- υπαρχει Δημιουργος; - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
διότι, λέει, πως το αρχικό στοιχείο έχει την θέληση, και πάλι δεν
έχει την θέληση να αποκαλείται με το όνομα «Ζευς».
Αλλά σίγουρα αυτό θα σήμαινε να τον παρεξηγήσουμε ολοσχερώς.
Το όνομα «Ζευς» εκφράζει μόνο τη σχετική ανθρώπινη ιδέα
της Θειότητας, επομένως εφόσον ο Θεός αποδέχεται το όνομα,
δεν δεσμεύεται ούτε περιορίζεται από αυτό.
Όλες μας οι ιδέες για Εκείνον είναι μεροληπτικές και σχετικές,
«Ονομάζεται σύμφωνα με την ευχαρίστηση του καθενός».
Αυτό δεν είναι τίποτε περισσότερο ούτε λιγότερο από την αλήθεια
που δηλώθηκε από τις Βέδες, «Τη μια Ύπαρξη, οι άγιοι,
την προσφωνούν με πολλά ονόματα».
Ο Βράχμα είναι πρόθυμος να τον ονομάζουν Βισνού και συνάμα δεν είναι
πρόθυμος, διότι είναι επίσης Βράχμα και Maheshwara και όλοι οι θεοί
και ο κόσμος και όλα τα στοιχεία και το παν που υπάρχει, και εν
τούτοις δεν είναι κανένα από όλα αυτά τα πράγματα, neti neti.
Όπως τον πλησιάζουν οι άνθρωποι έτσι τους αποδέχεται.
Αλλά το Ένα για τον Ηράκλειτο, καθώς και για τις Βέδες, είναι απόλυτο.
Κι αυτό είναι αρκετά ξεκάθαρο από όλα του τα ρητά, η μέρα και η
νύχτα, το καλό και το κακό είναι ένα, διότι το Ένα είναι η ουσία
τους, και στο Ένα, οι διακρίσεις που κάνομε μεταξύ αυτών,
εξαφανίζονται.
Υπάρχει ένας Λόγος, μια Αιτία σε όλα τα πράγματα,
ο Λόγος και αυτή η Αιτία είναι ένα, μόνο οι άνθρωποι με την
σχετικότητα της νοημοσύνης τους τα διαστρέφουν σε προσωπική σκέψη
και τρόπο άποψης και ζούνε σύμφωνα με αυτή την μεταβλητή
σχετικότητα. Έπεται πως υπάρχει ένα απόλυτο, ένας θείος τρόπος
που κοιτάς τα πράγματα.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Ειθε ο Ζευς ,το αιωνιο Πυρ,το Πυρ της Αναστασεως να μας φωτισουν λιγακι..
Να'στε καλα ολοι!
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
«Για τον Θεό όλα τα πράγματα είναι καλά και σωστά, αλλά οι άνθρωποι
εννοούν μερικά πράγματα να είναι καλά, και άλλα άδικα.»
Υπάρχει, τότε, ένα απόλυτο καλό, μια απόλυτη ομορφιά, μια απόλυτη
δικαιοσύνη της οποίας όλα τα πράγματα είναι η σχετική έκφραση.
Υπάρχει μια θεϊκή τάξη στο κόσμο, κάθε πράγμα πληροί την φύση του
σύμφωνα με τη θέση του στη τάξη, και η θέση και η συμμετρία του
στην μοναδική Αιτία των πραγμάτων είναι καλή, σωστή και ωραία
ακριβώς επειδή πληροί αυτή την Αιτία σύμφωνα με τα αιώνια μέτρα.
Για παράδειγμα, ο παγκόσμιος πόλεμος μπορεί να θεωρείται ως
κακόν από μερικούς, ένα αποτρόπαιο μακελειό για άλλους
αλλά εξ αιτίας των νέων πιθανοτήτων που δίνονται στην ανθρωπότητα,
μπορεί να φανεί ως καλόν σε ορισμένους άλλους.
Είναι ταυτόχρονα και καλό και κακό. Όμως αυτή είναι η σχετική άποψη,
στην ολότητά της, στην πλήρωσή της στην κάθε μια και σε όλες τις
περιστάσεις ενός θεϊκού σκοπού, μια θεία δικαιοσύνη, μια θεία δύναμη
που εκτελείται στη πλατιά αιτία των πραγμάτων, είναι από το
απόλυτο σημείο άποψης περί καλού και δίκαιου- για τον Θεό,
όχι για τον άνθρωπο.
Έπεται λοιπόν πως η σχετική άποψη δεν έχει καθόλου ισχύ/κύρος;
Ούτε για μια στιγμή. Αντιθέτως, πρέπει να είναι η έκφραση του θείου
Νόμου, μια έκφραση κατάλληλη στη κάθε νοοτροπία σύμφωνα με την
ανάγκη της φύσης και άποψης.
Ο Ηράκλειτος το λέει πολύ απλά:
«Όλοι οι ανθρώπινοι νόμοι τροφοδοτούνται από τον έναν νόμο,το θεϊκό».
Η φράση αυτή θα έπρεπε να είναι αρκετά ικανοποιητική να προστατεύσει
τον Ηράκλειτο από τη κατηγορία για ανηθικότητα.
Είναι αλήθεια πως κανένας ανθρώπινος νόμος δεν είναι η απόλυτη
έκφραση της θείας δικαιοσύνης, αλλά αντιγράφει το κύρος,
υποστηρίζεται από τη θεία δικαιοσύνη και έχει το κύρος για τον
σκοπό του, στο κατάλληλο χρόνο και τόπο,
έχει τη σχετική του χρεία.
Κι αν ακόμη οι ιδέες του ανθρώπου περί καλού και δικαιοσύνης
ποικίλουν/διαφέρουν στις αλλαγές του γίγνεσθαι, εν τούτοις το
ανθρώπινο καλό και η δικαιοσύνη επιμένουν στη ροή των πραγμάτων,
διατηρούν το μέτρο.
Ο Ηράκλειτος παραδέχεται τις σχετικές αξίες, αλλά ως διανοούμενος
υποχρεούται να πάει πέραν αυτών. Το παν είναι ταυτόχρονα ένα και
πολλά, απόλυτο και σχετικό, και όλες οι σχέσεις των πολλών είναι
σχετικότητες, εν τούτοις αυτές οι σχετικότητες τροφοδοτούνται,
πηγαίνουν πίσω, επιμένουν εξ αιτίας αυτού που είναι μέσα τους
και που είναι απόλυτο.
Αυτή που σας μιλάει από το μέλλον
είναι γενικές, φιλοσοφικές, μεταφυσικές, ρίχνουν μια φευγαλέα ματιά
σε αυτές τις πρώτες αλήθειες της ύπαρξης devanam prathama vratani,
(Οι πρώτοι νόμοι των λειτουργιών των Θεών) τις οποίες η φιλοσοφία
αναζητά, πρωτίστως, διότι είναι το κλειδί για όλες τις άλλες αλήθειες.
Αλλά ποιος είναι ο πρακτικός τους σκοπός για την ανθρώπινη ζωή και προσδοκία;
Επειδή, τελικά, αυτή είναι και η πραγματική αξία της φιλοσοφίας για
τον άνθρωπο, να του δώσει φως στη φύση της ύπαρξής του, στις αξίες
της ψυχολογίας του, στις σχέσεις του με τον κόσμο και τον Θεό,
στις σταθερές γραμμές ή στις μεγάλες πιθανότητες της πορείας/μοίρας του.
Πρόκειται για αδυναμία των περισσότερων ευρωπαϊκών φιλοσοφιών
-όχι των αρχαίων- που ζουν πιο πολύ στα σύννεφα και αναζητούν μια,
καθαρώς, μεταφυσική αλήθεια αποκλειστικά για χάρη της φιλοσοφίας,
γι αυτό και είναι λίγο απογυμνωμένη διότι δεν έχει την αμεσότητα
στη συμπεριφορά επί της ζωής.
Είναι η μεγάλη διάκριση του Νίτσε μεταξύ των νεότερων Ευρωπαίων
διανοούμενων που ξανάφερε πίσω κάτι από τον αρχαίο δυναμισμό
και το πρακτικό σφρίγος στην φιλοσοφία, αν και, στην ένταση αυτής
της ροπής, έχει παραμελήσει, ατόπως, την διαλεκτική και μεταφυσική
πλευρά της φιλοσοφικής σκέψης.
Χωρίς αμφιβολία, αναζητώντας την Αλήθεια πρέπει να την αναζητήσουμε
για χάρη της, πρωτίστως, και να μην αρχίσομε με τον προκατειλημμένο
πρακτικό στόχο και προδιάθεση που θα διέστρεφαν την αμερόληπτη
άποψή μας για τα πράγματα, αλλά όταν η Αλήθεια έχει βρεθεί,
η σχέση της με τη ζωή γίνεται πρωτευούσης σπουδαιότητας
και είναι η ακράδαντη δικαιολογία για τον όποιο μόχθο της έρευνας.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Edited by - Κάθυ on 16/04/2004 12:58:52
Έρχεται γοργά η στιγμή που η ανθρώπινη διάνοια, ενήμερη για την πολυπλοκότητα του κόσμου, θα είναι περισσότερο πρόθυμη να μάθει και λιγότερο να διαφωνήσει...».
"Sri Aurobindo"
Ναι, Κάθυ συμφωνώ μαζί σου !
Προσπαθούμε σε αυτόν τον ατέρμονο αγώνα ο καθένας με το δικό τρόπο
να προσεγγίσουμε, όψεις της Αλήθειας, μέσα από τις δυσκολίες της ζωής.
Σε αυτή τη μεταβατική περίοδο της Ιστορίας, υπάρχει κάτι ουσιαστικό,
που μας διαφέυγει».
Όμως πραγματικά αξίζει να προσπαθήσουμε !!
approve 
τη διπλή λειτουργία της φιλοσοφίας,
αναζήτησε την Αλήθεια όχι μόνο σαν μια διανοητική ευχαρίστηση
ή ένα φυσικό dharma καθήκον της λογικής, αλλά και για να μάθει
πώς ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει από την Αλήθεια ή να
μοχθήσει γι αυτήν, όθεν και η έμφυτη επιρροή στην θρησκεία, στις
κοινωνικές ιδέες, στην καθημερινή ζωή του λαού, της μεγίστης
δυναμικής δύναμης του νου και των ενεργειών των Ινδών.
Οι Έλληνες διανοούμενοι, Πυθαγόρας, Σωκράτης, Πλάτωνας, οι Στωικοί
και Επικούρειοι είχαν και αυτοί αυτόν τον πρακτικό στόχο και την
δυναμική ενέργεια, αλλά λειτουργούσε μόνο στους λιγοστούς μορφωμένους.
Κι αυτό συνέβαινε διότι η Ελληνική φιλοσοφία, χάνοντας τον αρχαίο
δεσμό της με τους Μύστες, διαχωρίστηκε από την δημοφιλή θρησκεία.
Αλλά όπως η φιλοσοφία δίνει φως στη Θρησκεία και την σώζει από
την απλοϊκότητά της, την άγνοια και την δεισιδαιμονία της, έτσι και
η Θρησκεία μπορεί να δώσει (εκτός μερικών) πνευματικό πάθος και
αποτελεσματικό σφρίγος στη Φιλοσοφία και να την σώσει από το να
γίνει επουσιώδης, αόριστη και στείρα.
Είναι δυστύχημα, και για τις δυο, όταν
οι δύο ουράνιες αδελφές βαδίζουν διαφορετικούς δρόμους.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
quote:
Οι Έλληνες διανοούμενοι, Πυθαγόρας, Σωκράτης, Πλάτωνας, οι Στωικοίκαι Επικούρειοι είχαν και αυτοί αυτόν τον πρακτικό στόχο και την δυναμική ενέργεια, αλλά λειτουργούσε μόνο στους λιγοστούς μορφωμένους.Κι αυτό συνέβαινε διότι η Ελληνική φιλοσοφία, χάνοντας τον αρχαίο δεσμό της με τους Μύστες, διαχωρίστηκε από την δημοφιλή θρησκεία.
Αλλά όπως η φιλοσοφία δίνει φως στη Θρησκεία και την σώζει από την απλοϊκότητά της, την άγνοια και την δεισιδαιμονία της, έτσι και η Θρησκεία μπορεί να δώσει (εκτός μερικών) πνευματικό πάθος και αποτελεσματικό σφρίγος στη Φιλοσοφία και να την σώσει από το να γίνει επουσιώδης, αόριστη και στείρα.
Είναι δυστύχημα, και για τις δυο, όταν οι δύο ουράνιες αδελφές βαδίζουν διαφορετικούς δρόμους.
quote:
Είναι δυστύχημα, και για τις δυο, όταν
οι δύο ουράνιες αδελφές βαδίζουν διαφορετικούς δρόμους.
Το πρόβλημα των "αδελφών" τείνει να τα χιλιάσει.
Σίγουρα χρειάζεται μια νέα κίνηση που θα ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα. Ελπίζομεν...
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
quote:
Οι Έλληνες διανοούμενοι, Πυθαγόρας, Σωκράτης, Πλάτωνας, οι Στωικοίκαι Επικούρειοι είχαν και αυτοί αυτόν τον πρακτικό στόχο και την δυναμική ενέργεια, αλλά λειτουργούσε μόνο στους λιγοστούς μορφωμένους.
Κι αυτό συνέβαινε διότι η Ελληνική φιλοσοφία, χάνοντας τον αρχαίο δεσμό της με τους Μύστες, διαχωρίστηκε από την δημοφιλή θρησκεία.
Αλλά όπως η φιλοσοφία δίνει φως στη Θρησκεία και την σώζει από την απλοϊκότητά της, την άγνοια και την δεισιδαιμονία της, έτσι και η Θρησκεία μπορεί να δώσει (εκτός μερικών) πνευματικό πάθος και αποτελεσματικό σφρίγος στη Φιλοσοφία και να την σώσει από το να γίνει επουσιώδης, αόριστη και στείρα.
Είναι δυστύχημα, και για τις δυο, όταν οι δύο ουράνιες αδελφές βαδίζουν διαφορετικούς δρόμους.
Χαίρε… Ω Γυνή!
Υπάρχει κάτι πρακτικό, (όχι αναγκαστικά σαν στόχος, γιατί έτσι διαιωνίζεται η στείρα πίστη) μα σαν ΠΙΣΤΗ με κεφαλαία, μια απόλυτη ΕΝΕΡΓΕΙΑ….που πάει πολύ και πέραν… των Χιλιετηρίδων;
Άλλη μια προσπάθεια, καθόλου ΜυστιΚΗ…για αυτόν που αναρωτιέται. Είναι μεγάλη η τέχνη της ερώτησης, μιας και μέσα της, αν τεθεί ΣΩΣΤΑ …περιέχεται η απάντηση! Εμπειρίες και βιώματα, έχουν την σημασία τους, μα στο βάθος όταν τα δούμε αντικειμενικά είναι Ανεπαρκή… αν η ίδια η συνείδηση δεν αλλάξει* (ανεπαρκή και η ΛΕΞΗ)… από την ρουτινιάρικη συνείδηση που ήδη γνωρίζουμε. Και όλα αυτά ξεκινοντας με Ηρακλειτο που μας λεει,
Αν δεν ελπίσεις, δεν θα βρεις το ανέλπιστο…
Που βρίσκουμε λοιπόν την Φιλοσοφία μαζί με τη θρησκεία στο σκοτεινό Φιλόσοφο… και τι είναι η θρησκεία για τον ίδιο?
Τα περισσότερα από τα θεϊκά πράγματα μας λέει ο φιλόσοφος, μας διαφεύγουν και δεν τα γνωρίζουμε, εξαιτίας της απιστίας μας…
Εδώ είναι η ΠΙΣΤΗ με κεφαλαία…και είναι πολύ κοντά η διδασκαλία του Χριστού, όταν έλεγε πως δεν έχετε κόκκο πίστεως…(Στο τέλος θα γράψω κάτι που σας συμβολισμός ίσως να πει πολλά σε λίγους…)
Δεν είναι το καλύτερο για τους ανθρώπους, να πραγματοποιούν όλα όσα επιθυμούν!
Ίσως γιατί μόλις τελειώσουμε με κάτι **(π.χ. Σχεση, Στόχο…), αρχίζουμε αμέσως κάτι άλλο….άρα πάντα στο χρόνο κολλημένοι…. Βέβαια, κολλημένος και ακόμα χειρότερα είσαι όταν δεν πραγματοποιείς ότι επιθυμείς, μα εδώ παίζονται πολλά, λόγο της ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ που βιώνεις. Αν την ξεπεράσεις… και είσαι προσεχτικός….αντιλαμβάνεσαι τον μηχανισμό….που δεν έχει να κάνει με την πλησμονή*(αυτή είναι κόρη του χρόνου)..η δεν την ξεπερνάς,(την συγκρουση) άρα εισαι πιασμένος ΠΑΝΤΑ στο χρόνο!
Μας λέει ακόμα, πως ο δαίμων που συνοδεύει κάθε άνθρωπο, είναι ο χαρακτήρας του!
Άρα αυτό που μας συνοδεύει σταθερά, (ο χαρακτήρας)….αντικειμενικά ανήκει στο χρόνο……μιας και διαμορφώνεται… Και εδώ πρέπει να φύγει κάθε αμφιβολία, ακόμα και για τον ίδιο το Σωκράτη….*(τι εννοούσε με τον δαίμονα) μιας και μιλάει για τον Ηράκλειτο, με τα καλύτερα λόγια!
Μιλώντας με τον Παρμενίδη…λέει τα έξεις!
Από ότι κατάλαβα…είναι πολύ σπουδαία(ο Παρμενίδης του έδωσε να διαβάσει… τι εγραψε ο Ηράκλειτος)….άρα, συνεχίζει, και ότι δεν κατάλαβα….συμπεραίνω πως είναι σπουδαίο!
Μα ο Σωκράτης όταν συνάντησε τον Παρμενίδη… ήταν σχετικά Νέος.Ούτε στα 40…
Στο ίδιο Μήκος κυμματος και ο ΝΙΤΣΕ…που είναι Τίμιος και παραδέχεται πως δεν κατάλαβε αρκετα στον Ηράκλειτο.. Ίσως γιατί αν και ενα απο τα πιο ανοιχτα μυαλα, παρεμενε κλειστός, σε μια υλιστική θέση… ισως γιατί εκεί που αγνάντεψε ο σκοτεινός… ελάχιστοι μέχρι σήμερα το κατορθωσαν?
Ας το προσπερασουμε και ας δούμε λίγο την πρακτική πλευρά...
χαράξτε μια ευθεία!
_______________________________________
Πάνω από την ευθεία, γράφτε τι στη ΖΩΗ σας είναι ευγενικό, τι σας γεμίζει, σας δίνει την αίσθηση του ακέραιου…*(σαν την ομορφιά, και καλοσύνη)…η και με ότι ευγενικό ασχολείται το μυαλό σας! Μουσική, Τέχνη, Όμορφες Σκέψεις…όμορφες Σχέσεις…(με συνάνθρωπους και την Φύση) ΟΤΙ με λίγα λόγια έχει μέσα ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ…χάνεται ο ΧΡΟΝΟΣ…
Τώρα κάτω από την οριζόντια γραμμή, γράφτε τι σας διχάζει…με πρώτους τους τσακωμούς…(που είναι μέρος της ΖΩΗΣ)
Γράφτε, θα εκπλαγείτε με το πόσο μεγαλύτερο είναι… ότιμας διχάζει…
Αν προσέξετε μια μονο μέρα σας….θα βρείτε εύκολα που είναι η συνείδηση…ΠΑΝΩ, η ΚΑΤΩ από την οριζόντια γραμμή...
Με αλλα λόγια σχηματίζεται ΕΝΑΣ ΣΤΑΥΡΟΣ…για μένα αυτός είναι ο ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ του ΣΤΑΥΡΟΥ/ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ μέσα/έξω…και ο τυχόν φιλοσοφικός εναγκαλισμός…της Θρησκείας!
Κατω απο την Οριζοντια γραμμη... ΧΡΟΝΟΣ.
Πανω....????????
quote:
Τα περισσότερα από τα θεϊκά πράγματα μας λέει ο φιλόσοφος, μας διαφεύγουν και δεν τα γνωρίζουμε, εξαιτίας της απιστίας μας…
Κάθε Γνώση είναι ΠΙΣΤΗ, αλλά κάθε πίστη δεν είναι γνώση.
Στη διάκριση αυτή έγκειται η διαφορά ανάμεσα στη Σοφία και στην
αμάθεια, στη βεβαιότητα και στην αβεβαιότητα, στο αληθινό
και στο πλαστό.
quote:
Κατω απο την Οριζοντια γραμμη... ΧΡΟΝΟΣ.
Πανω....????????
...η άλλη πλευρά της αψίδας.
Γιατί όμως να βρισκόμαστε ή να θέλομε να βρισκόμαστε στο πάνω ή στο κάτω της γραμμής;
Ας διαλέξομε την τρίτη οδό, στη προκείμενη περίπτωση, την ίδια την γραμμή...
που νομίζω ότι θα μοιάζει με ένα διαφορετικό ήλιο...
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
quote:Ας το προσπερασουμε και ας δούμε λίγο την πρακτική πλευρά...
χαράξτε μια ευθεία!
_______________________________________
Πάνω από την ευθεία, γράφτε τι στη ΖΩΗ σας είναι ευγενικό, τι σας γεμίζει, σας δίνει την αίσθηση του ακέραιου…*(σαν την ομορφιά, και καλοσύνη)…η και με ότι ευγενικό ασχολείται το μυαλό σας! Μουσική, Τέχνη, Όμορφες Σκέψεις…όμορφες Σχέσεις…(με συνάνθρωπους και την Φύση) ΟΤΙ με λίγα λόγια έχει μέσα ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ…χάνεται ο ΧΡΟΝΟΣ…
Τώρα κάτω από την οριζόντια γραμμή, γράφτε τι σας διχάζει…με πρώτους τους τσακωμούς…(που είναι μέρος της ΖΩΗΣ)
Γράφτε, θα εκπλαγείτε με το πόσο μεγαλύτερο είναι… ότιμας διχάζει…Αν προσέξετε μια μονο μέρα σας….θα βρείτε εύκολα που είναι η συνείδηση…ΠΑΝΩ, η ΚΑΤΩ από την οριζόντια γραμμή...
Με αλλα λόγια σχηματίζεται ΕΝΑΣ ΣΤΑΥΡΟΣ…για μένα αυτός είναι ο ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ του ΣΤΑΥΡΟΥ/ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ μέσα/έξω…και ο τυχόν φιλοσοφικός εναγκαλισμός…της Θρησκείας!
Κατω απο την Οριζοντια γραμμη... ΧΡΟΝΟΣ.
Πανω....????????
Απλά ευχαριστώ
----------------------
Ποίει ά κρίνεις είναι καλά, καν ποιών μέλλης αδοξείν. Φαύλος γαρ κριτής παντός καλού πράγματος όχλος
και στη παρεούλα μας
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
quote:
που νομίζω ότι θα μοιάζει με ένα διαφορετικό ήλιο...
...που όμως αυτός ο ήλιος θα φώτιζε ανάμεσα σε μια διπλή Νύχτα,
σκότος κάτω, ένα τρομερότερο σκοτάδι στο πέραν.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
αυτούς τους ανθρώπινους σκοπούς στις μεγάλες θεμελιώδεις σκέψεις
του. Είναι ελάχιστη η άμεση καθοδηγία που μας δίνει και στην
ολότητά τους (οι σκέψεις του) μας αφήνουν να σκιαγραφήσουμε το
όφελός μας από τις, γεμάτο πλούτο, πρώτες του σκέψεις.
Αυτό που θα ονομάζαμε «αριστοκρατική άποψη» του Ηρακλείτου περί
ζωής, είναι πιθανό να το θεωρήσουμε ως ένα ηθικό αποτέλεσμα της
φιλοσοφικής του ιδέας περί Εξουσίας ως τη φύση του αρχέτυπου κανόνα.
Μας λέει πως οι πολλοί είναι κακοί, οι λίγοι είναι καλοί και αυτοί,
για εκείνον, ισούνται με χιλιάδες, εάν είναι οι κάλλιστοι.
Η Ισχύς της γνώσης, ισχύς του χαρακτήρος –ο χαρακτήρας, λέει, είναι
η θεία δύναμη του ανθρώπου- η δύναμη και η υπεροχή γενικά,
είναι εκείνα που θριαμβεύουν στην ανθρώπινη ζωή και είναι υπερτάτως
πολύτιμα, και αυτές οι αξίες, στον υψηλό και αγνό βαθμό τους, είναι
σπάνιες μεταξύ των ανθρώπων. Είναι η δύσκολη επίτευξη των ολίγων.
Από αυτό, αρκετά σωστό ως εδώ, θα μπορούσαμε να εξάγομε μία
κοινωνική και πολιτική φιλοσοφία. Αλλά ο δημοκράτης θα μπορούσε
κάλλιστα να απαντήσει πως αν υπάρχει μια σπουδαία και ισχυρή αρετή,
γνώση και δύναμη στον έναν ή στους λίγους, με τον ίδιο τρόπο,
υπάρχει μια αδιόρατη αρετή, γνώση και δύναμη στους πολλούς που αν
δρούσαν συλλογικά θα επισκίαζαν και θα υπερτερούσαν των μεμονωμένων
ή σπάνιων υπεροχών. Εάν ο βασιλιάς, ο σοφός, ο κάλλιστος είναι ο
Vishnu ο ίδιος, (καθώς επίσης και η αρχαία ινδική σκέψη μας
βεβαιώνει), βαθμό τον οποίο ο κοινός άνθρωπος prakrito janah,
δεν μπορεί να αξιώσει, το ίδιο είναι και «οι πέντε», η ομάδα, ο λαός.
Το Θείο είναι samashti αλλά και vyashti, εκδηλωμένο στη συλλογικότητα
αλλά και στο ατομικό, και η δικαιοσύνη, στην οποία επιμένει ο Ηράκλειτος,
απαιτεί πως αμφότερα (συλλογικότητα και ατομικό) θα έπρεπε να έχουν
το αποτέλεσμά τους και την αξία τους.
Τω όντι αλληλοεξαρτώνται και αλληλο-αντιγράφονται
για να επιτελεσθεί η υπεροχής τους.
Άλλα ρητά του Ηρακλείτου είναι αρκετά ενδιαφέροντα όπως όταν βεβαιώνει το
θείο στοιχείο στους ανθρώπινους νόμους,
-και αυτό είναι, επίσης, μια εμβριθής και καρποφόρα πρόταση.
Δεύρο έξω φωτο. χθες φαινόσουν τι έπαθες σήμερα;
Υ.Γ. Φανερώθηκε αλλά τελικά διαγράφηκε, ήταν τεράστια αυτή η φωτο.
Edited by - Κάθυ on 25/04/2004 14:10:51
Edited by - Κάθυ on 25/04/2004 14:24:04
Edited by - Κάθυ on 26/04/2004 13:09:46
Edited by - Κάθυ on 26/04/2004 13:15:23
ενδιαφέρουσες αλλά κινούνται επιφανειακά. Απορρίπτει με μια βίαιη
περιφρόνηση τις αρχαίες μυστικιστικές μεθόδους και στρέφεται
προς τα αληθινά μυστήρια, αυτά της Φύσης και της ύπαρξής μας,
η Φύση, καθώς μας λέει, που της αρέσει να κρύβεται, είναι γεμάτη
από μυστήρια ακόμη και αποκρυφισμό.
Αυτό μας δείχνει πως οι διδαχές των Μυστών είχαν χαθεί, η
πνευματική αίσθηση είχε αποχωρήσει από τα σύμβολά τους,
όπως άλλωστε και στην Βεδική Ινδία. Αλλά στην Ελλάδα δεν
αντικαταστάθηκαν εκείνες οι διδαχές των Μυστών, με καμία νέα
και δυναμική κίνηση που θα μπορούσε, όπως στην Ινδία, να
αντικατασταθούν με νέα σύμβολα, με νέες και περισσότερες
φιλοσοφικές εξηγήσεις των κρυμμένων αληθειών τους, με νέες
πειθαρχίες, με σχολές γιόγκα.
Προσπάθειες, σαν αυτές του Πυθαγόρα, έγιναν.
Αλλά η Ελλάς, γενικά, ακολούθησε τη στροφή που έδωσε ο Ηράκλειτος,
καλλιέργησε τη λατρεία της λογικής και άφησε τα λείψανα
της παλιάς απόκρυφης θρησκείας να γίνουν μια σκοτεινή δεισιδαιμονία
και μια τυπική/συμβατική μεγαλοπρέπεια.
Ειδικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η αποδοκιμασία του για τη θυσία των
ζώων. Είναι, λέει, μια ανέλπιδα προσπάθεια εξαγνισμού
με την μίανση/μόλυνση με αίμα, σαν να θέλαμε να καθαρίσουμε τα
λασπωμένα μας πόδια με λάσπη.
Εδώ βλέπομε και πάλι την ίδια επαναστατική ροπή έναντι μιας αρχαίας
και παγκόσμιας θρησκευτικής συνήθειας, η ίδια ροπή που κατάστρεψε
στην Ινδία το σύστημα θυσίας της Βεδικής θρησκείας,- αν και ο
Ηράκλειτος δεν είχε κατά νου την ευσπλαχνία του Βούδα:
ο οίκτος δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει ένα ισχυρό κίνητρο
μεταξύ των αρχαίων Μεσογειακών φύλων.
Αλλά η γλώσσα του Ηρακλείτου μας δείχνει πως το αρχαίο σύστημα
θυσίας στην Ελλάδα και στην Ινδία δεν ήταν ένας απλός βάρβαρος
εξευμενισμός θηριωδών θεοτήτων, καθώς η σύγχρονη έρευνα
λανθασμένα έχει συμπεράνει, αλλά είχε μια ψυχολογική σημαντικότητα,
τον εξαγνισμό της ψυχής καθώς και εξευμενισμό των υψηλότερων
και αρωγών δυνάμεων και ήταν επομένως, πιθανότατα, ένα σύστημα
μυστικιστικό και συμβολικό, επειδή ο εξαγνισμός ήταν, καθώς
γνωρίζομε, μία από τις κυρίαρχες ιδέες των αρχαίων Μυστηρίων.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Edited by - Κάθυ on 29/04/2004 14:55:48
προφήτες και τον Ιησού, ενώ τα παλαιά σύμβολα αποδοκιμάστηκαν,
και ειδικά εκείνα των ιεροτελεστιών με αίμα, εν τούτοις η ψυχολογική
ιδέα της θυσίας διασώθηκε, τονίσθηκε και προετοιμάσθηκε με πιο
αδιόρατα σύμβολα, όπως εκείνο της Χριστιανικής Ευχαριστίας και
των προσφορών των πιστών στα τεμένη Shaiva ή Vaishnava.
Αλλά η Ελλάδα με την ορθολογιστική της ροπή και την ανεπαρκή
θρησκευτική συναίσθηση, αδυνατούσε να σώσει την θρησκεία της.
Έκλινε προς εκείνη την οξεία διαίρεση μεταξύ φιλοσοφίας και
επιστήμης από τη μία μεριά, και της θρησκείας από την άλλη που είναι
τόσο, ιδιορρύθμως, το χαρακτηριστικό της ευρωπαϊκής σκέψης.
Κι εδώ, επίσης, ο Ηράκλειτος ήταν, καθώς και σε τόσες άλλες
κατευθύνσεις, ένας πρωτοπόρος, ένας δείκτης της φυσικής
κλίσης της δυτικής σκέψης.
Είναι, εξ ίσου, αξιοσημείωτη και η αποδοκιμασία του στη λατρεία
ειδώλων, μια από τις πρώτιστες αποδοκιμασίες στην ανθρώπινη ιστορία,
«αυτός που προσεύχεται σε μια εικόνα φλυαρεί σε έναν πέτρινο τοίχο».
Η μη ανεκτική σφοδρότητα αυτού του προτεσταντικού ορθολογισμού και
θετικισμού κάνει τον Ηράκλειτο, για άλλη μια φορά, πρόδρομο ενός
ολόκληρου ρεύματος της ανθρώπινης σκέψης.
Δεν είναι στη πραγματικότητα μια θρησκευτική διαμαρτυρία όπως αυτή
του Μωάμεθ ενάντια στους παγανιστές και στους ειδωλολάτρες
πολυθεϊστές των Αράβων ή όπως αυτή των Προτεσταντών έναντι της
αισθητικής και της συναισθηματικής λατρείας των Αγίων της Καθολικής
Εκκλησίας και της λατρείας της Μαρίας/Παναγίας και της χρήσης των
εικόνων και περίπλοκων ιεροτελεστιών, το κίνητρο είναι φιλοσοφικό,
ορθολογιστικό, ψυχολογικό.
Ο Ηράκλειτος δεν ήταν στ’ αλήθεια ένας, αποκλειστικά, ορθολογιστής.
Πιστεύει στους Θεούς, αλλά τους πιστεύει σαν ψυχολογικές
παρουσίες, κοσμικές δυνάμεις, και ενοχλείται πάρα πολύ με την
σκαιότητα της υλικής εικόνας, με την εμμονή στις αισθήσεις, με την
ασάφεια των ψυχολογικών εννοιών των θειοτήτων, να δεις (τις κοσμικές
δυνάμεις/ θεότητες) πως δεν βρίσκονται στο μάρμαρο, αλλά στη
θειότητα του προσώπου που απεικονίζεται στο μάρμαρο
στο οποίο προσφέρεται η προσευχή.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
συγγενεύει με τους αρχαίους βεδικούς προφήτες αν και δεν ήταν
εντελώς θρησκευτική η φύση του Ηρακλείτου.
Η θρησκεία των Βεδών φαίνεται να έχει απορρίψει τις εικόνες και εξ
αιτίας του προτεσταντικού ρεύματος των Βουδιστών και Jainism που,
ή εισήγαγαν ή τουλάχιστον έκαναν δημοφιλή τη λατρεία των ειδώλων
στην Ινδία.
Εδώ, επίσης, ο Ηράκλειτος προετοιμάζει το δρόμο για την καταστροφή
της παλαιάς θρησκείας, την επικράτηση της γνήσιας φιλοσοφίας
και του ορθολογισμού που εν συνεχεία το κενό καλύπτεται από τον
Χριστιανισμό, διότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει μόνο με τη
λογική.
Όταν ήταν πια αργά, έγινε κάποια προσπάθεια να δώσουν ξανά πνεύμα
στην παλιά θρησκεία, και υπήρξε η αξιοσημείωτη προσπάθεια του
Ιουλιανού και του Λιβάνιου να ιδρύσουν έναν ανανεωμένο Παγανισμό
ενάντια στον θριαμβεύοντα Χριστιανισμό.
Αλλά αυτή η προσπάθεια ήταν επουσιώδης, πολύ φιλοσοφική,
κενή από την δυναμική ισχύ του θρησκευτικού πνεύματος.
Η Ευρώπη είχε φονεύσει τη παλιά της πίστη σε σημείο μη
ανάνηψης και έπρεπε να στραφεί στην Ασία για την θρησκεία της.
Επομένως για την απλή ζωή του ανθρώπου ο Ηράκλειτος δεν είχε τίποτε
να δώσει πέραν της νύξης ενός αριστοκρατικού στοιχείου στην πολιτεία
και στα πολιτικά, -και θα σημειώναμε πως αυτή η αριστοκρατική ροπή
ήταν πολύ ισχυρή και σε κάθε, σχεδόν, επόμενο Έλληνα φιλόσοφο.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Λες στη μετάφραση
"Εδώ, επίσης, ο Ηράκλειτος προετοιμάζει το δρόμο για την καταστροφή
της παλαιάς θρησκείας, την επικράτηση της γνήσιας φιλοσοφίας
και του ορθολογισμού που εν συνεχεία το κενό καλύπτεται από τον
Χριστιανισμό, διότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει μόνο με τη
λογική."
Αναρωτιέμαι αν υπάρχει γνήσια φιλοσοφία όπως λέει ο Ορομπίντο που στηρίζεται μόνο στη λογική. Είναι δυνατόν να υπάρχει φιλόσοφος που δεν έχει κάποια βαθιά πίστη μέσα του; Όπως λες και εσύ σε κάποιο άλλο topic "κάθε γνώση είναι πίστη, κάθε πίστη όμως δεν είναι γνώση". Η φιλοσοφία λοιπόν που αναζητά την πρώτη αιτία, την ουσία των αυθεντικών (δεν ξέρω αν είναι δόκιμος ο όρος) όντων είναι δυνατόν να μη στηρίζεται σε κάποια πίστη αλλά μόνο στη λογική;;;
Είναι η λογική από μόνη της ικανή να θέσει σε κίνηση τη σκέψη, το σώμα; Ένα ακραίο παράδειγμα... ο υπολογιστής είναι το κατεξοχήν εργαλείο που χρησιμοποιεί καθαρή λογική. Είναι ο υπολογιστής αυτοκινούμενος; Όχι εξ’ αντανακλάσεως δηλ. με εντολές του τύπου if...then "function" else exit do κτλ. αλλά από δική του βούληση. Προφανώς δεν είναι αυτοκινούμενος γιατί δεν έχει ψυχή, συνεπώς δεν έχει συναισθήματα και καμία πίστη. Είναι άβουλος και ανίκανος να πάρει αποφάσεις από μόνος του αν δεν τον έχει τροφοδοτήσει με δεδομένα και με φίλτρα κάτι έξω απ’ αυτόν.
Δεν καταλαβαίνω πως ο Ορομπίντο υποβιβάζει σε τέτοιο βαθμό την έννοια της φιλοσοφίας ως καθαρής, ορθολογιστικής και την εξισώνει τελικά με τη λογική.
Οσο για την κάλυψη του κενού από τον χριστιανισμό. Κατ’ αρχήν πoιo χριστιανισμό; Των πρώτων χρόνων που είχε μια φιλοσοφική ροπή ή των κατοπινών χρόνων.
Δεν νομίζω πως έγινε κάλυψη κενού όπως αναφέρει αλλά βίαιη αλλαγή σε ένα ρεύμα που δεν μπορούσαν να το ανακόψουν (χριστιανισμός) του άλλαξαν ροή προς μία άλλη κατεύθυνση και τελικά αφομοιώθηκε σε ένα σύστημα εξουσίας.
Γιατί αυτοί που θέλουν να εξουσιάζουν δεν ανέχονται κάτι που δεν μπορεί να εξουσιαστεί και ο φιλοσοφημένος άνθρωπος δεν εξουσιάζεται. Εξουσιάζεται ο τυφλά πιστός από αυτούς που κινούν τα νήματα της πίστης του και ο τυφλά λογικός που χρησιμοποιείται ως εργαλείο, όπως ο υπολογιστής...
Χαιρετώ
quote:
Η φιλοσοφία λοιπόν που αναζητά την πρώτη αιτία, την ουσία των αυθεντικών (δεν ξέρω αν είναι δόκιμος ο όρος) όντων είναι δυνατόν να μη στηρίζεται σε κάποια πίστη αλλά μόνο στη λογική;;;
Σε προηγούμενο μήνυμα έγραψα ακριβώς αυτό
Επειδή, τελικά, αυτή είναι και η πραγματική αξία της φιλοσοφίας
για τον άνθρωπο, να προσφέρει φως στη φύση της ύπαρξής του, στους
κανόνες της ψυχολογίας του, στις σχέσεις του με τον κόσμο και τον
Θεό, στις σταθερές γραμμές ή στις μεγάλες πιθανότητες της πορείας/μοίρας του.
Αυτό το είδος της φιλοσοφίας, αγαπητέ μου, αυτή η Φιλοσοφία,
είναι η «ουράνια αδελφή της θρησκείας» όπως πολύ σωστά επεσήμανε
ο Σρι Ορομπίντο, γι αυτό μας λέει:
Αλλά όπως η φιλοσοφία δίνει φως μόνον στη Θρησκεία και την σώζει
από την απλοϊκότητά της, την άγνοια και την δεισιδαιμονία της, έτσι
και η Θρησκεία μπορεί να δώσει (εκτός μερικών) πνευματικό πάθος και
αποτελεσματικό σφρίγος στη Φιλοσοφία και να την σώσει από το να
γίνει επουσιώδης, αόριστη και στείρα. (τα bold δικά μου)
Είναι δυστύχημα και για τις δυο όταν οι δύο ουράνιες αδελφές
βαδίζουν διαφορετικούς δρόμους.
Την φιλοσοφία, ο Ορομπίντο, δεν νομίζω, να την υποβιβάζει και να την
περιπλέκει με τον ορθολογισμό. Η φράση είναι: «...γνήσιας φιλοσοφίας
και του ορθολογισμού». Εδώ πιστεύω πως ο συνδετικός σύνδεσμος «και»
διαχωρίζει την φιλοσοφία με ορθολογισμό.
Τελικά, όπως και να το κάνομε, η φιλοσοφία για πρώτα της εργαλεία
έχει το νου και τη λογική. Όταν και όπου
χρησιμοποιήσει/χρησιμοποίησε, όμως, και το άλλο της το εργαλείο,
τη διαίσθηση, τότε η φιλοσοφία γίνεται η ουράνια Φιλοσοφία.
Τω όντι ο Ορομπίντο δεν είχε και τις πιο καλοκάγαθες σχέσεις για
την «φιλοσοφία». (Αν και τα δυτικά πανεπιστήμια τον θαυμάζουν
και γι αυτό), σε άλλα του γραπτά αναφέρει, συγκεκριμένα, πως η
φιλοσοφία είναι για όσους δεν «μπορούν αντιληφθούν ολάκερη την
ΑΛΗΘΕΙΑ γι αυτό και την κατακερματίζουν σε παραγράφους»,
και αυτό όταν εξετάζει την φιλοσοφία από την γνήσια άποψη ενός
εσωτεριστή.
quote:
Δεν νομίζω πως έγινε κάλυψη κενού όπως αναφέρει αλλά βίαιη αλλαγή σε ένα ρεύμα που δεν μπορούσαν να το ανακόψουν (χριστιανισμός) του άλλαξαν ροή προς μία άλλη κατεύθυνση και τελικά αφομοιώθηκε σε ένα σύστημα εξουσίας.
Να περιοριστώ μόνο στη γνώμη του Ορομπίντο γι αυτό, γιατί νομίζω
πως σε άλλα topics έχει συζητηθεί το θέμα εκτενέστατα.
....ενώ τα παλαιά σύμβολα αποδοκιμάστηκαν δεν αντικαταστάθηκαν
από νέα για να διασωθεί μαζί τους και η θρησκεία...
Σήμερα, τολμώ να πω, πως τα σύμβολα της χριστιανικής θρησκείας
άρχισαν/αρχίζουν να ξεθωριάζουν όπως στην εποχή του Ηρακλείτου
ξεθώριαζαν κάτι άλλα σύμβολα που αργότερα χάθηκαν.
Μπορούμε, τελικά, να ρωτήσουμε, τι σύμβολα θα επικρατήσουν;
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Δεν είμαι καλός στην γραμματική και το συντακτικό. Μου φαίνεται όμως πως το νόημα που βγαίνει από τη συγκεκριμένη φράση είναι ότι τσουβαλιάζει τη γνήσια φιλοσοφία με τον ορθολογισμό και λέει ολοφάνερα ότι αυτή είναι μόνον λογική, γι΄ αυτό έρχεται μια νέα θρησκεία να καλύψει το κενό!!!.
Υπάρχουν πολλές φιλοσοφίες; Και αν ναι ποια είναι η γνήσια; Μήπως κάπου γίνεται ένα μπέρδεμα με την επιστήμη ή ακόμα χειρότερα με τον επιστημονισμό;
Αν υπάρχουν πολλές φιλοσοφίες και υπάρχει μια γνήσια, αυτή η γνήσια είναι η ουράνια αδελφή της θρησκείας και όχι στεγνός ορθολογισμός και η λογική.
Ο Σρι Ορομπίντο σίγουρα δεν είναι τυχαίος και είναι σεβαστή η άποψη του στην οποία και εσύ περιορίζεσαι. Προσωπικά έχω σχηματίσει άλλη άποψη.
Λες:
"Μπορούμε, τελικά, να ρωτήσουμε, τι σύμβολα θα επικρατήσουν"
Εκείνοι τότε ήξεραν τι σύμβολα θα επικρατούσαν;
Χαιρετώ