- Ελληνες.Ο εκλεκτος λαος (Ενα θέμα ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ) - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Οι πολλαπλότητες του Ενός;
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
Από εκεί έχουμε : ες-μι > εμ-μι>ειμί, εσ-ναι >εjς-ναι>είναι
εjς> εις, γεν. ες-νος> ενός
Τουλάχιστον αυτά γνωρίζω μέχρι στιγμής για την ετυμολογία τους.
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
Καλησπέρα και από εμένα!
Ο Ιάμβλιχος -συμφωνούσε,γενικά,με τον Πλωτίνο χωρίς όμως να αναγνωρίζει το ΕΝ ως την Πρώτη Αρχή- περιγράφει τον αριθμό 9 ως "ανυπέρβλητο πέρας",όντας ο τελευταίος φυσικός αριθμός,και αναφέρει τα εξής σχετικά με το Εννέα και το Ένα:
"και η λέξις εννέα ετυμολογικώς φαίνεται ότι αναφέρεται εις την ενάδα(μονάδα) διότι συμπάσχει με αυτήν και κρατεί το άλλο άκρον (της δεκάδος).Ήτοι έχει ονομασθεί εννεάς σαν να ήταν ενάς κατά παραγωγή από το 1 ,εντός του οποίου ενός τα πάντα περιέχονται.Διότι πέραν του εννέα δεν γίνεται δεκτός αριθμός(με άλλο όνομα) αλλά όλοι οι κατόπιν αριθμοί εις τα αυτά ονόματα των μονάδων από του 1 μέχρι του 9,φανερόν ότι συμβαίνει ό,τι και εις τας παλινωδίας(την αυτολεξεί επανάληψη στροφής,ή στίχων ή μελωδίας).Μέχρι μεν του αριθμού 9 φτάνει η φυσική πορεία της αριθμήσεως και μετ'αυτήν άρχεται πάλι από τον 1.Διότι ο 10 γίνεται μονάς(σύνολο μιας ενότητας κατόπιν αφαιρέσεως ενός στοιχειώδους (βασικού ή μέτρου συγκρίσεως) ποσού,δηλαδή κατά το ποσόν μίας εννεάδος.Οι δε 11 και 20 είναι δυάς (δηλαδή ποσού συνόλου δευτέρου) αφου αφαιρέθηκαν μία ή δύο μονάδες....
Γενικά υπάρχει μια διαφωνία στο εάν το Εν και η Μονάδα είναι οι ίδιες έννοιες. Ο Ιάμβλιχος θεωρούσε ότι δεν είναι ίδιες έννοιες και ότι άλλο είναι το Εν και άλλο η Μονάδα.
Μελετώντας πριν χρόνια αυτήν την αντιπαράθεση, νομίζω ότι στα λόγια του Ιάμβλιχου κρύβεται η ορθή προσέγγιση του θέματος. Θα έλεγα ότι το Εν είναι κατά μία έννοια το Μηδέν. Όχι όμως το Μηδέν με την έννοια της απουσίας αλλά με την έννοια της διπλής άρνησης Μη-Δεν, Ου-Δεν. Είναι αυτό που βρίσκεται πέρα από κάθε περιγραφή και κάθε Δυαδισμό. Είναι το Τίποτε-Πάντα.
Για να εντοπίσουμε τη διαφορά μεταξύ Ενός και Μονάδας πρέπει να μελετήσουμε το Νέο Εν δηλαδή το Εν-νέα (9). Θα δούμε ότι οι ιδιότητες του Ενός είναι πλησιέστερα στο Μηδέν και όχι στη Μονάδα.
Για παράδειγμα, κάθε αριθμός εάν προστεθεί στο Μηδέν μας κάνει τον ίδιον τον αριθμό αυτό: 8+0 = 8
Το ίδιο γίνεται και με το 9 αλλά σε ένα πιο σύνθετο επίπεδο. Όποιον αριθμό και εάν προσθέσουμε στο 9 μας δίνει τον ίδιον αριθμό ως άθροισμα ψηφίων. Π.χ. ο ο αριθμός 17 έχει άθροισμα ψηφίων 1+7=8. Εάν τον προσθέσουμε με το 9 θα έχουμε 17+9 = 26. Το 26 (2+6=8) έχει το ίδιο άθροισμα ψηφίων με το 17. Το ίδιο συμβαίνει με όποιον αριθμό προσθέσετε το 9.
Και στον πολλαπλασιασμό συμβαίνει το ίδιο. Όποιον αριθμό πολλαπλασιάσουμε με το 0 μας δίνει 0, π.χ. 15*0=0.
Αλλά και με το 9 συμβαίνει περίπου το ίδιο. Όποιον αριθμό πολλαπλασιάσουμε με το 9 μας δίνει έναν αριθμό που το άθροισμα των ψηφίων του θα είναι 9, π.χ. 15*9=135 (1+3+5=9). Το ίδιο συμβαίνει και με κάθε αριθμό που πολλαπλασιάζουμε με το 9.
Πέρα από αυτά είναι πιο λογικό, η μονάδα, το 1, να είναι αντίστοιχο του 10 και όχι του 9.
Από αυτά συμπεραίνω ότι το ΕΝ δεν είναι η Μονάδα αλλά μία έννοια του Μηδενός. Είναι πάνω από το ΟΝ, είναι το Μη-Ον όχι επειδή το στερείται αλλά επειδή το υπερβαίνει. Όπως λέει και ο Πλωτίνος: "το απόλυτο Εν, ουδέποτε μετρήθηκε, βρίσκεται πέρα από τον αριθμό, και έτσι δεν περιορίζεται ούτε εσωτερικά ούτε εξωτερικά, διότι κάθε τέτοιος περιορισμός του θα έφερε μαζί του και τη δική του έννοια» Πλωτίνου Εννεάδες, V, 5, 11"
Αυτό που βρίσκεται πέρα από τον αριθμό δεν είναι η Μονάδα (1) αλλά το Ουδέν (ο) που όντως μαθηματικά δεν είναι αριθμός, αφού δεν μπορεί να μετρηθεί.
Ή όπως λέγεται στις Ουπανισάδες:
TAITTIRIYOPANISAD, 2.7.1 «Εν αρχή, τούτα ήταν όντως Μη Ον. Από αυτό αληθώς εκπορεύτηκε το Ον. Αυτό αυτοβούλως «εν-εαυτόθηκε». Για αυτό αποκαλείται αυτοδημιουργημένο, ή καλοφτιαγμένο (…) Η ατομική λοιπόν ψυχή γίνεται άφοβη μόνο όταν πατήσει σταθερά και ατάραχα σε εκείνη την αόρατη, «μη-εαυτική», άφατη, αστήριχτη Πραγματικότητα. Κάθε φορά που αυτή φαντάζεται ακόμα και τη μικρότερη διακοπή σε εκείνη την αίσθηση της μη-διαφοράς, τότε φοβάται. (…)» (ΕΝΝΕΑ ΟΥΠΑΝΙΣΑΔΕΣ, σελ. 375-376)
Λέτε αυτήν την έννοια του Ουδενός να είχε καταλάβει ο Σωκράτης όταν έλεγε:
"Εν οίδα ότι ΟΥΔΕΝ οίδα" 
Edited by - thoth on 05/12/2007 11:20:55
Μηδέν = «μη-δεν» ή «μηδέ εν»
Ουδέν = «ου-δεν» ή «ουδέ εν»
Το εννέα πάλι ίσως να μοιάζει με το μηδέν και να μοιράζεται με αυτό ιδιότητες γιατί ακριβώς συμβολίζει την ολοκλήρωση ενός κύκλου 0, μία τελείωση, και ταυτόχρονα προοιωνίζεται την αναπόφευκτη αρχή ενός νέου κύκλου – αυτού που θα αναδυθεί με το 10.
Το ένα όμως διαιρεί όλους τους αριθμούς (πλην του μηδενός) και τους αφήνει ανεπηρέαστους, μένοντας ανεπηρέαστο και το ίδιο. Το ίδιο συμβαίνει και με τον πολλαπλασιασμό. Δεν επιμερίζει δηλαδή ούτε πολλαπλασιάζει, είναι μια δύναμη αφανής που δεν αλλοιώνει σε αυτές τις πιο «δυναμικές» αριθμητικές πράξεις, αν και «κατά μόνας» επηρεάζει στις προσθαφαιρέσεις.
Πώς περιγράφει ο Πλωτίνος το Εν; Είναι μία από τις τέσσερεις υποστάσεις (Εν-Νους-Ψυχή-Ύλη). Είναι το Κάτι (και όχι το Τίποτα) που ανθίσταται κατηγορημάτων γιατί όποιο χαρακτηρισμό, όποια ιδιότητα κι αν του προσδώσουμε, του προσδίδουμε διττότητα: τον πυρήνα του τι είναι* και την ιδιότητα. Όμως το Εν δεν είναι διττό, δεν είναι καν (με την κλασική έννοια). Ή, καλύτερα ίσως, είναι ΚΑΙ δεν είναι. Γιατί είναι δυνατότητα, όχι εκδήλωση. Είναι η δυνατότητα της ύπαρξης, αλλά όχι η ύπαρξη (παρ’ όλο που η ύπαρξη προέρχεται απ’ αυτό). Είναι η δυνατότητα της εκδήλωσης, ωστόσο μένει ανεκδήλωτο το ίδιο. Είναι η λεπτή διαφορά ανάμεσα στις αγγλικές λέξεις “void” και “vacant”.
Πολύ… «ζ-εν» δεν είναι όλα αυτά; 
Ίσως τελικά αυτό για το οποίο μιλάει ο Πλωτίνος να είναι κάτι που την ουσία του μπορούμε να ψηλαφήσουμε καλύτερα στο πεδίο ανάμεσα στο μηδέν και το ένα, εκεί που ζουν μαγικά πράγματα όπως οι μιγαδικοί αριθμοί και τα φράκταλ… ίσως…
Καλό μεσημέρι.
Unseen
* Ίσως γι’αυτό η επαγωγή μεταξύ Εν και Είναι. Το Είναι απλά… είναι απέραντα, οποιοσδήποτε χαρακτηρισμός το περιορίζει και του προσδίδει διττότητα, τη στιγμή που είναι μόνο ουσία, καθαρή ουσία που διέπει και διαπερνά τα πάντα. Χμ… νομίζω όμως ότι μόλις έφτασα στο σημείο που αρχίζω να καίω φλάντζες. 
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Ωστόσο έχω να παρατηρήσω κάτι :
Το Ένα, αναφερόμενο στους μονοψήφιους αριθμούς, είναι η αιτία ύπαρξης, η ουσία και η απαρχή όλων των αριθμών. Παρατηρήστε τις παρακάτω ισοδυναμίες :
1
2 = 1+1
3 = 1+1+1 = 2+1
4 = 1+1+1+1 = 2+1+1 = 2+2+1 ... = 3+1
5 = 1+1+1+1+1 = 2+1+1+1 ... = 4+1
6 = 1+1+1+1+1+1 = 2+1+1+1+1 ... = 5+1
7 = 1+1+1+1+1+1+1+1 = 2+1+1+1+1+1 ... = 6+1
8 = 1+1+1+1+1+1+1+1+1 = 2+1+1+1+1+1+1 ... = 7+1
9 = 1+1+1+1+1+1+1+1+1+1 = 2+1+1+1+1+1+1+1 ... = 8+1
Σε μια πλήρη ανάπτυξη του παραπάνω πίνακα συνάγουμε τα εξής αποτελέσματα που αφορούν το εν λόγω θέμα (γιατί βγαίνουν πολλά !! ):
α) Όλοι οι αριθμοί εμπεριέχουν μέσα τους το Ένα
β) Κάθε αριθμός εμπεριέχει τους προηγούμενούς του.
γ) Ο Εννέα εμπεριέχει μέσα του όλους τους αριθμούς.
Μπορούμε να πούμε πως κάθε αριθμός είναι η πολλαπλή αναφορά του ΕΝΌΣ στον Εαυτό του και η εν μέρει αναφορά των προηγούμενών του.
Ο ΕΝ ΝΕΑ είναι η ολότης των μονοψήφιων αριθμών και η συν-αρχή των επομένων πολυψήφιων.
Όπως έχει αναφερθεί από τον thoth (καλώς μας ήρθες φίλτατε)
quote:
Όποιον αριθμό και εάν προσθέσουμε στο 9 μας δίνει τον ίδιον αριθμό ως άθροισμα ψηφίων.
quote:
Όποιον αριθμό πολλαπλασιάσουμε με το 9 μας δίνει έναν αριθμό που το άθροισμα των ψηφίων του θα είναι 9, π.χ. 15*9=135 (1+3+5=9). Το ίδιο συμβαίνει και με κάθε αριθμό που πολλαπλασιάζουμε με το 9.
Παρατηρούμε λοιπόν πως το ΕΝ ΝΕΑ είναι το ΝΕΟ ΕΝΑ, γιατί όλοι οι αριθμοί αναφέρονται στην Μονάδα, όταν αναλυθεί η πολλαπλότητά τους και αντικαθρεφτίζονται (έμμεση αυτοαναφορά και αυτοομοιότητα) από το 9 όταν προστεθούν με αυτόν ή το καθρεφτίζουν (έμμεση αυτοαναφορά και αυτοομοιότητα του 9) όταν πολλαπλασιαστούν μαζί του.
Στο Μη-Δεν αντίθετα βλέπουμε ότι ο αριθμός ή απορροφάται από αυτόν (χ*0 = 0) ή παραμένει ως έχει (χ+0=χ) ή δεν δύναται η συνύπαρξή του (χ/0, δεν υφίσταται). Δεν υπάρχει αυτομοιότητα ή αυτοαναφορά. Υπάρχει μόνο τέλμα.
Το Μη-Δεν έχει απόλυτη έννοια γιατί είναι απαθές και ουδέτερο. Δεν δημιουργεί, αλλά δημιουργείται. Οδηγεί σε κάτι στατικόάτι ασαφές.
Η Μονάδα είναι η ενέργεια της Δημιουργίας, δημιουργεί και δημιουργείται. Τέτοια ένέργεια έχουν οι αριθμοί και σε ολοκληρωμένη μορφή το 1 και το 9.
Όπως λέει και η Unseen
quote:
Ίσως γι’αυτό η επαγωγή μεταξύ Εν και Είναι. Το Είναι απλά… είναι απέραντα, οποιοσδήποτε χαρακτηρισμός το περιορίζει και του προσδίδει διττότητα, τη στιγμή που είναι μόνο ουσία, καθαρή ουσία που διέπει και διαπερνά τα πάντα.
και πολύ πετυχημένα αναφέρεται στα φράκταλς τα οποία έχουν να κάνουν με την αυτοομοιότητα και την αυτοαναφορά.
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
quote:
Γεια σας ξανά, ειδικά στα παλιά μέλη με τα οποία έχω χρόνια να συναντηθώ σε αυτό το forum.
Γεια σας,
Καιρο ειχα να γραψω, στους εσωτερους γνωστους/αγνωστους φιλους. Αρχαια καραβανα!
Είναι δυσκολο να γινεις HACKER του εαυτου σου, γιατι συγχρονως, πρεπει να μαθεις τι είναι να εισαι HACKER του μυαλου σου.
Διαβαζω τα οσα γραφετε, και κάθε φορα αναρωτιεμαι…αυτό, σε τι οφελει?
Αν προσεξετε, τα περισσοτερα που συνανταμε εδώ και αλλου, συνηθως οδηγουν σε μια ακροβασια του μυαλου, σαν (αιωρηση), που τις περισσοτερες φορες ερχεται (μπλεκεται) το εφημερο, και η συνηθεια.
Μα γνωριζουμε οι περισσοτεροι, πως σαν (φιλοσοφος λαος), από ανεκαθεν, αυτή την σφαιρα, (οι φιλοσοφοι) δεν την πολύ συμπαθουν.
Στο διαβα μας λοιπον προς το ΕΝΑ, βρισκουμε συχνα μπρος μας, τον σεξουαλικο ΠΟΛΗφημο.
Καθως περναμε, και ξαναπερναμε, γνωριζουμε πως χανονται οι συντροφοι. (Οταν γραφω χανονται, εχει φυσικα ποιητικη χροια...εως τη συνηθεια)
(Αν) καποιος ξεφυγει, θα δει αλλους συνΤΡΟΦΟΥΣ, να μπλεκονται στη μαγεια καποιας χαμηλης πνευματικης χειμαιρας, αυτης του εφημερου που προανεφερα. Και τι δεν βρισκει κανεις εκει.
Μα ακου, ακου προσεχτικα τις σειρηνες.
Θα σου πουν πως εισαι ηρωας,μυστης, πως εισαι ο πρωτος, ισως σε πουν ακομα και θεο,
μα μαθε,
μαθε το πως γινονονται μεσα σου ολα αυτά,
μιας και ο Hacker του εαυτου, (αυτος που βλεπει τον εαυτο)
ζει σε λεπτο νημα,
αμφιταλαντευεται μεταξυ αισθησης και πνευματος.
Και δεν φτανει,
γιατι εκει…οι περισσοτεροι ναυαγουμε.
Δεν ειδαμε ΠΝΕΥΜΑ
χασαμε την ευαισθησια (στην απεριοριστη χρηση των αισθησεων),
όπως και τον αυθορμητισμο….
και το (παιχνιδι) με την καλυψω
ποτε δεν εγινε….
Αυτη δεν είναι που γιατρευει?
Από εκει και περα εισαι….. μονος.
…..Φεακοι, Ναυσικα, Ιθακη, Πινελοπη…. ΕΝΑ
Σαν εσενα ΚΑΝΕΝΑ!
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 06/12/2007 06:05:08
quote:
Και δεν φτανει,γιατι εκει…οι περισσοτεροι ναυαγουμε.
Δεν ειδαμε ΠΝΕΥΜΑ
χασαμε την ευαισθησια (στην απεριοριστη χρηση των αισθησεων),
όπως και τον αυθορμητισμο….
και το (παιχνιδι) με την καλυψω
ποτε δεν εγινε….
Πλάτωνα, γίνεται να το προχωρήσεις λίγο πιο αναλυτικά το παραπάνω?
Κάτι λείπει ...απο εδω και ισως το βρώ μεσα απο εσένα
quote:
Πώς περιγράφει ο Πλωτίνος το Εν; Είναι μία από τις τέσσερεις υποστάσεις (Εν-Νους-Ψυχή-Ύλη). Είναι το Κάτι (και όχι το Τίποτα) που ανθίσταται κατηγορημάτων γιατί όποιο χαρακτηρισμό, όποια ιδιότητα κι αν του προσδώσουμε, του προσδίδουμε διττότητα: τον πυρήνα του τι είναι* και την ιδιότητα. Όμως το Εν δεν είναι διττό, δεν είναι καν (με την κλασική έννοια). Ή, καλύτερα ίσως, είναι ΚΑΙ δεν είναι. Γιατί είναι δυνατότητα, όχι εκδήλωση. Είναι η δυνατότητα της ύπαρξης, αλλά όχι η ύπαρξη (παρ’ όλο που η ύπαρξη προέρχεται απ’ αυτό). Είναι η δυνατότητα της εκδήλωσης, ωστόσο μένει ανεκδήλωτο το ίδιο. Είναι η λεπτή διαφορά ανάμεσα στις αγγλικές λέξεις “void” και “vacant”.
Πολύ εύστοχες παρατηρήσεις "Unseen". Δεν θα έλεγα όμως με σιγουριά ότι το Ένα είναι υπόσταση. Θα έλεγα ότι υπάρχει το ΕΝ και μετά οι τρεις υποστάσεις (Ον-Νους-Ψυχή).
Η έννοια της Μονάδας ταυτίζεται, κατά τη γνώμη μου, με την υπόσταση "Ον", που είναι η εικόνα του Ενός. Μια εικόνα όμως που μπορεί να αθροιστεί, ενώ το Εν είναι πάνω και πέρα από πράξεις.
Και όπως εκεί, στην περίπτωση των αριθμών, η μορφή του πρώτου –της μονάδας- ήταν πρωταρχική ή δεύτερη και καθένας αριθμός που ερχόταν μετά τη μονάδα δεν μετείχε σ’ αυτήν εξίσου, έτσι κι εδώ τα όντα που έρχονται μετά το πρώτο έχουν μέσα τους κάτι σαν μορφή εκείνου. Και εκεί, λοιπόν, η συμμετοχή τους έδωσε στην ποσότητα των αριθμών υπόσταση, εδώ όμως τους δίνει την ουσιαστική ύπαρξη, ώστε το ον να είναι ίχνος του ενός. Και αν κάποιος πει ότι το “είναι” –η δηλωτική της ουσίας ονομασία- προέρχεται από το “εν”, θα έχει επιτύχει το αληθές. Διότι τούτο το λεγόμενο πρωταρχικό ον μοιάζει σαν να προχώρησε λίγο από το ένα και δεν θέλησε να πάει πιο μακριά, αλλά στράφηκε κατά πίσω και στάθηκε στο εσωτερικό και έγινε ουσία και εστία των πάντων, όπως στην περίπτωση της φωνής, όταν αυτός που την εκφέρει ασκεί πίεση, παράγεται το “εν”, το οποίο δηλώνει προέλευση από το ένα και το “ον” με τη σημασία του αντικειμένου της εκφοράς, όσο αυτό είναι δυνατό.
Το Ον είναι αυτό που λέει ο Πλωτίνος "Ένα-Πολλά"
"Αν λοιπόν πάρει κανείς το ον πρώτο, αφού υπάρχει πρώτο, μετά τον νου και μετά το ζωντανό πλάσμα"
Το Ον είναι το Πρώτο. Αυτό το πρώτο που έχει δεύτερο, τρίτο κοκ. Είναι το αριθμήσιμο πρώτο (το Ον) και όχι το μη αριθμήσιμο πρώτο (το Εν).
Τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα αφού σε άλλο σημείο ο Πλωτίνος λέει ότι οι ίδιοι αριθμοί είναι τόσο σπουδαίοι που στέκουν ακόμα και πάνω από το Ον. Και το αποδεικνύει με το δική του καθαρή και απαράμιλλη αρχαιοελληνική φιλοσοφική διαλεκτική. Λέει ότι εάν οι αριθμοί δεν ήταν πάνω από τα Όντα, τα ίδια τα όντα δεν θα μπορούσαν να αριθμηθούν. Άρα οι αριθμοί είναι αυτά που στέκουν ανάμεσα στο Εν και στο Ον και που ο Ιάμβλιχος και ο Πρόκλος αργότερα τα ονομάζουν Ενάδες.
Μιας όμως και βρήκα πρόθυμους και καλούς "φιλοσόφους" θα ήθελα να συζητήσουμε εάν θέλετε ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα από τις Εννεάδες που έχουν να κάνουν με την έννοια του Χρόνου και την δημιουργία του Κόσμου.
«Χρόνος δεν υπήρχε ακόμα, τουλάχιστον για τα πράγματα του κόσμου τούτου, αλλά θα δημιουργήσουμε το χρόνο βάσει της λογικής αρχής και της φύσης του υστέρου. Αν λοιπόν τούτα έμεναν ήρεμα στον εαυτό τους, ίσως δεν θα μπορούσε να καλέσει κάποιος τις Μούσες, που δεν υπήρχαν ακόμη τότε, να του πουν “πώς εξέπεσε για πρώτη φορά ο χρόνος”.
Ίσως όμως, ακόμα κι αν οι Μούσες υπήρχαν τότε, να ρωτούσε κάποιος τον χρόνο, όταν δημιουργούνταν, με ποιο τρόπο φανερώθηκε και έγινε. Θα μιλούσε τότε για τον εαυτό του κάπως έτσι:
ότι πρωτύτερα, προτού δημιουργήσει ακόμα αυτό το πρότερον και προτού χρειαστεί το ύστερον, αναπαυόταν μαζί με την αιωνιότητα μέσα στο ον, χωρίς ακόμα να είναι χρόνος, αλλά κι ο ίδιος έμενε ήσυχος μέσα σ’ εκείνο. Καθώς όμως υπήρχε μια πολυπράγμων φύση που ήθελε να διοικεί τον εαυτό της και ν’ ανήκει στον εαυτό της, επιλέγοντας ν’ αναζητάει περισσότερα από την κατάσταση στην οποία βρισκόταν, αυτή κινήθηκε και μαζί κινήθηκε και ο χρόνος, συνεχώς προς το έπειτα, το ύστερα και το όχι ίδιο, αλλά στο ένα πράγμα μετά το άλλο, δώσαμε κάποιο μήκος στην πορεία μας και δημιουργήσαμε τον χρόνο ως εικόνα της αιωνιότητας.
Επειδή η ψυχή είχε μιαν ανησύχαστη δύναμη, που ήθελε ολοένα να μεταφέρει σε κάτι άλλο ό,τι έβλεπε εκεί, δεν ήθελε το όλον που υπάρχει σ’ αυτή να είναι εκεί αθρόο. Σαν μέσα από κάποιο ήσυχο σπέρμα, λοιπόν, η λογική αρχή [="λόγος"] ξεδίπλωσε τον εαυτό της και εξήλθε, όπως νομίζει, στο πολύ, αφανίζοντας όμως το πολύ με τον μερισμό και, αντί για την ενότητα μέσα στον εαυτό της, τη δαπανά έξω από τον εαυτό της κι έτσι προχωρεί προς ένα ασθενέστερο μήκος.
Κατά τον ίδιο τρόπο, δημιουργώντας τον αισθητό κόσμο κατά μίμηση του νοητού κόσμου, κινούμενη με κίνηση που δεν υπάρχει στον κόσμο εκείνο, αλλά είναι όμοια με αυτή που υπάρχει εκεί, με την επιθυμία να είναι εικόνα επίσης, πρώτα έθεσε τον εαυτό της σε χρόνο, τον οποίο δημιούργησε αντί της αιωνιότητας. Έπειτα έδωσε αυτό που δημιουργήθηκε δούλο στον χρόνο, κάνοντάς τον να είναι στο σύνολό του σε χρόνο και περικλείοντας μέσα σ’ αυτόν όλες τις διεξόδους του. Κινούμενος δηλαδή ο αισθητός κόσμος μέσα στην ψυχή –δεν υπάρχει άλλος τόπος του σύμπαντος αυτού εκτός από την ψυχή- κινούνταν επίσης στον χρόνο της ψυχής. Διότι, καθώς η ψυχή παρείχε τη μια ενέργειά της μετά την άλλη και μετά πάλι άλλη και ούτω καθ’ εξής, γεννούσε μαζί με την ενέργεια τη συνέχεια και ακολουθούσε την πορεία της με τη μια σκέψη να έρχεται μετά από εκείνη που είχε προηγουμένως προς αυτό που δεν υπήρχε πριν, διότι ούτε η σκέψη της ενεργοποιήθηκε ούτε η τωρινή ζωή της ψυχής είναι ίδια με την προ αυτής.
Την ίδια στιγμή, λοιπόν, η ψυχή είναι διαφορετική και το “διαφορετική” εμπεριέχει έναν διαφορετικό χρόνο. Η διάσταση της ζωής λοιπόν εμπεριέχει τον χρόνο και η συνεχής προχώρηση της ζωής εμπεριέχει τον συνεχή χρόνο, ενώ η παρελθούσα ζωή εμπεριέχει τον παρελθόντα χρόνο.
Αν λοιπόν έλεγε κάποιος ότι ο χρόνος είναι η ζωή της ψυχής σε μια μεταβατική κίνηση από τη μια ζωή στην άλλη, θα έδινε άραγε την εντύπωση ότι λέει κάτι; Ναι, διότι, αν η αιωνιότητα είναι ζωή σε ακινησία, στην ίδια κατάσταση, αμετάβλητη και άπειρη ήδη και ο χρόνος πρέπει να υπάρχει ως εικόνα της αιωνιότητας, κατά την αναλογία με την οποία τον σύμπαν τούτο σχετίζεται με το νοητό σύμπαν, τότε πρέπει να πούμε ότι, αντί για την εκεί ζωή, υπάρχει μια άλλη ζωή που είναι, θα λέγαμε, ομώνυμη με αυτή τη δύναμη της ψυχής και ότι, αντί της νοητής κίνησης, υπάρχει η κίνηση κάποιου μέρους της ψυχής και, πάλι, αντί της ταυτότητας και της ίδιας κατάστασης και της παραμονής, υπάρχει αυτό που δεν παραμένει στην ίδια κατάσταση, αλλά που ενεργεί το ένα μετά το άλλο και, αντί γι’ αυτό που είναι αδιάστατο και ενιαίο, ένα είδωλο του ενιαίου, που είναι ένα στη συνέχειά του και αντί για το άπειρο ήδη όλον, μια συνεχής άπειρη διαδοχή και, αντί για το αθρόο όλον, ένα όλον που θα γίνεται και πάντοτε θα γίνεται κατά μέρος.
Πράγματι, κατ’ αυτό τον τρόπο θα μιμηθεί αυτό που είναι ήδη όλον και αθρόο και άπειρο ήδη, με το να θέλει να προσθέτει πάντοτε ύπαρξη στην ύπαρξή του, διότι έτσι η ύπαρξή του θα μιμηθεί την ύπαρξη στον νοητό κόσμο. Δεν πρέπει όμως να λαμβάνουμε τον χρόνο εκτός ψυχής, όπως ούτε την εκεί αιωνιότητα εκτός όντος. Δεν υπάρχει παρακολούθημα της ψυχής ούτε ύστερον, όπως ούτε στον νοητό κόσμο, αλλά κάτι που μπορεί να το δει κανείς σ’ αυτήν, που υπάρχει μέσα της και είναι μαζί της, όπως συμβαίνει και εκεί με την αιωνιότητα.» (ΠΛΩΤΙΝΟΣ, Εννεάδες, ΙΙΙ.7, 11.5-60, σελ. 313-319)
Κατ επέκταση στο Σύμπαν :
quote:
«Χρόνος δεν υπήρχε ακόμα, τουλάχιστον για τα πράγματα του κόσμου τούτου, αλλά θα δημιουργήσουμε το χρόνο βάσει της λογικής αρχής και της φύσης του υστέρου. Αν λοιπόν τούτα έμεναν ήρεμα στον εαυτό τους, ίσως δεν θα μπορούσε να καλέσει κάποιος τις Μούσες, που δεν υπήρχαν ακόμη τότε, να του πουν “πώς εξέπεσε για πρώτη φορά ο χρόνος”.
Ίσως όμως, ακόμα κι αν οι Μούσες υπήρχαν τότε, να ρωτούσε κάποιος τον χρόνο, όταν δημιουργούνταν, με ποιο τρόπο φανερώθηκε και έγινε. Θα μιλούσε τότε για τον εαυτό του κάπως έτσι:ότι πρωτύτερα, προτού δημιουργήσει ακόμα αυτό το πρότερον και προτού χρειαστεί το ύστερον, αναπαυόταν μαζί με την αιωνιότητα μέσα στο ον, χωρίς ακόμα να είναι χρόνος, αλλά κι ο ίδιος έμενε ήσυχος μέσα σ’ εκείνο. Καθώς όμως υπήρχε μια πολυπράγμων φύση που ήθελε να διοικεί τον εαυτό της και ν’ ανήκει στον εαυτό της, επιλέγοντας ν’ αναζητάει περισσότερα από την κατάσταση στην οποία βρισκόταν, αυτή κινήθηκε και μαζί κινήθηκε και ο χρόνος, συνεχώς προς το έπειτα, το ύστερα και το όχι ίδιο, αλλά στο ένα πράγμα μετά το άλλο, δώσαμε κάποιο μήκος στην πορεία μας και δημιουργήσαμε τον χρόνο ως εικόνα της αιωνιότητας.
δηλαδή το Σύμπαν(νοητό-αισθητικό) είναι εκ φύσεως αυταίτιο μαζί ή μέσα στο ον.
Η φύση όμως θέλησε(άρα βουλήθηκε) να κινηθεί για να αυτοδιοικηθεί.
μα τότε η φύση ,αν είναι αυτόβουλη.,δεν περικλείει το ον ούτε περικλείετε απο αυτό. αλλά ή περικλείει μέρος αυτού ή τίποτα από αυτό και είναι μονάχα σύγχρονη Αυτού.
Συμπαρέσυρε δεν τον χρόνο αυτόματα με την πρώτη έν-λογη αρχή της.
Η ά-λογη αρχή της δεν υπήρξε ποτέ , υπήρξε όμως το τέλος της ά-λογης ύπαρξης της,έγινε τούτο αυτόματα, όταν η φύση ξεκίνησε να Λογιάζει την αυτοδιοίκηση αυτο-οργάνωση της.
quote:
Επειδή η ψυχή είχε μιαν ανησύχαστη δύναμη, που ήθελε ολοένα να μεταφέρει σε κάτι άλλο ό,τι έβλεπε εκεί, δεν ήθελε το όλον που υπάρχει σ’ αυτή να είναι εκεί αθρόο. Σαν μέσα από κάποιο ήσυχο σπέρμα, λοιπόν, η λογική αρχή [="λόγος"] ξεδίπλωσε τον εαυτό της και εξήλθε, όπως νομίζει, στο πολύ, αφανίζοντας όμως το πολύ με τον μερισμό και, αντί για την ενότητα μέσα στον εαυτό της, τη δαπανά έξω από τον εαυτό της κι έτσι προχωρεί προς ένα ασθενέστερο μήκος.
η ψηχή “βλέποντας εκεί” , παρατηρούσε τον εαυτό της, ξεδιπλώνοντας τον στο “πολύ” για κάποιο χρόνο αλλά μερίζοντας το και αυτό έπειτα . Μήπως έτσι έφτιαξε πολλούς εαυτούς της ή έναν κατατεμαχισμένο εαυτό;
quote:
Κατά τον ίδιο τρόπο, δημιουργώντας τον αισθητό κόσμο κατά μίμηση του νοητού κόσμου, κινούμενη με κίνηση που δεν υπάρχει στον κόσμο εκείνο, αλλά είναι όμοια με αυτή που υπάρχει εκεί, με την επιθυμία να είναι εικόνα επίσης, πρώτα έθεσε τον εαυτό της σε χρόνο, τον οποίο δημιούργησε αντί της αιωνιότητας. Έπειτα έδωσε αυτό που δημιουργήθηκε δούλο στον χρόνο, κάνοντάς τον να είναι στο σύνολό του σε χρόνο και περικλείοντας μέσα σ’ αυτόν όλες τις διεξόδους του. Κινούμενος δηλαδή ο αισθητός κόσμος μέσα στην ψυχή –δεν υπάρχει άλλος τόπος του σύμπαντος αυτού εκτός από την ψυχή- κινούνταν επίσης στον χρόνο της ψυχής. Διότι, καθώς η ψυχή παρείχε τη μια ενέργειά της μετά την άλλη και μετά πάλι άλλη και ούτω καθ’ εξής, γεννούσε μαζί με την ενέργεια τη συνέχεια και ακολουθούσε την πορεία της με τη μια σκέψη να έρχεται μετά από εκείνη που είχε προηγουμένως προς αυτό που δεν υπήρχε πριν, διότι ούτε η σκέψη της ενεργοποιήθηκε ούτε η τωρινή ζωή της ψυχής είναι ίδια με την προ αυτής.
Την ίδια στιγμή, λοιπόν, η ψυχή είναι διαφορετική και το “διαφορετική” εμπεριέχει έναν διαφορετικό χρόνο. Η διάσταση της ζωής λοιπόν εμπεριέχει τον χρόνο και η συνεχής προχώρηση της ζωής εμπεριέχει τον συνεχή χρόνο, ενώ η παρελθούσα ζωή εμπεριέχει τον παρελθόντα χρόνο.
Αν λοιπόν έλεγε κάποιος ότι ο χρόνος είναι η ζωή της ψυχής σε μια μεταβατική κίνηση από τη μια ζωή στην άλλη, θα έδινε άραγε την εντύπωση ότι λέει κάτι; Ναι, διότι, αν η αιωνιότητα είναι ζωή σε ακινησία, στην ίδια κατάσταση, αμετάβλητη και άπειρη ήδη και ο χρόνος πρέπει να υπάρχει ως εικόνα της αιωνιότητας, κατά την αναλογία με την οποία τον σύμπαν τούτο σχετίζεται με το νοητό σύμπαν, τότε πρέπει να πούμε ότι, αντί για την εκεί ζωή, υπάρχει μια άλλη ζωή που είναι, θα λέγαμε, ομώνυμη με αυτή τη δύναμη της ψυχής και ότι, αντί της νοητής κίνησης, υπάρχει η κίνηση κάποιου μέρους της ψυχής και, πάλι, αντί της ταυτότητας και της ίδιας κατάστασης και της παραμονής, υπάρχει αυτό που δεν παραμένει στην ίδια κατάσταση, αλλά που ενεργεί το ένα μετά το άλλο και, αντί γι’ αυτό που είναι αδιάστατο και ενιαίο, ένα είδωλο του ενιαίου, που είναι ένα στη συνέχειά του και αντί για το άπειρο ήδη όλον, μια συνεχής άπειρη διαδοχή και, αντί για το αθρόο όλον, ένα όλον που θα γίνεται και πάντοτε θα γίνεται κατά μέρος.
αν η ψυχή γεννά και ενεργεί απο μόνη της τότε η “λογική αρχή” εκπορεύτηκε από την ψυχή, άρα η ψυχή της φύσης ανάγκασε την φύση να ενεργήσει. Το ερώτημα είναι
το είδωλο έχει την ίδια ουσία με το αδιάστατο και το ενιαίο και στους δύο κόσμους ή μόνο στον νοητό ;
μήπως είμαι κομμάτι του παζλ των ειδώλων που αν ενωθούν..., αν ενωθούν τι;
θα δώσουν την πλήρη εικόνα ενός ειδώλου;
του ειδώλου του Όλου;
αν το Όλο βασίζετε στην δική μου βούληση ,καθότι αποφάσισε να κατατεμαχιστεί, τότε Εγώ βούλομαι να είμαι το καμένο pixel στην οθόνη Του , ώστε ποτέ πια να μην μπορέσει να έχει ολότητα.
Όπως το πολύ άξιο λόγου post, το οποίο έχασε την ολότητα του απο τα ανούσια σχόλια μου και τα quotes. Την έχασε όμως τελικά;
quote:
Πράγματι, κατ’ αυτό τον τρόπο θα μιμηθεί αυτό που είναι ήδη όλον και αθρόο και άπειρο ήδη, με το να θέλει να προσθέτει πάντοτε ύπαρξη στην ύπαρξή του, διότι έτσι η ύπαρξή του θα μιμηθεί την ύπαρξη στον νοητό κόσμο. Δεν πρέπει όμως να λαμβάνουμε τον χρόνο εκτός ψυχής, όπως ούτε την εκεί αιωνιότητα εκτός όντος. Δεν υπάρχει παρακολούθημα της ψυχής ούτε ύστερον, όπως ούτε στον νοητό κόσμο, αλλά κάτι που μπορεί να το δει κανείς σ’ αυτήν, που υπάρχει μέσα της και είναι μαζί της, όπως συμβαίνει και εκεί με την αιωνιότητα.» (ΠΛΩΤΙΝΟΣ, Εννεάδες, ΙΙΙ.7, 11.5-60, σελ. 313-319)
προφανώς δεν την έχασε , διότι απλώς το τεμάχισα και μέσα απο τα quotes προσπάθησα να μιμηθώ τους δύο κόσμους που αυτό περικλείει. Και αν το πλησίασα λίγο στην εικόνα του λόγω ελληνικού αλφαβήτου, στην νοητή του φύση απέχω πολύ. Μιας και αυτό τελικά(ον) ,δεν άλλαξε, συνεχίζει να ζη άχρονα και ακίνητα στο άπειρο. Ενώ εγώ ακολουθώ την φύση και τον χρόνο αυτής.
υγ. το κείμενο του Πλωτίνου φιλτραρίστηκε υποχρεωτικά πριν μπει στο σκληρό δίσκο του νου. αυτό γίνετε πάντα καθότι τα xp windows μας είναι πεπερασμένα όπως και οι επεξεργαστες μας.άρα κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή από υιούς ή υπερφόρτωση . Αποτέλεσμα των φίλτρων αυτών πολλές φορές είναι η αλλοίωση του νοήματος. Δεν έχει γίνει πάντως επίβουλα αυτή , αν έχει γίνει, σε κάθε περίπτωση μέχρι να κβαντοποιηθούν οι επεξεργαστές του συστήματος ώστε να επιταχυνθεί η δυνατότητα επεξεργασίας γνώσης....συγχωρέστε με.
ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΕΙ ΒΟΥΝΑ ΝΑ ΕΧΩ
ΑΓΑΠΗ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ
quote:Ευχαριστώ.
Πολύ εύστοχες παρατηρήσεις "Unseen". Δεν θα έλεγα όμως με σιγουριά ότι το Ένα είναι υπόσταση. Θα έλεγα ότι υπάρχει το ΕΝ και μετά οι τρεις υποστάσεις (Ον-Νους-Ψυχή).
Αλλά όχι. Το Ον δεν είναι «απείκασμα» του Εν κι αυτό είναι πολύ σημαντικό σημείο για τη συζήτηση. Αντίθετα και για να μη γράφω δικά μου, στην εισαγωγή του Γιάννη Σταματέλλου στο «Περί Αιώνος και Χρόνου» του Πλωτίνου αναφέρεται η «οντολογική διαβάθμιση του όντος από το Εν στον Νου στην Ψυχή και από κει στον φαινόμενο φυσικό κόσμο». Ξαναδές το, αν θέλεις.
quote:Ως έλλογα όντα αρεσκόμαστε να ταξινομούμε τα πράγματα γύρω μας και να προχωράμε από κάτι γενικό σε κάτι ειδικό (ή αντίστροφα) για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε κάπως τον κόσμο. Όμως οι αριθμοί έχουν υπερβατικό, μαγικό μπορεί κανείς να πει, χαρακτήρα. Υπερβαίνουν τις τάξεις, αφού τις αφορούν εξίσου όλες. Και μπορείς να πεις πχ 9 δέντρα, 9 πορτοκαλιές, 9 πορτοκάλια, 9 ελέφαντες, 9 αμοιβάδες. Οι αριθμοί συνιστούν μια μετα-τάξη, μια άλλου είδους τάξη πάνω από και μέσα στην ίδια την αρχική τάξη.
Τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα αφού σε άλλο σημείο ο Πλωτίνος λέει ότι οι ίδιοι αριθμοί είναι τόσο σπουδαίοι που στέκουν ακόμα και πάνω από το Ον.
Σχετικά με το απόσπασμα περί του χρόνου (κι εμένα η πραγματεία για την αιωνιότητα και τον χρόνο του Πλωτίνου είναι από τις αγαπημένες μου).
Ο χρόνος διαγράφεται ως εν δυνάμει κατηγόρημα του όντος, αφού ενυπήρχε σε αυτό λανθάνων. Δεν είναι δηλαδή ον ο ίδιος, δεν φαίνεται να είχε ή να έχει οντότητα. Αντίθετα, εκδηλώθηκε ως εικόνα μίας κατάστασης (της αιωνιότητας) που αφορούσε το ον προτού αυτό κινηθεί και άρχισε να κινείται και ο ίδιος με την κίνηση του όντος.
Αφού η αιωνιότητα είναι κατάσταση του υπέρτατου Ενός, τότε είναι στο πεδίο του Νου που έγινε αντιληπτό τόσο το Αιώνιο όσο και το Μη Αιώνιο.
Η Ψυχή ήταν που θέλησε (βουλήθηκε) να μην βιώνει την αιωνιότητα σαν κάτι αθρόο αλλά να την επιμερίσει, μιμούμενη τη δική της κίνηση και βιώνοντάς την ξανά ως αιωνιότητα αλλά με διαφορετικό φαινομενικά τρόπο. Επομένως ο χρόνος είναι η φαινόμενη ροή μίας κατάστασης που μέχρι εκείνη τη στιγμή γινόταν αντιληπτή ως κάτι το στατικό και ως μια ενότητα. Αντιλαμβάνομαι δηλαδή ότι άλλαξε κάτι ως προς το φαίνεσθαι, όχι ως προς την ουσία.
Ο χρόνος λοιπόν δεν είναι ον αλλά μάλλον φαινόμενο. Συγκεκριμένα, είναι ίδιον (αλλά όχι μέτρο, κατά τον Πλωτίνο) της φαινόμενης αλλαγής στο γίγνεσθαι των πραγμάτων. Διαφορετικά θα ήταν σα να δεχόμαστε ότι το Ον έχει αρχή και τέλος, τη στιγμή που ο Πλωτίνος παρέδωσε το επιχείρημα της αγέννητης αιωνιότητας και κατ’ επέκταση του Όντος. Εφόσον το Ον εμπεριέχει το Εν και το Εν την αιωνιότητα, τέλος δεν νοείται.
Και λέει στο Εννεάδες, ΙΙΙ.7, 7.1-9: «Ταύτα ουν λέγομεν άρα γε μαρτυρούντες ετέροις και ως περί αλλοτρίων τους λόγους ποιούμεθα; Και πως; Τις γαρ αν σύνεσις γένοιτο μη εφαπτομένοις; Πως δ’ αν εφαψαίμεθα τοις αλλοτρίοις; Δε άρα και ημίν μετείναι του αιώνος», δηλαδή σε ελεύθερη απόδοση «και λέγοντας αυτά για την αιωνιότητα μαρτυρούμε άραγε κάτι διαφορετικό και ξένο προς εμάς; Αλλά πώς; Με ποιον τρόπο είναι δυνατό να επικοινωνούμε με μια ξένη προς εμάς φύση; (Δεν γίνεται.) Επομένως, κι εμείς μετέχουμε στην αιωνιότητα».
Αλλά βλέπω να πηγαίνει μακριά η βαλίτσα, θα επανέλθω ίσως παρακάτω, μετά από τυχόν σχόλια.
Καλό απόγευμα
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
quote:
Πλάτωνα, γίνεται να το προχωρήσεις λίγο πιο αναλυτικά το παραπάνω?
Κάτι λείπει ...απο εδω και ισως το βρώ μεσα απο εσένα
Καλη μου ΝΣΤ,
αυτο ακριβως προσπαθω να πω εδω και καιρο στους αγαπητους εσοφιλους, πως από ένα σημειο και μετα, είναι δυσκολο να δουμε ορισμενες καταστασεις, γιατι άλλο καποιος προσπαθει να μεταδωσει, και άλλο αυτό που λαμβανει ο παραλυπτης.
Ξερεις ποσοι εχουν παρερμηνευτει στην ιστορια? Ακομα και ο Σωκρατης από τον ιδιο τον Πλατωνα, (το ειπε ο Σωκρατης) για να μην αναφερθουμε στο Χριστο από τους χριστιανους και μας την (πεσουν) παλι… οι της εκκλησιας.
Εντυπωση μου εκανε που καποτε, ΝΕΟΣ, πλησιασα ένα ΜΥΣΤΗ. Εκανε κατι, (κοιταζε κατι βιαιο) και εγω δεν καταλαβαινα. Χωρις πολλους ενδιασμους, ειπε πως βλεπω ότι θα (ηθελα να δω, ηθελα να βρω), διλαδη αυτό που περιμενα. Μετα από χρονια καταλαβα τι ηθελε να πει.
Στην ουσια οι περισσοτεροι ειμαστε ταυτισμενοι με ότι μας είναι ευχαριστο, ετσι δεν είναι? Ο Εαυτος μας κανει συνειδητα και ασυνειδητα αυτή την επιλογη. Ο Φτωχος, ο Αρρωστος, ο Γερος, κλπ αποφευγονται. Μικρες αναφορες που μπορουμε ολοι να τις δουμε. Στην ουσια μεσα μας, το ΒΛΕΠΕΙΝ, εχει μετατρεπει σε μια κινηση της ευχαριστησης. Και αυτή η κινηση, κανονιζει συνεχως τι θα κανουμε, τι θα φαμε, τι θα φορεσουμε, πως θα μιλησουμε, τι θα θελαμε να σκεφτουν για μας, οι γονεις, τα παιδια μας, η κοινωνια. Χανουμε π.χ την ευαισθησια, οταν δεν βλεπουμε την αλλαγη της συμπεριφορας καποιου, γιατι μεσα μας κυριαρχει μια εικονα, ένα συνολο εμπειριων που απαρτιζουν αυτό που ονομαζουμε εαυτο, και ευχαριστο.
Ο Οδυσσεας, εμεινε επτα (7) ολοκληρα χρονια στην καλυψω, περισσοτερα από ολο το ταξιδι και τον πολεμο μαζι. Προφανως η επουλωση των πληγων, χρειαζονται αρκετο χρονο. Αν προσεξεις την συμπεριφορα των (διαφορετικων), (ΒΟΥΔΑΣ, ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ, ΧΡΙΣΤΟΣ..κλπ), απομακρυνθηκαν για καιρο, και εμειναν καπου, χωρις να προσθετουν εμπειριες…(ερημος, βουνα) σε ότι διλαδη ηδη ενυπαρχει μεσα.
Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ παλι δεν απομακρυνθηκε…. (αν και ο Πλατωνας αναφερει πως εμενε ακινητος και ορθιος για πολλη ωρα σε ένα σημειο).
Τι να εκανε ακινητος?
ΓΙΑΤΙ (ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ) ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΗΚΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟ?
Γιατι ο Χριστος δεν προσευχοταν παρεα με τους μαθητες του?
Ο Πλωτινος ξερεις τι ετρωγε, και που ζουσε?
Μονοι ερχομαστε και μονοι φευγουμε ΝΣΤ, (στη ΖΩΗ) και αν καποιος ξεφυγει (ΕΝ ΖΩΗ), ισως λιγα πραγματα παραπανω, να τα καταλαβει.
Αυτο φυσικα δεν θα πει πως χρειαζεται να παρουμε τα βουνα...
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 08/12/2007 05:26:02
….άραγε πόσο εύκολο είναι αυτή η αλλαγή σε (καθαρό) παρατηρητή .
Είναι γεγονός ότι σε κάθε κίνηση και σκέψη μας το απώτερο ζητούμενο είναι η ευχαρίστηση ακόμη και εκεί που δεν φαίνεται, ακόμη κι εκεί που υπάρχει το εντελώς αντίθετο της όπως ο πόνος η ο φόβος σαν επιβεβαίωση των ιδεών μας.
Η κατεύθυνση του συναισθήματος από την νόηση, οι θετικές σκέψεις και πράξεις, οι οραματισμοί κλπ αν το παραδεχθούμε, χρησιμοποιούνται από εμάς, επειδή μας προσφέρουν το αναμενόμενο αποτέλεσμα που κατά την γνώμη μου είναι η δύναμη. Η δύναμη να είμαστε και να νιώθουμε ότι θέλουμε και όπως το θέλουμε ανεξάρτητα από τους εξωτερικούς παράγοντες.
Ακόμη κι όταν στρεφόμαστε προς το πιο αγαθό που είναι η αγάπη προς τον συνάνθρωπο, ξέρουμε ότι η αγάπη μόνο αγάπη θα φέρει και ως εκ τούτου ευτυχία.
quote:
αυτο ακριβως προσπαθω να πω εδω και καιρο στους αγαπητους εσοφιλους, πως από ένα σημειο και μετα, είναι δυσκολο να δουμε ορισμενες καταστασεις, γιατι άλλο καποιος προσπαθει να μεταδωσει, και άλλο αυτό που λαμβανει ο παραλυπτης.
Πάντα έτσι δεν γίνεται? ‘’ μεταφράζουμε ‘’ τις εντυπώσεις που λαμβάνουμε μέσα από τα βιώματα μας. Αν σκεφτούμε κάθε φορά που μια εικόνα μας προκαλεί μια σκέψη πως και γιατί εγινε, θα δούμε ότι ανατρέχοντας στο παρελθόν, ανακαλύπτουμε μια σύνδεση αυτής της εικόνας με κάτι ευχάριστο η δυσάρεστο[ πάλι για εμάς].
Γι αυτό δεν νομίζω να υπάρχει μια και μοναδική αλήθεια σε οτιδήποτε, αφού συνέχεια αυτή αλλάζει.
quote:
Ο Φτωχος, ο Αρρωστος, ο Γερος, κλπ αποφευγονται. Μικρες αναφορες που μπορουμε ολοι να τις δουμε. Στην ουσια μεσα μας, το ΒΛΕΠΕΙΝ, εχει μετατρεπει σε μια κινηση της ευχαριστησης. Και αυτή η κινηση, κανονιζει συνεχως τι θα κανουμε, τι θα φαμε, τι θα φορεσουμε, πως θα μιλησουμε, τι θα θελαμε να σκεφτουν για μας, οι γονεις, τα παιδια μας, η κοινωνια. Χανουμε π.χ την ευαισθησια, οταν δεν βλεπουμε την αλλαγη της συμπεριφορας καποιου, γιατι μεσα μας κυριαρχει μια εικονα, ένα συνολο εμπειριων που απαρτιζουν αυτό που ονομαζουμε εαυτο, και ευχάριστο
Οτιδήποτε μας φοβίζει [ λέω φοβίζει μια και η αρρώστια , η φτώχια και το γήρας] φοβίζουν σχεδόν όλους μας] υψώνει στεγανά που εμποδίζουν την ελευθερία μας.
Όλα αυτά θίγουν την ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Όμως νομίζεις πως μπορεί το ανθρώπινο όν να ζεί χωρίς αυτή την κατάσταση έστω κιαν είναι πλασματική? Ίσως όταν είμαστε πολύ νέοι να θεωρούμε ότι γίνεται αλλά μεγαλώνοντας βλέπουμε ότι δεν είμαστε παντοδύναμοι και επίσης καταλαβαίνουμε ότι τίποτα δεν εγγυάται καμία μορφή ασφάλειας.
Μήπως τότε είναι που αναζητούμε την μοναδική πηγή ασφάλειας και ευτυχίας που είναι εαυτός μας και η σύνδεση του με τον Θεό?
Τα παραπάνω μπορεί να θίγουν τον εγωισμό μας αλλά θα ήθελα να τα σκεφτούμε….
quote:
ΓΙΑΤΙ (ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ) ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΗΚΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟ?
Γιατι ο Χριστος δεν προσευχοταν παρεα με τους μαθητες του?
Ο Πλωτινος ξερεις τι ετρωγε, και που ζουσε?
Μονοι ερχομαστε και μονοι φευγουμε ΝΣΤ, (στη ΖΩΗ) και αν καποιος ξεφυγει (ΕΝ ΖΩΗ), ισως λιγα πραγματα παραπανω, να τα καταλαβει.
Δεν ξέρω γιατί αυτοί θελήσαν να απομονωθούν, ούτε γνωρίζω αν υπήρξαν όπως τους παρουσιάζουμε η ως σύμβολα μιας ανώτερης έννοιας.
Όταν εγώ θέλω να απομονωθώ....είναι διότι δεν επιθυμώ την ανθρώπινη αλληλεπίδραση και τις δονήσεις των άλλων. Όταν δεν μπορώ να εξομαλύνω ότι ‘’δέχομαι’’ η όταν δεν θέλω να σκορπίσω αυτό το φως που καμία φορά αισθάνομαι.
Ίσως αυτοί οι ‘’διαφορετικοί’’ να ήθελαν να εξαγνιστούν μέσα στη φύση μακριά από ανθρώπινες παρεμβολές[ ολων των ειδών] για να μπορέσουν να προσφέρουν κάποτε αυτή την καθαρή ενέργεια τους ως υπόδειγμα.
quote:
μιλάς για μια συνειδητότητα του εγώ μας μακριά από κάθε τι που έχουμε μάθει από οποιαδήποτε εξωτερική πηγή, ένα εσωτερικό άδειασμα του εαυτού μας και μια καθαρή παρατήρηση . ….άραγε πόσο εύκολο είναι αυτή η αλλαγή σε (καθαρό) παρατηρητή .
Αγαπητέ ELO [ συγνώμη που πετάγομαι ] προσωπικά δεν νομίζω να είναι εφικτό αφού και η παρατήρηση με την δική μας νόηση θα γίνει.
Μια ο παρατηρητής και μια το παρατηρούμενο αλλάζουν ρόλους.
Μέχρι τώρα πιστεύω ότι μόνο σε στιγμές διαλογισμού μπορεί να βρεθούμε να παρατηρούμε τις σκέψεις μας από ‘’μακριά’’ και να έχουμε και κάποιες απαντήσεις διαφωτιστικές. Αυτή είναι κατά την γνώμη μου η πιο καθαρή μορφή συνειδητότητας που έχουμε …… τότε που είμαστε και δεν είμαστε και που σκεφτόμαστε χωρίς να αναλογιζόμαστε.
Σκέψεις...
[/URL]«Πάντα είσω»
Είδα κόσμο από το παρελθόν και δεν άντεξα, είπα να μπω να πω μια καλησπέρα!
Άνθρωπος δίχως μνήμη, άνθρωπος δίχως μέλλον
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
. Δεν έχει πατήσει ούτε....ΨΧ στο topic...Άνθρωπος δίχως μνήμη, άνθρωπος δίχως μέλλον
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Χώρος εστί το σημείο τομής του Τώρα σε Πριν και Μετά.
Χωρόχρονος εστί το ασυνεχές αέναο του εν Παρόντι Τώρα.
Κάποιοι το ονόμασαν ΖΕΝ.
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo