- Ινδοευρωπαίοι – πως, γιατί και πότε No1 - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
quote:
Δηλαδή, φίλε ''Εαρινός'', με λίγα λόγια ρωτάς,αν ο άνθρωπος μπορεί χωρίς ''δεκανίκια'' , να επιτύχει ''την εμφάνιση της αγάπης , του σεβασμού και του εύ-γίγνεσθαι στην προσωπική του ζωή''.
Με συγχωρείς, αν σε κουράζω, αλλά θέλω να καταλάβω σωστά την ερώτησή σου.
Επίσης, θα ήθελα να μάθω, για ποιο λόγο θεωρείς πως μας ενοχοποιούν τα ''δεκανίκια''. Επειδή χρησιμοποιούμε αυτά αντί για τα δικά μας πόδια?
Καλημέρα Σοφία!
Αρχίζει να χοντραίνει το παιχνίδι..
Η ερώτηση -βάσει των αποριών σου- μπορεί να είναι αυτή:"Aν στην ζωή μας στηριζόμαστε σε δυνάμεις άλλων , προκειμένου να ευτυχίσουμε , αλήθεια αυτό μπορεί να προσφέρει πραγματική ευτυχία και ηρεμία ή η γνώση του ότι απολαμβάνουμε όλα όσα απολαμβάνουμε στηριζόμενοι σε άλλους , μας δημιουργεί μια εξάρτηση και φόβο απώλειας αυτής?"
-Μια άλλη ερώτηση:"Μήπως τότε αρχίσουμε να ενοχοποιούμε τον εαυτό μας για τον εγκλωβιμό μας μέσα σ'αυτήν την σχέση εξάρτησης και βιώνουμε αισθήματα άρρωστα για τον εαυτό μας?"
-Μια άλλη ερώτηση:"Μήπως το "δεκανίκι" κάποια στιγμή μας ζητήσει ή μας ζητάει ήδη κάποιο αντίτιμο γι'αυτήν του την υπηρεσία -ενδεχομένως την υποταγή μας?"
-Και μια τελευταία ερώτηση:"Πιστεύεις ότι η όλη κατάσταση δεν αφήνει "ίχνη" περί της αισθήσεως του εαυτού μας ..για τον ίδιο μας τον εαυτό και για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει?"
soul
Χαίρομαι που κατάλαβα ακριβώς την ερώτησή σου. Η αλήθεια είναι πως με είχε απασχολήσει και εμένα. Πιστεύω, όλους τους έχει απασχολήσει και προβληματίσει αυτό το θέμα. Ακούγεται απλό, αλλά είναι από τις πιο σοβαρές σκέψεις, που οδηγούν τον άνθρωπο στην καταστροφή της ψυχικής του υγείας και την απώλεια της ισορροπίας του, για να το σχετίσω και με τον τίτλο του θέματος. Και δυστυχώς, έχω προσωπική εμπειρία.
Απαντώ λοιπόν, σύμφωνα με την ταπεινή μου άποψη.
Νομίζω, πως υπάρχουν κατ'αρχήν, ''δυο ειδών δεκανίκια''.
Τα δεκανίκια που τα χρησιμοποιεί κανείς, χωρίς να τα ζητήσει (π.χ. γονείς, σύντροφοι, φίλοι κτλ..), και
αυτά που τα ζητά (π.χ. γονείς, σύντροφοι, φίλοι, θρησκεία, ψυχίατροι, ψυχολόγοι, θρησκεία, φάρμακα κτλ..) .
Έπειτα, τα δεκανίκια, έχουν και δύο ειδών εφαρμογές. Στα καλά και στα άσχημα. Στα καλά, για να μοιραστούμε τη χαρά μας, στα άσχημα για να σταθούμε στα πόδια μας.
Δεδομένο στη συζήτησή μας, είναι, ότι ως άνθρωποι, έχουμε αδυναμίες. Και σε αυτό θα σταθώ περισσότερο.
Οι αδυναμίες αυτές, προέρχονται από τον περίγυρό μας. Δεν τις δημιουργεί η συνείδησή μας από μόνη της. Άρα, όπως ένα τμήμα του περίγυρού μας μάς φέρνει σε δύσκολη θέση, έτσι ένα άλλο τμήμα του, οφείλει να μας στηρίξει και να γίνει δεκανίκι.
Πάντως, ενώ η λύση στα προβλήματά μας, είναι πάντοτε ''μέσα'' μας, θεωρώ πως στις δύσκολες περιπτώσεις χρειαζόμαστε στήριξη για να βρούμε το δρόμο μας.
Το δεκανίκι τώρα, σε τι μας χρησιμεύει? Μας χρησιμεύει, μέχρι να μπορέσουμε να σταθούμε να σταθούμε στα πόδια μας και ύστερα να το αφήσουμε στην άκρη. Όπως τα πόδια μας είναι αυτά που στο τέλος θα μας χρησιμεύσουν και θα κάνουν τη δουλειά, επειδή θα δυναμώσουν, έτσι και η ψυχολογία μας. Όπως τα χέρια μας, κατευθύνουν τα δεκανίκια προς τα εκεί που θέλουμε να πάμε, έτσι και ο εαυτός μας, κατευθύνει το στήριγμά του, προς τα εκεί που θέλει να πάει ώστε να ευτυχήσει.
Τα προβλήματα τώρα έρχονται, όταν χρησιμοποιούμε λάθος δεκανίκι - αλλά αυτό θα το αφήσω στην άκρη, γιατί είναι άλλο θέμα - και όταν όπως είπες, έρχεται η στιγμή να πληρώσουμε το τίμημα για τη βοήθεια που μας δόθηκε.
Και απαντώ, σύμφωνα με το πώς αντιμετωπίζω η ίδια το πρόβλημα.
-Δε με απασχολεί αν μελλοντικά, χάσω τη στήριξη που μου προσφέρεται, γιατί μπορεί τότε να μην τη χρειάζομαι. Και αν ακόμη τη χρειάζομαι, ίσως να βρω άλλο δεκανίκι, ή και να μη βρω και απλώς να μπορώ να στηριχτώ στις δυνάμεις μου, ποιος ξέρει... Με λίγα λόγια απολαμβάνω και εκτιμώ αυτό που έχω τώρα και χαίρομαι που μπορώ να έχω βοήθεια, με οποιονδήποτε τρόπο αυτή μου δίνεται, ώστε να είμαι ευτυχισμένη. Λογικό το βρίσκω, αν και μέχρι να τα καταφέρω δυσκολεύτηκα πολύ.
-Έπειτα, ναι, έχω ενοχοποιήσει τον εαυτό μου.. με θεώρησα ανίκανη και παντελώς άχρηστη. Ύστερα το ξανασκέφτηκα και τώρα μπορώ να βροντοφωνάξω ''ΝΑΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΑΝΙΚΑΝΗ ΚΑΙ ΑΧΡΗΣΤΗ'' σε ορισμένα θέματα.. έτσι είμαι εγώ, κανείς δεν είναι τέλειος. Ίσως, ακόμη δεν έχω τα σωστά κίνητρα, ίσως να μείνω για πάντα έτσι, ίσως κάποτε να αλλάξω. Αυτό που προσπαθώ είναι να μην επιβαρύνω τους γύρω μου και με στενοχωρεί όταν το κάνω, αλλά υπόσχομαι στον εαυτό μου να το παλεύω, χωρίς να ζορίζομαι.
-Το δεκανίκι, πάντα ζητά αντίτιμο, αλλά και να μη ζητήσει, αισθάνεται κανείς ο ίδιος πως του έχει υποχρέωση. Διότι δε γίνεται να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Εκεί λοιπόν, απλώς είμαι ειλικρινής και θαρραλέα. Όταν μπορώ να το ξεπληρώσω το κάνω και όταν δε μπορώ, το δηλώνω και βρίσκω διαφορετικό τρόπο αν είναι δυνατόν. Λειτουργώ πάντα με γνώμονα τη δική μου ψυχική ηρεμία και προσπαθώντας να συμβιβάσω τα θέλω τα δικά μου και της άλλης πλευράς ώστε κανείς να μη μείνει με το κενό. Εγώ με το κενό ότι δεν ξεπλήρωσα, και το δεκανίκι, με το κενό πως ούτε καν ενδιαφέρθηκα.
-Στο τελευταίο ερώτημα, απαντώ, πως αρκεί να αποδεχτούμε οι ίδιοι τους εαυτούς μας. Δεν είναι κακό να παραδεχτούμε τις αδυναμίες μας. Ίσα ίσα, είναι ευλογία. Αυτός ο τρόπος μας βοηθά αφενός να είμαστε χαρούμενοι που μέσα στις δυσκολίες μας, βρίσκουμε χίλιους δυο τρόπους να βοηθηθούμε και αφετέρου να κάνουμε τις σωστές επιλογές σύμφωνα με τις δυνατότητές μας ώστε να μη βρισκόμαστε στη θέση να ζητάμε δεκανίκια και γι' αυτό να φταίμε εμείς. Η αποδοχή του εαυτού μας, μας βοηθά επίσης,
-να στηριζόμαστε στα ''σωστά δεκανίκια'', που ανέφερα παραπάνω, όταν δυσκολευτούμε,
-να αποφεύγουμε να πληγώνουμε και να κάνουμε κακό στους γύρω μας και
-φυσικά να διορθωθούμε, αν είναι εφικτό για καλό δικό μας.
Με λίγα λόγια, θεωρώ απαραίτητα στη ζωή μας τα δεκανίκια και αναπόφευκτα, και πως τα προβλήματα που προκύπτουν από αυτά, οφείλονται στο ότι δεν αποδεχόμαστε τον εαυτό μας, όπως άλλωστε, εκεί οφείλονται και τα αρχικά προβλήματα που μας ώθησαν στο να τα χρησιμοποιήσουμε.
Πάνω σ' αυτή τη γή, μετρημένοι είναι πιστεύω όσοι δεν τα έχουν ανάγκη και σίγουρα ο τρόπος ζωής τους, δεν είναι ο κοινός τρόπος ζωής, που βιώνουμε οι περισσότεροι.
Διάβασα με προσοχή τα όσα κατάθεσες και τολμώ να πώ ...πως υπήρξε μια γενναία αυτοκριτική εκ μέρους σου ...που παρέπεμπε σ'έναν άνθρωπο..ευαίσθητο...με τις αδυναμίες του..ενδεχόμενα πάθη του αλλα συνειδητοποιημένο!
-Ασφαλώς φίλη μου , όλοι είμαστε άνθρωποι και όλοι μας έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο...ασφαλώς η συνέργια αποτελεί την πεμπτουσία για την πρόοδο και αποελεσματικότητα των ανθρώπων και ασφαλώς αποτελεί έναν απο τους θεμελιωδέστερους λίθους των ανθρωπίνων οικοδομημάτων!
Είναι διαφορετικό πράγμα όμως , η συνεργασία ανεξαρτήτων ανθρώπων απο την συνεύρεση και συνεργασία εξηρτημένων ανθρώπων...είναι διαφορετικό πράγμα το :"Θα συνεργασθώ προσφέροντας τα ανάλογα και διαφορετικό θα συνεργαστώ , με απώτερο σκοπό να πάρω μόνο"
Οι ανεξάρτητοι άνθρωποι αποστασιοποιούνται απο εγγενείς αδυναμίες και επιθυμίες , επιδρούν επι του εαυτού τους και αναδεικνύουν δυναμικές προς την κατεύθυνση του συλλογικού καλού και είναι αυτό που τους ξεχωρίζει και τους διακρίνει απο τους εξηρτημένους ανθρώπους , οι οποίοι μονίμως καθιστούν υπευθύνους για την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει , μονίμως τους άλλους και σε μόνιμη βάση τους κατηγορούν για έλλειψη κατανόησης και σεβασμού...ενδεχομένως και αγάπης!
Η αγάπη...η κατανόηση και ο σεβασμός δεν ειναι a-priori δοσμένα , δεν "εξυπακούονται" ....κερδίζονται , μέσα απο την στάση ζωής του καθενός...το ενδιαφέρον που αναδεικνύει είς-έκαστος για τον ίδιο του τον εαυτό πρωτίστως και δεν κατηγορεί τους άλλους για όλα όσα όφειλε να κάνει ο ίδιος για τον εαυτό του!!!
Ο ανεξάρτητος άνθρωπος δεν εκχωρεί την ζωή του στα χέρια των άλλων προβαίνοντας σε αηθεστάτου τύπου δικαιολογίες , ενοχοποιητικού συνδρόμου..:"Σ'εμπιστεύθηκα...αφέθηκα...με κορόιδεψες...έπαιξες μαζί μου ...κλπ"
Αυτοί οι άνθρωποι μη μπορώντας να υποστηρίξουν μια ώριμη θέση ζωής ...υιοθετούν μια έστω και σαθρή...αυτήν του ανήμπορου παιδιού , το οποίο μονίμως κλαίει και διαμαρτύρεται λέγοντας:"Παιδί είμαι -άνθρωπος συνήθως λένε- υποννοώντας υποσυνείδητα παιδί...προσπαθώντας να τραβήξουν την προσοχή τη λύπηση και το ενδιαφέρον των άλλων"
Ποτέ δεν στηρίζουν...ποτέ δεν είναι ικανοί να στηρίξουν και δεν εννοώ λεκτικά..ποτέ δεν βλέπουν τις ανάγκες και των άλλων διότι μονίμως είναι εγκλωβισμένοι στον αέναο κύκλο των δικών τους ελλείψεων και αναγκών!!!
Όλοι γύρω τους εμφανίζονται , ως δυνητικά δεκανίκια!!!
Η μόνιμη επωδός τους είναι αυτή:"Δεν βαριέσαι...όλοι ίδιοι είναι...τον εαυτούλη τους κοιτάζουν όλοι...παρτάκηδες"
Καλή σου μέρα , φίλη Σοφία!!!
soul
Λοιπόν.. όπως υπάρχουν δύο ειδών δεκανίκια και δύο ειδών εφαρμογές, έτσι υπάρχουν και δύο ειδών χρήστες - δεν τα βάζω σε καλούπια, απλώς κατηγοριοποιώντας τα πράγματα με βοηθά να αναπτύξω το συλλογισμό μου-
Πιο πολύ, σε απασχολούν οι εξαρτημένοι χρήστες όπως βλέπω. Αν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στα ερωτήματά σου, πολύ λογικά, θα καταλήξουμε στο ότι
-ο εξαρτημένος χρήστης, δε θα μπορέσει ποτέ μάλλον να ευτυχίσει και να νιώσει ηρεμία. Είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, θα νιώθει το φόβο της απώλειας του στηρίγματός του.
Τα υπόλοιπα ερωτήματα, δεν μπορώ να τα απαντήσω. Απαντώ πάντα, βάσει εμπειριών. Ποτέ δεν υπήρξα τέτοιο δεκανίκι, ούτε ποτέ εξαρτήθηκα σε τέτοιο βαθμό - αν είχα ποτέ εξαρτηθεί, δε θα ντρεπόμουν καθόλου να το πω-
Επίσης, ποτέ δε γνώρισα έναν τόσο εξαρτημένο άνθρωπο.
Από την περιγραφή που κάνεις, δεν ξέρω αν μπορώ να πω πως είναι θέμα ανωριμότητας η συμπεριφορά τους. Σε εμάς σίγουρα, φαίνονται ανώριμοι, εγωκεντρικοί, ίσως και λίγο μίζεροι.. Σ' αυτούς όμως, προφανώς, κάτι λείπει. Υποφέρουν και έχουν πραγματικό πρόβλημα.Για όλες τις συμπεριφορές υπάρχει μια αιτία.
Νιώθουν συνεχώς θύματα, και σκέφτομαι, πως κάτι που θα μπορούσε να τους αλλάξει, είναι να γίνουν θήτες.
======================================================
Ενδιαφέρον θέμα, φίλε Εαρινέ!
Νομίζω πως είναι ύσκολο ο άνθρωπος να "θεμελιώσει δικαίωμα μόνος του" - όπως χαρακτηριστικά ανέφερες στο εισαγωγικό σου μήνυμα - χωρίς την συμβολή κάποιας θρησκείας ή κάποιας φιλοσοφικής θεώρησης εν γένει.
Οι εμπειρίες και τα βιώματα μας προέρχονα από το εξωτερικό μας περιβάλλον όπως επίσης από αυτό προέρχονται όλα τα ερεθίσματα που πυροδοτούν την αντίληψη και την σκέψη μας.
Δεδομένου λοιπόν ότι οι πληροφορίες μας προέρχονται από τον κόσμο γύρω μας κι από ό,τι ακούμε, βλέπουμε, βιώνουμε κλπ είναι σχεδόν ανέφικτο ένας άνθρωπος να μην επηρεασστεί από κάποιο θρησκευτικό μόρφωμα ή από κάποια φιλοσοφική θεώρηση.
Αυτό μπορεί να γίνει είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, ακόμη κι αν το άτομο απορρίψει σε κάποια φάση τς ζωής του τα μορφώματα που τον επηρέασαν.
Θεωρώ ότι αυτή η επήρρεια δεν είναι κάτι το αρνητικό, αντιθέτως όταν ένας άνθρωπος επηρεάζεται από αρκετές θεωρήσεις, ψάχνει να βρει τα "διαμάντια" που κρύβονται κάτω από τα πέπλα των θεωρήσεων αυτών και προσπαθήσει να συνθέσει τις γνώσεις που αποκομίζει, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι αρκετά εποικοδομητικό για αυτόν.
Αντιθέτως, όταν υπάρξει φανατική προσκόλληση σε κάποια συγκεκριμένη θεώρηση επειδή ο άνθρωπος αυτός προσπαθεί να καλύψει τις Χ, Ψ ανάγκες του μέσω αυτής, τότε όντως αρχίζει να υπάρχει πρόβλημα... 
In anticipation of my resurrection...
Όπως τα δεκανίκια, έτσι και οι ''θρησκείες και οι φιλοσοφικές θεωρήσεις'' που ανέφερε ο ''Dying_Incubus'', είναι δεδομένα στη ζωή μας και μας επηρεάζουν. Εμείς διαλέγουμε τι κρατάμε και κανονίζουμε την πορεία μας.
Τέτοιο δικαίωμα μόνος του ο άνθρωπος, είναι πολύ δύσκολο να θεμελιώσει, καθώς στη φύση του υπερτερούν τα αισθήματα και όχι τα συναισθήματα.
Αλλά ακόμη και αν θέλαμε να δεχτούμε πως ο άνθρωπος μπορεί να θεμελιώσει τέτοιο δικαίωμα μόνος του, δεν ξέρω με ποιον τρόπο θα μπορούσαμε να το κάνουμε, αφού αφενός δε μπορούμε να ξέρουμε αν η ψυχή μας όταν ερχόμαστε στον κόσμο είναι ''άγραφο χαρτί'' και αφετέρου δε γίνεται ούτε καν να φανταστούμε την ύπαρξη ενός εντελώς ανεπηρέαστου ανθρώπου από διάφορες θεωρήσεις μιας και γεννιόμαστε όλοι μέσα σε κοινωνίες.
Μπορούμε να το πούμε και ως διαμορφωμένη και υιοθετημένη στάση ή θέση ζωής!!
Πρόκειται για τις υποκειμενικές στάσεις , που το άτομο φέρει πάντα μαζί του!
Τα όχι καλά αισθήματα που "φέρει" το υποκείμενο για τον εαυτό του θα διαδραματίσουν αποφασιστικό και κορυφαίο παράγοντα στην μετέπειτα ζωή του και αυτό διότι , τα "όχι καλά αισθήματα για τον εαυτό" προσανατολίζουν σε άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση , σε άτομα εσωστρεφή τα οποία τείνουν να αντιδρούν (σαν παιδάκια) και όχι να δρούν στην ζωή τους!
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν εκχωρήσει το μεγαλύτερο μέρος του εγκεφάλου τους για την επίλυση παλαιών προβλημάτων στα οποία ειναι εγκλωβισμένοι όπως π.χ:" Γιατί με απέρριψαν οι γονείς μου...φιατί δεν με αποδέχονται..γιατί δεν μ'εμπιστεύονται..πάλι δεν τα κατάφερα ... τελικά ίσως ήμουν ο χειρότερος μαθητήςτρια και να είχε δίκοι ο δάσκαλος , ότι είμαι ανίκανος/η...κλπ).
Μια απο τις πιο καθαρές διατυπώσεις για την εξέλιξη αυτών των θέσεων έχει γίνει απο τον Κιούμπι:
-Είναι δυνατόν να βγάλουμε ένα βέβαιο συμπέρασμα..
-Ότι δηλαδή , πολύ νωρίς στην ζωή , μερικές φορές τους πρώτους μήνες και μερικές φορές αργότερα , μια κεντρική συγκινησιακή στάση-θέση ζωής θεμελιώνεται και είναι καθοριστική , διότι το άτομο τείνει να ξαναγυρίζει αυτόματα σ'αυτήν σε όλη την υπόλοιπη ζωή του!
Μια αίσθηση του εαυτού "δεν ειμαι εντάξει" συνδιάζεται πάντα με την αντίστοιχη "εσείς φταίτε" που εγώ δεν είμαι εντάξει και βέβαια δεν ειναι τόσο αθώα αυτή η θέση διότι δημιουργεί εντάσεις συναισθηματικές που προσανατολίζουν σε αντιδραστικές συμπεριφορές και όχι σε συμπεριφορές δράσης!
Άτομα τέτοια συνήθως συνασπίζονται σε ομάδες λόγω κοινών γνωρισμάτων , ένα απο τα οποία είναι η καταννόηση του ενός προς το άλλο και προσφέρει μια ανακούφιση στο υποκείμενο :"Δεν είμαι μόνος..άρα δεν είμαι παράλογος και άλλοι αισθάνονται όπως εγώ"!
Δεν θα ήθελα να αναφερθώ σε αυτές τις ομάδες διότι δεν θέλω να εγείρω εντάσεις και αντιπαλότητες!
Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό δημιουργεί και τις "κατευθυντήριες πλασματικές ιδέες" ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΣ αυτό που ονομάζεται παιχνίδια ανθρώπων , τα οποία προσφέρουν μια προσωρινή ανακούφιση αλλα δημιουργούν ένα φαύλο κύκλο άσχημων ψυχολογικά συναισθημάτων και όχι μόνο!
soul
Προσωπικά πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι προορισμένος να φθάσει σε άλλα επίπεδα διανόησης και ικανοτήτων ...μακράν αυτών που είναι σήμερα!
Υπάρχει η αίσθηση ότι ο άνθρωπος ειναι αδύναμος σε σχέση με την φύση...ότι υπαγεται σ'αυτήν και σε διάφορες νομοτέλειες ή νόμους..!
Μπορώ -ενδεχομένως- να συμφωνήσω αλλα απο την άλλη μεριά δεν μπορώ να παραγνωρίσω το δυναμικό που υπάρχει εντός του ανθρώπου και το οποίο είναι εντελώς ανεκμετάλλευτο !
Οι ανεξέλεγκτες γονεικές και κοινωνικές προσταγές έκλεισαν τις πόρτες της διερύνησης και δημιούργησαν μια παρακαταθήκη πεποιθήσεων και προκαταλήψεων , τις οποίες οι άνθρωποι έχουν ως βάση δεδομένων και αρχών και απο ΄κει εφορμούνται!
Αναρρωτιέμαι , πόση βασιμότητα έχουν όλες αυτές οι πεποιθήσεις και δεν τείνουν να περιορίσουν την ανθρώπινη αντίληψη και ανθρώπινη ελευθερία...!
soul
Edited by - Εαρινός on 12/10/2009 11:25:37
Το προτελευταίο σου post όμως με κάνει να πιστεύω, πως στη ζωή σου υπάρχει κάποιο άτομο ή κάποια άτομα, τα οποία κοινώς... σου σπάνε τα νεύρα. Με συγχωρείς εάν έγινα αδιάκριτη.
Καταλαβαίνω πολύ καλά τι θέλεις να πεις, αλλά αυτό το ''εσείς φταίτε'' ισχύει. Όταν κάποιος άνθρωπος για παράδειγμα, νιώσει την απόρριψη από τον ένα ή και τους δύο γονείς, λογικό δεν είναι να το κουβαλάει πάντα στην ψυχή του και να ψάχνει την αναγνώριση από όλους τους άλλους για το υπόλοιπο της ζωής του? Όπως και να το κάνουμε, οι γονείς αυτού του ατόμου φταίνε, που είτε ακούσια, είτε εσκεμμένα, απέρριψαν το παιδί.
quote:Όπως τα δεκανίκια, έτσι και οι ''θρησκείες και οι φιλοσοφικές θεωρήσεις'' που ανέφερε ο ''Dying_Incubus'', είναι δεδομένα στη ζωή μας και μας επηρεάζουν. Εμείς διαλέγουμε τι κρατάμε και κανονίζουμε την πορεία μας.
-Θα ήμουν ο τελευταίος σε τούτο τον κόσμο που μπορούσα να πώ:"Aυτό ειναι το σωστό και αυτό το λάθος"...απλά καταθέτω προσωπικές και πάντα υποκειμενικές κρίσεις και απόψεις και οι οποίες τίθενται στην κρίση του καθενός!
Το ερώτημα ειναι αυτό:"Τυχαία αναζητάμε δεκανίκια -δεν αποτελεί ηθικοπλατικού τύπου ερώτηση ή προσέγγιση- είναι απλά καταστατικής φύσεως του ανθρώπου η αναζητησή τους ..οπότε το δεχόμαστε ως τέτοιο και "όλα καλά?"
Πόσο πολλά γνωρίζουμε για τον άνθρωπο για να λέμε τούτο ή εκείνο??
Ασφαλώς η χρησιμότητα των όποιων θρησκειών έχει να κάνει και είναι άρρηκτα συνδεδεμμένες με το αντιληπτικό status -του μέχρι τούδε- των ανθρώπων...ποιός μας εγγυάται όμως την εγγυρότητα όλων όσων πιστεύουμε σήμερα ότι θα 'εχουν και ισχύ αύριο???
Μας εγγυάται κανείς , οτι θα αποτελεί αλήθεια και για το αύριο?
Μια πίστη σε οτιδήποτε , λειτουργεί και ως ανάχωμα για περαιτέρω διερεύνηση , διαφορετικά δεν θ'αποτελούσε πίστη!=================================================================
Τέτοιο δικαίωμα μόνος του ο άνθρωπος, είναι πολύ δύσκολο να θεμελιώσει, καθώς στη φύση του υπερτερούν τα αισθήματα και όχι τα συναισθήματα.
Αλλά ακόμη και αν θέλαμε να δεχτούμε πως ο άνθρωπος μπορεί να θεμελιώσει τέτοιο δικαίωμα μόνος του, δεν ξέρω με ποιον τρόπο θα μπορούσαμε να το κάνουμε, αφού αφενός δε μπορούμε να ξέρουμε αν η ψυχή μας όταν ερχόμαστε στον κόσμο είναι ''άγραφο χαρτί'' και αφετέρου δε γίνεται ούτε καν να φανταστούμε την ύπαρξη ενός εντελώς ανεπηρέαστου ανθρώπου από διάφορες θεωρήσεις μιας και γεννιόμαστε όλοι μέσα σε κοινωνίες.
-Πραγματικά βαθειά ανθρώπινες ερωτήσεις και προσεκτικά διατυπωμένες!-Ερώτηση προς τον φίλο dying-incubus¨"Μπορούμε να θεμελιώσουμε ως μονάδες αυτό το δικαίωμα?"
soul
quote:
Θα συμφωνήσω απόλυτα συμπαθέστατε ''Εαρινέ'' με το τελευταίο post σου.Το προτελευταίο σου post όμως με κάνει να πιστεύω, πως στη ζωή σου υπάρχει κάποιο άτομο ή κάποια άτομα, τα οποία κοινώς... σου σπάνε τα νεύρα. Με συγχωρείς εάν έγινα αδιάκριτη.
Καταλαβαίνω πολύ καλά τι θέλεις να πεις, αλλά αυτό το ''εσείς φταίτε'' ισχύει. Όταν κάποιος άνθρωπος για παράδειγμα, νιώσει την απόρριψη από τον ένα ή και τους δύο γονείς, λογικό δεν είναι να το κουβαλάει πάντα στην ψυχή του και να ψάχνει την αναγνώριση από όλους τους άλλους για το υπόλοιπο της ζωής του? Όπως και να το κάνουμε, οι γονείς αυτού του ατόμου φταίνε, που είτε ακούσια, είτε εσκεμμένα, απέρριψαν το παιδί.
Φίλη Σοφία , έχεις ποτέ αναρρωτηθεί :"Πόσο αδύναμοι και ελλειματικοί ως ψυχολογικές οντότητες" είναι όλοι όσοι ανέφερες(γονείς...δάσκαλοι..κοινωνία κλπ) και πόσο οροεξαρτούνται και σημαίνονται απο δικά τους ασυνείδητα μορφώματα και "επιταγές"??
Έχεις αναρρωτηθεί κατα πόσο προβάλλουν δικά τους ελλείματα και φόβους ...όπως και υιοθετημένες σκέψεις και συμπεριφορές και στις οποίες είναι συνεχώς υποκείμενοι?
Θεωρείς ότι το προβλημά τους ...είσαι σύ ή εγώ ή ο φίλος dying-incubus??
Όχι φίλη Σοφία , να αποδίδεις την παράβαση στην πηγή της και μην ενοχοποιούμαι τον εαυτό μας για τις αποκρίσεις και διατυπώσεις των άλλων!
Ο τρόπος με τον οποίο αναλύουμε κάθε εξωτερικό ερέθισμα ή γεγονός δημιουργεί αντίστοιχα συναισθηματικά φορτία...και δεν το αξίζουμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη ανευθύνων ανθρώπων και "αρρώστων"...δεν οφείλεται η όποια "ασθενειά τους" σε μάς...προυπήρχε και θέλουν να την μοιράσουν και όχι ακριβώς θέλουν αλλά τους επιβάλλει η ανωριμότητα και ελλειψή τους!
soul
Ποιό παιδί φταίει για το γεγονός ότι οι γονείς του , ήταν ενδεείς συναισθηματικά...αποτέλεσμα ενός νοσηρού κλίματος με το οποίο γαλουχήθηκαν και οι ίδιοι -γονείς- και στην συνέχεια υιοθέτησαν άκριτα θέτοντας τον ευατό του μέσα σε προκαταλλήψεις και παραβατικές σκέψεις??
Δεν είναι ότι δεν ήθελαν και δεν θέλουν οι γονείς...δεν μπόρεσαν και δεν μπορούν...δυστυχισμένοι άνθρωποι...ανθρωπάκια είναι οι ίδιοι , κατανόηση και "λύπηση" χρειάζονται διότι και οι ίδιοι πονούν και φοβούνται ...προβάλλουν συνέχεια το ποιοί είναι και κάποιοι απο μας ενοχοποιούν τον εαυτό τους γι'αυτό ως δικό τους έλλειμα..
ΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ!
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ ΜΑΣ..
soul
quote:΄
Φίλη Σοφία , έχεις ποτέ αναρρωτηθεί :"Πόσο αδύναμοι και ελλειματικοί ως ψυχολογικές οντότητες" είναι όλοι όσοι ανέφερες(γονείς...δάσκαλοι..κοινωνία κλπ) και πόσο οροεξαρτούνται και σημαίνονται απο δικά τους ασυνείδητα μορφώματα και "επιταγές"??Έχεις αναρρωτηθεί κατα πόσο προβάλλουν δικά τους ελλείματα και φόβους ...όπως και υιοθετημένες σκέψεις και συμπεριφορές και στις οποίες είναι συνεχώς υποκείμενοι?
Θεωρείς ότι το προβλημά τους ...είσαι σύ ή εγώ ή ο φίλος dying-incubus??
Όχι φίλη Σοφία , να αποδίδεις την παράβαση στην πηγή της και μην ενοχοποιούμαι τον εαυτό μας για τις αποκρίσεις και διατυπώσεις των άλλων!
Ο τρόπος με τον οποίο αναλύουμε κάθε εξωτερικό ερέθισμα ή γεγονός δημιουργεί αντίστοιχα συναισθηματικά φορτία...και δεν το αξίζουμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη ανευθύνων ανθρώπων και "αρρώστων"...δεν οφείλεται η όποια "ασθενειά τους" σε μάς...προυπήρχε και θέλουν να την μοιράσουν και όχι ακριβώς θέλουν αλλά τους επιβάλλει η ανωριμότητα και ελλειψή τους!
soul
Και πάλι θα συμφωνήσω!! Και θα σου δώσω και ένα παράδειγμα. Εδώ και κάποια χρόνια, έχουμε πάψει να είμαστε φίλες, με μια κοπέλα, που σέβομαι και αγαπώ πολύ. Η κοπέλα αυτή, όπως η ίδια παραδέχτηκε σε πολλές συζητήσεις μας, ένιωσε και συνεχίζει να νιώθει την απόρριψη του μαμπά της. Ο μπαμπάς την απέρριπτε όπως η ίδια έλεγε, επειδή δε μπορούσε να ξεσπάσει στη μητέρα της φίλης μου, με την οποία είχαν χωρίσει και την είχε ''άχτι'' που λέμε. Το πιστεύω αυτό.
Η συμπεριφορά της, ήταν πάντα ανταγωνιστική απέναντί μου - μόνο όταν είμασταν μπροστά σε κόσμο - πράγμα που με κούρασε απίστευτα ύστερα από κάποια χρόνια. Επίσης έκανε αυτό που προανέφερα. Αναζητούσε παντού και από όλους την αναγνώριση με κάθε δυνατό τρόπο.
Όταν αυτό άρχισε να μου ''τη σπάει'' έκανα το τραγικό λάθος, να μιλήσω για αυτήν λέγοντας πως η συμπεριφορά του μπαμπά της, την επηρρεάζει σε μεγάλο βαθμό και φέρεται άσχημα. Είπα, πως θα ήταν καλό να μιλούσε με κάποιον ψυχολόγο, ώστε να διώξει από πάνω της αυτό του ''κουσούρι'' και να ελευθερωθεί. Όπως φαντάζεσαι, επακολούθησε ένας χαμός. Φυσικά έφταιξα πολύ, και διότι δεν της το είπα εξ αρχής κατά πρόσωπο αλλά και γιατί επέμενα τόσο πολύ στην άποψή μου, με αποτέλεσμα να νιώσει τρελή και πως επεμβαίνω στα οικογενειακά της. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της ζωής μου και δεν ξέρω αν ποτέ θα ξεπεράσω το κακό που της προκάλεσα.
Αυτό το παράδειγμα, μας οδηγεί στο να καταλάβουμε, πως ναι μεν η κοπέλα ήξερε ότι ο μπαμπάς την απορρίπτει, ήξερε για ποιο λόγο την απορρίπτει, αλλά προφανώς δεν ήξερε ότι έχει επηρεαστεί. Δεν το καταλαβαίνει με τίποτα και με το δίκιο της.
Γιατί εδώ μιλάμε για κάτι πολύ σοβαρό. Δεν είναι θέμα τύπου, με προσέβαλε ο συνάδελφος στη δουλειά και το έκανε επειδή ο ίδιος είναι ανίκανος και αδύναμος. Είναι θέμα ολόκληρης της ύπαρξης. Ο άνθρωπος που με δημιούργησε, με θεωρεί λάθος, άρα είμαι λάθος και προσπαθώ να γίνω σωστός, ψάχνω κάποιον πάντα να μου πει πως είμαι σωστός και πως η ύπαρξή μου έχει νόημα.
Για την καθήλωση στην οποία πάντα βρίσκονται θα θεωρούν ως υπευθύνους όλους τους άλλους!
Εδώ βλέπεις δεν έγινε μια μετάθεση θέσεως...δεν υπήρξαν τα ανάλογα δυναμικά και οι λόγοι και δυστυχώς αυτοί οι άνθρωποι καθηλώθηκαν στην πρώιμη θέση...αυτή του παιδιού , που μονίμως κλαίει και εκλιπαρεί για μια ματιά!!!
Είναι το σύνδρομο των ανευθύνων και μη ενηλικιωθέντων ανθρώπων!
Είσαι γλυκειά Σοφία , μα πρέπει περισσότερη σοφία να περιλούσει τις όποιες -καλοπροαίρετες- σκέψεις και συμπεριφορές μας...μια σοφία που θα μας ελευθερώσει απο τις επιθυμίες και επιδιώξεις του υποσυνειδήτου μας και που προσπαθεί να τις εμφανίσει, ως δικές μας!
soul
quote:
Τι εννοείς με αυτό? ''μια σοφία που θα μας ελευθερώσει απο τις επιθυμίες και επιδιώξεις του υποσυνειδήτου μας και που προσπαθεί να τις εμφανίσει, ως δικές μας!''
Ως γνωστόν , ο άνθρωπος είναι καταστατικά διηρημένος και δεν αποτελεί μια ολότητα , τουλάχιστον όχι όπως καθημερινά την εννοούμε!
Είναι διηρημένος ανάμεσα στο συνειδητό και στο ασυνείδητο μέρος του τα οποία αντιπαλεύουν μεταξύ τους καθημερινά και ενώ ο γνωστικός νούς λεει:"Όχι , αυτό δεν θα το κάνω , δεν είανι σωστό" , τελικά επεμβαίνει η επιθυμία του , η οποία αναβλύζει απο τη έλλειψη του υποσυνειδήτου και τον εναγκαλίζει , θέτοντάς τον υπό τον έλεγχο της διασφάλισης της επιθυμίας του , της ικανοποιησής της αδιαφορώντας για τον ίδιο!
Οι επιθυμίες δεν αναβλύζουν κατ'εντολή μας φίλη Σοφία , προκύπτουν παρά την θελησή μας απο μια άλλη σκηνή και στην οποία πρόσβαση ο άνθρωπος δεν έχει!
Δεν ξέρω αν μπόρεσα να γίνω κατανοητός...!!!
soul
Τώρα, αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι γιατί δεν μπορείς να δείξεις έλεος, στους ανθρώπους που χαρακτηρίζεις ''ανεύθυνους και μη ενηλικιωμένους''.
Τι αξιώσεις έχεις από αυτούς? Γιατί σε ενοχλούν?
Ωραία ερώτηση Σοφία :"Γιατί δεν μπορώ , να δείξω έλεος??"
Προσωπικά δείχνω κατανόηση και αποδίδω την ευθύνη της παράβασης στην πηγή της , κατανοώ την αδυναμία στην οποία έχει περιέλθει ο απέναντί μου και την προβάλλει δια μέσου -ενδεχομένως- ειρωνικών σχολίων..επιθετικότητας ή άλλων συμπεριφορών και όλα αυτά σε μια ύστατη προσπάθεια αποδόμησης και ευτελισμού του απέναντί του , προκειμένου να τον μειώσει στα μάτια των παρευρισκομένων και να εμφανισθεί ως -ο πιο δυνατός- στα μάτια των άλλων ...αποκαλύπτοντας την θεμελιώδη αδυναμία του και απο την οποία οροεξαρτάται και χειραγωγείται καθημερινά , θέτοντας τον εαυτό του σε μια ατέρμονη διαδικασία αποδείξεως της αξίας του -ποιάς αξίας του?- ...εκείνης που δεν υπάρχει και τον καλεί να την υποστηρίξει και να την εμφανίσει στους γύρω του?
Μα αν πραγματικά πίστευε στην αξία του και την ένοιωθε , δεν θα "έμπαινε" ποτέ στην διαδικασία να την προβάλλει ...οργίζεται ...απειλεί και θορυβεί μόνο αυτός που δεν πιστεύει στον εαυτό του και ολόκληρη η ζωή του είναι εκχωρημένη σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να αποδείξει ότι αξίζει και να γίνει αποδεκτός!!!
Υπ'αυτήν την έννοια πρόκειται για έναν άνθρωπο πονεμένο και βυθισμένο στην αγωνία και στην δυστυχία..ακόμα και δίκιο να έχει η κριτική του...ο τρόπος που την ασκεί , προβάλλει τα εσωτερικά δρώμενά του και αυτές καθ'εαυτές τις επιδιώξεις του ..!
soul
Εδώ ο ίδιος του ο εαυτός δεν μπορεί να έχει αξιώσεις απο τον ίδιο...είναι δυνατόν , να έχω εγώ οποιαδήποτε αξίωση απ'αυτόν???
soul
Φίλε μου ''Εαρινέ'', σε καταλαβαίνω.. Σε ρώτησα γιατί δε μπορείς να δείξεις έλεος, ενώ ούτε και εγώ μπόρεσα. Μπορώ μόνο τώρα στη θεωρία, στην πράξη τότε δεν άντεχα. Και δυτυχώς, όχι μόνο εγώ, όλοι οι κοινοί μας φίλοι απομακρύνθηκαν. Στην ουσία, την απέρριψαν.
Πλέον, δεν πιστεύω, πως υπάρχει κάποια λύση σε αυτού του είδους το πρόβλημα. Ίσως υποσυνείδητα, να επιδιώκουν να απορριφθούν, για να αναπαράγουν την αρχική κατάσταση απόρριψης από το γονιό για παράδειγμα. Γιατί στην τελική όλοι απορρίπτονται από τον κύκλο τους, κανείς δεν τους υποφέρει.
Νομίζω, πως μόνο με τη βοήθεια, ενός καλού ψυχολόγου μπορούν να βρουν τον εαυτό τους.