- ο ανθρωπος της διπλανης πορτας - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
εχω διαβασει πολλα βιβλια τρομου και εχω δει πολλα θριλερ, αλλά το πιο τρομακτικο πλασμα το ανακαλυψα στις ειδησεις: τον ανθρωπο της διπλανης πορτας
θα ελεγε κανεις σε πρωτη αναγνωση, οτι ειναι το πιο τρομακτικο πλασμα γιατι ειναι υπαρκτο και μη αναγνωρισιμο ως επικινδυνο, μεχρι να αποκαλυφθει
οντως, ετσι ειναι, αλλά αυτο που πραγματικα μας τρομαζει ειναι το κτηνος που κρυβει μεσα του ο "κοινος" ανθρωπος
αυτο που τον κανει ξαφνικα να σκοτωνει με μπουνιες και κλωτσιες μια κοπελα στις τουαλετες της καφετεριας επειδη τον απεριψε, να σκοτωνει αυτην που τον πηρε ωτοστοπ για να δει πως ειναι το να σκοτωνεις, να σκοτωνει 5 ατομα με την καραμπινα, να βιαζει ανηλικα αγορακια, να μαχαιρωνει την γειτονισα του μεχρι να στραβωσει το μαχαιρι, κτλ, κτλ (ολα φρεσκα)
φυσικα υπαρχει παντα το απαραιτητο ψυχολογικο μπακραουντ ως αιτία, και μια αφορμη, αλλά ποιος γνωριζει αν το οτι ο σκυλος του λυθηκε για πρωτη φορα και κατουρησε στον κηπο του γειτονα, ή παρκαρε για πρωτη φορα εξω απο το σπιτι του γειτονα, ηταν η σταγονα που ξεχειλισε το ποτηρι για κεινον και θα τον κανει να βγει με τις πυτζαμες και το κουζινομαχαιρο?
ο Αρχων του Τρομου, ο ανθρωπος της διπλανης πορτας, ο ανθρωπος
και μια συμβουλη, χωρις παρεξηγηση ελπιζω: πριν προσπαθησετε να καλεσετε και να ελεγξετε πνευματα ή δαιμονες (οσοι ασχολεισθε με αυτα τα εξτρημ σπορ), αναλογισθειτε αν οντως γνωριζετε και ελεγχετε το "ίδιον κτηνος" ή αν ανηκετε στην κατηγορια του "ανθρωπου της διπλανης πορτας"
ΥΓ. κοαν: ποσο ποσοστο του πληθυσμου ειναι κατα την γνωμη σας "νορμαλ"???
quote:
να σκοτωνει αυτην που τον πηρε ωτοστοπ για να δει πως ειναι το να σκοτωνεις,
&
quote:
να μαχαιρωνει την γειτονισα του μεχρι να στραβωσει το μαχαιρι,
Αυτά πάλι πότε έγιναν? 
Ξέρεις, φίλε JBG, τελευταία έχω αρχίσει κι εγώ να αναρωτιέμαι για τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας...
Σχεδόν ο καθένας μας δείχνει ένας συνηθισμένος άνθρωπος, με την δουλειά του, το σπίτι του, την οικογένεια του.
Αυτό είναι το φαίνεσθαι, ένα ήρεμο προφίλ που μερικές φορές περνάει από δίπλα μας σχεδόν απαρατήρητο ή έστω χωρίς να μας προκαλεί κάποιο ιδιαίτερα θετικό ή αρνητικό συναίσθημα.
Όλοι μας όμως προσδιοριζόμαστε όχι τόσο πολύ από το φαίνεσθαι αλλά από το είναι.
Που να φανταστείς για παράδειγμα οτι ο φιλήσυχος κι ευγενέστατος γείτονας σου που καθημερινά ποτίζει τον κήπο του και σε χαιρετάει εγκάρδια δεν φροντίζει κάθε νύχτα να ανοίγει κι από ένα "διαμέρισμα" στον κήπο αυτό για κάποιον άτυχο που απλά έτυχε να βρεθεί μπροστά του? 
Σχετικά με τα παραδείγματα που ανέφερες παραπάνω, φίλε μου, δεν ξέρω αν μπορεί να δοθεί κάποια λογική εξήγηση.
Αυτό που θα πω είναι πως είναι τρομερό ένας άνθρωπος να καταστρέφει την ζωή του έχοντας καταστρέψει πρώτα και τις ζωές κάποιων άλλων ατόμων.
Ο κάθε φόνος είναι μια πράξη κατά την οποία αναλαμβάνεις εσύ - συνειδητά ή ασυνείδητα - να πάρεις την ζωή κάποιου στα δικά σου χέρια και να ανακόψεις την πιθανή εξέλιξη αυτού του ατόμου.
Τι είναι όμως αυτό που όπως είπες κι εσύ είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι?
Με άλλα λόγια: "τι γίνεται, βρε παιδιά?"
Τον τελευταίο καιρό γίνονται τόσα που έχουμε χάσει τη μπάλα...
quote:
ΥΓ. κοαν: ποσο ποσοστο του πληθυσμου ειναι κατα την γνωμη σας "νορμαλ"???
Έλα ντε
Θα μπορέσουμε όμως να απαντήσουμε με σαφήνεια στην ερώτηση αυτή?
Πως μπορούμε να ξέρουμε τον "κρυφό" εαυτό που μπορεί να έχει κάποιος?
Ακόμη και στην περίπτωση όμως που κάποιος παθαίνει για κάποιο λόγο ένα κλικ κι εγκληματεί κατά συρροή θα πρότεινα να εξετάσουμε και μια άλλη παράμετρο:
"Μπορούμε να είμαστε σίγουροι ακόμη και για τον ίδιο μας τον εαυτό?"
quote:
και μια συμβουλη, χωρις παρεξηγηση ελπιζω: πριν προσπαθησετε να καλεσετε και να ελεγξετε πνευματα ή δαιμονες (οσοι ασχολεισθε με αυτα τα εξτρημ σπορ), αναλογισθειτε αν οντως γνωριζετε και ελεγχετε το "ίδιον κτηνος" ή αν ανηκετε στην κατηγορια του "ανθρωπου της διπλανης πορτας"
Ακριβώς! 
In anticipation of my resurrection...
μου ήρθε στο νου ο στίχος από ένα τραγούδι:
"συνάδελφοι είμαστε όλοι στην τρέλλα"...
Ακραίες τάσεις... είναι το θέμα αν αντιλήφθηκα σωστά.
Ακραίες τάσεις μέσα μας και έξω από εμάς.
Δε θα μπορούσα να απαντήσω στο ερώτημα, αν έχουν ακραίες τάσεις
φίλοι και γνωστοί μου, γιατί απλά πιστεύω ότι τέτοιες τάσεις δεν
ομολογούνται εύκολα σε άλλους ανθρώπους. Ωστόσο, αυτό που μπορώ να
υποθέσω είναι ότι σε ένα φαντασιωτικό επίπεδο, πολλοί άνθρωποι
εμφανίζουν ακραίες τάσεις, με την έννοια ότι φαντασιώνονται ότι
επιθυμούν να κάνουν πράγματα ακραία.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι φυσιολογικό;
Νομίζω ότι οι ακραίες σκέψεις, είναι μια έρευνα για τα όρια του κάθε ανθρώπου.
Όρια, περισσότερο της κοινωνικής του διαμόρφωσης. Όρια, που είτε του
τα έχουν βάλει οι άλλοι, είτε και ψυχολογικά, δικά του όρια.
Όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται σε ψυχολογική ή συναισθηματική
υπερδιέγερση, με τη θετική ή την αρνητική έννοια, τότε πιθανόν να
γίνεται μια ταλάντωση του ανθρώπου, έως τα πιό απόμακρα όριά του,
με σκοπό να εκτονωθεί η υπερδιέγερση.
Όταν, για παράδειγμα, είναι κάποιος πολύ χαρούμενος, μπορεί να σκεφτεί
ότι θα κάνει κάτι πολύ ακραίο, για να εκτονωθεί η χαρά, αλλιώς ίσως
δε μπορεί να το αντέξει αυτό.
Παρόμοια, κάποιος μπορεί να σκέφτεται να αφαιρέσει και την ίδια του
τη ζωή, όταν νιώθει καταθληπτικά.
Ίσως με αυτή τη διαδικασία της εκτόνωσης, να μπορούμε πιό εύκολα να
επανέλθουμε στο φυσιολογικό.
Μέχρι εδώ, δε νομίζω ότι υφίσταται κάποιο πρόβλημα, δεδομένου ότι ο
άνθρωπος, που σκέφτεται ακραία, αναγνωρίζει σε κάποιο βαθμό, την
φανταστική διάσταση της φαντασίωσής του και το γεγονός ότι το
συναίσθημα, που του έχει δημιουργηθεί έχει όρια.
Από τη στιγμή όμως, που σπάει το όριο μεταξύ της φαντασίας και της
πραγματικότητας, τότε αρχίζει να εμφανίζεται το πρόβλημα, αρχίζει το
"μη φυσιολογικό", γιατί κυρίως εμπλέκεται και ο κοινωνικός παράγων.
Πώς να το κάνουμε; Δε μπορείς να βγεις έτσι απλά έξω από την πόρτα
και να πυροβολήσεις το διπλανό σου. Το έκανε η Καθρίν Τέρνερ στην
ταινία serial mum, αλλά εκεί ήταν μια ταινία... δεν ήταν η
πραγματικότητα.
Η ερώτηση που θέτω εγώ στη συνέχεια είναι η εξής:
Ποιό είναι άραγε το ψυχολογικό προφίλ του "ανθρώπου της διπλανής
πόρτας";
Είναι ο άνθρωπος αυτός, που ήσυχος και πράος, εξωτερικά, απωθεί τις
φαντασιώσεις, που φυσιολογικά θα είχε, ώσπου τελικά ξεσπά;
Είναι μήπως ο άνθρωπος αυτός, που ήσυχος και πράος εξωτερικά,
δεν απωθεί, αλλά τρέφεται από αυτές τις φαντασιώσεις, μέχρι που
τελικά εθίζεται όλο και πιό πολύ σε αυτές, του φαίνονται όλο και
πιό κοντινές με την πραγματικότητα, ώσπου τελικά ξεσπά;
Είναι ίσως ο άνθρωπος αυτός, που όντας ευερέθιστος δεν αναγνωρίζει
όρια και ποτέ δεν έχει θέσει τον εαυτό του σε έλεγχο και τελικά το
ξέσπασμά του έχει κοινωνικό αντίκτυπο;
Είναι άραγε ο άνθρωπος, που νομίζει ότι τα έχει καλά με τον εαυτό του,
αλλά κάτι αναπάντεχο έρχεται να τον βγάλει από τη συνηθισμένη του
κατάσταση, με αποτέλεσμα να χάνει ξαφνικά το "χάρτη" του και να τρελαίνεται;
Θα παρακολουθούσα με ενδιαφέρον τυχόν τοποθετήσεις στα ερωτήματα που θέτω.
quote:
θα ελεγε κανεις σε πρωτη αναγνωση, οτι ειναι το πιο τρομακτικο πλασμα γιατι ειναι υπαρκτο και μη αναγνωρισιμο ως επικινδυνο, μεχρι να αποκαλυφθει
Το τραγικό είναι ότι πολλές φορές είναι γνωστό ότι έιναι επικύνδυνο και όμως όλοι σιωπούν..
Πριν από λίγες μέρες έτυχε να μιλώ με μια φίλη που προσφέρει βοήθεια σε ένα κέντρο για κακοποιημένα παιδιά. Πράγματα που δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό. Η φρικη σε όλο το μεγαλείο της. Ομως οι περισσότεροι ξέρουν και σιωπούν. Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας δρα ανενόχλητος γιατί οι άλλοι άνθρωποι της διπλανής πόρτας αδιαφορούν.
Πολλές φορές στο διπλανό διαμέρισμα ακούγονται χτυπήματα στριγγλιές και οι γείτονες απλά ανεβάζουν λίγο πιο πολύ τον ήχο στην τηλεόραση, στην οποία τηλεόραση ακούν την είδηση για κάποια άλλη κακοποίηση που γίνεται κάπου μακριά και κουνούν το κεφάλι με αγανάκτηση...
quote:
που πραγματικα μας τρομαζει ειναιι, το κτηνος που κρυβει μεσα του ο "κοινος" ανθρωπος
Αλήθεια πιο άλλο πλάσμα πάνω στη γη μπορεί να έχει τόση ευρηματικότητα στη φρίκη? Δεν ξέρω πια αν η λέξη "κτήνος" αρκεί για να περιγράψει τη κατάντια.
quote:
ο Αρχων του Τρομου, ο ανθρωπος της διπλανης πορτας, ο ανθρωπος
Η κυρία της διπλανής μας πόρτας (δεν έχουμε βρει ακόμα ποιας ακριβώς πόρτας )έχει σαν χόμπυ να ρίχνει κεφτεδάκια με γυαλιά στα αδέσποτα. Εχουμε βρει καμμιά δεκαριά τώρα τελευταία πεθαμένα γεμάτα αίματα μες το δρόμο..
quote:
αν ελεγχετε το "ίδιον κτηνος" ή αν ανηκετε στην κατηγορια του "ανθρωπου της διπλανης πορτας"
Φοβάμαι πολύ να παραδεχτώ ότι είμαι η ίδια ράτσα με "τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας" Δεν έχω νοιώσει μέσα μου βία για κάτι, όμως έχω νοιώσει τόση ντροπή που είμαστε όλοι άνθρωποι..
Και ίσως νοιώθω ακόμη περισσότερη ντροπή γιατί πιάνω τον ευατό μου να το σκάει μακριά από όλο αυτό το χάλι αντί να γίνω κι εγώ λιγάκι πιο βίαιη, να σηκώσω τα μανίκια και να πάω να σπάσω καμμιά μούρη...
Αγαπητέ Jonnie άγγιξες ένα θέμα τραγικό. Το χειρότερο είναι ότι μάλλον δεν θα βρούμε λύσεις γι'αυτό γιατί είναι λίγο δύσκολο να μας αυτοκαταργήσουμε..
quote:
Η κυρία της διπλανής μας πόρτας (δεν έχουμε βρει ακόμα ποιας ακριβώς πόρτας )έχει σαν χόμπυ να ρίχνει κεφτεδάκια με γυαλιά στα αδέσποτα. Εχουμε βρει καμμιά δεκαριά τώρα τελευταία πεθαμένα γεμάτα αίματα μες το δρόμο..
Ηθελα να ήξερα αν θα της άρεσε να της βάλουν γυαλι στο παστίτσιο που τρώει η ίδια
Αλήθεια, πόσο καλά νομίζουμε ότι γνωρίζουμε τον γειτονά μας σήμερα?
Αρκεί ένα στιγμιαίο χαμόγελο, ένας χαιρετισμός ή ακόμα και ένα τσάι στο σπίτι του ή στο σπίτι μας για να βγάλουμε ασφαλές συμπέρασμα? Μάλλον όχι.
Ενα ακραίο περιστατικό μου έχει συμβεί, όχι με τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας ακριβώς, αλλά με τον άνθρωπο της διπλανής πολυκατοικίας.
Πρόκειται για έναν σαλταρισμένο ηλικιωμένο, με παρελθόν επταετίας, ο οποίος απείλησε ότι θα έριχνε φόλα στον σκύλο μου όταν τον βολτάριζα.
Εριξα ένα διαρκές βρισίδι, από τα πιο αγρια της ζωής μου, το οποίο δυνάμωνε όσο συνέχιζε ο γέρος τις απειλές πάσης φύσεως. Κι ας είμαι γενικά νηφάλιο άτομο. Τι κι αν ο συγκεκριμένος άνθρωπος έδειχνε αρχικά συμπαθητικός και καλοσυνάτος...
Τα φαινόμενα μερικές φορές απατούν(για όλους μας ισχύει αυτό)...
Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τον "άνθρωπο της διπλανής πόρτας".
Εχουν συμβεί περιστατικά που δεν τα χωράει ο νους μας. Θυμάμαι ένα παλιό συμβάν το οποίο είχε αναφερθεί και στις ειδήσεις, όπου ένας τύπος καθάρισε με την καραμπίνα του το ζευγάρι του πάνω ορόφου επειδή είχαν βάλει δυνατά τη μουσική!!!
Και υπάρχουν εκατοντάδες περιστατικά μεταξύ "γειτόνων" που προκαλούν ποικίλες εντυπώσεις.
Το συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε είναι ότι ο γείτονας μας, ο άνθρωπος της διπλανής ή της παραδιπλανής πόρτας, μπορεί να μην είναι όπως ακριβώς φαίνεται όταν μας χερετάει και όταν μας λέει καλημέρα.
Μπορεί κάλλιστα να κρύβει έναν πολύ διαφορετικό εαυτό, ποικίλων αποχρώσεων.....
Το νου σας, ε??
Edited by - Agnostic on 12/12/2006 04:35:52
Ίσως είναι η αδιαφορία όπως είπες.
Ίσως πάλι είναι ο φόβος μας για τον άνθρωπο αυτό κι η πιθανότητα των αντιποίνων που θα ακολουθήσουν από την πλευρά του.
Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε όμως είναι το τι κακό μπορεί να προκαλούμε κι εμείς με την αδιαφορία μας ή την σιωπηλή συγκατάθεση μας.
Το θέμα για ένα παιδί που κακοποιείται σεξουαλικά δεν τελειώνει δυστυχώς μόνο στο συμβάν.
Το καταδιώκει συνεχώς.
Κι αν αυτό το παιδί μεγαλώνοντας έχει μπερδεμένη σεξουαλική ταυτότητα, αν σκοτώσει τον θύτη ή αν έχει έντονα ψυχολογικά προβλήματα ποιός θα υπολογίσει τα βιώματα του?
Κοιτάμε μόνο το αποτέλεσμα...
Όσο για τις "κυρίες της διπλανής πόρτας" αυτό που προσωπικά με εξοργίζει είναι η υποκρισία που μπορεί να αντικρύσω.
Κυρίες - ή και κύριοι - που τις Κυριακές πηγαίνουν στην εκκλησία, πιστεύουν στον Θεό, φοράνε ένα χαμόγελο αλλά την "αγάπη" τους προς τον συνάνθρωπο την ξεχνούν όταν ρίχνουν φόλα σε ένα ζώο.
Στην δική μου περίπτωση αυτό συνέβη...
Κι αυτό που δε μπορώ να κατανοήσω είναι το πως ένας άνθρωπος σκοτώνει 2 - 3 μικρά γατιά κι έχει ο ίδιος σκύλο που τον προσέχει.
Κι εγώ φοβάμαι, αγαπητή μου!
Και δεν φοβάμαι τόσο για εμένα όσο για το μέλλον.
Το μέλλον είναι τα παιδιά, αυτά είναι ικανά να το χτίσουν.
Ας μην τα καταστρέφουμε λοιπόν... 
Καλή μου λίλιθ, δεν ξέρω αν μπορεί να δοθεί συγκεκριμένη απάντηση όσον αφορά το ψυχολογικό προφίλ του ανθρώπου της διπλανής πόρτας που κάποια στιγμή χάνει τον έλεγχο του εαυτού του.
Ίσως να είναι όλα αυτά που ανέφερες κι εσύ, ίσως να μην είναι και κανένα.
Ανάλογα την περίπτωση πιστεύω θα μπορούσαμε και να αναλύσουμε λίγο το προφίλ αυτό.
Για να το κάνουμε αυτό θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας διάφορους παράγοντες όπως είναι το οικογενειακό - κοινωνικό - πολιτισμικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε αυτός ο άνθρωπος, μια ενδεχόμενη ψυχολογική διαταραχή η οποία προϋπήρχε, την πιθανότητα τραυματικών βιωμάτων κατά την παιδική/εφηβική του ηλικία.
In anticipation of my resurrection...
quote:
και μια συμβουλη, χωρις παρεξηγηση ελπιζω: πριν προσπαθησετε να καλεσετε και να ελεγξετε πνευματα ή δαιμονες (οσοι ασχολεισθε με αυτα τα εξτρημ σπορ), αναλογισθειτε αν οντως γνωριζετε και ελεγχετε το "ίδιον κτηνος" ή αν ανηκετε στην κατηγορια του "ανθρωπου της διπλανης πορτας"
Πολύ σωστά.Έχω αρχίσει και σκέφτομαι όμως,μήπως είμαστε ΟΛΟΙ εν δυνάμει,άνθρωποι της διπλανής πόρτας;Μήπως σε κάποια στιγμή έντονου θυμού,μπορεί να συμβεί κάτι κακό;Μήπως όλοι μας κρύβουμε το κτήνος μέσα μας;
quote:
Ίσως πάλι είναι ο φόβος μας για τον άνθρωπο αυτό κι η πιθανότητα των αντιποίνων που θα ακολουθήσουν από την πλευρά του.
Θα ήταν εξαιρετικά απογοητευτικό και δυσοίωνο,αν ήταν απλά θέμα αδιαφορίας.Νομίζω ότι φταίει περισσότερο ο φόβος των αντιποίνων,παρά η αδιαφορία..
Μια φορά,στη γειτονιά μου,πέτυχα μια γυναίκα να λούζει με βραστό νερό ένα σκυλάκι.Περνούσε κι άλλος κόσμος αλλα από ότι φαίνεται ήμουν η μόνη που αντέδρασε.Τότε-εκεί βγήκε το δικό μου κτήνος από μέσα μου-της όρμηξα και κόντεψα να λούσω εκείνη με το βραστό νερό.Φυσικά δεν το έκανα(η λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ λογικής και παράνοιας λειτούργησε) και αρκέστηκα στο να την σκυλοβρίσω.Η γυναίκα φυσικά με καταράστηκε-τα γνωστά-και από τότε,όποτε παρκάρω κοντά στο σπίτι της,βρίσκω το αυτοκίνητο με γρατζουνιές,βρωμιές,ή να του λείπουν πράγματα,όπως φλας κλπ.Έχω κουραστει πλέον με την χαμένη,κι έχω αρχίσει να σκέφτομαι αν έκανα καλά που τα έβαλα με την τρελή της γειτονιάς.Οι άλλοι που αδιαφόρησαν αν μη τι άλλο,δεν βρίσκουν το αυτοκίνητό τους έτσι...
Οπότε,ΘΕΛΩ να πιστεύω,ότι ίσως να φταίει αυτό και όχι γνήσια αδιαφορία.
quote:
Αλήθεια πιο άλλο πλάσμα πάνω στη γη μπορεί να έχει τόση ευρηματικότητα στη φρίκη? Δεν ξέρω πια αν η λέξη "κτήνος" αρκεί για να περιγράψει τη κατάντια.
Δεν θέλεις απάντηση σε αυτό,είναι ολοφάνερο...
quote:
Θυμάμαι ένα παλιό συμβάν το οποίο είχε αναφερθεί και στις ειδήσεις, όπου ένας τύπος καθάρισε με την καραμπίνα του το ζευγάρι του πάνω ορόφου επειδή είχαν βάλει δυνατά τη μουσική!!!
Αγαπητέ Agnostic ο τύπος αυτός ήταν ο σπιτονοικοκύρης τους που έμενε ακριβώς από κάτω τους, σκότωσε το παιδί όχι την γυναίκα η οποία ήταν και έγκυος. Όντως άκουγε δυνατά μουσική -δεν ήταν ώρα κοινής ησυχίας, ήταν απόγευμα- τον φώναξε να κατέβει κάτω να τα πούνε και μόλις χτύπησε το κουδούνι, άνοιξε την πόρτα και τον πυροβόλησε με την καραμπίνα.
Με το παιδί πηγαίναμε στο ίδιο γυμναστήριο και ήξερα τόσο αυτόν όσο και την κοπέλα που παντρεύτηκε.
Θλιβερή ιστορία. Αν σκεφτώ ότι ο διπλανός μου, μου χτυπάει συνέχεια τον τοίχο όταν ακούω μουσική, με όση ένταση μπορεί να έχει ένα παλιό λάπτοπ, μη φανταστείτε κανένα στερεο,,
αν σκεφτώ ότι ήταν μπάτσος πριν βγει στη σύνταξη, ενώ η κόρη του είναι εν ενεργεία, οπότε κάποιο όπλο θα υπάρχει στο σπίτι,
διαπιστώνω ότι τον τελευταίο καιρό όταν μιλάω στο τηλέφωνο μετά τις 11 το βράδυ μου χτυπάει τον τοίχο, γιατί μιλάω δυνατά, λέει, και τον ενοχλεί η φωνή μου,
αρχίζω και σκέφτομαι να αλλάξω σπίτι.
Μήπως μέσα σ¨αυτές τις κακάσχημες πόλεις, χάνοντας την επαφή μας με τη φύση, χάνοντας την επαφή μας με την ομορφιά και την αρμονία, έχουμε αρχίσει να την ψωνίζουμε?
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
quote:
ΥΓ. κοαν: ποσο ποσοστο του πληθυσμου ειναι κατα την γνωμη σας "νορμαλ"???
και μια συμβουλη, χωρις παρεξηγηση ελπιζω: πριν προσπαθησετε να καλεσετε και να ελεγξετε πνευματα ή δαιμονες (οσοι ασχολεισθε με αυτα τα εξτρημ σπορ), αναλογισθειτε αν οντως γνωριζετε και ελεγχετε το "ίδιον κτηνος" ή αν ανηκετε στην κατηγορια του "ανθρωπου της διπλανης πορτας"
quote:Dying_Incubus
"Μπορούμε να είμαστε σίγουροι ακόμη και για τον ίδιο μας τον εαυτό?"
quote:maraki8
Μήπως όλοι μας κρύβουμε το κτήνος μέσα μας;
[/quote]
Dying_Incubus και maraki8, απαντησατε στο κοαν!οσον αφορα το κτηνος μεσα μας, εφοσον ασχολουμαστε με την εσωτερικη αναζητηση και επιδιωκουμε το γνωθι σαυτον, θα πρεπει να το αναγνωρισουμε, (τι ρατσα ειναι, τι τρωει, τι το αγριευει και να το κραταμε δεμενο και ηρεμο)
αν δεν το συνειδητοποιησουμε οτι υπαρχει, δεν θα μπορεσουμε να το ελεγξουμε (εαν βρεθουμε στις καταλληλες συνθηκες πιεσης)
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν
quote:
οσον αφορα το κτηνος μεσα μας, εφοσον ασχολουμαστε με την εσωτερικη αναζητηση και επιδιωκουμε το γνωθι σαυτον, θα πρεπει να το αναγνωρισουμε, (τι ρατσα ειναι, τι τρωει, τι το αγριευει και να το κραταμε δεμενο και ηρεμο)
αν δεν το συνειδητοποιησουμε οτι υπαρχει, δεν θα μπορεσουμε να το ελεγξουμε (εαν βρεθουμε στις καταλληλες συνθηκες πιεσης)
Ακριβώς αυτό.Νομίζω πως αν καταφέρουμε να εντοπίσουμε την ράτσα,όπως είπες,του κτήνους,τι τρώει,τι το αγριεύει και τι το θεριεύει,έχουμε πολύ λιγότερες πιθανότητες να κυνηγήσουμε με μπαλτά καμιά μέρα τους ανθρώπους ΜΑΣ(παίζει κι αυτό πολύ) και γενικότερα τους συνανθρώπους μας.
Πάντως,όποιος πεί ότι δεν έχει τρομάει ούτε μια φορά από τον ίδιο του τον εαυτό,θα πεί ψέμα,ή δεν έχει φτάσει ακόμα στα όρια του....
quote:maraki8
Πάντως,όποιος πεί ότι δεν έχει τρομάει ούτε μια φορά από τον ίδιο του τον εαυτό,θα πεί ψέμα,ή δεν έχει φτάσει ακόμα στα όρια του....
ή θεωρει τον εαυτο του την απολυτη μοναδα μετρησης του "νορμαλ", κατι που αυξανει τις πιθανοτητες να τον προβαλουν τα ΜΜΕ ως τον επομενο "ανθρωπο της διπλανης πορτας" 
ΥΓ. μαρακι μου, χωρις να θελω να σε θιξω ηλικιακα, το 18 δεν συναδει με την εμπειρια της αυτογνωσιας που διαφαινεται στις αποψεις σου
maraki108 θα επρεπε να υπογραφεις
Το να πούμε οτι δεν υπάρχει μου ακούγεται όχι μόνο παράδοξο αλλά και ψεύτικο κατά κάποιο τρόπο.
Και το ψέμα αυτό δεν θα το πούμε σε κανέναν άλλον αλλά στον ίδιο μας τον εαυτό.
Αν θέλουμε λοιπόν να δουλέψουμε πραγματικά με τον εαυτό μας θα πρέπει να προσπαθήσουμε να τον κοιτάξουμε κατάματα όπως ακριβώς είναι.
Αυτό σημαίνει οτι θα πρέπει να του βγάλουμε όλα τα πέπλα που του έχουμε φορέσει - όσο επώδυνο κι αν μας φαίνεται αρχικά - έτσι ώστε να τον γνωρίσουμε.
Πως γίνεται με ένα κρεμμύδι που του βγάζεις τις φλούδες μια μια?
Από κει και πέρα προχωράμε στον έλεγχο αυτού του κτήνους, οπότε μπαίνουμε στα δύσκολα...
quote:
Πάντως,όποιος πεί ότι δεν έχει τρομάει ούτε μια φορά από τον ίδιο του τον εαυτό,θα πεί ψέμα,ή δεν έχει φτάσει ακόμα στα όρια του....
Αρκετές φορές, καλή μου!
Μέσα στο παιχνίδι όμως είναι κι αυτό...
In anticipation of my resurrection...
quote:quote:maraki8
Πάντως,όποιος πεί ότι δεν έχει τρομάει ούτε μια φορά από τον ίδιο του τον εαυτό,θα πεί ψέμα,ή δεν έχει φτάσει ακόμα στα όρια του....
ή θεωρει τον εαυτο του την απολυτη μοναδα μετρησης του "νορμαλ", κατι που αυξανει τις πιθανοτητες να τον προβαλουν τα ΜΜΕ ως τον επομενο "ανθρωπο της διπλανης πορτας"
ΥΓ. μαρακι μου, χωρις να θελω να σε θιξω ηλικιακα, το 18 δεν συναδει με την εμπειρια της αυτογνωσιας που διαφαινεται στις αποψεις σουmaraki108 θα επρεπε να υπογραφεις
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν
χαχα,δεν με θίγεις αγαπητέ μου,ίσα ίσα!Το νούμερο 8 είναι απλά το τυχερό μου νούμερο.όσον αφορά την ηλικία μπορώ να πω ότι τα 27 μου χρόνια-και 16 παρακαλώ άσπρες τρίχες-μου έχουν δώσει την σοφία μου...
Σοβαρά όμως τώρα,έχω φτάσει σε άσχημα σημεία ώστε να έχω καταλήξει να φοβάμαι τον εαυτό μου και όπου κάνει "τζιζ" να φεύγω μακριά..Μακάριοι όσοι ελέγχουν την οργή τους.Εγώ δεν το έχω καταφέρει ακόμα..
quote:
Έχω αρχίσει και σκέφτομαι όμως,μήπως είμαστε ΟΛΟΙ εν δυνάμει,άνθρωποι της διπλανής πόρτας;Μήπως σε κάποια στιγμή έντονου θυμού,μπορεί να συμβεί κάτι κακό;Μήπως όλοι μας κρύβουμε το κτήνος μέσα μας;
ωραιο θεμα...
Η Μεγάλη μου Αγάπη!
quote:
Αν θέλουμε λοιπόν να δουλέψουμε πραγματικά με τον εαυτό μας θα πρέπει να προσπαθήσουμε να τον κοιτάξουμε κατάματα όπως ακριβώς είναι.
Αυτό σημαίνει οτι θα πρέπει να του βγάλουμε όλα τα πέπλα που του έχουμε φορέσει - όσο επώδυνο κι αν μας φαίνεται αρχικά - έτσι ώστε να τον γνωρίσουμε.
Έχω την αμυδρά εντύπωση πως οι πιο πολλοί,είτε δεν έχουν τα κότσια να το κάνουν,είτε δεν έχουν την διάθεση..Ίσως μετά από 5-6 σφαλιαρίτσες μέσα στη ζωή τους,να βρούν την διάθεση και τα κότσια..
quote:
ωραιο θεμα...
Να το εκλάβουμε ως ειρωνεία ή ως κανονικό σχόλιο;
φιλικά πάντα,Μαράκι
quote:
Αν θέλουμε λοιπόν να δουλέψουμε πραγματικά με τον εαυτό μας θα πρέπει να προσπαθήσουμε να τον κοιτάξουμε κατάματα όπως ακριβώς είναι.
Αυτό σημαίνει οτι θα πρέπει να του βγάλουμε όλα τα πέπλα που του έχουμε φορέσει - όσο επώδυνο κι αν μας φαίνεται αρχικά - έτσι ώστε να τον γνωρίσουμε.
Κι όταν κατορθώσουμε να βγάλουμε τα πέπλα που έχουμε φορέσει, πολλές φορές θα πρέπει να παραδεχτούμε τότε, ότι κι ο ρόλος του θύματος, του αδικημένου, του υπεράνω όλων ανθρώπου που είχαμε πείσει τον ευατό μας ότι είμαστε, ήταν κι αυτό ένα πέπλο το χειρότερο.. για να αποφεύγουμε τις ευθύνες μας και να νοιώθουμε πιο αξιοπρεπείς από τους υπόλοιπους.
Οταν πετάξουμε κι αυτό το πέπλο που μας έκανε να νοιώθουμε ασφαλείς, αδικημένους γιατί τα σφάλματα ήταν πάντα των άλλων, και οι άλλοι ήταν οι "κακοί" τότε θα βρεθούμε προ μεγάλης εκπλήξεως. Γιατί τα φαινόμενα της ζωής μας θα πρέπει να εξηγηθούν αλλοιώς και ίσως ανακαλύψουμε ότι τελικά ήμασταν κι εμείς θύτες σε πολλούς "αθώους" της διπλανής πόρτας.
Δεν είναι εύκολο να παραδεχτούμε τη μικρότητά μας, ούτε να χαρακτηρίσουμε άθλιες μερικές από τις πράξεις που έχουμε κάνει, ούτε να δούμε το άλλο πρόσωπο που κρύβουμε στο καθρέφτη κάποιο πρωϊ..
Δεν είναι απαραίτητο να εγκληματίσουμε απέναντι σε κάποιον για να "είμαστε ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας", ο ανυποψίαστα επικύνδυνος.
Δεν είναι ανάγκη να έχεις μια καραμπίνα και ν'αρχίσεις να σκοτώνεις για να είσαι θύτης. Και το να περπατάς άγαρμπα στις ψυχές των ανθρώπων που είναι το πιο κοινό έγκλημα και επιτρέπει όλα τ'άλλα όλοι το έχουμε κάνει και το έχουμε υποστεί από τους άλλους.
Και ίσως το είπα λάθος δεν είναι μόνο ο άνθρωπος που έχει ψυχή, τουλάχιστον για τα δικά μου πιστεύω. Ψυχή έχει ολόκληρη η φύση γύρω μας, κι αν παρατηρήσουμε πως ακριβώς την αντιμετωπίζουμε είμαστε εν δυνάμει αδιάφοροι δολοφόνοι όλοι.
Αν δεν μπορείς ν'ακούσεις τους ήχους μέσα σ'ένα δάσος, αν δεν μπορείς να μιλήσεις μ΄ένα αδέσποτο και να του πεις τα παράπονά σου, αν δεν μπορείς να πλατσουρίσεις ανέμελα σ'ενα ποτάμι, αν δεν μπορείς να δεις όλη τη χαμένη ομορφιά που τσαλαπάτησες χωρίς τύψεις, αν δεν μπορείς να αγαπήσεις αυτήν που σε μια αγκαλιά τεράστια σε κρατάει και σε κοιμίζει , πως θα μπορέσεις να ρίξεις μια ματιά σ'ένα τυχαίο γείτονα που ουτε τ'ονομά του δεν ξέρεις.
Αν δεν μάθεις να ζεις, πως θα μάθεις να μην σκοτώνεις?
quote:
Να το εκλάβουμε ως ειρωνεία ή ως κανονικό σχόλιο;
φιλικά πάντα,Μαράκι
κουκλα, αν με ηξερες θα καταλαβαινες οτι δεν ηταν ειρωνεία..
για να ειρωνευτω, θα πρεπει να με εχει φερει καποιος στο αμην, ή να μου φερθει ειρωνικα, και ασχημα..
μου αρεσε το θεμα πολυ, και αυτο γιατι και γω δυο φορες στη ζωη μου (28χρονων ειμαι τωρα) εφτασα σε αυτο που λετε..στο αμην.. και να γινω ο θυτης..καταλαβαινω απολυτα πως μπορει να γινει φονος "εν βρασμο ψυχης", ακομη ομως καταλαβαινω και τον προμελετημενο...
πιστευω ολοι οι ανθρωποι ειμαστε ικανοι για το χειροτερο!
πιστευω παιζουν ρολο πολλα σε αυτο..
τη δεδομενη στιγμη, η ψυχικη κατασταση του ατομου, οι εμπειριες του μεχρι τοτε, η φορτιση της δεδομενης στιγμης, ο χωρος, οι παρευρισκομενοι και αλλα πολλα..
να παρακαλατε να μη σας τυχει..
Η Μεγάλη μου Αγάπη!
quote:quote:
Να το εκλάβουμε ως ειρωνεία ή ως κανονικό σχόλιο;
φιλικά πάντα,Μαράκικουκλα, αν με ηξερες θα καταλαβαινες οτι δεν ηταν ειρωνεία..
για να ειρωνευτω, θα πρεπει να με εχει φερει καποιος στο αμην, ή να μου φερθει ειρωνικα, και ασχημα..μου αρεσε το θεμα πολυ, και αυτο γιατι και γω δυο φορες στη ζωη μου (28χρονων ειμαι τωρα) εφτασα σε αυτο που λετε..στο αμην.. και να γινω ο θυτης..καταλαβαινω απολυτα πως μπορει να γινει φονος "εν βρασμο ψυχης", ακομη ομως καταλαβαινω και τον προμελετημενο...
πιστευω ολοι οι ανθρωποι ειμαστε ικανοι για το χειροτερο!
πιστευω παιζουν ρολο πολλα σε αυτο..
τη δεδομενη στιγμη, η ψυχικη κατασταση του ατομου, οι εμπειριες του μεχρι τοτε, η φορτιση της δεδομενης στιγμης, ο χωρος, οι παρευρισκομενοι και αλλα πολλα..να παρακαλατε να μη σας τυχει..
Καταρχάς,ευχαριστώ για τον χαρακτηρισμό.Αν και με λένε συχνά έτσι και το έχω συνηθίσει
δεν χορταίνω να το ακούω!!!!!Σοβαρά τώρα,δεν σε ξέρω όντως,οπότε και γι'αυτό δεν κατάλαβα με τι τρόπο το εννοούσες.Με διαφώτισες όμως και ευχαριστώ.
Συμφωνώ μαζί σου για την ειρωνεία(είναι κάτι που με πλησιάζει στα δικά μου όρια).
Όσο περί "εν βρασμώ ψυχής" και πάλι έχεις δίκιο,και το καταλαβαίνω επειδή κι εγώ έχω κοντέψει κάποιες φορές να γίνω "θύτης".Όμως προσπαθώ να ελέγχομαι και να αποφεύγω τις "κακοτοπιές"...
Πολύ ωραία κι ευαισθητοποιημένη η τοποθέτηση σου!
Έχεις δίκιο όταν λες πως πολλές φορές υϊοθετούμε το ρόλο του θύματος κρίνοντας τους συνανθρώπους μας ως θύτες.
Αλήθεια, γιατί το κάνουμε αυτό?
Μήπως έτσι εξιλεωνόμαστε υποσυνείδητα για τα λάθη μας ή μήπως έχουμε μάθει να κατηγορούμε πάντα τους άλλους?
Θα πρέπει να σκεφτούμε πολύ σοβαρά μήπως κι εμείς οι ίδιοι καθημερινά δίνουμε πόνο σε έναν άνθρωπο, μήπως με την συμπεριφορά μας πληγώνουμε, απομονώνουμε, στενοχωρούμε τον συνάνθρωπο μας.
Ακόμη και στην περίπτωση που όντως κάποιος άλλος είναι θύτης κι εμείς θύματα, είναι απόλυτοι αυτοί οι διαχωρισμοί?
Μήπως με την δική μας στάση - σε ορισμένες περιπτώσεις - τροφοδοτούμε τον θύτη ώστε να καταπατά την ψυχή μας και την ατομικότητα μας?
quote:
Ψυχή έχει ολόκληρη η φύση γύρω μας, κι αν παρατηρήσουμε πως ακριβώς την αντιμετωπίζουμε είμαστε εν δυνάμει αδιάφοροι δολοφόνοι όλοι.
quote:
Αν δεν μπορείς ν'ακούσεις τους ήχους μέσα σ'ένα δάσος, αν δεν μπορείς να μιλήσεις μ΄ένα αδέσποτο και να του πεις τα παράπονά σου, αν δεν μπορείς να πλατσουρίσεις ανέμελα σ'ενα ποτάμι, αν δεν μπορείς να δεις όλη τη χαμένη ομορφιά που τσαλαπάτησες χωρίς τύψεις, αν δεν μπορείς να αγαπήσεις αυτήν που σε μια αγκαλιά τεράστια σε κρατάει και σε κοιμίζει , πως θα μπορέσεις να ρίξεις μια ματιά σ'ένα τυχαίο γείτονα που ουτε τ'ονομά του δεν ξέρεις.
Τι άλλο μπορεί να πει κάποιος πάνω σ' αυτά μιας και τα είπες όλα, αγαπητή μου? 
quote:
Αν δεν μάθεις να ζεις, πως θα μάθεις να μην σκοτώνεις?
Πολύ σωστά!
Πως θα μάθουμε όμως να ζούμε την στιγμή που περιοριζόμαστε στο να επιβιώνουμε?
quote:
Όσο περί "εν βρασμώ ψυχής" και πάλι έχεις δίκιο,και το καταλαβαίνω επειδή κι εγώ έχω κοντέψει κάποιες φορές να γίνω "θύτης".Όμως προσπαθώ να ελέγχομαι και να αποφεύγω τις "κακοτοπιές"...
Και πολύ καλά κάνεις, αγαπητή μου!
Όπως κι η GWGW!
Μην σας φέρνουμε και τσιγάρα στον Κορυδαλλό!
In anticipation of my resurrection...