- Bρέθηκε ο τάφος του Ιησού; - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Για να φτάσω στο τέλος θα πει ότι γνωρίζω ποια είναι η αρχή και ποιο το τέλος. Η Αγία Γραφή τα παρουσιάζει και τα δυο.

quote:

---

Dying_Incubus: Κατά την γνώμη μου ο Ιησούς ήταν ένας άνθρωπος φωτισμένος, ένας από τους μεγαλύτερους ίσως φιλοσόφους που ενσαρκώθηκε στην γη.
Κι ήταν ο πρώτος που αναφέρθηκε εκτενώς στην αγάπη.
Δεν ήταν όμως ο μόνος...
Πιστεύεις πως ήταν ο μόνος που είχε δώσει απαντήσεις στα όλα ερωτήματα που απασχολούν το ανθρώπινο γένος.
Πιστεύεις ότι κι ο Βούδας πχ μπορεί να έκανε το ίδιο?

---

ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Το θέμα έχει λυθεί, απομένει απλώς να το παραδεχθούν όσοι θίγονται από τη λύση, πράγμα απίθανο ασφαλώς. Πως αλλιώς άλλωστε, ο κάθε "Δαυλός" θα πούλαγε τις ανοησίες του, αν δεν υπήρχαν κάποιοι να τις χάφτουν;

Η χρήση της γενεαλογίας για θεολογικούς σκοπούς, όπως και η θεολογική μορφή της, είναι επαρκέστατη απάντηση για ένα θεολογικό έργο όπως τα Ευαγγέλια.

quote:

---

Δεν μου λες φίλτατε, σε ποιόν νομίζεις ότι απευθύνεσαι? Μήπως σε κανέναν παρακαθήμενο του κατηχητικού?

---

Για τους νεοπαγανιστές και το συμφέρον της ακραίας νοοτροπίας τους, το νόημα των ευαγγελίων βρίσκεται στην ...ώρα της Σταύρωσης ή όπου αλλού εντοπίζουν τα "τεράστια κενά" των ευαγγελίων. Σε λεπτομέρειες δηλ. που κανέναν απολύτως ρόλο δεν παίζουν στο όλο Χριστιανικό μήνυμα.

Εκτός από την ώρα της Σταύρωσης ή ποια φράση είπε ο Χριστός οταν πέθαινε, που δεν έχουν κάνει φυσικά τον κόπο να ελέγξουν τι λέει η σημερινή έρευνα για όλα αυτά, εστιάζονται επίσης στην υποτιθέμενη "ανυπαρξία" της Ναζαρέτ, για την οποία οι αρχαιολόγοι τους έχουν ρίξει τέτοια σφαλιάρα που οι πιο αξιοπρεπείς νεοπαγανιστές, έχουν πάψει να το θίγουν πλέον.

Παρενθετικά να πω ότι, μόνη παρηγοριά τους, αποτελεί το ..."αξιόπιστο" site "jesusneverexist" και οι επιστημονικοφανείς εξηγήσεις του.

Είχε μεγάλη πλάκα όταν κάποιος μου έφερε τα επιχειρήματα αυτού του site, τα οποία του τα απάντησα με την ίδια τη βιβλιογραφία που χρησιμοποιεί το άχρηστο αυτό site, ενάντια στη Ναζααρέτ!

Πως έγινε αυτό; Είναι απλό.

Το site αυτό, ακολουθεί τη γνωστή γραμμή των πάσης φύσεως αδιάβαστων πολεμιων του χριστιανισμού, και χρησιμοποιεί φράσεις, που όμως προέρχονται από βιβλία που είναι ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΗΣ ΝΑΖΑΡΕΤ! Απλώς κόβει και ράβει τις φράσεις σε συγκεκριμένα σημεία ώστε να φαίνεται σαν να στηρίζει την ανυπαρξία της.

Αφού πήρα όμως τα βιβλία, είδα ότι στην πραγματικότητα υποστηρίζουν την ύπαρξη της Ναζαρέτ και η απάτη του site αποκαλύφθηκε!

Κλείνει η παρένθεση.

Για να δούμε τώρα, πώς τα Ευαγγέλια παραδίδουν ένα και μοναδικό μήνυμα χωρίς την παραμικρή αντίφαση:

Παντού γίνεται λόγος για την είδηση της ενανθρώπησης του Θεού, το πάθος, τον εκούσιο θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού, διατυπώσεις στις οποίες εκφράζεται τό πρωτοχριστιανικό κήρυγμα. Διατυπώνεται η εξουσία του Ιησού στους ασθενείς, στη φύση, στο θάνατο, ο λαός βλέπει τον Μεσσία, ενώ οι τυφλοί πνευματικά, δεν τον αναγνωρίζουν. Παντού, η βασιλεία του Θεού εγκαινιάζει, μια καινούρια εποχή, ξεκαθαρίζεται ότι η προσδοκία των συγχρόνων του δεν πρέπει να είναι αναμονή εθνικής και εγκόσμιας απελευθέρωσης. Ο Ιησούς διδάσκει με αυθεντία, συγκρίνει τόν εαυτό του με ένδοξες μορφές της ΠΔ, ζητά να τον ακολουθήσουν, μιλάει στο Θεό όπως στον Πατέρα του.

Είναι κύριος των ιουδαϊκών παραδόσεων, προτείνει το ιδανικό της απόλυτης αγάπης που είναι ανέφικτο για όποιον δεν ακολουθεί τον Ιησού.

Συγκέντρωσε κύκλο μαθητών, ιδρύει την Εκκλησία, μια εσχατολογική κοινότητα του λαού του θεού, προείδε το θάνατό του στο οποίο βαδίζει εκουσίως στα πλαίσια της θείας οικονομίας ως διακονία, παρουσιάζεται η πίστη του ότι θ' αναστηθεί μέσα σε σύντομο διάστημα, οδηγεί τους συγχρόνους του στο σωστό δρόμο για να τον αναγνωρίσουν, όταν απαγορεύει στους μαθητές του να αποκαλύψουν την πραγματική του ταυτότητα και όταν αφήνει να τον επευφη-μούν κατά την είσοδο του στα Ιεροσόλυμα και λέγοντας στην ερώτηση του Αρχιερέα: "σύ ει ο Χριστός ο Υιός του ευλογητού;", "σύ είπας".

Επιβεβαιώνεται η ουράνια ανύψωση του Ιησού Χριστού, μαθητές διακηρύττουν ότι αυτός ο Ιησούς που υψώθηκε και ενθρονίστηκε στους ουρανούς είναι ο εσχατολογικός Κριτής. Ο Ιησούς είναι "Κύριος και Χριστός", κάθεται στα δεξιά του Θεού, μετέχει στη θεία παντοδυναμία.

Μια από τις πιό παλαιές ομολογίες πίστεως διακηρύττει ότι ο Ιησούς "απέθανεν υπέρ των αμαρτιών ημών κατά τας γραφάς", γνωρίζουν την λυτρωτική αξία του θανάτου του Ιησού. Ο Ιησούς είναι αυτός που οδηγεί στη ζωή, είναι αναμάρτητος. Είναι Πρωτότοκος πάσης κτίσεως, ήταν "εν μορφή Θεού" πρίν κενωθεί, η παρουσία του Ιησού εκτείνεται σ' ολόκληρη τη διάρκεια του χρόνου. Ως "Υιός του Θεού", είναι Θεός μαζί με το Θεό.

Τα Ευαγγέλια, σε αντίθεση με τον χριστιανικό γνωστικισμό που είναι μεταγενέστερος και όχι ταυτόχρονος, και ένα καθαρά φιλοσοφικό κίνημα, μιλούν για τον Σωτήρα, τον Κύριο, τον Ιησού Χριστό, συσχετίζοντας έτσι στενά τον τίτλο "Χριστός" με το ιστορικό πρόσωπο που έζησε πάνω στη γη, και σε καμμία περίπτωση με κάποια ιδεατή μορφή ή δύναμη ή προσωποποίηση κάποιας φυσιοκρατικής δύναμης. Ανατρέπουν κάθε απόπειρα γνωστικής διαλύσεως του Ιησού μέσα σε κάποιο μύθο, αφού η αποκάλυψη του Ιησού μένει ριζωμένη μέσα στην ιστορία: αυτός που έζησε ως Ιησούς από τη Ναζαρέτ, είναι ακόμα ζωντανός και μένει να συμβεί το συγκεκριμένο γεγονός της προσωπικής συναντήσεως με το Θεό "εν Ιησού Χριστώ", στη συντέλεια των αιώνων.

Όπως είπαμε, καμμία από τις υποτιθέμενες "ασάφειες των ευαγγελίων" δεν υπάρχει που να μην έχει απαντηθεί.

Κάθε φορά που διατυπώνεται ότι, τα Ευαγγέλια ως είναι θεόπνευστα, θα πρέπει η μελέτη να γίνεται με βάση την έννοια της ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑΣ. Σύμφωνα με αυτή, οι ιεροί συγγραφείς, προσπαθούν να κάνουν προσιτές στους συνανθρώπους τους τις θείες αλήθειες, επιλέγοντας, ο καθένας ανάλογα με το μορφωτικό του επίπεδο και τις πνευματικές του δυνατότητες, τα εκφραστικά μέσα που κατά τη γνώμη τους, βοηθούν καλύτερα την αποστολή τους.

Η θεοπνευστία σύμφωνα με την Ορθοδοξία, αφορά στις αιώνιες αλήθειες και όχι, στα μέσα με τα οποία αυτές εκφράζονται ή σε αντιλήψεις της εποχής για τη δομή του σύμπαντος, τους κοινωνικούς θεσμούς κ.λπ. Στα βιβλικά κείμενα λοιπόν, εμφανίζονται οι ιδέες και οι αντιλήψεις της κάθε εποχής, καθώς και τα κάθε φορά ιστορικά και κοινωνικά δεδομένα.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, η θεοπνευστία αφορά τη Θεολογία, την Εκκλησιολογία και τη Σωτηριολογία. Αν ήταν διαφορετικά και πιστεύαμε στην κατά λέξη Θεοπνευστία, τότε όλοι θα είμασταν σχοινοποιοί σαν τον Παύλο, ή ξυλουργοί σαν τον Ιησού, θα ντυνόμασταν με χλαμύδες, δεν θα υπήρχε μετάφραση της Γραφής κ.λπ. κ.λπ.

Άσε λοιπόν τις ακρότητες και μάθε πρώτα πριν μιλήσεις.

Μάλιστα...

Απ' ότι βλεπω φίλε μου, μάλλον έχεις καλομάθει στους μονολόγους και στον χαβαλέ. Διαρκώς ερωτήσεις, και ξανά ερωτήσεις, που ως γνωστόν δεν μπορούν να αποτελέσουν επιχειρήματα. Οι ερωτήσεις, έχουν αξία μόνο αν απαντηθούν. Και απαντήσεις στις ερωτήσεις που κάνεις διαρκώς, δεν έχεις. Και αν έχεις, κάθε φορά που θα κάνεις μια ερώτηση, να φροντίζεις να δίνεις και τη δική σου απάντηση, με βάση κάποια αποδεκτή βιβλιογραφία ειδικών και πανεπιστημιακών, ώστε να υπάρχει μία αξιόπιστη παρουσία των επιχειρημάτων.

Στην αερολογία είσαι πρώτος, θα μάθεις όμως σύντομα σε πόσο δύσκολη θέση θα έρθεις. Όπως καταλαβαίνεις, και θα καταλάβεις καλύτερα σε λίγο, η ώρα του χαβαλέ θα τελειώσει και ή θα υποχρεωθείς να απαντήσεις ή θα παραδεχθείς ότι όντως μας κάνεις πλάκα.

Η βιβλιογραφία λοιπόν αναφέρει με λεπτομέρεια ότι σχεδόν το 50% της ΚΔ το έχουμε βρει σε χειρόγραφα μέχρι το 200 μ.Χ. Νομίζεις ότι θα μπορείς για πολύ ακόμη να αυθαιρετείς ή να σπας πλάκα;

Αυτό που διάβασες για τον 4ο αιώνα, προφανώς δεν έχεις καταλάβει ότι αφορά το πότε βρέθηκε χειρόγραφο με ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΚΔ και όχι το πότε χρονολογούνται τα αρχαιότερα αποσπάσματα!

Η άγνοιά σου λοιπόν, με κάνει να νιώθω σαν ...να κλέβω εκκλησία που λένε.

Έχουμε και λέμε:

Καταρχάς μια εικόνα από το επιστημονικό περιοδικό το οποίο περιέχει τον πίνακα που παρουσιάζεται και στη Βικιπαίδεια.

Τίτλος άρθρου: "Manuscript Evidence From The Second And Third Centuries" στο Michigan Theological Journal, τεύχ. 4, 1993, σελ. 134

Μπορείς λοιπόν να δεις ότι π.χ. από τα 1151 εδάφια του Λουκά, τα 829 βρέθηκαν πριν την Α' Οικ. Σύνοδο, όπως και από τα 879 εδάφια του Ιωάννη, βρέθηκαν τα 842.
Στα τελικά σύνολα του πίνακα, βλέπουμε ότι πάνω από την μισή ΚΔ που γνωρίζουμε, βρέθηκε σε χειρόγραφα (όσα άφησαν οι παγανιστές χωρίς να κάψουν) πριν από τον Μ.Κωνσταντίνο και τον 4ο αιώνα.

Οπότε τις αρλούμπες, πέστες στην εκπομπή του Χαρδαβέλα που υπάρχουν άνθρωποι να τις πιστέψουν.

Οι χρονολογήσεις που δίνει το επιστημονικό περιοδικό, είναι οι πλέον αποδεκτές όπως βλέπουμε σε σύγχρονα έργα, της τελευταίας 10ετίας. να σημειώσω εδώ ότι πολλοί δίνουν και προγενέστερες χρονολογήσεις:

Για τον p64:

"...Oxford Magdalen Coll. Gr. 17 (P64) and P.Barc. 1 (P67) and a fragment of Hebrews [P.Vindob. G 42417], may date to the late first century)." (Stanley E. Porter and Craig A. Evans, Dictionary of New Testament Background, 2000).

"...papyri fragments of Matthew (P64 + P67) and of Luke (P4) are from a late-second century codex that contained all four Gospels." (Ralph P. Martin and Peter H. Davids, Dictionary of the Later New Testament and Its Developments, 2000, λήμμα: "Jesus Traditions")

Για τον p45:

"The three manuscripts in this collection are very early and contain a large portion of the NT text. P45 (c. 200) contains portions of all four Gospels and Acts;" (Walter A. Elwell, Tyndale Bible Dictionary, 2001, σελ. 187)

Για τον p52:

"But the John Rylands fragment (P52) of the text of this Gospel, found in Egypt in modern times and dated by paleographers during the first half of the 2nd cen.," (Charles F. Pfeiffer et al., The Wycliffe Bible Encyclopedia, 2005, λήμμα: "John, Gospel of")

"P52 (the famous ‘John Rylands’ fragment, 9 cm by 6 cm) was identified by C. H. Roberts in 1935 as Jn. 18:31–33, 37–38 and belonging to the early 2nd cent." (D. R. W. Wood et al., New Bible Dictionary, 1996, σελ. 865)

Εδώ να προσθέσω για την ανόητη ερώτηση περί πρωτοτύπων. Ανεκδιήγητο!

Φίλτατε, αν η επιστήμη περίμενε να βρει πρωτότυπα για να κάνει την κριτική του κειμένου και να αποκομίσει βεβαιότητα για ένα κείμενο, τότε δεν θα υπήρχε αρχαία φιλολογία να διαβάσουμε, ούτε η επιστήμη της κριτικής του Κειμένου!

Εσύ ως αρχαιολάτρης, την πίστη σου τη στηρίζεις σε κείμενα που αποτελούν αντίγραφα των αντιγράφων των αντιγράφων και βάλε, που απέχουν από τα πρωτότυπα ΔΕΚΑΔΕΣ ΑΙΩΝΕΣ.

Δεν έχει υπάρξει στην ιστορία άλλο κείμενο σε τέτοιο βάθος χρόνου, που να έχει πλησιέστερα αντίγραφα προς το πρωτότυπο, από την Καινή Διαθήκη! Έχουμε αντίγραφα αποσπάσματα του κειμένου τόσο παλιά που κινούνται ανάμεσα σε 10-20 χρόνια μέχρι και 100 χρόνια από τα πρωτότυπα! Πράγμα μοναδικό στην ιστορία της φιλολογίας. Εκεί, αν προσθέσουμε την Πατερική Γραμματεία τα πράγματα είναι εξαιρέτως ευνοϊκά για την Καινή Διαθήκη:

1. Παράλληλα σε Ιγνάτιο και Ευαγγέλιο Ιωάννη (στοιχεία από Τρεμπέλα):

Επιστολές προς:

Μαγνησίους 8,2 => Ιωάν. 1,1 και 8,29
Ρωμαίους 7,2 => Ιωάν. 4,14 και 6,55
Φιλαδελφείς 7,1 => Ιωάν. 3,8
Φιλαδελφείς 9,1 => Ιωάν.10,7
Εφεσίους 17,1 => Ιωάν. 12,3

2. Παράλληλα Ιγνατίου και Ματθαίου (στοιχεία από Καραβιδόπουλο):

"ο Ιγνάτιος είναι ο πρώτος εκκλ. συγγραφέας στον όποιο βρίσκονται ορισμένες απηχήσεις του ευαγγελίου του Ματθαίου (Προς Σμυρναίους 1:1, Προς Πολύκαρπον 1:3, Προς Εφεσίους 5:2, 14:2, 17:1)"

Για τον Ιγνάτιο γράφει και ο Αγουρίδης ("Εισαγωγή στην Κ.Δ.", σ.61):

"Αι 7 Έπιστολαί του Ιγνατίου προϋποθέτουν γνώσιν...και των Ευαγγελίων"

3. Επίσης γράφει ο Αγουρίδης:

Η Επιστολή του Βαρνάβα (4:14) παραθέτει το του Ματθ. 22,14, εισάγουσα αυτό δια του "ως γέγραπται", συγκαταλέγει δηλ. το Ευαγγέλιον του Ματθαίου μεταξύ των βιβλίων της Αγίας Γραφής."

Η επιστολή Βαρνάβα τοποθετείται με κάτω όριο το 75-80 μ.Χ. και άνω όριο το 110-120 μ.Χ.

Φυικά τα παράλληλα μεταξύ αρχαίων Πατέρων και Καινής Διαθήκης, αποτελούν ένα τεράστιο κατάλογο που δεν προτίθεμαι να μεταφέρω ολόκληρο και μπορεί να βρει κανείς στα ειδικά επιστημονικά Δελτία.

Σύνελθε λοιπόν και άρχισε το διάβασμα...

-

Edited by - recto on 13/03/2007 21:59:22

και

quote:

---

Εξάλλου, εάν ρίξουμε μια πιο προσεχτική ματιά στα λεγόμενα ως «Απόκρυφα» (δηλαδή όσα κείμενα δεν κατάφερε η εκκλησία μετά την επικράτηση της επί Κωνσταντίνου να καταστρεψει και εξαφανίσει..), τότε θα δούμε ότι σε καμία περίπτωση δεν ήταν σε όλους αποδεκτή ή καν λογική η άποψη περί του «θεανθρώπου Ιησού»…..

---

-

Καταρχάς να επισημάνουμε την μεταγενέστερη γέννηση του Χριστιανικού γνωστικισμού:

"Gnosticism best refers to the organized expressions of the second and third centuries." (Allen C. Myers, The Eerdmans Bible Dictionary, 1987, σελ. 421)

Ο (χριστιανικός) γνωστικισμός οργανώνεται από τον 2ο αιώνα.

Αυτές οι μεγαλοστομίες, μου θυμίζουν έντονα τις ηλιθιότητες που έλεγε ο αδιάβαστος Κέλσος, όταν έπαιρνε τις απαντήσεις από τον Ωριγένη.

Όπως επισημαίνει ο Ωριγένης, στα 6:27 και 6:52 - 6:60, ο Κέλσος δεν έχει καταλάβει τη διαφορά των γνωστικιστικών αιρέσεων που θεωρούσαν τον Δημιουργό Θεό της Παλαιάς Διαθήκης διαφορετικό από τον Θεό, Πατέρα του Ιησού ενώ οι δύο θεοί βρίσκονταν σε διαμάχη.

Και εκεί πατάει ο Ωριγένης και του λέει ότι εμείς οι Χριστιανοί δεν πιστεύουμε τίποτε τέτοιο:

"Κι έπειτα προσδιορίζει και έναν αριθμό ο οποίος λέγεται από τους επτά αγγέλους οι οποίοι παραδίδουν τη σφραγίδα και στέκονται δίπλα από κάθε πλευρά της ψυχής του σώματος που απαλλάσσεται, και η μία ομάδα τους ονομάζονται του φωτός και οι άλλοι αρχοντικοί και λέει ότι ο άρχοντας των ονομαζόμενων αρχοντικών ονομάζεται καταραμένος θεός. [...] γι' αυτόν τον λόγο κι εμείς, όπως και όσοι τους κατηγορούν, αγανακτούμε, αν υπάρχουν βέβαια κάποιοι οι οποίοι λένε τον θεό των Ιουδαίων καταραμένο, τον Θεό που βρέχει και βροντά, τον δημιουργό του κόσμου, τον Θεό του Μωυσή και της κοσμογονίας του. Συγχέοντας τα πράγματα, παραθέτει και την αιτία για το ότι λέγεται ο Θεός της κοσμογονίας του Μωυσή «καταραμένος», υποστηρίζοντας ότι είναι τέτοιος και άξιος κατάρας σύμφωνα με όσους έχουν αυτή την άποψη για εκείνον [...]"

("Αληθής Λόγος", 6:27)

"[...] ούτε λέμε ότι κάποιες μηχανορραφίες που έγιναν σαν από κάποιον άλλον δημιουργό πέρα από τον μεγάλο Θεό εναντίον του πνεύματος του, επειδή τις ανέχτηκε ο ανώτερος Θεός, χρειάζονται αναίρεση. Ούτε έχουμε ακούσει ποτέ ως τώρα ότι ο μεγάλος Θεός, αφού είχε παραδώσει το πνεύμα στον δημιουργό θεό, το ζητά αυτό πίσω."

("Αληθής Λόγος", 6:52)

"Γιατί ο κατώτερος του διδάσκει να δραπετεύσουμε από τον Κύριο; Γιατί να φύγουμε από τον Πατέρα; Γιατί ο ίδιος οικειοποιείται τον κόσμο, αν δεν το επιτρέπει ο Πατέρας; Γιατί διακηρύσσει ότι είναι πατέρας των ξένων; Και στο τέλος όλων αυτών προσθέτει ωσάν με θαυμασμό: Σεβαστός είναι ο θεός ο οποίος, όπως οι ίδιοι λένε, επιθυμεί να είναι πατέρας των αμαρτωλών που ο άλλος καταδίκασε, και των απόκληρων και των καταραμένων, αυτός που δεν μπορεί να πιάσει και να εκδικηθεί αυτόν που ο ίδιος έστειλε για να τους παραπλανήσει. Στη συνέχεια αυτών, σαν να μιλάει προς εμάς που ομολογούμε ότι αυτός εδώ ο κόσμος δεν είναι κανενός άλλου και ξένου θεού, ισχυρίζεται τα εξής: Αν αυτά είναι έργα εκείνου, πώς ο Θεός δημιούργησε το κακό;"

("Αληθής Λόγος", 6:53)

Κέλσος, αδιάβαστος όπως και οι σημερινοί αρχαιολάτρες, δεν μπορεί να χωρέσει στο κεφάλι του ότι οι Γνωστικοί είχαν φτιάξει δικό τους τσαρδί, μακριά από τους Ορθοδόξους Χριστιανούς και έτσι αντιμετωπίζονταν ως αίρεση εξαρχής. Άλλωστε το πλήθος των σχολών τους, με ελάχιστους αριθμούς το καθένα ώστε να μην έχουν τη δυνατότητα να υπερισχύσουν, μας οδηγεί να καταλάβουμε ότι οι Γνωστικοί αποτελούσαν κάτι διακριτό και απομονωμένο, σύμφωνα με τις κρίσεις των ειδικών:

"But unlike the books that have come down to us as the canonical NT, the apocryphal writings generally did not achieve the level of widespread ecclesiastical use that would have prompted their inclusion in most of the early Christian canonical lists."

Freedman, D. N. (1996, c1992). The Anchor Bible Dictionary, New York: Doubleday, τόμος 1, σελ. 294

δηλ. τα γνωστικά κείμενα ποτέ δεν εξαπλώθηκαν, αφού δεν υπάρχουν εκκλησιαστικές μαρτυρίες για την κανονικότητά τους.

Το ίδιο αναφέρει και ο Καραβιδόπουλος:

"Παρόλον ότι τα Απόκρυφα δεν κομίζουν ουσιαστικά κανένα νέο στοιχείο στην χριστιανική αποκάλυψη και παρόλον ότι συγκρινόμενα προς τα κανονικά Καινοδιαθηκικα κείμενα υπολείπονται σαφώς από πλευράς θεολογικής εμβάθυνσης στην ιστορία της θείας Οικονομίας, ιστορικών στοιχείων, πνευματικού πλούτου και ηθικού βάθους, μπορεί κανείς να δικαιολογήσει το ενδιαφέρον τόσο των παλαιοτέρων εποχών όσο και της σύγχρονης έρευνας γι' αυτά. Διασώζουν μερικά από αυτά παραδόσεις στις οποίες στηρίζονται γιορτές της Εκκλησίας, όπως π.χ. το Γενέσιον, τα Εισόδια της Θεοτόκου, κ.ά. Άλλωστε, πολλά από αυτά - που δεν προέρχονται από αιρετικούς -έθρεψαν πολλές γενιές χριστιανών στη διάρκεια της ιστορίας, κι αν δεν βρέθηκαν ποτέ στο κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής, ζούσαν ωστόσο και ως προσφιλή λαϊκά αναγνώσματα"

ΑΠΟΚΡΥΦΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, Τόμος Α' σελ. 16

Το ίδιο αναφέρει και ο J. K. Elliott:

"The fascinating, bizarre, and imaginative stories about Jesus, his family, and his followers which make up the literature known as the New Testament apocrypha, and which we have been sampling in the preceding chapters, give an unrivalled insight into the teachings, practices, and, above all, the entertainment of many Christians from the second century through to the Middle Ages. [...] The apocryphal legends may add nothing to our knowledge of the Christianity of the first century, but they can be unparalleled sources of information about the developing traditions of popular folk religion and of Christian faith and practice from the second century onwards."

The Apocryphal Jesus: Legends of the Early Church, Oxford University Press, 1996, σελ. 209-210

Αυτό σημαίνει ότι:

1. Ποτέ τα απόκρυφα δεν πήραν τη θέση στην εκκλησιαστική ζωή που εσύ αυθαίρετα ερμηνεύεις

2. Όσα δεν αποτελούσαν αιρετικά κείμενα, είχαν σαφή θέση, υποδεέστερη των κανονικών κειμένων, ως λαϊκά αναγνώσματα.

3.Η συγγραφή των αποκρύφων, δεν πρόσθεσε τίποτε σε όσα γνωρίζαμε ήδη από τα κείμενα και την παράδοση του 1ου αιώνα οπότε γράφτηκαν και τα ευαγγέλια.

Χαιρετίσματα...

Προφανώς ο νεοπαγανιστικός πλανήτης στον οποίο ζεις, σου έχει μπερδέψει το μυαλό σε ασύλληπτο βαθμό.

Μόνο ένας άσχετος θα έλεγε ότι ο Γιαχβέ των εβραίων και ο Θεός των Χριστιανών είναι ο ίδιος!!!!! Αυτές τις ηλιθιότητες π.χ., λένε μόνο οι Μάρτυρες του Ιεχωβά που αποτελούν ιουδαΐζουσα αίρεση.

Απορείς ε; Απορείς που την πάτησες...Είμαι σίγουρος γι αυτό. Το ίδιο απορούν και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά που δυστυχώς οι περισσότεροι είναι αγράμματοι και έρμαια της εταιρείας τους. Καλή ώρα, την ίδια εξάρτηση παρουσιάζεις εσύ από τον ...Δαυλό.

Δεν έχεις καταλάβει τι είναι αυτό στο οποίο επιτίθεσαι, παρόλα αυτά συνεχίζεις τις επιθέσεις στα τυφλά.

Επίσης γράφεις το απίστευτο:

- Εβραϊκό έθιμο η περιτομή του Χριστού!
- Χριστιανικό έθιμο το εβραϊκό Πάσχα!

Ασφαλώς τι σημαίνει "Φαινομενολογία της θρησκείας" μάλλον δεν σε έχει απασχολήσει. Είναι άλλωστε προφανές, μια και σύμφωνα με την παγανιστική απολογητική, αν κάποιος στην αρχαιότητα πλύθηκε, τότε ταυτόχρονα λέμε ότι ...βαπτίστηκε.

Είναι γνωστή η σύγχυση στις τάξεις των παγανιστών.

Για να δούμε όμως ποιες είναι οι επιστημονικές απαιτήσεις της φαινομενολογίας, παραθέτω σχετικές τοποθετήσεις, όπως αυτή του Αρχιεπίσκοπου Τιράνων Αναστασίου, ομοτίμου καθηγητή της Ιστορίας των Θρησκευμάτων, Πανεπιστημίου Αθηνών:

"Οι θρησκεία είναι οργανικό σύνολο και όχι άθροισμα παραδόσεων και λατρευτικών εθίμων. Ο κίνδυνος επιπόλαιης αναγνώσεως της φαινομενολογίας της θρησκείας έγκειται στην ταύτιση στοιχείων, που παρουσιάζονται και λειτουργούν σε διαφορετικά πλαίσια και συναρτήσεις. [...] Δεν μπορούμε να απομονώσουμε μερικά σημεία από τη διδασκαλία και τη λατρεία τους και να τα ταυτίσουμε με παρόμοιες εκδηλώσεις άλλων θρησκειών, για να διατυπώσουμε ωραίες και εύκολες θεωρίες." (Αναστασίου Γιαννουλάτου, Ιχνη από την αναζήτηση του υπερβατικού, σελ. 425-426)

Παρόμοια έχουν ειπωθεί από τον Καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας Burkert Walter:

"[...] βρίσκουμε παντού τα ίδια σχεδόν μοτίβα και θέματα. Αντί, λοιπόν, να εξετάσουμε μεμονωμένα μοτίβα, θα πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας σε πιο περίπλοκες δομές, στις οποίες η απλή σύμπτωση είναι λιγότερο πιθανή [...] (W. Burkert, Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός, η επίδραση της Ανατολής, Εκδ. Παπαδήμα, 2003, σ. 135)

Αυτές είναι και οι επιστημονικές απόψεις του καθ. Penglase Charles:

"Είναι πάρα πολύ εύκολο κάποιος να βιαστεί να βγάλει συμπεράσματα μετά από επιφανειακά παράλληλα μεταξύ διηγήσεων που δεν μπορούν πραγματικά να στηριχτούν μετά από μια πιο στενή διερεύνηση. Συνεπώς, τα παράλληλα πρέπει να περιέχουν στο υπόβαθρο παρόμοιες ιδέες και επίσης, για να ευσταθεί οποιαδήποτε εικασία επιρροής, απαιτεί τα παράλληλα αυτά να είναι πολυάριθμα, σύνθετα και λεπτομερή, με μια παρόμοια εννοιολογική χρήση [...][/i] (Ch. Penglase, Greek Myths and Mesopotamia, σ. 5-7)

Έτσι λοιπόν, η ισοπεδωτική ασχετίλα κάποιων παγανιστών αναφέρεται στην Περιτομή του Χριστού που εορτάζει η Ορθόδοξη Εκκλησία, ως ιουδαϊκό έθιμο!

Η "Περιτομή" φίλτατε αποτελεί ιουδαϊκό έθιμο. Απλώς η Περιτομή και ΜΟΝΟ ΑΥΤΗ.

Η "Περιτομή του Χριστού" ΔΕΝ αποτελεί Ιουδαϊκό έθιμο, γιατί ο θεός δεν είναι Ιουδαίος, ούτε Έλληνας, ούτε Γερμανός, παρά μόνο για τους ηλίθιους. Για την Ορθόδοξη Εκκλησία ο Χριστός είναι ο Θεός, και απλώς επιτρέπει στον εαυτό του να υποστεί την περιτομή, η οποία ασφαλώς καταδικάζεται απερίφραστα στην Καινή του Διαθήκη που μας παρέδωσε, ως εντελώς άχρηστη για τους Χριστιανούς!

Κατά τον ίδιο ανόητο τρόπο, αναφέρεις ως Χριστιανικό έθιμο το εβραϊκό Πάσχα!

Ο παγανιστικός οδοστρωτήρας, δεν μπορεί να διακρίνει ότι το Πάσχα των εβραίων, γιορτάζεται για να θυμίζει τις δύσκολες ημέρες παραμονής στην Αίγυπτο και την Έξοδο.

Το Πάσχα των Χριστιανών αποτελεί ανάμνηση της εκ νεκρών αναστάσεως του Θεού και Κυρίου Ιησού Χριστού, χαρίζοντας τη δυνατότητα της αιώνιας ζωής. Όπως λέει και ο Παύλος: "Και γαρ το Πάσχα ημών υπέρ ημών ετύθη Χριστός".

Άντε λοιπόν κούνα το κεφάλι σου πρώτα, και μετά έλα να μας πεις τα υπόλοιπα...Μια ματιά στους παραπάνω κανόνες της επιστήμης σχετικά με τα μοτίβα της φαινομενολογίας, θα σου δείξει ότι τους καταπάτησες όλους...

Τώρα, σχετικά με την έννοια Ιουδαιοχριστιανισμός, σύμφωνα με την παρακάτω ανάλυση, οι μόνες έννοιες που έχουν τη δυνατότητα να υπάρξουν είναι:

α. Ο Ιουδαϊσμός σαν θρησκεία) δηλ. Πίστη στον "Νόμο" και τίποτε άλλο

β. Ο Χριστιανισμός σαν θρησκεία) Πίστη στον Χριστό-Θεό Ιστορικά, Σωτηριολογικά & Εσχατολογικά, αποδοχή της "Π.Δ." υπό το πρίσμα της σωτηριολογίας του Χριστού.

γ. Ο Ιουδαιοχριστιανισμός σαν θρησκεία) Αυστηρή τήρηση των βασικών τουλάχιστον διατάξεων του Μωσαϊκού Νόμου στα πλαίσια του Χριστιανισμού. Δηλ. ΑΙΡΕΣΗ

Υπάρχουν τα εξής:

1. Οι Ιουδαίοι ως Κύριο όνομα) δηλ. οι εβραίοι, οι ισραηλίτες / οι πιστοί στον ιουδαϊσμό (αποδοχή μόνο του Γιαχβέ-Πατέρα)

2. Οι Χριστιανοί ως Κύριο όνομα), δηλ. όσοι πιστεύουν στον Χριστό-Θεό-Μεσσία-Σωτήρα-Σταυρωθέντα-Αναστάντα, ομοούσιο και τρισυπόστατο Τριαδικό θεό

3. Οι Ιουδαιοχριστιανοί ως Κύριο όνομα), δηλ. όρος με ιστορικό περιεχόμενο που αναφέρεται στους Χριστιανούς που προήλθαν από την ιουδαϊκή θρησκεία. Η χρήση του όρου έχει νόημα όταν περιγράφουμε την ιστορία των χρόνων της Καινής Διαθήκης. Είναι λογικό ότι κατά τη μεταποστολική εποχή, λόγω τής καταστροφής τών Ιεροσολύμων και της μετοίκησης της τοπικής Εκκλησίας, ο χριστιανισμός αναπτύχθηκε στον ελληνορρωμαϊκό κόσμο και έξω από αυτόν χωρίς να έχει ως κέντρο αναφοράς τα Ιεροσόλυμα. Από κει και πέρα ο μόνος όρος που έχει νόημα είναι "Χριστιανοί".

Επίσης, το #3, μπορεί να είναι όρος που αναφέρεται στους πιστούς στην αίρεση του Ιουδαιοχριστιανισμού.

4. Οι Εθνικοχριστιανοί ή "εξ εθνών Χριστιανοί", δηλ. όρος με ιστορικό περιεχόμενο που αναφέρεται στους πρώτους Χριστιανούς που προήλθαν από τους ειδωλολάτρες. Ο όρος μπορεί να έχει νόημα και μεταγενέστερα εφόσον μέσα στο Βυζάντιο υπάρχουν τέτοιες μετακινήσεις.

Επίσης συναντά με τους όρους με διαφορετική έννοια:

a. Το "Ιουδαϊκό" πιστεύω, δηλ. αναφορά σε ένα θέμα που που πρεσβεύει ο ιουδαϊσμός π.χ. η πίστη στους κανόνες του "Νόμου"

b. Το "Χριστιανικό" πιστεύω, δηλ. αναφορά σε ένα θέμα πρεσβεύει ο Χριστιανισμός π.χ. Η Τριαδικότητα

c. Το "Ιουδαιοχριστιανικό" πιστεύω, δηλ. αναφορά σε ένα θέμα που έχει προέλευση Ιουδαϊκή αλλά είναι αποδεκτό και από τους Χριστιανούς π.χ. Η Γραμμική αντίληψη του χρόνου. Στην περίπτωση αυτή, που τη συναντάμε σε έργα π.χ. φιλοσοφίας της θρησκείας όπου η σχετική αναφορά δεν είναι ιστορική, τότε ο όρος "Ιουδαιοχριστιανικός", δεν αναφέρεται στην αίρεση αλλά αναφέρεται σε κάτι που έχουν κοινό ο ιουδαϊσμός και ο χριστιανισμός.

ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΣ ΛΕΓΟΝΤΑΣ "ΙΟΥΔΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ", ΕΝΝΟΕΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΙΟΥΔΑΪΣΜΟ, ΤΟΤΕ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ ΑΙΡΕΣΗ. ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΟΥΔΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΠΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΙΟΥΔΑΪΣΜΟ ΩΣ ΑΙΡΕΣΗ, ΑΦΟΥ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΘΕΟ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ. Ο ΙΑΒΕ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΜΕ ΤΟΝ "ΙΑΒΕ" (ΑΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΟΥΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ ΤΕΤΡΑΓΡΑΜΜΑΤΟΥ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ) ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΡΑ ΜΕ ΤΗ ΝΥΧΤΑ. ΟΙ ΙΟΥΔΑΙΟΙ ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΑΝ ΤΗ ΝΕΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ Κ.Δ.

ΘΕΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ, ΠΟΥ ΑΣΦΑΛΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΕΒΡΑΪΚΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ, ΑΦΟΥ ΠΛΕΟΝ ΠΑΡΑΔΙΔΕΤΑΙ ΩΣ ΘΕΟΣ Ή ΚΥΡΙΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ.

ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ Ο ΙΑΒΕ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ "ΙΑΒΕ" ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΠΟΥ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ-ΙΑΒΕ, ΤΟΝ ΥΙΟ-ΙΑΒΕ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ-ΙΑΒΕ, ΤΗΝ ΟΜΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΙΡΕΤΗ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ.

ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΗΚΟΥΣΤΟ.

ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ ΛΟΙΠΟΝ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΘΕΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΙΣΤΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ.

Όλα τα παραπάνω δείχνουν ότι, οι αρχαιοχαρδαβελιστές, έχουν μαύρα μεσάνυχτα όλων των χρήσεων των σχετικών όρων. Αυτοί, όταν λένε ιουδαιοχριστιανισμός, το λένε με μια έννοια που δεν υφίσταται.

Η δυναμική και η εξάπλωση του Χριστιανισμού και το Μεσσιανικό-Εσχατολογικό του περιεχόμενο, τον διαφοροποιεί από τον Ιουδαϊσμό και τον ξεπερνά, μετατρέποντας τον ιουδαϊσμό σε αίρεση. Η αντίστροφη έννοια της χρήσης του "Ιουδαιοχριστιανισμός", δηλ. ο Χριστιανισμός που είναι "αίρεση" του ιουδαϊσμού, είναι μια έννοια που την εισάγουν μόνο αυτοί και την αποδέχονται μόνο αυτοί. Αν ήταν αλλιώς, η παγκόσμια βιβλιογραφία θα ήταν γεμάτη από τον ορισμό αυτό. Όμως, δυστυχώς γι αυτούς, τα πράγματα δεν είναι έτσι.

-