- ΑΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Τα μπλουζ του πρίγκιπα
Κι εγώ
Ο πρώτος μου έρωτας…. «Το μπλουζ του αποχωρισμού»
Ο δεύτερος … «Ζεϊμπέκικο μπλουζ»
Ο τρίτος έρωτας… «Κρίμα το παιδί»
Ο τέταρτος χμμμμμ! « Το μπλουζ του εργατόπαιδου!»
Ο πέμπτος και μη εξαιρετέος !… «Αν ήσουν φίλος(!!!!!)»
Ο έκτος αααααααα… «Το Μπλουζ του Άη Ονούφρη»
Και ο έβδομος, ναι εσύ που χαμογελάς, «Το Μήνυμα»,
Δυστυχώς υπολείπομαι τίτλων,
Ευτυχώς δηλαδή, φαντάσου να είχα τελειώσει τα μπλουζ του πρίγκιπα και να μην είχα βρει ακόμη τον δικό μου!
Δεν θέλω πια να γυρίζω στις θάλασσες φωνάζοντας...
Θέλω να βρω κι εγώ μια φωνή να μ'αποκρίνεται.
ΙΘΑΚΗ
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.
Δεν είναι υπέροχο?
[---Οι νεκροί δε χρειάζεται να σηκωθούν.
Είναι πιά κομμάτι της γης και η γη, δεν μπορεί
να κατακτηθεί, γιατί η γη, είναι γιά πάντα,
θα επιζήσει απ΄όλες τις τυραννίες.
Oσοι μπήκαν μέσα της έντιμα,
και, κανείς δεν μπήκε στη γη πιό έντιμα απ΄όσους
πέθαναν στην Ισπανία,
έχουν κερδίσει, κιόλας την αιωνιότητα.---]
ERNEST HEMINGWAY
ΑΣΤΑΡΤΗ...
Οι ζωές των μεγάλων μας θυμίζουν,ότι μπορούμε να κάνουμε τη δική μας υπέροχη,αφήνοντας πίσω μας τα ίχνη των ποδιών στην άμμο του χρόνου...
I woke up today in London
As the plane was touching down
All I could think about was Monday
Maybe I'd be back around
If this keeps me way much longer
I don't know what I will do
You 've got to understand it's a hard life
That I'm going through
And when the night falls in around me
And I don't think I'll make it through
I'll use your light to guide my way
Cause all I think about is you...............
Infinity is hard to comprehend
I couldn't hear those screams
Even in my wildest dreams
Suffocation waking in a sweat
Scared to fall asleep again
Incase the dream begins again
Someone chasing I cannot move
Standing rigid nightmare's statue
What a dream when will it end
And will I transcend?
Restless sleep the minds in turmoil
One nightmare ends another fertile
Getting to me so scared to sleep
But scared to wake now, in too deep
Even though its reached new heights
I rather like the restless nights
It makes me wonder it makes me think
There's more to this I'm on the brink
It's not the fear of what's beyond
It's just that I might not respond
I have an interest almost craving
But would I like to get too far in?
It can't be all coincidence
Too many things are evident
You tell me you're an unbeliever
Spiritualist? Well me I'm neither
But wouldn't you like to know
The truth
Of what's out there to have the proof
And find out just which side
You're on
Where would you end in Heaven or
In Hell?
Help me. Help me to find my true
Self without seeing the future
Save me, save me from torturing
Myself even within my dreams
There's got to be just more to it
Than this
Or tell me why do we exist
I'd like to think that when I die
I'd get a chance another time
And to return and live again
Reincarnate, play the game
Again and again and again
αγγείο Σου είμαι (κι όταν σπάσω;)
ποτό Σου είμαι (κι αν χαλάσω;)
χωρίς εμένα, χάνεις το νόημά Σου.
ασχολία Σου, περιουσία Σου, εγώ.
.
Μαζί μου θα χαθεί ο Οίκος, ξέχειλος από
λόγια, θερμά κι ευγενικά, που για Σένα αντηχούν
τα πόδια Σου τα κουρασμένα, πια, δε θα φορούν
τα βελούδινα σανδάλια, που’μαι εγώ.
.
Ο μακρύς Σου ο χιτώνας ξεγλιστρά, πέφτει στη γη.
Το βλέμμα Σου, που η θερμή μου παρειά,
σαν μαξιλάρι, γέμιζε με θαλπωρή,
θά ‘ρχεται, μάταια να με αναζητά,
κι όταν ο ήλιος κρύβεται, στην αγκαλιά
λίθων παράξενων, θα γέρνει για ν’αναπαυτεί.
.
Τι θ’απογίνεις, ω Θεέ; Ανησυχώ, πολύ.
έκανα περίπατο
στην άκρη της πόλης.
Βάδισα μέχρι την άκρη της ζωής,
μυστικά.
Ονόμασα "περίπατο",
την βραδυνή αυτή περιδιάβαση,
ανάμεσα στο βουητό
και σε ιδέες πικρές.
Οι ποιητές εδώ σταματούν
σαν να κρυώνουν.
Εγώ,στην ψύχρα του δρόμου,
συνομιλώ με το όνομά σου.
Για τον Ελικώνα μονοπάτι πήρα
κι όταν ο Απόλλωνας θα παίζει λύρα
μέσ' τη νύχτα ευκαιρία θα γυρέψω
τα εννιά κορίτσια που φυλάει να του κλέψω.
Θα κλέψω την Καλλιόπη, θα πάρω την Κλειώ
χαρτί και καλαμάρι να μάθω να κρατώ.
Θα πάρω την Ευτέρπη, να 'ρθεί κι η Ερατώ
το ποίημα της αγάπης να μάθω σα νερό.
Να παίζει η κωμωδία κι η Θάλεια θα 'ρθεί,
η Μελπομένη μόνη αν μείνει θα χαθεί.
Κάτω από τον θρόνο το λαμπρό του Δία
ζουν εννιά κορίτσια από την Πιερία
ο Απόλλωνας για ύπνο σαν πλαγιάσει
τα εννιά κορίτσια που φυλάει θα τα χάσει.
Για τον Ελικώνα μονοπάτι πήρα
κι όταν ο Απόλλωνας θα παίζει λύρα
μέσ' τη νύχτα ευκαιρία θα γυρέψω
τα εννιά κορίτσια που φυλάει να του κλέψω.
Μα και την Τερψιχόρη ν' αφήσω δεν μπορώ
γιατί στα βήματά της θα μάθω το χορό.
Πολύμνια την λένε και είναι ευβλαβική,
θα 'ρθεί για να με μάθει ζωή ασκητική.
Κοντά μου η Ουρανία στ' αστέρια θα βρεθεί,
θα κλέψω εννιά κορίτσια το χρόνο που θα 'ρθεί
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ...
Συλλογισμοι περνουν απ΄το μυαλο μου
και αρνηση εχω στο να τους μοιραστω
παρηγορια δεν βρισκω ουτε στο ονειρο μου
ουτε κι εικονα για να κανω εναν σταυρο
Κι ετσι απλα αφηνομαι να υπαρχω
κι ετσι απλα την σκεψη κανω προσευχη
κι ετσι απλα αφου μακρια σου δεν αντεχω
ετσι απλα αδυναμη θα με βρει η χαραυγη
Απατηλη ειναι η αισθηση που πλανατε
να συνεχισω να σάγαπω δεν ωφελει
μα δεν περιμενα να αγαπηθω θεε μου
μου ειναι αδυνατο να ξεκινησω απ την αρχη
Κι ετσι απλα μενω μοναχη στη σιωπη μου
κι ετσι απλα βγαινει η ψυχη μου απ΄το κορμι
κι ετσι απλα δεν σε αγγιζω ουρανε μου
ετσι απλα θα σου χαρισω την σιγη
Αναλαφρη καρδια τωρα δεν νιωθω
αφου σε αγαπησε και τωρα αιμορραγει
να σε εχω διπλα μου κι απλα να σε προσεχω
επιθυμια που θα μεινει ορφανη
Κι ετσι απλα τωρα οι σφυγμοι μου μοιαζουν αδειοι
κι ετσι απλα σάποχωριζω σαν μορφη
κι ετσι απλα οταν σε βρισκω στο σκοταδι
ετσι απλα την μερα γινομαι νεκρη
Προς αποφυγη παρεξηγησεων,το παρον εχει καταχωρηθει στην σελιδα stixoi.gr
Mε εκτιμηση Άντα
Edited by - whiz on 18/11/2007 02:53:39
Η προσευχή του ταπεινού - Παπαντωνίου
Κύριε, σαν ήρθεν η βραδιά, σου λέω την προσευχή μου.
'Αλλη ψυχή δεν έβλαψα στον κόσμο απ' τη δική μου.
Εκείνοι που με πλήγωσαν ήταν αγαπημένοι.
Την πίκρα μου τη βάσταξα. Μου δίνεις και την ξένη.
Μ' απαρνηθήκαν οι χαρές. Δεν τις γυρεύω πίσω.
Προσμένω τα χειρότερα. Είν' αμαρτία να ελπίσω.
Σαν ευτυχία την αγαπώ της νύχτας τη φοβέρα.
Στην πόρτα μου άλλος δεν χτυπά κανείς απ' τον αγέρα.
Δεν έχω δόξα. Είν' ήσυχα τα έργα που έχω πράξει.
'Ακουσα τη γλυκιά βροχή. Τη δύση έχω κοιτάξει.
'Εδωκα στα παιδιά χαρές, σε σκύλους λίγο χάδι.
Ζευγάδες καλησπέρισα που γύριζαν το βράδυ.
Τώρα δεν έχω τίποτα να διώξω ή να κρατήσω.
Δεν περιμένω ανταμοιβή. Πολύ' ναι τέτοια ελπίδα.
Ευδόκησε ν' αφανιστώ χωρίς να ξαναζήσω...
Σ' ευχαριστώ για τα βουνά και για τους κάμπους που είδα.
(Τα θεία δώρα)
