KpK
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Το πραγματικό μας πρόβλημα είναι ότι ζούμε βασιζόμενοι στη βλακεία η οποία είναι απεριόριστη και όχι στη γνώση που είναι περιορισμένοι.Αυτό σ εμάς είναι αδικαιλόγητο γιατί έχουμε την γνώση τον προγόνων μας την οποία αφήνουμε ανεκμετάλευτη.
Ο άνθρωπος θα είναι πάντα δυστυχισμένος γιατί διδάσκεται την Αγάπη και την ηθική κάτι που είναι αντίθετο στη φύση του.Η φύση του είναι να είναι κακός και εχθρικός γι αυτό οι νόμοι(10 εντολές κ του κρατους)τον περιορίζουν.
Τέλος φίλε μου καλό είναι να μας δικιολογούμε για την βλακεία μας γιατί ευθύνες φέρει η ίδια η ζωή.Αρχικά γιατί υπάρχουμε(σαν παράσιτα σε οργανισμό)και επειδή η ζωή διέκοψε την μ α κ ά ρ ι α ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ μας.
Αυτή φίλε μου serenite δεν είναι η αρνητική πλευρά της ζωής αλλά η ζωή.
Οι άνθρωποι μαθαίνουν ότι δεν υπάρχει αγάπη(αργά ή γρήγορα) αλλά οι κανόνες της ηθικής που διαμορφώνονται από την εκκλησία, οικογένεια, σχολείο προσπαθούν να την επιβάλλουν αφού στην διδάσκουν από μικρή ηλικία και σου αφαιρούν το δικαίωμά σου να ανακαλύψεις μόνος τι υπαρχει και τι οχι.
----->Αυτό κάνει τον άνθρωπο πιο δυστυχισμένο αφού αναγκάζεται σε μια μάταιη αναζήτηση που σίγουρα θα βγεί χαμένος ή θα έχει ψευδαισθησεις.
Οσο για το ότι ο άνθρωπος έχει και τεράστιες επιτυχίες είναι σίγουρο. Η πιο μεγάλη μάλιστα(που δείχνει μαζι την βλακεία κ εξυπνάδα) είναι τα πυρινικά όπλα . . .(αφού όπως έχω ξανα πει είμαστε μια κρούστα μούχλας στην επιφάνεια της γης ..ας αυτο αφαιρεθούμε! ! ! ).
Οι ζωές των περισσοτέρων αποδεικνύονται ανεπαρκείς,σύντομες και γεμάτες στεναχώριες.Οσοι είναι συγκριτικά ευτυχισμένοι(θέμα η φιλοσοφία της ευτυχείας)είναι μόνο φαινομενικά.
Είμαστε λοιπόν όλοι καταδικασμένοι στη δυστυχία και επομένως καλό είναι να κρίνουμε με επιείικεια κάθε ανθρώπινη αποτυχία-κακία, έχοντας κατά νου ότι μπροστά μας δεν έχουμε τίποτα άλλο από τις δικές μας αποτυχίες.
Ε π ο μ ε ν ω ς είναι αναγκαία η ανοχή και η υπομονή.Αλλα δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη παρά μόνο συμπόνοια.
Είναι σημαντική για τον άνθρωπο η ύπαρξη της αγάπης?
Είναι εφικτή η παροχή της χωρίς περιοριστικούς όρους?
Πιστέυω πως η ενασχόληση με rpg εφόσων ικανοποιεί κάποια επιθυμία μας για ψυχαγωγία ή κοινωνικότητα είναι αποδεκτή.
Η μόνη μου παρατήρηση αφορά το θέμα της ηλικίας του παίκτη.Αφου μέχρι τα 16-18 χρόνια ο άνθρωπος μορφοποιεί τις εμπειρίες σε γνώση.Επομένως αν δεν έχει αναπτύξει πλήρως την κρίση του πιθανόν να έχει εσφαλμένη γνώση(πιθανόν κ όχι)
¨Αγωνιζόμαστε για το απαγορευμένο¨γιατί αυτό που έχει απαγορευτεί μέχρισήμερα είναι μόνο η αλήθεια.(Νιτσε)
Επισης πιθανό είναι εδώ να μην εχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε την ευτυχεία παρα μόνο εκφάνσεις αυτης.
Μπορεί όμως να συμβαίνει αυτό αφού η ζωή του ανθρώπου επηρεάζεται και συνεπώς επηρεάζει την ζωή των άλλων ανθρώπων?
Γιατι ο άνθρωπος θέλει να είναι ευτυχισμένος?
και τι εννοια δίνει στην ευτυχια?
Από τι εξαρτάται η ευτυχία του κάθε ανθρώπου?
Αρα η ζωή είναι πόνος και δυστυχία.Ειναι λοιπόν βέβαιο οτι θα βιώσεις αυτά. Αλλά αν είσαι σώφρων (και όχι μαζοχιστής σε βαθμό μεγαλύτερο από αυτόν που είναι όλοι οι ανθρωποι)θα τα βιώσεις σε μικρότερο βαθμό γιατι θα έχεις γνώση και δεν θ αναζητάς κάτι που δεν υπάρχει.
Επίσης ο άνθρωπος πέφτοντας στην καθημερινότητα χάνει την ελευθερια του και μόνο ελεύθερος μπορείς να εκτιμήσεις τη ζωή.
Τέλος να πω ότι οι σώφρονες αποβλέπουν όχι στην απόλαυση αλλά στην απούσια οδύνης.
----συμβουλες ευτυχίας----
πιθανον να εχεις απολυτο δικαιο (πιθανον και οχι)
πιθανον να ειναι 8εμα οπτικης γωνιας που αντιλαμβάνεσαι αυτά που συμβαίνουν (...)
αλλα 8α μου πεις (ή καλυτερα θα μου γραψεις)οτι δεν ειναι απαντηση αυτη.Αυτο το θέμα με προβληματίζει και μένα τον τελευταίο καιρό και θα χαιρόμουν να μου πεις την αποψή σου στο θέμα "η φιλοσοφία της ευτυχίας"'Οταν ολοκληρώσω την σκέψη μου θα χαρώ να το ξανα συζητησουμε..