- To παράδοξο του Fermi (περί εξωγήινων πολιτισμών) - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Απλά οι κάτοικοι του Αρη, δεν μάζεψαν όλα τα κουζινικά φεύγοντας.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Παιδάκια σόρυ που διακόπτω την ωραία παρέα και συζήτηση αλλά εκκρεμεί απάντηση στον heretic...Αιρετικέ η 'αντικειμενικότητά' σου με ξετρέλανε..τι να πω ρε φίλε, οκ μείνε με τις συμπάθειές σου και την κρίσιμη μάζα εσύ...
και που'σαι, εκεί που εσύ βλέπεις έναν αριστοτέχνη Ζιντάν εγώ βλέπω ένα ατσούμπαλο δεκάρι γ' τοπικό...δηλαδή τόσο εύκολα παρερμηνεύεις και εντυπωσιάζεσαι;;...
και που'σαι, λες κάτι μυστήρια για 'φόλες' και ότι 'ουδέποτε μου είπε για Κηφέα αλλά εγώ το έφτιαξα'!!! για την ιστορία ο δικός σου μου είπε ευθέως:
quote:
την πέφτεις με τον πλέον συμπλεγματικό τρόπο σε μέλη σαν τον Κηφέα και τον Αμεινία...Είναι προφανές, πως δεν καταλαβαίνεις πόσο άσχημα την έπεσες στον Κηφέα.
τα γραπτά μένουν. αιρετικέ...αν έχει τα άντερα όμως ο φίλος σου ας έρθει από το θέμα 'Ολογραφικό Σύμπαν' να μου δείξει το 'συμπλεγματικό μου πέσιμο'!!...τον προκαλώ...τα έχει τα άντερα να έρθει?? παπάρια, τίποτα δεν έχει διότι ξέρει ότι θα διασυρθεί...κι ας μιλάει για 'μπέσα'...ας έρθει κι ο Sesotris και όποιος άλλος έχει απορίες ας κοπιάσουν από εκεί να τους κεράσω και καφεδάκι...αλλά ξέρεις τι ρε φίλε, κανείς δε θα΄ρθει!!...και καλύτερα εδώ που τα λέμε για να μη χάσω κι άλλο χρόνο...
ο δικός σου επίσης heretic ΠΟΤΕ δεν εξήγησε ποιά ήταν η 'καφρίλα' και η 'αυθαιρεσία' που φώναζε ότι διέπραξα!!! ρε ποτέ....μόκο...
και τώρα μόλις είδα Heretic και ένα άλλο μήνυμα που μου'χες γράψει στο θέμα πολύ πιο πριν, τώρα μόλις το'δα και κατάλαβα ότι η κρίση σου ήταν εξαρχής στρεβλωμένη υπέρ του άλλου, για λόγους που εσύ ξέρεις...εκτός βέβαια κι αν χάθηκες κάπου με τα λινκς και δεν κατάλαβες καν τι έγινε!...
άντε λοιπόν εβίβα και τα λέμε!
Δύο τραγικές φιγούρες της νεώτερης ιστορίας μας, για τις οποίες ελάχιστοι γνωρίζουν. Οχι τυχαία βεβαίως. Αυτά ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να διδαχθούν.
Δύο δάσκαλοι που εδιώχθησαν διότι εδίδασκαν ελληνικά.
Αμφότεροι από τον κοινό μας εχθρό. Τα ΠΑΡΑΣΙΤΑ!
Για έναν και μόνον λόγο: διότι εδίδασκαν με τον μιαρό τρόπο των ελληνων.
Μιασμένοι από την "επάρατο νόσο των Ελληνων", όπως την χαρακτήρισε ο Ρωμαίος Ιουστινιανός.
Οι κατοχικοί νόμοι του Ιουστινιανού ισχύουν στον 20ο αιώνα!!! Σκέπσου τι έκαναν παλιά, τις καλές εποχές!
Μήπως έχουν καταργηθεί τώρα;
Παρατηρήσατε τι έκαναν στον νεκρό Καΐρη; ΟΥΤΕ ΤΑ ΖΩΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ!
Γράφει ο αείμνηστος Λιαντίνης για τον Δελμούζο: «Εκράτησε το αναλυτικό πρόγραμμα αλλά κατάργησε τα βιβλία. Εκράτησε την ποιοτική επίδοση, αλλά κατάργησε τις εξετάσεις και την προαγωγή ή τη στασιμότητα στις τάξεις. Εκράτησε την ανακοινωτική ορμή και τη σώζουσα πειθαρχία, αλλά κατάργησε το μονόλογο του δάσκαλου και την αγία ράβδο. Κατάργησε την παθητικότητα, τη σιωπή, το φόβο, την ανία, την αβουλία, τη συμβατικότητα, τη μηρυκαστική μίμηση, την υποκρισία του μαθητή. Τη λόρδωση, την κύφωση και τη σκολίωση στον τρόπο συλλογισμού του παιδιού».
«Και στη θέση του κενού έφερε στοιχεία γόνιμα και δημιουργικά. Έφερε την αυτοκίνητη και την αυτογέννητη γνώση. Έφερε τη δράση και την αυτενέργεια. Έκαμε το νεαρό τρόφιμο έναν μικρόν εργάτη, μια προπαίδεια επιστήμονα, έναν προσωπικό ερευνητή, έναν αρχαϊκό ζητητή της αλήθειας και της γνώσης. Της γνώσης που δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται. Και της αλήθειας που δεν παραδίνεται αλλά κατακτιέται. Σε τρία λιθάρια γωνιακά ζήτησε να χτίσει την προσωπικότητα του παιδιού: στην αυθυπαρξία, στην ευθύνη, στην υπεροχή».
«Έφερε στην αγωγή τη συνεργασία και την κοινωνικότητα, έξω από τις προκαταλήψεις του εγωισμού και του αλτρουϊσμού που έλεγε ο Αριστοτέλης. Όχι τύπους και γράμματα και λόγια που πετούν και σκορπίζονται. Αλλά τη συνεργασία που είναι ανακάλυψη πράξης, σφυρηλατημός χαρακτήρων κι εκείνος ο αστραφτερός πόλεμος μέσα στην άμιλλα, που γεννά από τον απλό πολίτη το μικρό νομοθέτη. Και που οδηγεί στους γνήσιους δεσμούς τους συναγωγούς φιλίας».
Ολα αυτά θα μπορούσε να τα πεί κανείς παιδεία, ή "ελληνική μωρία" όπως έλεγε και ο Σαούλ, ή Σαύλος, ή Παύλος.
Εξαφανίστηκαν αυτά, εξηφανίσθη και το ελληνικό έθνος.
Η απουσία αυτών μας κατήντησε έθνος Ηλιθίων (ΟΕΟ).
Απ' ότι βλέπω στα σχολεία μας, ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΑ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΤΗΝ "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΩΡΙΑ"!
Και μην ξεχνάτε!
Οσο τα παράσιτα δεν κσεσηκώνονται, δεν πρόκειται να δούμε άσπρη μέρα.
Οταν κσεσηκωθούν σημαίνει ότι πάει να γίνει κάτι καλό!
Το Κακό είναι ακόμα ΕΔΩ!
Γαληνός, αμετάνοιωτος τ 'αδειάζεις
το πικρό ποτήρι!
Μ' έσένα ο Χριστός, ιερέ Καϊρη!
Η φυλακή σου γίνεται βωμός,
στεφάνι αχτιδωτό κι' ο αφορεσμός,
αγνότερη μιά πίστη σ΄ανυψώνει
όπου ασκλάβωτη η Σκέψη αποθεώνει.
Η μάννα σου στο φώς και στη δροσιά
-- Γειά σας, χρυσά Κυκλαδικά νησιά! --
γυρεύει τη σεμνή σου την εικόνα
να βάλη του μετώπου της κορώνα.
Μα η Πολιτεία, μα να η μεγάλη μάννα
που συχνότατα βρέχει ουράνιο μάννα
στον τιποτένιο ή στο ληστή, κρατεί
την πόρτα της τιμής για σε κλειστή.
Εγώ, ποιητής κριτής - διπλός μου ο Θρόνος -
πρώτος, μέσα σε αδιάφορους και μόνος,
στου Λόγου τον ορείχαλκο χυμένο
για τους αιώνες τ΄ άγαλμά σου σταίνω!
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ
quote:
Γράφει ο αείμνηστος Λιαντίνης για τον Δελμούζο: «Εκράτησε το αναλυτικό πρόγραμμα αλλά κατάργησε τα βιβλία. Εκράτησε την ποιοτική επίδοση, αλλά κατάργησε τις εξετάσεις και την προαγωγή ή τη στασιμότητα στις τάξεις. Εκράτησε την ανακοινωτική ορμή και τη σώζουσα πειθαρχία, αλλά κατάργησε το μονόλογο του δάσκαλου και την αγία ράβδο. Κατάργησε την παθητικότητα, τη σιωπή, το φόβο, την ανία, την αβουλία, τη συμβατικότητα, τη μηρυκαστική μίμηση, την υποκρισία του μαθητή. Τη λόρδωση, την κύφωση και τη σκολίωση στον τρόπο συλλογισμού του παιδιού».«Και στη θέση του κενού έφερε στοιχεία γόνιμα και δημιουργικά. Έφερε την αυτοκίνητη και την αυτογέννητη γνώση. Έφερε τη δράση και την αυτενέργεια. Έκαμε το νεαρό τρόφιμο έναν μικρόν εργάτη, μια προπαίδεια επιστήμονα, έναν προσωπικό ερευνητή, έναν αρχαϊκό ζητητή της αλήθειας και της γνώσης. Της γνώσης που δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται. Και της αλήθειας που δεν παραδίνεται αλλά κατακτιέται. Σε τρία λιθάρια γωνιακά ζήτησε να χτίσει την προσωπικότητα του παιδιού: στην αυθυπαρξία, στην ευθύνη, στην υπεροχή».
«Έφερε στην αγωγή τη συνεργασία και την κοινωνικότητα, έξω από τις προκαταλήψεις του εγωισμού και του αλτρουϊσμού που έλεγε ο Αριστοτέλης. Όχι τύπους και γράμματα και λόγια που πετούν και σκορπίζονται. Αλλά τη συνεργασία που είναι ανακάλυψη πράξης, σφυρηλατημός χαρακτήρων κι εκείνος ο αστραφτερός πόλεμος μέσα στην άμιλλα, που γεννά από τον απλό πολίτη το μικρό νομοθέτη. Και που οδηγεί στους γνήσιους δεσμούς τους συναγωγούς φιλίας».
επίσης γράφει:
«Ο Δελμούζος δικάστηκε στο Ανάπλι τον Απρίλη του 1914, εξαιτίας που δίδαξε στο Παρθεναγωγείο του Βόλου την αλήθεια, την εμορφιά και την Ελλάδα. Κύριοι κατήγοροί του εστάθηκαν δύο πνευματικά χολερόβλητοι άνθρωποι. Ένας δημοσιογράφος που τον έλεγαν Κούρτοβικ. Όνομα εβραίικο, που μου φέρνει στο νου το Λαζάρ Καγκάνοβιτς, τον έναν από τους τρεις που τους έμεινε πιστός ως το θάνατό του ο Ιωσήφ Στάλιν. Ο άλλος ήταν ο Επίσκοπος Δημητριάδος Γερμανός Μαυρομμάτης. Ένας καλόγερος αγράμματος, εμπαθής, ευρωτιών και αρκουδοφόρος, που οι δεσμοί του με την παιδεία, την αρετή και την Ελλάδα θυμίζουν την αγάπη του Κιουταχή και του Ιμπραήμ για τους Μεσολογγίτες. Η κατηγορία κατά του Δελμούζου έγραφε: είναι άθεος, ανθέλληνας και διαφθορέας των νέων»
Κάτι μου θυμίζει αυτό... 
Edited by - libero diegrammenos logariasmos on 13/10/2010 15:53:41
Ξέχνα τον Σωκράτη. Καμμία σχέση...
Edited by - Αίολος on 13/10/2010 15:39:48
Αίολο, που άνοιξε το θέμα.
Και στην συνέχεια να παραθέσω το παρακάτω κείμενο
μια και ο συνδίκτυος libero diegrammenos logariasmos,
έθιξε το θέμα της δίκης του Δελμούζου και πρωτίστως
των κατηγόρων του,όπου ο είς εκ των δυο,ήταν ο επίσκοπος
Δημητριάδος Βόλου,Γερμανός Μαυρομμάτης.
Στην συνέχεια θα δούμε και άλλα θέματα που αφορούν την
διδασκαλία του εξέχοντος αυτού εκπαιδευτικού,όπως και το
κείμενο που έγραψε γιἀυτόν ο αείμνηστος Δημήτρης Λιαντίνης !!!
ΔΙΩΓΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Στις εκπαιδευτικές μεθόδους του Δελμούζου αντέδρασε άγρια η σκοταδιστική Εκκλησία με κινητοποιήσεις του θρησκόληπτου όχλου από τον μητροπολίτη Δημητριάδος Γερμανό Μαυρομάτη και την ελεγχόμενη από την Εκκλησία αντιδραστική τοπική εφημερίδα «Κήρυξ»: «οι διαδηλωταί εξαφθέντες εζήτησαν να μεταβούν να καύσουν το Παρθεναγωγείον. Πληροφορηθέντες όμως ότι τούτο φυλάσσεται υπό εφίππου δυνάμεως, ηθέλησαν να καύσουν την οικία του κ. Δελμούζου, αλλά πληροφορηθέντες ότι και εκεί εφύλασσε δύναμις στρατού, διελύθησαν», έγραψε η εφημερίδα «Θεσσαλία» .
Ο μητροπολίτης Γερμανός
Η επίθεση των θεοκρατών είχε αρχίσει και εν συνεχεία κλιμακωθεί ως εξής: στις 10 Φεβρουαρίου ο Γερμανός δημιούργησε μέσα στο σχολείο επεισόδιο με μία δασκάλα («μπήκε το πρωϊ κρυφά από την σκάλα της υπηρεσίας στο σχολείο, κατευθείαν στην Α΄ τάξη, όπου δίδασκε η καθηγήτρια Πηνελόπη Χριστάκου, διαπληκτίσθκε μαζί της για την προσευχή… κι έφυγε εξαγριωμένος φωνάζοντας μπροστά στα παιδιά: “το σχολείο σας είναι γερμανικό και φράγκικο”», γράφει ο Παπανούτσος) και ακολούθησαν αλλεπάλληλα δημοσιεύματα στον ελεγχόμενο από τους ρασοφόρους τοπικό Τύπο (με πρωτοστατούντα τον δημοσιογράφο Δ. Κούρτοβικ του «Κήρυκα»), που κατηγορούσαν ανοιχτά τον Δελμούζο για… ασέβεια προς τα χρηστά ήθη, αθεϊα, διαφθορά και αντεθνική συμπεριφορά, ενώ ο ελεγχόμενος από την Εκκλησία βουλευτής Μ. Μπουφίδης εξαπέλυσε μύδρους εναντίον του ακόμα και από το βήμα της Βουλής: «Ο Δελμούζος κλονίζει με την διδασκαλίαν αυτού την Θρησκεία και διαφθείρει την ελληνική γλώσσα».
Στις 2 Μαρτίου το θρησκόληπτο πλήθος ξέσπασε σε κάθε είδους αθλιότητες έξω από το «Παρθεναγωγείον», απαιτώντας το κλείσιμό του, και το τρομοκρατημένο και προσκυνημένο δημοτικό συμβούλιο του δημάρχου Γκλαβάνη ικανοποίησε την απαίτηση την επόμενη κιόλας ημέρα, κατά την οποία ο Δελμούζος βριζόταν από ένα ακόμα πλήθος θρησκολήπτων, που διαδήλωνε με συνθήματα «έξω ο μαλλιαρός», «έξω ο άθεος», «έξω ο μασώνος». Ακολούθησε ο λιθοβολισμός του από τους κατοίκους της Αργαλαστής Βόλου, όπου είχε επισκεφθεί τον σχολάρχη του χωριού Μετόχι, ποιητή Κώστα Βάρναλη, και η εσπευσμένη αποχώρησή του από τον Βόλο, προκειμένου να προστατέψει τον εαυτό και την οικογένειά του.
ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΣΕ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΗ
Στις 23 Σεπτεμβρίου 1911 ο υπόδουλος και αυτός στην Εκκλησία ανακριτής Λαρίσης Τιμολέων Αμπελάς παρέπεμψε μαζί με άλλους τον Δελμούζο στην περιβόητη δίκη των «Αθεϊκών» (Απρίλιος 1914) με τις κατηγορίες της «αντιχριστιανικής προπαγάνδας», της «παρακώλυσης προσευχής», της «αντεθνικής δράσης», της «εξύβρισης επισκόπου», του «προσηλυτισμού», της «κομμουνιστικής προπαγάνδας» και της «διάδοσης αθεϊστικών απόψεων».
Περιμένοντας την δίκη, ο Δελμούζος δεν έπαψε να λειτουργεί ως μάχιμος παιδαγωγός. Το 1912 συμμετείχε στην σύνταξη του Υπομνήματος με σχέδια προγραμμάτων διδασκαλίας, που κατέθεσε ο «Εκπαιδευτικός Όμιλος» στο Κεντρικό Εποπτικό Συμβούλιο της Δημοτικής Εκπαιδεύσεως του Υπουργείου Παιδείας και από τις αρχές του 1914 ξεκίνησε να παραδίδει μαθήματα Ιστορίας της Νεοελληνικής Φιλολογίας στην αίθουσα του Ομίλου.
Η περίφημη δίκη «των Αθεϊκών του Βόλου» έγινε από 16 έως 28 Απριλίου του 1914 στο Ναύπλιο, όπου όμως, παρά τις πιέσεις των θεοκρατών και τις απίθανες καταθέσεις τους, όπως λ.χ. εκείνη του ίδιου του μητροπολίτη («εις την συνείδησιν όλου του κόσμου μαλλιαρισμός, αναρχισμός, σοσιαλισμός, αθεϊσμός, μασωνία είναι εν και το αυτό...»), στις 28 Απριλίου όλοι οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν αθώοι «ελλείψει αποδείξεων περί της ενοχής αυτών». Συνήγορος των κατηγορουμένων ήταν ο μετέπειτα περίφημος νομικός και επίσης ιδρυτικό μέλος του «Εκπαιδευτικού Ομίλου» Κωνσταντίνος Τριανταφυλλόπουλος (1881 – 1966, η αγόρευση του οποίου υπήρξε μνημειώδης) και μάρτυρες υπεράσπισης αρκετοί διανοούμενοι, όπως ο Δημήτρης Γληνός («ο Δελμούζος ειργάσθη εν Βόλω ως τέλειος παιδαγωγός και ως τέλειος άνθρωπος… Δύναμαι να βεβαιώσω το δικαστήριον ότι είναι ο πρώτος Έλλην παιδαγωγός και ότι η Ιστορία θα αναγράψη τη δράση του σχολείου του ως την χαραυγήν της γνησίως ελληνικής παιδαγωγικής»), ο Νικόλαος Πολίτης και ο Χρήστος Τσούντας.
Ο Λιαντίνης έχει γράψει: «Ο Δελμούζος δικάστηκε στο Ανάπλι τον Απρίλη του 1914, εξαιτίας που δίδαξε στο Παρθεναγωγείο του Βόλου την αλήθεια, την εμορφιά και την Ελλάδα. Κύριοι κατήγοροί του εστάθηκαν δύο πνευματικά χολερόβλητοι άνθρωποι. Ένας δημοσιογράφος που τον έλεγαν Κούρτοβικ. Όνομα εβραίικο, που μου φέρνει στο νου το Λαζάρ Καγκάνοβιτς, τον έναν από τους τρεις που τους έμεινε πιστός ως το θάνατό του ο Ιωσήφ Στάλιν. Ο άλλος ήταν ο Επίσκοπος Δημητριάδος Γερμανός Μαυρομμάτης. Ένας καλόγερος αγράμματος, εμπαθής, ευρωτιών και αρκουδοφόρος, που οι δεσμοί του με την παιδεία, την αρετή και την Ελλάδα θυμίζουν την αγάπη του Κιουταχή και του Ιμπραήμ για τους Μεσολογγίτες. Η κατηγορία κατά του Δελμούζου έγραφε: είναι άθεος, ανθέλληνας και διαφθορέας των νέων»
«Στη δίκη του Αναπλιού ο Δελμούζος με τη σθεναρή υπεράσπιση πολλών φωτισμένων Ελλήνων αθωώθηκε. Ωστόσο, αν ο χειμασμός του δεν εξελιχθηκε σε τραγωδία, σε κάθε περίπτωση έλαβε τους χαρακτήρες και τον τύπο του δράματος. Ήταν ένα συγκλονιστικό βίωμα κινδύνου, πικρίας και οδύνης που τον συνόδεψε σε όλη του τη ζωή. Από δω σαν παράπονο, από κει σαν σεμνή περηφάνια».
Στην ιστοσελίδα αυτή υπάρχει εκτενής αναφορά,
στην ζωή και το έργο του "Έλληνα πρωτοπόρου παιδαγωγού,
αγωνιστή του ελευθέρου πνεύματος", όπως χαρακτηριστικά
αναφέρει ο υπότιτλος του άρθρου.
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
τηλεόραση:
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΕΛΜΟΥΖΟΣ
Έτος: 1987
Τηλεοπτική Σειρά
18 επεισόδια( Κύκλοι επεισοδίων: 1)
(Ημέρα προβολής: Τετάρτη)
Διάρκεια επεισοδίου: 46'
Ημερομηνία προβολής πρώτου επεισοδίου: 29 Απριλίου 1987
Είδος: Κοινωνική
Κανάλι: ΕΤ2
Σκηνοθεσία: Τζώρτζης Αγαθονικιάδης
Σενάριο: Ελένη Παξινού , Μαρία Παξινού
Παραγωγός: Σούλης Αθανασίου
Ηθοποιοί: Γιάννης Μόρτζος (Αλέξανδρος Δελμούζος) , Βασίλης Διαμαντόπουλος (Kourtvih) , Θόδωρος Έξαρχος (μητροπολίτης Δημητριάδος) , Κώστας Κοντογιάννης (Στέφανος Δραγούμης) , Γιώργος Λέφας , Σπύρος Μαβίδης (Λουκάς) , Αθηνά Τσιλύρα (γυναίκα Αλέξανδρου Δελμούζου) , Τάκης Βουλαλάς (γιατρός Σαράτσης) , Νίκος Καραγεώργης , Τάκης Βουλαλάς (γιατρός Σαράτσης)
Σχόλια/Πλοκή: Η ζωή του παιδαγωγού Αλέξανδρου Δελμούζου, ο οποίος στα χρόνια της εθνικής ήττας του 1897 αναζητώντας νέες ιδέες στρέφεται στο παιδαγωγικό ζήτημα, θεωρώντας το παλιό εκπαιδευτικό σύστημα ως απολύτως ξεπερασμένο και ακατάλληλο. Το 1910 δημιούργησε με τη βοήθεια εμπνευσμένων συνεργατών τον «Εκπαιδευτικό όμιλο» στο Βόλο και λίγο αργότερα σε συνεργασία με το γιατρό Σαράτση το Ανώτερο Παρθεναγωγείο Βόλου, που αποτέλεσε τη σπονδυλική στήλη της Βενιζελικής μεταρρύθμισης στην παιδεία...
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
quote:
Κατ'αρχήν να πώ ένα Μπράβο στον αγαπητό
Αίολο, που άνοιξε το θέμα.
!quote:
Ένας δημοσιογράφος που τον έλεγαν Κούρτοβικ. Όνομα εβραίικο, που μου φέρνει στο νου το Λαζάρ Καγκάνοβιτς, τον έναν από τους τρεις που τους έμεινε πιστός ως το θάνατό του ο Ιωσήφ Στάλιν.
δηλαδη πως το Κουρτοβικ φερνει στο νου τον Καγκανοβιτς;
quote:
Στην ιστοσελίδα αυτή υπάρχει εκτενής αναφορά,
στην ζωή και το έργο του "Έλληνα πρωτοπόρου παιδαγωγού,
αγωνιστή του ελευθέρου πνεύματος", όπως χαρακτηριστικά
αναφέρει ο υπότιτλος του άρθρου.
ειναι ενα ζητημα αν τυποι σαν τον Δελμουζο η τον Γληνο αγωνιστηκαν για το ελευθερο πνευμα η για το να σκοτωσουν καθε μορφη πνευματικοτητας εστω και αν δεν το ξεραν (ουσιαστικα το αθειστικο πνευμα σκοτωνει τοσο το αρχαιο πνευμα οσο και το χριστιανικο)...
quote:
ειναι ενα ζητημα αν τυποι σαν τον Δελμουζο η τον Γληνο αγωνιστηκαν για το ελευθερο πνευμα η για το να σκοτωσουν καθε μορφη πνευματικοτητας εστω και αν δεν το ξεραν (ουσιαστικα το αθειστικο πνευμα σκοτωνει τοσο το αρχαιο πνευμα οσο και το χριστιανικο)...
...Με το συμπάθειο κιόλας...
Edited by - Αίολος on 13/10/2010 20:41:55