
quote:
Η πιο εύκολη: ανάλυση του παρελθόντος
Για μένα προσωπικά αυτή είναι η πιο δύσκολη ανάλυση, διότι δεν έχεις να αναλύσεις μόνο τον εαυτό σου και όσα έπραξες εσύ ατομικά, έχεις να αναλύσεις και όλα τα αισθήματα, αντιδράσεις, πιστεύω, φοβίες κ.λ.π. που σου δημιουργήθηκαν σε πολύ μικρή ηλικία απο άλλους ανθρώπους. Επειδή είναι δύσκολο να έχεις διατηρήσει μνήμες απο όλη την παιδική ηλικία, είναι δύσκολο και να αναλύσεις απο τι προέρχεται το κάθε τι, μα και απόλυτα απαραίτητο αν θέλεις να ξεκαθαρίσεις απόλυτα τι αφορά τον εαυτό σου και τι είναι φυτεμένο κάτω απο άλλες καταστάσεις.
π.χ. εγώ έχω ακροφοβία, για χρόνια έψαχνα να βρω την αιτία αυτής της φοβίας προκειμένου να με βοηθήσει να το ξεπεράσω και πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να θυμηθώ πως η φοβία αυτή δεν ήταν κάτι που προκάλεσα εγώ στον εαυτό μου ήταν κάτι που ριζόθηκε όταν ήμουν μικρή και σε κάποια συγκεκριμένη στιγμή είδα την μητέρα μου να κάνει ρόδα στην άκρη ενός δρόμου όπου απο κάτω υπήρχε γκρεμός. Η μνήμη αυτή με βοήθησε πέρα της φοβίας μου να αντιληφθώ και πόσο εύκολα μπορείς να προκαλέσεις έναν φόβο σε ένα παιδί. Τώρα πια δεν είναι κάτι που χρειάζεται να κάνω για να μάθω απο το λάθος μου, το είδα αποστασιοποιημένα στο παιδί που ήμουν κάποτε πως μια τέτοια πράξη απο την μεριά μου θα ήταν λάθος.
quote:
Όταν ο άνθρωπος δεν θέλει ν’ αλλάξει, δεν θέλει να αποστασιοποιηθεί από τον πόνο και την απώλειά του, δεν βρίσκει τον δρόμο προς την αγάπη, αλλά ψάχνει για γιατρούς- τότε η σωτηρία της ψυχής του βρίσκεται η στην αρρώστια η στον θάνατο
Στην αρρώστια ναι, πολύ πιθανόν. Η αρρώστια είναι ένας δρόμος αλλαγής αντίληψης της ζωής σου και των αξιών σου. Στο θάνατο όμως δεν το πιστεύω. Για να φύγεις απο εδώ κάποια, ορισμένα μαθήματα πρέπει να τα έχεις πάρει. Αν δεν έχουν τελεστεί δεν θα πεθάνεις έτσι έυκολα επειδή αρνήσε να δεις. Θα ταν άδικο άλλωστε. Θα περάσουν μήνες, χρόνια όπου θα φλερτάρεις με τον θάνατο, κι αυτό θα έιναι ένα διάστημα ευκαιριών, το πότε αυτό θα σταματήσει είναι θέμα μιας ανώτερης δύναμης.
Η γιαγιά μου επι χρόνια παρακαλούσε να πεθάνει λόγο της ανίας της ζωής της, δεν πεθαινε όμως. Για μένα ήταν πολύ εύκολο να δω το γιατί για εκείνην πάλι όχι. Έτσι τυραννιόταν επι καμοιά δεκαετία. Μια μέρα που την είδα μου αποκάλυψε κάτι, έννοιωσα πως αυτό το γιατί της είχε φανερωθεί και πως τώρα ναι ήταν η ώρα να πέθαινε παρόλο που πέρα του ζαχάρου δεν είχε καμία αρρώστια ή ένδειξη. 3 μήνες μετά έπαθε εγκεφαλικό και έπεσε σε κώμα. Κάποια στιγμή ξυπνώντας απο το κώμα μου λέει τώρα κατάλαβα κόρη μου, τώρα κατάλαβα. Το βράδυ ξαναέπεσε σε κώμα. Την επόμενη ημέρα ασυναίσθητα της έποιασα το χέρι και της λέω μην φοβάσαι γιαγιά και μην στεναχωριέσαι το βράδυ θα πεθάνεις. Έτσι και έγινε. Ίσως ακούγετε τραβηγμένο σε μερικούς, για μένα όμως που το βίωσα ήταν μια αλήθεια και η αλήθεια αυτή μου έδειξε πως είχα δίκιο, μερικοί άνθρωποι δεν φεύγουν αν δεν καταλάβουν γιατί κάποιος εκει πάνω θεωρεί ότι αξίζει να φύγουν καλήτερα.
Φίλη serenite,
Σ΄ ευχαριστώ που καταθέτεις εδώ τις απόψεις σου, εμπλουτίζοντας την παρούσα συζήτηση με τις ιδέες σου και προσωπικές εμπειρίες.
Πιστεύω, πως με τον τρόπο αυτό σιγά- σιγά όλοι μας μπορούμε να προσεγγίσουμε την αλήθεια.
Διότι πιστεύω στο εξής:
quote:
- ιδιοκτήτες της Αλήθειας δεν υπάρχουν.- η Αλήθεια είναι διάχυτη σ’ όλο το Σύμπαν, άρα βρίσκεται και μέσα μας και έξω μας.
- η τελική Αλήθεια, η αλλιώς η απόλυτη Αλήθεια είναι ΤΟ ΑΛΓΕΒΡΙΚΟ ΑΘΡΟΙΣΜΑ όλων των προηγούμενων, των νυν και των επόμενων αληθειών.
Από πού το ξέρω?
Από την δασκάλα μου- την ψυχή μου, που όταν κάτι δεν μπορώ να συλλάβω- την ρωτώ.
Και αν είμαι «καλό παιδί», δηλαδή αν αυτή θεωρεί ότι είναι κατάλληλη ώρα να το μάθω, πρέπει να το μάθω- μου απαντά.
Είναι αυτό, που λέμε: ερώτησα εμαυτόν…
Πρέπει να πιάσουμε γερές φιλίες με τις δασκάλες μας- τις αληθινές μητέρες μας, που είναι όργανα του Θεού και αντιπρόσωποί Του μέσα μας.
Και προπαντός να τις ακούμε.
Αυτές κάτι ξέρουν περισσότερο…
Να είσαι καλά, serenite.
ΟΤΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ Η ΨΥΧΗ- Ο ΝΟΥΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ
ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΟΡΟΣ ΣΩΣΤΟ ΚΙ ΛΑΘΟΣ ΟΤΑΝ ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΒΑΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ Η ΤΩΝ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΠΧ 1+1=2 , ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ ΛΕΙΠΟΥΝ ΤΑ ΜΕ ΜΕΤΡΗΣΙΜΑ ΜΕΓΕΘΗ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ , ΟΙ ΟΡΟΙ ΑΥΤΟΙ ΕΙΒΝΑΙ ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΚΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΙ
ΕΠΙΣΗΣ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΜΕ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΚΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ
ΑΠΟ ΗΘΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΚΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΘΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΖΟΥΜΕ
ΣΕ ΜΙΑ ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΧΩΡΑ ΘΕΩΡΩ ΣΩΣΤΟ ΝΑ ΛΙΘΟΒΟΛΙΣΩ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΑΝ ΤΗΝ ΣΥΛΛΑΒΩ ΝΑ ΜΕ ΑΠΑΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΔΥΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΧΩΡΑ ΑΥΤΟ ΘΑ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΝ ΛΑΘΟΣ ΚΛΠ
Αλλά πολλές φορές ο κοινωνικός περίγυρος διαμορφώνει δικούς του κανόνες που βρίσκονται μακριά απο την ατομική συνείδηση (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το Ισλάμ).
Ο περίγυρος αυτός πολλές φορές θα διαστρευλώσει την συνείδηση μας ώστε προσωρινά να αισθανθεί τύψεις για κάτι που σε άλλη περίπτωση δέν θα έπρεπε να συμβεί. Αυτό είναι αναπόφευκτο απο την στιγμή που ζούμε σε οργανωμένες κοινωνίες. Μόλις ηρεμήσουν βέβαια αργότερα τα πνεύματα η Συνείδηση θα αποκαταστήσει τα πράγματα γιατί τίποτα δέν βρίσκεται υπεράνω της. Πρωτεύοντα ρόλο έχει η ψυχική υγεία του κοινωνικού συνόλου ώστε να μήν δημιουργεί αλλοτριωμένους στην συνείδηση και την συμπεριφορά ανθρώπους.
http://www.seasite.niu.edu/Indonesian/Indonesian_Elections/Indo-pemilu99/21.jpg
"Non, nisi parento, vincitur"
ΒΑΚΩΝ
Θα συμφωνήσω κι εγώ πως οι 2 έννοιες αυτές είναι υποκειμενικές αλλά κι εύκολα (μερικές φορές) μεταβαλλόμενες.
Σε μια παλιότερη πχ εποχή μπορεί κάποια πράξη να θεωρούνταν λανθασμένη και σήμερα να θεωρείται απολύτως φυσιολογική.
Το σωστό και το λάθος λοιπόν ορίζονται σε μια κοινωνία μέσα από ένα σύνολο αρχών που αυτή έχει υϊοθετήσει μέσα στο πέρασμα των χρόνων.
Έστω λοιπόν οτι ένα άτομο ζει σε μια Α κοινωνία με ένα σύνολο αρχών και με κάποιους άγραφους και γραπτούς κανόνες που διαχωρίζουν μια σωστή και μια λανθασμένη συμπεριφορά.
Αν το άτομο ζει σύμφωνα με τους κανονισμούς αυτούς κατά γράμμα είμαστε σίγουροι οτι η συνείδηση κι η ελεύθερη βούληση του του υποβάλλει να συμφωνεί με αυτούς?
Μήπως υποσυνείδητα έχει μάθει να ζει σύμφωνα με αυτούς και να τους υπακούει?
Αν συμβαίνει αυτό δεν είναι πολύ πιθανόν να μην τους έχει καταλάβει στην ουσία του αλλά να έχει μια επιφανειακή κατανόηση?
Στην περίπτωση που κάποια στιγμή αντιδράσει και κάνει κάτι που στην κοινωνία του θεωρείται λάθος, πέρα από το αίσθημα της ενοχής τι συναισθήματα θα του προκληθούν?
Μια επιθυμία να το κρύψει αν δε νιώθει ικανός για να υπερασπιστεί την επιλογή του.
Αν νιώθει αρκετά ικανός για αυτό ίσως προσπαθήσει να επηρρεάσει τη συλλογική νοοτροπία περί σωστού και λάθους.
In anticipation of my resurrection...
Θα έλεγα οτι το υποσυνείδητο έχει τον κυριότερο ρόλο, είναι ο τελικός κριτής. Συνειδητά έχουμε μάθει να υπακούμε κάποιους κανόνες σάν ρομπότ χωρίς να μπούμε στον κόπο να εξετάσουμε κατα πόσο είναι ορθοί ή όχι, τί εξυπηρετούν η κατανόηση είναι μονάχα επιφανειακή.
Άν μπαίναμε στον κόπο να εξετάσουμε τις συνέπειες που είναι δυνατό να προκαλέσουν στην φύση και τον συνάνθρωπο μας κάποιες υποτιθέμενα κακές πράξεις χωρίς παρωπίδες θα ήταν εντελώς διαφορετικά τα πράγματα προς το καλύτερο.
Αλλά έχουμε μάθει αλλιώς ...
http://www.seasite.niu.edu/Indonesian/Indonesian_Elections/Indo-pemilu99/21.jpg
"Non, nisi parento, vincitur"
ΒΑΚΩΝ
"Είναι η κατανόηση του γεγονότος, ότι η κάθε κατάσταση, όσο άδικη και εφιαλτική κι αν είναι- μας σπρώχνει προς Τον Θεό, συνεπώς προς την Αγάπη, διότι ο Θεός-Δημιουργός είναι η απόλυτη ενότητα του Σύμπαντος και η Υπέρτατη Αγάπη στο Σύμπαν".
Πως προκυπτει οτι υπαρχει ενας θεος ο οποιος δημιουργησε το Συμπαν και αντιπροσωπευει την Υπερτατη Αγαπη;
"Δεν υπάρχει καμία κατάσταση σ’ όλον τον κόσμο και στο Σύμπαν, που να δικαιολογεί την άρνηση της αγάπης".
Παρομοιως, πως προκυπτει αυτο;
"Στο Θεϊκό επίπεδο όλοι μας έχουμε συγχωρεθεί στο παρελθόν και σωθεί στο μέλλον".
Τι εννοεις μ' αυτο;
"Εάν δεν μάθουμε να αποδεχόμαστε την τραυματική εμπειρία, εάν δεν μάθουμε να συγχωρούμε και να διατηρούμε την αγάπη- όλες οι συμβουλές των σοφότερων του κόσμου είναι άχρηστες".
Κατεληξες σ' αυτο το συμπερασμα αφου συμβουλευτηκες τους σοφοτερους του κοσμου;
"Θα διαβάσουμε ένα ακόμη εκατομμύριο βιβλία σοφίας και δεν θα καταλάβουμε τίποτε. Νομίζουμε, ότι καταλαβαίνουμε με το κεφάλι, την σκέψη και την συνείδηση".
Δηλαδη τα βιβλια ειναι εντελως αχρηστα; Υπαρχει καποιος αλλος τροπος να κατα-νοησεις χωρις να χρησιμοποιησεις τη νοηση;
"Εμείς καταλαβαίνουμε πριν απ’ όλα με τα αισθήματα. Εάν κάτι δεν αποδέχεται η ψυχή, - τότε το κεφάλι δεν καταλαβαίνει ποτέ".
Σε τι χρησιμευει το κεφαλι λοιπον αν καταλαβαινουμε με τα αισθηματα; Πως προκυπτει οτι η ψυχη ειναι συνδεδεμενη με τα αισθηματα και οχι με την νοηση;
[/quote]
Αγαπητέ φίλε Σοφρώνει,
quote:
*Πως προκυπτει οτι υπαρχει ενας θεος ο οποιος δημιουργησε το Συμπαν και αντιπροσωπευει την Υπερτατη Αγαπη;
Και πως προκύπτει το αντίθετο? Από το γεγονός της αμφισβήτησής σου?
Κατεληξες σ' αυτο το συμπερασμα αφου συμβουλευτηκες τους σοφοτερους του κοσμου;
Δηλαδη τα βιβλια ειναι εντελως αχρηστα; Υπαρχει καποιος αλλος τροπος να κατα-νοησεις χωρις να χρησιμοποιησεις τη νοηση;
Σε τι χρησιμευει το κεφαλι λοιπον αν καταλαβαινουμε με τα αισθηματα; Πως προκυπτει οτι η ψυχη ειναι συνδεδεμενη με τα αισθηματα και οχι με την νοηση;*
Αυτές είναι οι ερωτήσεις σου.
Αν δεν σου κάνει τον κόπο- διάβασε τα κείμενά μου στην ιστοσελίδα αυτή για να καταλάβεις τι λέω και μετά αν θελεις- το συζητάμε.
Εκεί βρίσκονται όλες οι απαντήσεις.
Θα απαντώ μόνο σε κείνους που ήδη έχουν ιδέα περί του τι λέω και μόνο αν οι ερωτήσεις τους παρουσιάζουν ενδιαφέρον για την περαιτέρω ανάπτυξη των θεμάτων.
Ζητώ συγνώμη, αλλά δεν γίνεται αλλιώς, διότι έτσι δεν θα τελειώσουμε ποτέ και ούτε μου αρκεί ο χρόνος να λέω συνεχώς τα ίδια πράγματα.
ΟΤΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ Η ΨΥΧΗ- Ο ΝΟΥΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ
θέλω να προσθέσω:
Η καινούρια πληροφορία- πάντα είναι διάλυση και αλλαγή της παλιάς.
Η καινούρια πληροφορία μπορεί να ενωθεί με την παλιά μόνο δια της Αγάπης.
Εάν η ποσότητα της Αγάπης δεν αρκεί- θα συμβεί η διάλυση της παλιάς πληροφορίας, η φραγμός της καινούριας.
Την βασική καινούρια πληροφορία εμείς αδυνατούμε να συλλάβουμε σε τέτοιες συνθήκες, συνεχίζοντας να αφομοιώνουμε μόνο την επιφανειακή και ασήμαντη, την χιλιοειπωμένη και δογματική παλιά με την συνείδηση και τα όργανα των αισθήσεών μας.
ΟΤΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ Η ΨΥΧΗ- Ο ΝΟΥΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ