- Searl Effect - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Φιλικά
Tomcat

Λοιπον τωρα φιλτατε tomcat η αντιβαρυτητα του Searl ειναι η μετεωριση αντικειμενων με την ιονιση των ανωτερων κβαντικων πεδιων..!!!(Σε φωτισα...)

Με πιο απλα λογια...

...παρε τα βιβλια: Αντιβαρυτητα {ΑΡΧΕΤΥΠΟ}
Ελευθερη ενεργεια {ΑΡΧΕΤΥΠΟ}

Η SEG λοιπόν (Searl Effect Generator) είναι η μηχανή ελεύθερης ενέργειας (ουσιαστικά μια μαγνητική δίοδος) που έφτιαξε ο John Searl με την οποία κατάφερε να ηλεκτροδοτήσει ολόκληρο το σπίτι του! Υπ'όψιν ότι τελικά τον συλλάβανε με την αιτιολογία ότι εξαπατούσε τη δημόσια επιχείρηση ηλεκτρισμού της χώρας!!! Άκουσον άκουσον..

Η γεννήτρια επίσης υποτίθεται ότι μπορεί να δημιουργήσει φαινόμενα αντιβαρύτητας ικανά να εκτοξεύσουν δορυφόρο και διαστημόπλοια. Νομίζω μάλιστα ότι μια απο τις πρώτες SEG κατασκευές του εξαφανίστηκε στο διάστημα. Απογειώθηκε το σύστημα που λένε..

Αυτά για την ιστορία. Δεν αναφέρομαι σε τεχνικές λεπτομέρειες αλλά μπορείς να βρείς αρκετές πληροφορίες στο δίκτυο αλλά και στα βιβλία που έχεις παραγγείλει. Σου παραθέτω μερικές ιστοσελίδες που μπορούν να σε βοηθήσουν. Αλήθεια, τη σελίδα του John Searl την έχεις επισκεφθεί? Αν γίνεις μέλος έχει και Τομέα Κατασκευαστών για ανθρώπους δηλαδή που προσπαθούν να φτιάξουν μια SEG.

http://searleffect.com/
http://homepages.pathfinder.gr/mad191/gr/seg.html
http://www.geocities.com/ResearchTriangle/Lab/1135/searl.html

ΥΓ. Τι είπες? Ότι είσαι μικρός? Τα πρώτα του πειράματα - την πρώτη του SEG για την ακρίβεια - ο John Searl τα έκανε στα 14 του χρόνια!

~Γρηγόρης~

Once you were wild, don't let them tame you

Η συσκευη είναι μία μαγνητική δίοδος. Ο λόγος που δημιουργεί αντιβαρυτικά φαινόμενα είναι η αρητική φόρτιση στο εξωτερικοκέλυφος της. Ο Searl έχει κάνει πειραματικές δοκιμές στην βάση Edwards στην Αμερική. Τότε του είπαν από το Αμερικανικό Πεντάγωνο ότι δεν μπορούν να αξιοποιήσουν την συσκευή γιατί κανείς δεν θα μπορούσε να επιβιώσει μέσα σε αυτή. Οι επιταχύνσεις έφταναντα 28G's ενώ ένα σύγχρονο μαχητικό σε συνθήκες εμπλοκής δεν ξεπερνά τα 11. Βέβαια ο Searl απέδειξε μετά πως δεν υπάρχουν οι ίδιες αδρανειακές συνθήκες μέσα και έξω από την συσκευή τοποθετώντας ραδιενεργά φιαλίδια και θέτοντας σε πτήση την συσκευή με στροφές 90 μοιρών υπό πολύ υψηλες ταχυτητες. Τα μπουκάλια δεν είχαν καν κουνηθεί από τις θέσεις τους.
Είχε συσκευές σε τροχιά για περίπου δέκα χρόνια. Η πτήση με μια τέτοια συσκευή από Λονδίνο σε Νέα Υόρκη διαρκούσε 5 λεπτά. Ενώ από Λονδίνο σε Μελβούρνη Αυστραλίας διαρκούσε 20 λεπτά.
Οταν ο Searl έκανε τα πειράματα του στην γύρω περιοχή συνήθως τα ραδιόφωνα ξεκινούσαν μόνα τους καί οι κάτοικοι είχαν συνηθίσει να βλέπουν αθότυβους ιπτάμενους δίσκους στην περιοχή.

Αυτά για την ώρα.
Αν θέλετε περισσότερα ρωτήστε πιο συγκεκριμένα.

Ευχαριστώ.
Averrois

http://www.futurehorizons.net/grav.htm

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΠΡΟΙΟΝ
ΛΕΓΕΤΑΙ Hamel Generator Plans
ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΘΑ ΔΕΙΣ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΜΟΝΟ 30 $
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΕΡΙΤΙΝΟΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΕΙΣ ΑΦΟΥ ΘΕΣ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙΣ ΜΕ ΑΥΤΗ ΚΑΘ'ΕΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ.

Α... ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΕ ΠΑΡΩ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΜΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ. ΠΡΟΣΕΧΕ ΠΡΙΝ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ. ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΟΝ LINE ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΙΚΩΣ "ΚΑΚΟΙ" ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ
Θεωρητικά δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην θεωρία και την πράξη. Πρακτικά υπάρχει.

1. Study of Vacuum Energy Physics for Breakthrough Propulsion
Millis, Marc G.; Maclay, G. Jordan; Hammer, Jay; Clark, Rod; George, Michael; Kim, Yeong; Kir, Asit
NASA Center for AeroSpace Information (CASI)
NASA/CR-2004-213311; E-14771 , 20041001; October 2004
This report summarizes the accomplishments during a three year research project to investigate the use of surfaces, particularly in microelectromechanical systems (MEMS), to exploit quantum vacuum forces. During this project, we developed AFM instrumentation to repeatably measure Casimir forces in the nanoNewton range at 10 6 torr, designed an experiment to measure attractive and repulsive quantum vacuum forces, developed a QED based theory of Casimir forces that includes non-ideal material properties for rectangular cavities and for multilayer slabs, developed theoretical models for a variety of microdevices utilizing vacuum forces, applied vacuum physics to a gedanken spacecraft, and investigated a new material with a negative index of refraction.
http://ntrs.nasa.gov/archive/nasa/casi.ntrs.nasa.gov/20040171927_2004178265.pdf

2. Prospects for Breakthrough Propulsion From Physics
Millis, Marc G.
NASA Center for AeroSpace Information (CASI)
NASA/TM-2004-213082; E-14560; 2004 Conference on Evolvable Hardware, Seattle, WA, United States, 24-26 Jun. 2004 , 20040501; May 2004
'Space drives', 'Warp drives', and 'Wormholes:' these concepts may sound like science fiction, but they are being written about in reputable journals. To assess the implications of these emerging prospects for future spaceflight, NASA supported the Breakthrough Propulsion Physics Project from 1996 through 2002. This Project has three grand challenges: (1) Discover propulsion that eliminates the need for propellant; (2) Discover methods to achieve hyper-fast travel; and (3) Discover breakthrough methods to power spacecraft. Because these challenges are presumably far from fruition, and perhaps even impossible, a special emphasis is placed on selecting incremental and affordable research that addresses the critical issues behind these challenges. Of 16 incremental research tasks completed by the project and from other sponsors, about a third were found not to be viable, a quarter have clear opportunities for sequels, and the rest remain unresolved.

3. NASA Breakthrough Propulsion Physics Program
Millis, Marc G.
NASA Center for AeroSpace Information (CASI)
NASA/TM-1998-208400; E-11231; NAS 1.15:208400; Realistic Near-Term Advanced Scientific Space Missions, Aosta, Italy, 29 Jun. - 1 Jul. 1998 , 19980601; Jun. 1998
In 1996, NASA established the Breakthrough Propulsion Physics program to seek the ultimate breakthroughs in space transportation: propulsion that requires no propellant mass, propulsion that attains the maximum transit speeds physically possible, and breakthrough methods of energy production to power such devices. Topics of interest include experiments and theories regarding the coupling of gravity and electromagnetism, vacuum fluctuation energy, warp drives and worm-holes, and superluminal quantum effects. Because these propulsion goals are presumably far from fruition, a special emphasis is to identify affordable, near-term, and credible research that could make measurable progress toward these propulsion goals. The methods of the program and the results of the 1997 workshop are presented. This Breakthrough Propulsion Physics program, managed by Lewis Research Center, is one part of a comprehensive, long range Advanced Space Transportation Plan managed by Marshall Space Flight Center.
http://ntrs.nasa.gov/archive/nasa/casi.ntrs.nasa.gov/19980201240_1998248811.pdf

4. Prospects for a breakthrough in field-dependent 'propulsion'
Holt, A. C.
NASA Center for AeroSpace Information (CASI)
AIAA PAPER 80-1233; Joint Propulsion Conference, Hartford, CT, June 30-July 2, 1980 , 19800601; Jun 1, 1980
If sufficient justification exists to start the development of a field physics laboratory, attention might well be given to the development of two advanced types of field-independent propulsion systems. These are gravimagnetic systems and field resonance systems. The first are multipurpose propulsion systems employing the 'gravitational' effects of coherent electromagnetic energy configurations. The second are deep-space propulsion systems which artificially generate an energy pattern that matches precisely, or resonates with, a virtual pattern associated with a distant space-time point. A new model of space-time/field interactions is used in the present paper to describe the potential characteristics of electromagnetic/gravitational field interactions and the performance capabilities of these two propulsion systems.

ΥΓ: φιλε efetzis αν θελεις μπορουμε να συνεχισουμε την συζητηση μας εδω..

Τίτλος:

Η επίδραση του μαγνητικού πεδίου στο βαρυτικό.

Εισαγωγή:

Από μικρό παιδί μου προκαλούσε το ενδιαφέρον και το ερώτημα τι είναι η βαρύτητα και τι είναι αυτό που την προκαλεί. Αυτή η παράξενη και ισχυρότατη δύναμη που κυριεύει ολόκληρο το σύμπαν. Που οργανώνει, βάζει σε τροχιά τους πλανήτες και τους γαλαξίες και πολλά άλλα.
Μέσα από την αναζήτηση μου για να απαντήσω στο ερώτημα αυτό κατέληξα στο ενδιαφέρον θέμα της αντιβαρύτητας.
Πολλοί ερευνητές από διάφορα μέρη του κόσμου επιβεβαίωσαν με τα πειράματα τους τον συσχετισμό που υπάρχει ανάμεσα στην βαρύτητα και στα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα. Φαίνεται όμως ότι δεν ήταν πρώτοι που ασχολήθηκαν με το θέμα. ¨Έχουν βρεθεί αρχαία χειρόγραφα και επιγραφές με ιερογλυφικά, που περιγράφουν τα κατασκευάστηκα στάδια διάφορων ιπτάμενων μηχανών. Κάποια από αυτά βρέθηκαν στις πυραμίδες, άλλα στην Ινδία και άλλα στην Ελλάδα. Μερικά από αυτά είναι μάλιστα, χρονολογημένα από το 3.000 π.χ.

Αλλά για να προχωρήσουμε παρακάτω θα πρέπει να δώσουμε τον ορισμό.

Ορισμός:

Αντιβαρύτητα είναι το φαινόμενο κατά το οποίο επιτυγχάνουμε τον μετεωρισμό ενός σώματος χωρίς την εφαρμογή του νόμου δράσεις αντιδράσεις του Νεύτωνα. Για παράδειγμα ο πύραυλος για να εκτοξευτεί αλλά και κατά την πτήση του εκτοξεύει με πίεση τα καυσαέρια πίσω του για να κινηθεί προς την αντίθετη κατεύθυνση, παρόμοια εκμεταλλεύονται τον νόμο και οι πτέρυγες του ελικοπτέρου. Αυτό θα μπορούσαμε να το παρερμηνεύσουμε λέγοντας ότι η μετεώριση του μαγνητικού τρένου είναι αντιβαρύτητα. Με άλλα λόγια το μαγνητικό τρένο δεν θα μπορούσε να κινηθεί χωρίς τις μαγνητικές ράγες. Αν όμως το τρένο μπορούσε να κινηθεί χωρίς τις μαγνητικές ράγες τότε πράγματι θα είχαμε φαινόμενο αντιβαρύτητας. Θυμηθείτε τους ιπτάμενους δίσκους.
Τελειώνοντας και ξεκαθαρίζοντας τα πράγματα αντιβαρύτητα είναι μια βαρύτικη δύναμη που
το διάνυσμα της κατευθύνσεις των δυναμικών γραμμών της είναι αντίστροφο. Δηλαδή όχι προς το σώμα αλλά από το σώμα και πέρα (βλ. εικόνες)


Με τον μετεωρισμό ενός σώματος δημιουργούμε το ίδιο περίπου φαινόμενο με την άπωση και μετεωρισμό δύο μαγνητών αλλά με την βασική διαφορά ότι εδώ μιλάμε για βαρυτικές δυνάμεις. Πεδίο είναι ένας χώρος μέσα στον οποίο αναπτύσσονται δυνάμεις οποιεσδήποτε
μορφής και ισχύος είτε είναι μαγνητικές η βαρυτικές τοποθετώντας πάντα το κατάλληλο υπόθεμα.

Υπόθεση:

Γύρο από το θέμα της αντιβαρύτητας υπάρχουν πολλές θεωρίες τις οποίες έχω μελετήσει. Υπάρχουν όμως πολλές ασάφειες και κενά. Έτσι μετά από πολύ σκέψη και έρευνα κατέληξα σε μία δικιά μου, που έχω την πεποίθηση ότι είναι σωστή.
Η λογική και το σκεπτικό μου ήταν το εξής:Γύρο από μια μάζα συναντάμε βαρυτικό πεδίο, γύρο από έναν μαγνήτη επίσης υφίσταται πεδίο αλλά μαγνητικό. Τι κοινό έχουν αυτά τα δύο; Ίσος τότε για να δώσουμε μια ολοκληρωμένη και σωστή απάντηση να χρειαστεί να ανατρέξουμε στην κβαντική θεωρία, στην οποία υπάρχει ο ισχυρισμός ότι τα ηλεκτρόνια δεν είναι μικροσκοπικές μπαλίτσες που περιστρέφονται γύρο από τον πυρήνα αλλά παλμοί με την μορφή νέφους. Αυτό που συμβαίνει στα άτομα ενός μαγνήτη και ποιο συγκεκριμένα στα ηλεκτρόνια του είναι προσανατολισμένος παλμός ηλεκτρονίων.

¨Έτσι δημιουργείτε το προσανατολισμένο πεδίο με τους δύο πόλους τον βόρειο και τον νότιο. Γιατί διαφορετικά αν παλμός αυτός ήταν άτακτος το πεδίο που θα δημιουργούσε το κάθε ηλεκτρόνιο θα αλληλοαναιρούνταν οπότε θα είχαμε συνιστάμενο πεδίο μηδέν. Φανταστείτε την χορδή μιας κιθάρας η οποία πάλετε μέσα στον χώρο στον οποίο υπάρχει αέρας (απαραίτητη προϋπόθεση). Κατά αυτόν τον τρόπο το ηχητικό κύμα, (βλ. εικόνα)

πυκνώματα και αραιώματα αέρα δηλαδή, μπορεί να προκαλέσει για παράδειγμα την ρυτίδωση της επιφάνειας του νερού που περιέχετε σε κάποιο δοχείο. Παρόμοια και με έναν ηλεκτρομαγνήτη, αν τον τοποθετήσουμε κάτω από ένα χαρτόνι στο οποίο έχουμε απλώσει ρινίσματα σιδήρου, τα ρινίσματα θα διαταχθούν σύμφωνα με τις δυναμικές γραμμές του πεδίου. Αν το δοχείο με το νερό η το χαρτόνι με τα ρινίσματα σιδήρου ήταν μακριά από τις πηγές διέγερσης τους τα παραπάνω φαινόμενα δεν θα συνέβαιναν. Γιατί τα περιγραφέντα αντικείμενα θα ήταν έξω από το πεδίο οπότε δεν θα μπορούσαν να επιδράσουν πάνω τους δυνάμεις.
Κατά συνέπεια λιπών ότι πάλετε δημιουργεί γύρο του πεδίο. Σύμφωνα με την κβαντική θεωρία όλα είναι παλμός, άρα καταλήγουμε ότι όλα σχηματίζουν γύρο τους πεδίο.
Επειδή η κίνηση αυτή τις περισσότερες φορές είναι άτακτη οπότε το συνιστάμενο πεδίο είναι μηδέν.
Αναφέραμε ότι όλα είναι παλμός, ανάλογα τώρα με το τι πάλετε συχνότητα και το spin του (Στροφές γύρο από τον άξονα του.) και σε τι κατεύθυνση, εμφανίζετε και το ανάλογο πεδίο οποιοδήποτε και αν είναι αυτό. Παρόμοια και η βαρύτητα θα πρέπει να είναι κάποιου είδους παλμός συγκεκριμένης μορφής. Δεν θα πρέπει να είναι κάποια εξαιρετική περίπτωση γιατί η βαρύτητα ασκείται σε όλα τα σώματα παντός φύσεως. Συνεχίζοντας τον συλλογισμό μας καταλήγουμε στο ότι η αιθερική δόνηση η παλμός που την κάνει να εμφανίζετε γύρο από τα σώματα είναι θέση ισορροπίας.
Κάπου εδώ θα ήθελα να σημειωθεί, ότι σε μια αεροπορική εταιρία και συγκεκριμένα στην Lufthansa υπάρχει ένα σύστημα το οποίο καταστρέφει τον ενδεχόμενο θόρυβο των μηχανών του αεροσκάφους. Ένας εσωτερικός ήχος καταστρέφει τον εξωτερικό θόρυβο αραιώνοντας τα πυκνώματα και πυκνώνοντας τα αραιώματα του ηχητικού κύματος. Οπότε δεν ακούγεται τίποτα.
Ίσως με έναν παρόμοιο τρόπο να καταφέρουμε να νικήσουμε την βαρύτητα! Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται γιατί δεν γνωρίζουμε την καβαντοσυχνότητα της βαρύτητας και επόμενος ούτε και της αντιβαρύτητας οπότε δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε

κάποιο μηχάνημα με το οποίο να καταργήσουμε το τοπικό πεδίο βαρύτητας. Το αντίθετο όμως έχουν απόδειξη πρόσφατες έρευνες πάνω στο θέμα αυτό.
Επιστήμονες κατάφεραν το ακατόρθωτο. Να αντιστρέψουν την βαρύτητα! ¨Ένας από αυτούς τον οποίο θαυμάζω είναι ο John Roy Robert Searl κατασκεύασε μια αντιβαρύτικη μηχανή γνωστή ως Searl Effect Generator (Γεννήτρια Φαινομένου Searl) αλλά μια τέτοια κατασκευή απαιτεί γνώσεις μαθηματικών καθώς και δυσεύρετα υλικά όπως νεοδύμιο, νάιλον εξήντα-έξη και αλλά.

Ένας ερευνητής όμως δεν ήταν ούτε καν φυσικός ήταν ένας απλός ξυλουργός από την Αμερική. Αλλά εμπνεόμενος από μια δυνατή απόκρυφη εμπειρία του κατάφερε να κατασκευάσει μια βαρυτομαγνητική μηχανή. Με μια σχετικά απλή κατασκευή η οποία μου κίνησε το ενδιαφέρον για την απλότητα της. Το όνομα αυτού του θαυμαστού ανθρώπου είναι David Hamel.

Προσδιορισμός Τίτλου:

Μελετώντας τα σχέδια και τα διαγράμματα που εύρισκα στο internet σχετικά με την μηχανή του Hamel κατέληξα στο ότι το παλλόμενο μαγνητικό πεδίο που δημιουργούσαν οι ταλαντευόμενοι μαγνήτες επηρεάζει την ένταση του τοπικού πεδίου βαρύτητας. Κατά συνέπεια
κατέληξα στον τίτλο της έρευνας μου πάνω σε αυτό: Η επίδραση του μαγνητικού πεδίου στο βαρύτικο.

Κατασκευή

Ο David Hamel στο αρχικό του πείραμα χρησιμοποίησε για θωράκιση το περίβλημα ενός βαρελιού σαράντα-πέντε γαλονιών ενώ εγώ για την κατασκευή μου που είναι σε πολύ μικρότερη κλίμακα τον κάδο σκουπιδιών που χρησιμοποιούμε για τα γραφεία. Η όλη κατασκευή είναι πολύ απλή. Μπορεί να περιγραφεί ως ένα βαρέλι (βλ. εικόνα σελ. 6) μέσα στο οποίο ισορροπούν σε απωστηκά μαγνητικά πεδία (Α) και (Λ) τρεις αντεστραμμένοι κώνοι, ίσοι μεταξύ τους και ο ένας μερικός μέσα στον άλλο (Κ). Ο κάθε κώνος είχε στο χείλος του μια σειρά από μαγνήτες δημιουργώντας έναν δακτυλίδιοειδή μαγνήτη (Λ). Γύρο από το χείλος του κάθε κώνου υπάρχει επίσης ένας δακτυλιοειδείς μαγνήτης (Α) σε άπωση με τον προηγούμενο κατασκευασμένος και
αυτός με την σειρά του από πολλούς μικρότερους μαγνήτες.
Για την κατασκευή του ο Hamel χρησιμοποίησε ζάντες ποδηλάτου για να στηρίξει τους αλουμινένιους κώνους του και έδεσε στο χείλος τους μαγνήτες με μονωτική ταινία. Μετά τοποθέτησε την όλη διάταξη μέσα σε ένα αμερικάνικο βαρέλι σαράντα-πέντε γαλονιών. Στην εσωτερική επιφάνια του οποίου υπήρχαν επίσης δακτυλιοειδείς μαγνήτες, ευθυγραμμισμένοι με τους μαγνήτες των κώνων και σε άπωση με αυτούς. Με τον τρόπο αυτόν οι κώνοι αιωρούνταν μέσα σε αντιτιθέμενα μαγνητικά πεδία του χείλους των κώνων και του βαρελιού. Ο πάνω κώνος έφερε στο κέντρο του έναν τοροειδή μαγνήτη (Θ) (Σχήματος λουκουμά) ο οποίος ήταν σε άπωση με έναν πάνω από αυτόν παρόμοιο μαγνήτη (Η) και τοποθετημένο πάνω σε έναν κοχλιοφόρο άξονα (Ζ) στο κέντρο του καπακιού του βαρελιού. Ο τελευταίως κάτω κώνος ακουμπούσε με την κορυφή του (Β) πάνω σε μια κινητή βάση (Γ).

Αυτή έφερε από κάτω της έναν τοροειδή μαγνήτη (Δ) και ήταν σε έλξη με έναν επίσης τοροειδή μαγνήτη (Ε), πάνω σε μια σταθερή βάση, Σύμφωνα με τον Hamel το χαλύβδινο κέλυφος, βαρέλι η κύλινδρος είναι πολύ σημαντικό γιατί << παγιδεύει >> με κάποιον τρόπο τις παραγόμενες μαγνητικές ενέργειες και η μαγνητική συμπίεση μέσα στο βαρέλι είναι και μόνο ικανή να παράγει τα παρατηρούμενα ενεργειακά φαινόμενα. Χωρίς το βαρέλι δεν μπορεί να σχηματιστή το απαραίτητο πεδίο και η συσκευή δεν θα λειτουργήσει.

Ο Hamel αφού βεβαιώθηκε ότι όλα ήταν ευθυγραμμισμένα και σωστά βίδωσε το καπάκι του βαρελιού. Στο κέντρο του τοποθέτησε έναν κοχλιοφόρο άξονα (Ζ) με τον μαγνήτη (Η).Γύρισε τον κοχλία (Ζ) με αποτέλεσμα ο μαγνήτης (Η) να πλησίαση τον ομώνυμο μαγνήτη (Θ).Με αυτόν τον τρόπο μια ανατρεπτική κίνηση λόγο των απόστικων πεδίων έκανε τους αιωρούμενους κώνους να ταλαντωθούν. Με μια κυκλική κίνηση, σε μία περιορισμένη διαδρομή, σε μια διαρκώς αυξανόμενη ταχύτητα.
Σύντομα μετά το κλείσιμο του βαρελιού και λόγο της αργοπορίας τις ώρας ο Hamel και η γυναίκα του έπεσαν να κοιμηθούν. Γιατί δεν συνέβαινε τίποτα το σπουδαίο εκτός από ένα απαλό βουητό.

Γρήγορα όμως ξύπνησαν από ένα δυνατό κρότο που τον ακολούθησε μια αμυδρή κόκκινη λάμψη, σαν φωτιά από το δωμάτιο που ήταν το βαρέλι. Ο Hamel γρήγορα ανακάλυψε ότι το βαρέλι του είχε εκραγεί και διασκορπιστεί σε κομμάτια. Περαιτέρω πειράματα του Hamel με την ίδια συσκευή που ανακατασκεύασε παρήγαγαν ασυνήθιστα ενεργειακά φαινόμενα.
Διαβάζοντας και μελετώντας όλα αυτά αποφάσισα να επαναλάβω και εγώ το πείραμα του David Hamel αλλά σε μικρότερη κλίμακα. Για την κατασκευή μου χρησιμοποίησα για διαμαγνητική θωράκιση τον κάδο σκουπιδιών που έχουμε για τα γραφεία. Προσπάθησα να βρω και βρήκα έναν κάδο χωρίς προεξοχές, η κάτι τέτοιο για να μην παραμορφώνετε το πεδίο. Για μαγνήτες βρήκα από αυτούς που βιδώνουμε στις ντουλάπες. Οι πόλοι τους ήταν διαμήκεις και όχι εγκάρσιοι πράγμα που τους έκανε καταλληλότερους για την δουλειά που τους ήθελα. Από αυτούς χρησιμοποίησα εκατόν-δεκαοκτώ. Οι κώνοι σε όσες κατασκευές είδα ήταν από αλουμίνιο. Που θα έβρισκα φύλα αλουμινίου, αναρωτήθηκα. Μέχρι την στιγμή που το μάτι μου έπεσε σε ένα αλουμινένιο κουτάκι αναψυκτικού. Και η ιδέα δεν άργησε να λάμψη στο μυαλό μου.
Ξεκίνησα την κατασκευή των κώνων ως εξής. Μέτρησα το πλάτος ενός μαγνήτη και το μήκος του. Ύστερα υπολόγισα το μήκος του κύκλου του κώνου. Κατόπιν έκοψα δυο λουρίδες μακετόχαρτου με τις προηγούμενες διαστάσεις και κόλλησα πάνω τους, τους μαγνήτες με μονωτική ταινία έτσι ώστε όλοι οι βόρειοι να << κοιτούν >> προς τα απάνω. Και αφού τελείωσα με την διαδικασία αυτήν ένωσα τις δύο άκρες. Το ίδιο έκανα και με την δεύτερη λουρίδα μόνο που κόλλησα τους μαγνήτες με τους βόρειους να << κοιτούν >> προς τα κάτω. Είχα με αυτόν τον τρόπο δύο ίδιους και αρκετά μεγάλους δακτυλιοειδείς μαγνήτες με αντίστροφους πόλους. Έφτιαξα και ένα πλαίσιο ώστε να στηρίζονται οι δύο δακτυλιοειδείς μαγνήτες στην θέση τους.

Το μόνο πράγμα που έμενε να φτιάξω ήταν η κινητή βάση. Μετά από πολύ σκέψη και πειραματισμό σκεφτικά να χρησιμοποιήσω για << κούπες >> τον πυθμένα έξη αλουμινένιων κουτιών. ¨Έκοψα δύο αρκετά μεγάλα ισόπλευρα τρίγωνα με στρογγυλεμένες γωνίες. Και ύστερα τοποθέτησα πάνω τους με ισχυρή κόλα σε ίσες μετάξι τους αποστάσεις τις << κούπες >> και ανάμεσα τους απαραίτητους για την λειτουργία μαγνήτες. Μέσα στις κούπες έβαλα και από μία αρκετά μεγάλη μπίλια (βλ. εικόνα)

Βάζοντας το ένα τρίγωνο πάνω στο άλλο σε στιλ << σάντουιτς >> κατάφερα αυτό ακριβώς που ήθελα. Η μαγνήτες οι οποίοι ήταν σε έλξη κεντράριζαν την κινητή βάση χωρίς όμως να της στερούν την δυνατότητα να κινείται αφού η κατασκευή με τις μπίλιες της επέτρεπε να γλιστράει σχετικά εύκολα. Σκέφτηκα επίσης ότι αν ανοιχτούν τρύπες εξαερισμού θα επιτρέπουν στην συσσωρευμένη μαγνητική ενέργεια να διαφύγει μερικός αποφεύγοντας έτσι το εκρηκτικό στάδιο.

Λειτουργία:

Συνομιλώντας στο internet πολλές ώρες με τον Chris Hughes (Μέλος της ομάδας συζήτησης για την τεχνολογία του Hamel) στο διαδίκτυο καταλήξαμε στα παρακάτω συμπεράσματα για την λειτουργία της μηχανής.

Πρώτο στάδιο : Μαγνητική Πόλωση.

Όταν μια σιδερένια ράβδος κινείτε μέσα ένα μαγνητικό πεδίο τα άτομα τις πολώνονται. Τα αρνητικά φορτισμένα ηλεκτρόνια κινούνται προς μια κατεύθύνση αφήνοντας τα θετικά φορτισμένα σωματίδια πίσω τους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την παραγωγή μιας περίσσιας
αρνητικού φορτίου στη μια άκρη και μιας περίσσιας θετικού φορτίου στην άλλη. (Το φαινόμενο της πόλωσης συμβαίνει επίσης και στα διηλεκτρικά η << μονωτές >> ένα από τα οποία είναι ο συνηθισμένος σιιδηρομαγνήτης.)
¨Όταν δυο μαγνήτες απωθούνται μετάξι τους τείνουν να πολώσουν ο ένα τον άλλον. Έτσι υπάρχει μια μετατόπιση ηλεκτρονίων μέσα στο ίδιο το μαγνητικό υλικό. Αυτό που έχει ενδιαφέρον με τους αντιτιθέμενους μαγνήτες είναι ότι εμφανίζονται θετικά ιόντα. (Το πρόβλημα

είναι ότι δεν υπάρχουν πολλά από αυτά, ότι περιορίζονται μέσα στο ίδιο το μαγνητικό υλικό, ότι δεν κινούνται και μόλις σταματήσεις τους μαγνήτες αυτά παύουν να υπάρχουν). Πώς θα μπορούσαμε να παρακάμψουμε αυτά τα προβλήματα.

Δεύτερο στάδιο : Η δίοδος.

Στην ηλεκτρονική η δίοδος είναι μια συσκευή που (Εξαιτίας τον φυσικών ιδιοτήτων των υλικών από τα οποία αποτελείτε.) επιτρέπει την ροή των ηλεκτρονίων προς μια μόνο κατεύθυνση. Δεν θα ήταν λιπών σπουδαίο αν μπορούσαμε να την προσαρμόσουμε σε μια συσκευή με αντιτιθέμενους μαγνήτες σαν και αυτή του David Hamel ; Αυτή θα εμπόδιζε τα ηλεκτρόνια να κυλήσουν πάλη πίσω στους μαγνήτες και θα τους κρατούσε πολωμένους έτσι ακριβώς όπως τους θέλουμε ! Αυτό φαίνετε να έχουν ανακάλυψη ο Sear με την S.E.G. και ο Hamel με την 45GD έναν απλό τρόπο για να δημιουργούν το φαινόμενο μιας μαγνητικής διόδου χρησιμοποιώντας σίδηρο και αλουμίνιο. Και στις δύο μηχανές υπάρχει ένα στρώμα μαγνήτη μετά σιδήρου και αλουμινίου.
Αυτά καταλήξαμε ότι δουλεύουν ως εξής : Τα ηλεκτρόνια πολωμένα προσπαθούν απεγνωσμένα να διαφύγουν από την μια άκρη. Μπορούμε να τα βοηθήσουμε σε αυτό προσαρτώντας ένα στρώμα σιδήρου, ο οποίος άγει πολύ καλά τον ηλεκτρισμό και δίνη ένα δρόμο στα ηλεκτρόνια να διαφύγουν από τον μαγνήτη. Όπως περιγράφθηκε ο σίδηρος μπορεί να πολωθεί υπό την επίδραση ενός μαγνητικού πεδίου και ενεργεί κατά αυτόν τον τρόπο σαν μια δεξαμενή περίσσιας ηλεκτρονίων. Εάν προσθέσουμε τώρα και ένα στρώμα αλουμινίου αυτό θα δώσει έναν περαιτέρω δρόμο στα ηλεκτρόνια να διαφύγουν μακριά από τον μαγνήτη.
Αλλά αυτήν την φορά υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά. Το αλουμίνιο είναι διαμαγνητικό, το οποίο σημαίνει δραστικά και πρακτικά ότι δεν θα πολωθεί από την επίδραση του μαγνητικού πεδίου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ότι όταν ένα ηλεκτρόνιο βρεθεί μέσα στο αλουμίνιο δεν θα επηρεάζετε από της επιδράσεις της πόλωσης, και επομένως θα έχει την τάση να παραμείνει εκεί. ¨Αν οι μαγνήτες εντείνονται χαλαρώνουν και επανεντείνονται, συνεχώς τότε θα πολωθούν όσο μπορούν. Τα ηλεκτρόνια που μπορούν πρακτικά απομακρυνθεί, θα έχουν απομακρυνθεί. Τι θα συμβεί λοιπόν όταν αυτή η διαδικασία συνεχισθεί ;

Τρίτο στάδιο : Ηλεκτροστατική κατάρρευση.

Αν διαδικασία συνεχιστεί , τότε το μαγνητικό υλικό θα κατάρρευση ηλεκτροστατικά. Αυτό σημαίνει ότι το ένα άκρο του μαγνήτη έχει τόση έλλειψη ηλεκτρονίων που αναγκάζεται να ξηλώσει ηλεκτρόνια από τα άτομα του αέρα. Αν οι μαγνήτες συνεχίσουν να ταλαντώνονται ,τότε όλο και περισσότερα ηλεκτρόνια θα απομακρυνθούν από τον αέρα παράγοντας ελεύθερα θετικά ιόντα φορτισμένου αέρα.
Μόλις οι μαγνήτες αρχίσουν να καταρρέουν μια πλημμύρα ηλεκτρονίων θα ρεύση από τα περιγραφέντα στρώματα και θα διαφυγή τελικά από το αλουμίνιο μέσα στον αέρα για να επανασυνδεθεί με την μάζα των θετικών ιόντων που δημιουργούνται μετάξι των μαγνητών.
Στην ενδιαφέρουσα συζήτηση μας παρεβρέθησε και ο Niles Rognenud ο οποίος έθεσε την άποψη στο ότι η κίνηση θετικών ιόντων είναι πυγή αντιβαρύτητας. Αλλά αν αυτό είναι σωστό τότε γιατί στα περισσότερα πειράματα που εμφανίζουν κινούμενα ιόντα δεν σημειώνετε καμία ελάττωση του τοπικού πεδίου βαρύτητας ; Αυτό λειτουργεί με την μηχανή του Hamel (45GD) και του Searl (S.E.G.) γιατί όχι και αλλού. Σκεφτικά πολύ για αυτό και νομίζω πως έχω την απάντηση. Τα θετικά ιόντα πρέπει να έχουν ορμή για να δημιουργήσουν το πεδίο αντιβαρύτητας. Αλλά αν τα κινήσουμε απλώς τριγύρω οπός προτείνει ο Niles Rognenud παίρνουμε απογοητευτικά αποτελέσματα η απάντηση είναι να τα περιστρέψουμε.

Εμπειρία :

Ο David Hamel στο δικό του πείραμα χρησιμοποίησε τρεις κώνους. Ενώ εγώ δύο, επειδή δεν μπόρεσα να κάνω την συσκευή να δουλέψει με απωστικούς μαγνήτες στην κορυφή.(ίσως επειδή οι κώνοι ήταν δυο και δεν σχημάτιζαν σωστά την ισοτοπική γραμμή κατά την κίνηση τους.) Κατά αυτόν τον τρόπο πήρα την απόφαση να θέσω σε κίνηση τον πάνω κώνο με ένα μοτέρ. Με αυτήν την επέμβαση που έκανα μπορούσα να ελέγχω τις στροφές των κώνων όποτε αν κάτι δεν πήγαινε καλά να μπορούσα να σταματήσω την μηχανή.
¨Όταν ξεκινάς να κάνεις την πρώτη σου δοκιμή πρέπει να είσαι βέβαιος ότι όλα μέχρι και την ποιο μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια θα λειτουργήσουν σωστά. Γιατί πολλές φορές διαπίστωσα ότι οι κώνοι ακόμα και γυρνώντας τους με τα χέρια η κολλούσαν στα δαχτυλίδια πηγαίνοντας από κάτω η σηκώνονταν και έβγαιναν από την θέση τους.
Είναι σίγουρο πως θα ξοδέψεις αρκετό χρόνο γυρνώντας την με τα χέρια σου και << ίσος >> πάλη να μην καταφέρεις τίποτα χρειάζεται πίστη, υπομονή και επίμονη . Γιατί αν η όλη υπόθεση ήταν εύκολη θα την είχε κάνει ο καθένας, και αυτή η τόσο παλιά τεχνολογία και τεχνογνωσία θα
θα ήταν ευρέως γνωστή και θα είχε επιβίωση ανά τις χιλιετίες. Αλλά και ακόμα και αν αυτή η τεχνολογία είχε κάποιες εφαρμογές, σίγουρα λόγο της φύσης της να μην προσφερθεί τόσο εύκολα στο ευρύ κοινό και στην μέση νοημοσύνη για πολλούς και ευνόητους λόγους.

Σκοπός της ερευνάς:

Σκοπός της έρευνας είναι να κατανοηθούν τα βαρυτομαγνητικά φαινόμενα. Ο συσχετισμός της βαρύτητας με τον μαγνητισμό. Με ποιο τρόπο συμβαίνει αυτό και γιατί. Οι μεταβλητές ήταν : η ταχύτητα περιστροφής των κώνων σε σχέση με το ηλεκτροστατικό φορτίο και όλα αυτά σε συνάρτηση με την ελάττωση του βάρους.

Αποτελέσματα :

Η συσκευή λειτούργησε αλλα η ερευνα δεν ολοκληρώθηκε γιατι τα παραγομενα πεδία και μαγνητικές επηδράσεις της μηχανής δεν επέτρεψαν να συλλέξω τα στοιχεία και τις μεταβλητές που χρειαζόμουν για την έρευνα.

Βιβλιογραφία :

Το χρονικό του χρόνου Steffen Hal kin
Αντιβαρύτητα Δημήτρης Ευαγγελόπουλος
Ελεύθερη ενέργεια η επόμενη πλανητική επανάσταση Γιώργος Στάμκος

Διευθύνσεις στο internet

-------------------------

Somewhere I belong . . .

-------------------------