- Τί είναι ο χρόνος; Υπάρχει χρόνος για το πνεύμα; - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Κάποτε ένας άνθρωπος,μπαίνοντας σε ένα ταξί για να πάει στη δουλειά του, χτύπησε ελαφρά το κεφάλι του στην οροφή του ταξί και αυτό του προκάλεσε μια προσωρινή διάσειση μερικών δευτερολέπτων. Σ' αυτά τα δευτερόλεπτα έζησε ένα όνειρο, όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε με τις ανάλογες συγκυρίες και καταστάσεις,μέχρι που έκανε και εγγόνια.Κιόλα αυτά μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα... Αυτό μας δείχνει την σχετικότητα και την περατότητα του χρόνου σε σχέση με τον εγκέφαλο ( καλύτερα το πνεύμα)που σαφώς είναι ανώτερα του χρόνου και παρά τα στενά περιθώρια του,ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να τον ξεπεράσει και να γίνει αιώνιος. Πιστεύω ότι με θέμα τον χρόνο και την φθαρτότητα του ο άνθρωπος, πλέον ζεί μέσα στη δίνη του,παρά το ότι είναι ανώτερος του...
Ότι υπάρχει η αιωνιότητα τότε δεν υπάρχει χρόνος .
Τώρα οσο αφορά την σχετικότητα του χρόνου έχω και εγώ παρόμοιε εμπειρία σε τρακάρισμα Που είχα πριν χρονια το περιστατικά διήρκησε λίγα δευτερόλεπτα υπολογιζω
7-8 πέρασαν σκέψεις απ το μυαλό μου που σε κανονικές συνθήκες θα έκανα κανα δίλεπτο
Να τις σκεφτώ.
που λέμε flash back ήμουν κάτω από ένα
αυτοκίνητο που με έσερνε για δευτερόλεπτα
και σ' αυτά είδα όλη μου την ζωή που λέμε,
να περνάει μπροστά μου...
Ωστόσο αυτό που με προβληματίζει με τον
χρόνο είναι μια περίεργη αίσθηση ότι λειτουργεί
σαν ανάποδο μέτρημα, 9,8,7,6,5,4,3,2,1 και θα
φτάσουμε στο μηδέν...Τότε άραγε τι θα γίνει;...
Έχω σκεφτεί γι' αυτό, αλλά,ας το αφήσουμε για τώρα...
Πάντως η γενική ιδέα είναι ότι ο χρόνος, αν και στην
εποχή μας υπάρχει μεγάλο άγχος, ότι έγινε για μας..
Πιστεύω ότι είναι δούλος μας και εμείς το βλέπουμε
ανάποδα.
Να θέσω κάτι που είναι περίεργο, αλλά, μάλλον πρέπει
να μας προβληματίζει: Πριν 20 χρόνια , με λιγότερο
πολιτισμό, χωρίς κινητά τηλέφωνα, χωρίς αυτοκίνητα όλοι και χωρίς τις σημερινές ανέσεις, ειλικρινά υπήρχε χρόνος για τα πάντα.
Σήμερα,με όλες τις ανέσεις,όλα τα πάγματα στο χέρι κι όμως,
δεν προλαβαίνουμε τίποτα. Μοιάζει σα να κυνηγάμε την σκιά μας
κοινώς,δεν θα τη φτάσουμε ποτέ.Μήπως ήρθε η ώρα να το δούμε αυτό
καλύτερα;....
Που δεν μας αρέσει μας φαίνεται ότι αργεί παρά πολύ να περάσει η ώρα στην αντίθετη
Περίπτωση που κάνουμε κάτι που μας ευχαριστεί παίρνει γρήγορα.
Το θέμα είναι αν μπορούμε να το αντιστρέψουμε αυτό φανταστείτε ας πούμε η ώρα στη
Δουλεία να μας φαίνεται ότι παίρνει γρήγορα και όταν πάμε διακοπές ότι παίρναμε αργά .
Κατά τη δική μου άποψη ο χρόνος υπάρχει καθαρά στο νοητικό πεδίο
του ανθρώπου. Με απλά λόγια, χρόνος υπάρχει επειδή σκεφτόμαστε το
χρόνο.
Αν δεν σκεφτόμασταν το χρόνο τότε δε θα υπήρχε χρόνος, αλλά θα
υπήρχε η φθορά, που αυτή θα αντιλαμβανόμασταν ως χρόνο.
Ένα ενδιαφέρον ερώτημα που προκύπτει είναι το αν σταματούσαμε να
σκεφτόμαστε τη φθορά, αν αυτή εξακολουθούσε να υπάρχει.
Νιώθω ότι εύκολα θα απαντούσαμε "ναι" στο παραπάνω ερώτημα.
Ναι σε όλα όμως; Ίσως όχι σε όλα, κατά την άποψή μου. Και για τα
"ναι" που παραμένουν όμως θα ήμουν επιφυλακτική, γιατί και αυτά
ίσως θα μπορούσαν κάτω από ορισμένες συνθήκες νοητικής στάσης να
ξεπεραστούν, σίγουρα δύσκολα όμως.
Αν , μάλιστα, δούμε και το περίεργο που είμαστε δεμένοι με το 10% του μυαλού μας, μόνο δηλαδή με την σάρκινη απόδοση του εγκεφάλου μας, κι αυτό κατ' επιλογήν μας, θα καταλάβουμε ότι μόνοι μα μπαίνουμε σ' αυτή την φυλακή και ζούμε με τους κανόνες τους παρά το ότι είμαστε αυτοί που θα έπρεπε να ορίζουμε τιςσυντεταγμένες του χρόνου μας. Είναι περίεργο ή μεθοδευμένο, ότι ο χρόνος, σήμερα με τόσο περισσότερα όπλα στα χέρια μας, με την τεχνολογία μας ε΄μαστε χειρότερα δούλοι του...
πιστεύω ότι αυτή τη διάσταση των πραγμάτων μας την έχουνε περάσει κάποιοι που δεν θέλουν τον άνθρωπο νηφάλιο, αλλά, απασχολημένο.Κι αυτό για να του περνάνε ότι θέλουνε...Τι λές, λέτε γι' αυτό;
το πλάσμα του Θεού που έπεσε. Στην αιωνιότητα
δεν υπάρχει χρόνος γιατί αφορά πνευματικές τέλειες
υπάρξεις, οι οποίες δεν έχουν ανάγκη διόρθωσης κι
εξέλιξης, όπως ο άνθρωπος.
Αν δείς τον χρόνο οριζόντια σαν μήκος, θα δείς ότι
εμείς «γράφουμε» πάνω σ’ αυτόν κι όταν σταματήσει
(γιατί θα γίνει και αυτό) τότε όλοι θα’ μαστε μεταίωροι
Και άξιοι των τοποθετήσεων μας…
Είναι πολύ μεγάλο θέμα ο χρόνος, όχι ως αξία, αλλά
για τα περιθώρια που δίνει σε μας τους παραβάτες
το έλεος του Παντοδύναμου Θεού, ο οποίος αγαπά το πλάσμα του...
quote:
Ένα ενδιαφέρον ερώτημα που προκύπτει είναι το αν σταματούσαμε να
σκεφτόμαστε τη φθορά, αν αυτή εξακολουθούσε να υπάρχει.Νιώθω ότι εύκολα θα απαντούσαμε "ναι" στο παραπάνω ερώτημα.
Δεν πιστεύω ότι θα σταματούσε να υπάρχει γιατι το βλέπουμε ότι συμβαίνει σε
Όλα τα πράγματα σε εμάς στα ζώα στα φυτά .
quote:
Δεν πιστεύω ότι θα σταματούσε να υπάρχει γιατι το βλέπουμε ότι συμβαίνει σε
Όλα τα πράγματα σε εμάς στα ζώα στα φυτά .
Καλημέρα!
Φίλε Open Mind, σαφώς και βλέπουμε τη φθορά και γύρω μας και
πάνω μας, ωστόσο αναρωτιέμαι αν και αυτό που βλέπουμε δεν είναι
άλλο, παρά αυτό, που το μυαλό μας υπαγορεύει ότι υπάρχει.
Η αντίληψη της πραγματικότητας είναι μια νοητική διαδικασία, ο
άνθρωπος αντιλαμβάνεται μόνο αυτό που γνωρίζει, που σημαίνει αυτό
το οποίο μπορεί να συγκρίνει με πρότυπα, ήδη καταγεγραμμένα στον
εγκέφαλό του.
Η έννοια του μεγέθους (μεγάλο - μικρό), για παράδειγμα, υφίσταται
ως τέτοια μόνο μέσα από τη σύγκριση, το ίδιο συμβαίνει άλλωστε και
με την αναγνώριση όλων των σχημάτων, των χρωμάτων κλπ.
Με άλλα λόγια, ο κόσμος υπάρχει γύρω μας επειδή έχει "νόημα" για
εμάς και αυτό το "νόημα" δεν είναι κάτι αυθύπαρκτο, αλλά το προϊόν
μιας σταδιακής εκμάθησης σε ατομικό και συλλογικό, πάντα όμως
διανοητικό επίπεδο.
Μέσα σε ετούτο το πλαίσιο σκέψης τοποθετείται κατά την άποψή μου
και η έννοια της φθοράς.
Γνωρίζω ότι αυτά, που γράφω φαίνονται λίγο απίθανα και φιλοσοφικά,
μακριά από την κοινή εμπειρία και παρατήρηση, δεν ισχυρίζομαι το
αντίθετο, αλλά είναι ωστόσο και αυτά σκέψεις, που ο νους του
ανθρώπου είναι "προγραμματισμένος" να κάνει, άρα μπορεί κάτω από
κάποιες άλλες συνθήκες να ισχύουν...
quote:
...Είναι πολύ μεγάλο θέμα ο χρόνος, όχι ως αξία, αλλά
για τα περιθώρια που δίνει σε μας τους παραβάτες
το έλεος του Παντοδύναμου Θεού, ο οποίος αγαπά το πλάσμα του...
Φίλε trexagireve,
ενδιαφέρουσα η άποψή σου, αλλά προσωπικά δυσκολεύομαι να αντιληφθώ
τον εαυτό μου ως ένα "παραβάτη" 
Όσον αφορά τη λέξη παραβάτης, τα μεγέθη του θα σε συναρπάσουν …
Μπορεί να βλέπεις από μια γωνία που δείχνει λεπτή, αλλά αν το δείς από άλλη, μπορεί να σου φανεί ατελείωτη. Μια αφίσα 100 μέτρων, π.χ., έχει 1 εκατοστό πάχος, αλλά είναι εκατό μέτρα το φάρδος της. Κορίτσι μου, άλλαξε γωνία και θα εντυπωσιαστείς. Το θέμα είναι μπορούμε να αλλάξουμε οπτική γωνία, θέλουμε να αλλάξουμε οπτική γωνία, μας αφήνουνε να αλλάξουμε οπτική γωνία; Νοιώθω μια πολύ γλυκειά αύρα από τα κείμενα σου. Η μελαγχολία σου οφείλεται στο ότι ξέρεις τι συμβαίνει, στενοχωριέσαι, αλλά έχεις παγώσει και μουδιάσει. Η στιγμή είναι τώρα.Άρπαξε την και βγές από κει. Κοίτα τους άλλους και θα νοιώσεις καλύτερα μαζί σου. Ειλικρινά ( και μη το πάρεις για κοπλιμέντο) μπορείς πολλά μόλις το αποφασίσεις να ενεργήσεις,έχεις που λέμε καλό άστρο….
quote:
Φίλε Open Mind, σαφώς και βλέπουμε τη φθορά και γύρω μας και
πάνω μας, ωστόσο αναρωτιέμαι αν και αυτό που βλέπουμε δεν είναι
άλλο, παρά αυτό, που το μυαλό μας υπαγορεύει ότι υπάρχει.
Η αντίληψη της πραγματικότητας είναι μια νοητική διαδικασία, ο
άνθρωπος αντιλαμβάνεται μόνο αυτό που γνωρίζει, που σημαίνει αυτό
το οποίο μπορεί να συγκρίνει με πρότυπα, ήδη καταγεγραμμένα στον
εγκέφαλό του.
Η έννοια του μεγέθους (μεγάλο - μικρό), για παράδειγμα, υφίσταται
ως τέτοια μόνο μέσα από τη σύγκριση, το ίδιο συμβαίνει άλλωστε και
με την αναγνώριση όλων των σχημάτων, των χρωμάτων κλπ.
Με άλλα λόγια, ο κόσμος υπάρχει γύρω μας επειδή έχει "νόημα" για
εμάς και αυτό το "νόημα" δεν είναι κάτι αυθύπαρκτο, αλλά το προϊόν
μιας σταδιακής εκμάθησης σε ατομικό και συλλογικό, πάντα όμως
διανοητικό επίπεδο.
Μέσα σε ετούτο το πλαίσιο σκέψης τοποθετείται κατά την άποψή μου
και η έννοια της φθοράς.
Καλησπέρα λιλιθ .
Οσο αφορά την αντίληψη ναι δεν αντιλαμβανόμαστε το τι πραγματικά συμβαίνει
Αλλα αυτά που μας επιτρέπουν οι αισθήσεις μας .
Φθορά όμως έχουν ακόμα και τα αντικείμενα οποτε δεν είναι θέμα αντίληψης .
Επιφυλάσσομαι λοιπόν να καταθέσω τις απόψεις μου γύρω απ' αυτόν με την πρώτη ευκαιρία.
Αγαπητέ trexagireve, εάν χρησιμοποιήσεις την Αναζήτηση (επάνω δεξιά στην σελίδα), υποβάλλεις τις κατάλληλες λέξεις - κλειδιά για το θέμα που σε ενδιαφέρει κι επιλέξεις την εμφάνιση αποτελεσμάτων μόνο για τίτλο θέματος, θα βρεις όλες τις παλιότερες σχετικές Συζητήσεις.
Εάν μάλιστα σε καλύπτει κάποιο από τα ενεργά θέματα, μπορείς να το διαβάσεις και να συνεχίσεις και σ' αυτό την κατάθεση των σκέψεων σου.
Ειδικά για τον χρόνο, θα βρεις αρκετά σχετικά θέματα.
Στην προκειμένη περίπτωση, θα μπορούσες να δεις κάποια σχετικά θέματα και να διαβάσεις τα ερεθίσματα που δίνουν και κάποιοι άλλοι συνομιλητές σου.
Υ.Γ. Το θέμα θα μεταφερθεί σύντομα στην Κατηγορία .-= Η ΣΟΦΙΑ =-. από την Κατηγορία .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-. όπου ανοίχθηκε αρχικά.
In anticipation of my resurrection...
Εν λόγω θέμα, έχει να κάνει με τα παράξενα, καθώς
Σύντομα ολοκληρώνεται ο χρόνος και τώρα είναι
Η ευκαιρία να εννοήσουμε το γιατί είναι παράδοξο
(κι όχι παράξενο) ως θέμα.
Βλέπεις η μεγάλη απορία είναι, πως δύναται κάτι
Περατό να χωράει κάτι απέραντο, όπως ο άνθρωπος.
Αν έχει ξαναγραφτεί ως θλεμα, δεν τι ξέρω, αυτό
Που ξέρω είναι ότι δεν είναι κυρίαρχος ο χρόνος,
Γι’ αυτό και για μένα ο χρόνος δεν είναι θέμα «σοφίας»
Αλλά παραδόξου. Όπως και να’ χει βάλε το όπου εσύ
Νομίζεις, απλά, δεν είναι ο χρόνος το ζητούμενο
Αλλά η ασχετοσύνη του με το πνεύμα…
Κι όμως, ο άνθρωπος είναι θύμα του χρόνου,
Παρά κύριος του. Θα επανέλθω με μερικές σκέψεις
Για το τέλος του χρόνου, που αυτός ήταν ο λόγος
Που το έκανα θέμα.
Βλέπεις, τώρα που τελειώνει ο χρόνος, είναι
Απορίας άξιον, σε τι όν θα μετατραπεί ο άνθρωπος,
Άμα το τέλος του χρόνου…
Ίσως να βρισκόμαστε μπροστά σε πολύ σημαντικές αλλαγές, ίσως πολλά πράγματα να αλλάξουν μορφή σε τέτοιο βαθμό που να δυσκολευτούμε να προσαρμοστούμε αλλά δεν πιστεύω ότι θα έρθει ένα τέλος.
Ως άνθρωπος, προσπαθώ να βλέπω στα πράγματα μια συνέχεια και μια αλληλουχία των πάντων με έναν τρόπο τόσο μαγικό ώστε τα πάντα να συνδέονται μεταξύ τους με άρρηκτους δεσμούς.
Φυσικά ποτέ δεν θα μπορούσα να πω ότι είμαι σίγουρος ότι ο χρόνος δεν θα τελειώσει αλλά η πεποίθηση μου - κι ίσως και μια ενδόμυχη επιθυμία μου - είναι ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί.
Όσον αφορά το θέμα και την Κατηγορία που θα το φιλοξενήσει εν τέλει, σκέφτομαι ότι στο παρόν θέμα θα ήταν άκρως ενδιαφέρον να συζητήσουμε για το πόσο χρόνο αφιερώνουμε στον ίδιο μας τον εαυτό, στην εσωτερική μας αναζήτηση και στην γνωριμία μας με εμάς τους ίδιους.
Άλλωστε, όταν στον τίτλο προσθέτεις και το ερώτημα αν υπάρχει χρόνος για το πνεύμα, "προκαλείς" στην ύπαρξη μιας συζήτησης μέσω της οποίας ο κάθε συμμετέχων θα μπορούσε να κάνει μια ενδοσκόπηση και μια στροφή προς τον εσωτερικό του εαυτό για να δώσει απάντηση σε κάποια ερωτήματα που τον αφορούν.
Για αυτό το λόγο λοιπόν προέτρεψα να μην αναλωθούμε μόνο στο κομμάτι της πλήρωσης του χρόνου, ένα θέμα το οποίο έχει αναλυθεί και σε κάποια άλλα θέματα.
Κάποια ενδεικτικά θέματα άλλωστε που θα μπορούσαν να είναι σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα που αναφέρεις είναι - ανάμεσα σε τόσα άλλα - τα εξής:
ΣΕΝΑΡΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Εν πάσει περιπτώσει, ας συνεχίσουμε την συζήτηση μας εδώ όπως έχεις σκεφθεί κι εσύ άλλωστε για τη ροή του θέματος κι αν υπάρχει λόγος μετακίνησης του θέματος σε άλλη Κατηγορία, το συζητάμε ξανά. 
In anticipation of my resurrection...
Μιλάς επί του θέματος; (χιούμορ) Έτσι λέμε, αν δεν ξέρεις,
Όταν ξεκολλάει η βελόνα…
Το πλήρωμα του χρόνου, σημαίνει ότι ολοκληρώνεται ο
Χρόνος. Και πίστεψε με στην εποχή μας έχουν σταματήσει πολλά
Και επαναλαμβάνονται με άλλη μορφή ώστε να μην
Γίνει αντιληπτό αυτό καθ’ αυτό το πλήρωμα του
Χρόνου, όπως σωστά τοποθέτησες …
Ο χρόνος είναι φθαρτός και η αξία του έγκειται στην
Χρήση του προς τον άνθρωπο. Αν, αν λέω, υποθέσουμε
Ότι ο άνθρωπος έφτασε σε ένα τελικό της εξέλιξης του σημείο
Τότε δεν θα τελειώσει κι ο χρόνος;
Ο χρόνος δεν είναι μια συνισταμένη που τελειώνει
Όταν τα δύο σημεία που τον δημιουργούν σταματήσουν
Κι αυτά να εξελίσσονται και πάρουν νέα μορφή;
Αυτό που λές για «άρρηκτους δεσμούς», μήπως είναι
Κάπως μοιρολατρικό; Δεν είναι ο άνθρωπος αυτός για
Τον οποίο έγιναν όλα; Άρα, αν ο άνθρωπος ξεπεράσει
Την θνητή φύση του,δεν θα σταματήσει κι ο χρόνος.
Έχω γράψει αλλού, ότι για τον Ιωάννη τον Θεολόγο
Που θα ξανάρθει («δει σε πάλιν προφητεύσαι επί
Λαοίς και έθνεσι και γλώσσαις και βασιλεύσει
Πολλοίς…») και όπως λέει άλλη αναφορά σ’ αυτόν
«τον Ιωάννη δεν ηδυνήθη να νικήσει»( εννοώντας εδώ τους Ηλία
Και ενώχ που θα σκοτώσει ο αντίχριστος,
Αλλά και ανάσταση αυτών και άνοδο τους στους ουρανούς)
Διότι όπως αναφέρεται « έλαβε την αφθαρσία».
Ένα τέτοιο όν που έχει λάβει ( ας πούμε υποθετικά)
Την αφθαρσία, υπόκειται στον χρόνο; Όχι βέβαια.
Έτσι φίλε μου, σταματάει να υπάρχει και η ανάγκη
Του χρόνου.
Μιλάω λίγο συμπυκνωμένα, επίτηδες για να μην πώ
Άλλα ….
Το θέμα, πάντως είναι άσχετο από πλευράς απομυθοποίησης
Της αξίας του χρόνου, ως κριτής και μοίρα των ανθρώπων.
Προσωπικά πιστεύω ότι ο χρόνος είναι η διάρκεια της
Πτώσης, ώστε να προλάβει να σωθεί ο άνθρωπος, πριν
Φτάσει …στον πάτο.
Έγινε για να μας δοθεί περιθώριο για να σωθούμε, δεν
Είναι η ζωή μας…
Μ’ έκανες και χάρηκα τώρα που τοποθετήθηκες, για τον
Διάλογο, φυσικά ….
Σίγουρα πρέπει ο καθένας να σκεφτεί ατομικά για την ύπαρξη
Του χρόνου, γιατί είναι …προσωπική υπόθεση, αφού
Ο καθένας επιλέγει αν ανήκει στον χρόνο,ή αν του ανήκει
Ο χρόνος….
Δεδομένα και εξαρτώμενα από αυτόν πλάσματα,
Όπως τα ζώα και τα λουλούδια που ανακυκλώνονται .
Ανακυκλώνονται , για να μπορέσει ο άνθρωπος να
Καταλάβει τη φθαρτότητα των υλικών και να αναζητήσει
Τα πραγματικά αθάνατα ζητούμενα.
Ο χρόνος είναι για το σώμα κι όχι για το πνεύμα,
Γι’ αυτό κι ο άνθρωπος, στην πνευματική του διάσταση
Δεν έχει περιορισμούς. Το θέμα είναι αν αυτή την
Τόσο απλή αλήθεια μπορεί να τη δεί…
quote:
Η φθορά και οι συνέπειες του χρόνου αφορούν σε γήϊνα
Δεδομένα και εξαρτώμενα από αυτόν πλάσματα,
Όπως τα ζώα και τα λουλούδια που ανακυκλώνονται .
Ανακυκλώνονται , για να μπορέσει ο άνθρωπος να
Καταλάβει τη φθαρτότητα των υλικών και να αναζητήσει
Τα πραγματικά αθάνατα ζητούμενα.
Ο χρόνος είναι για το σώμα κι όχι για το πνεύμα,
Γι’ αυτό κι ο άνθρωπος, στην πνευματική του διάσταση
Δεν έχει περιορισμούς. Το θέμα είναι αν αυτή την
Τόσο απλή αλήθεια μπορεί να τη δεί…
Η φθορά και η συνέπειες του χρόνου είναι για τα πάντα στον κόσμο όπως τον αντιλαμβανόμαστε από τα γήινα μέχρι τα εξωγήινα εννοώντας τους πλάνητες
γαλαξίες κλπ όλα έχουν μια αρχή και ένα τέλος.
Οποτε ο χρονος και η φθορά του δεν υπάρχουν αν δεχτούμε την πνευματική διάσταση
Και την αιωνιότητα μιλάμε δηλαδή για αλλο επίπεδο ύπαρξης .
Βεβαία ανοίγουμε άλλο θέμα αν κάτσουμε και το αναλύσουμε
Μπορέσουμε να κατανοήσουμε την διαφορετικότητα μας
Από αυτή τη φθαρτή ακολουθία και να δούμε την δική
Μας φύση που δεν είναι μόνο για εδώ, δεν είναι μόνο
Για να ρθούμε, να δούμε, αλλά να εννοήσουμε.
Μόνο βλέποντας το αντίθετο μας, τη φθορά, θα συνειδητοποιήσουμε
Την διαφορετικότητα μας.
Πατάμε πάνω σε κάτι φθαρτό για να πετάξουμε στο άφθαρτο.
Ο χρόνος θα πάψει όταν και το πνεύμα δυναμώσει τόσο που
Να τον υπερβαίνει…
Παράδειγμα ο Ενώχ, πατέρας του Μαθουσάλα, στην Γένεση,
Πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης.
Όπως λέει το κείμενο « και ευηρέστησεν Ενώχ τω Θεώ και ούχ
ευρίσκετο, ότι μετέθηκεν αυτόν ο Θεός».
Αν εννοήσεις το κείμενο, θα καταλάβεις ότι έφυγε από κείνη
Την εποχή και έρχεται στη δική μας μαζί με τον Ηλία τον Θεσβίτη.
(Άκουσα να λένε ότι έχουν ήδη βρεθεί στο Ισραήλ και οσονούπω
Ξεκινάνε την τελευταία προσπάθεια να σώσουν τους εβραίους
Από την πραγματική τους καταστροφή…)
Το νόημα, πάντως, με τον Ενώχ είναι ότι εμετατέθει πνευματικά
Μεταφέροντας και το σώμα του. Μιλάμε για το αν το πνεύμα
Ανδρωθεί, μπορεί να μετακινεί βουνά, όπως είπε κι ο Χριστός.
«Λίγη πίστη αν έχετε μπορείτε να πείτε στο βουνό να μετακινηθεί..»
Ποια πίστη παρά στο πνεύμα-ταυτότητα του ανθρώπου εννοεί;
-Εμένα πάντως αυτό που μου έχει κάνει εντύπωση είναι ότι όσο πιο πρωί ξυπναώ τόσο πιο γρήγορα ετοιμάζομαι. Για παράδειγμα εάν για κάπιο λόγο πρέπει να ξυπνήσω στις 5-5.30 το πρωί, σε 20 λεπτά για τα δικά μου δεδομένα είμαι έτοιμος. Αν ξυπνήσω στις 8, θέλω τουλάχιστον μισή ώρα.
-Τώρα όσον αφορά το άν υπαρχει χρόνος για το πνεύμα! η τοποθέτησή μου είναι ότι με τις σημερινές συνθήκες ζωής, σίγουρα όχι. Σήμερα ο χρόνος είναι χρήμα!, το χρήμα απαραίτητο καύσιμο και έτσι θρέφεται το σώμα αλλά δυστυχώς όχι το πνεύμα. Και το περίεργο είανι ότι ο χρόνος που θα ζήσει το σώμα δεν είναι καν υπολογίσιμος μπροστά στο χρόνο που θα ζήσει μετά το θάνατο το πνεύμα! Έτσι έχουμε πέσει στη λούμπα! χρησιμοποιούμε το χρόνο για το σώμα. Πολλοί μάλιστα για να νιώθουν καλύτερα, πιστεύουν ότι το πνεύμα πεθαίνει μαζί με το σώμα, γιατί αυτό τους παρηγορεί και έτσι τους εξηπηρετεί.
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ!!!!!!
--ΚΑΫΜΕΝΕ ΓΙΕ ΜΟΥ ΤΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!!!!!
Διαφορετικό τρόπο σκέψης θα έχει πχ ένας χριστιανός και διαφορετικό ένας ινδουιστής .
Το λογικό είναι να δούμε γενικά τι ισχύει και αυτό που είναι για όλους το ίδιο είναι
Ότι αντιλαμβανόμαστε όμοια το χρόνο και τη φθορά του όλοι ανεξάρτητος θρησκείας.
Σαν γενικό συμπέρασμα ο χρόνος όπως τον αντιλαμβανόμαστε είναι ανθρώπινο δημιούργημα από κει και περά αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει αιωνιότητα και
Κάποια συνεχεία σε άλλο επίπεδο μεταθανάτον που είναι άφθαρτη τότε καταργείται
Και η έννοια του χρόνου όπως την εννοούμε .