- Η Παγκόσμια Γνώση - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Ροδο Αμαραντο
cprtght@tm@2005
Kelsos
Μα αυτό φίλε μου δεν έκαναν ΟΛΟΙ οι φιλόσοφοι πρόγονοί μας;;;
Δεν ταξίδεψαν σε ΟΛΟΚΛΗΡΟ τον κόσμο και έλαβαν απο τα μέρη που επισκεύτηκαν γνώσεις που όταν τις επεξεργάστηκαν, άφησαν παρακαταθήκη στην ανθρωπότητα, αυτό που αποκαλείς Ελληνική Γνώση και που δεν διαφωνώ.
ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΝΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΣ ?
ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΤΑΞΙΔΙ.ΟΧΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΓΝΩΣΗ.
ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΑ.ΗΞΕΡΑΝ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΛΛΟΝ ΤΑ ΙΕΡΟΓΛΥΦΙΚΑ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΨΑΝ ?
ΑΝΑΦΑΙΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΑΤΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ?
Η ΟSTRIA ΑΝΑΦΕΡΕΙ
Η θεωρία της μεταφοράς της γνώσης από τους "αρχαιότερους" πολιτισμούς, προς τους "μεταγενέστερους" Ελληνες οι οποίοι την ανέπτυξαν ή απλώς την κατέγραψαν, νομίζω ότι μπάζει νερά.
Πού είναι τα στοιχεία που στηρίζουν αυτή την άποψη; Πού είναι τα ιστορικά, φιλοσοφικά, μαθηματικά κείμενα των Αιγυπτίων, των Σουμερίων, των Φοινίκων κλπ. Ποιοί είναι οι ονομαστοί φιλόσοφοι τους; Οι μαθηματικοί; Οι αστρονόμοι τους; (και αν όντως υπάρχουν τέτοια ονόματα και κείμενα, τότε γιατί δεν είναι γνωστά και "δοξασμένα" παγκοσμίως σήμερα; Λέτε οι ξένοι να τα κρατούν μυστικά για να μην χαλάσουν την "ιδέα" που υπάρχει μέχρι και σήμερα για την σπουδαιότητα του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού;!)
ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΝΑ ΑΠΑΝΤΑΤΕ ΣΕ ΟΣΑ ΣΑΣ ΕΡΩΤΑ Η ΦΙΛΗ OSTRIA. ΓΙΑΤΙ ?
ΠΛΩΤΙΝΟΣ
Αγαπητή Όστρια με βάση τις πηγές γνωρίζουμε ότι οι περισσότεροι- αν όχι όλοι- οι έλληνες φιλόσοφοι είχαν ταξιδέψει σε όλο τον γνωστό αρχαίο κόσμο, απο τον Πυθαγόρα έως τον τελευταίο μεγάλο τον Απολλώνιο τον Τυννέα. Με βάση τα δεδομένα της εποχής τα ταξίδια μέχρι την Ινδία και την Περσία μας φαντάζουν ακατόρθωτα, αλλά καθώς φαίνεται οι Φιλόσοφοι είχαν αφιερώσει όλη την ζωή τους στην αναζήτηση της γνώσης, χωρίς να υπολογίζουν τα χρόνια..Αναμφίβολα η γνώση υπήρχε και σε άλλους λαούς με την διαφορά ότι η γνώση αυτή περιοριζόταν ιερατείο και δεν γινόταν γνωστή στον λαό (αν οι Αιγύπτιοι για παράδειγμα δεν γνώριζαν μαθηματικά πως χτίστηκαν οι πυραμίδες?
ΚΑΙ ΣΕ ΕΡΩΤΩ ΕΓΩ ΦΙΛΕ ΠΛΩΤΙΝΕ.
ΑΦΟΥ ΟΙ ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ ΗΞΕΡΑΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑΝ ΤΟ ΥΨΟΣ ΤΟΥΣ ? ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΑΕΙ Ο ΑΜΑΘΗΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΘΑΛΗΣ ΠΟΥ "ΕΨΑΧΝΕ" ΚΑΤ ΕΣΕΝΑ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΡΗΣΕΙ ΤΟ ΥΨΟΣ ? ΠΕΡΙΝΕΝΩ ΑΠΑΝΤΗΣΗ.
ΠΛΩΤΙΝΟΣ
Μπορέις να προσδιορίσεις χρονολογικά τις Ινδικές Βέδες, το έπος του Γκιλκάμες, και τα Ομηρικά Επη ή την Κοσμογονια του Ησίοδου και περετέρω να εγγυηθείς ότι δεν υπάρχουν άλλα παλαιότερα που δεν έχουν ανακαλυφθεί? όσον αφορά την γνώση και την αλήθεια..Η αποκάλυψη της γνώσης σύμφωνα με τον Πλάτωνα δεν είναι εύκολη. Πρέπει πρώτα να γνωρίσουμε τον εαυτό μας ( ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ ,η επιγραφή του μαντείου των Δελφών).
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΒΕΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΓΚΙΛΚΑΜΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΟΠΑΝΑΤΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΕΙ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ?
ΠΙΣΤΕΥΩ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΩ ΟΤΙ ΕΙΣΤΕ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΚΙΑΣ ΩΡΑΣ ΓΙΑ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΓΝΩΣΗ.
ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ? ΨΕΥΤΟΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ. ΣΑΝ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑΥΜΑΖΟΥΝ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΤΩΘΙ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΩΛΕΩΣ ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΩΣ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ .ΕΑΝ ΣΗΚΩΣΟΥΝ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΛΙΓΟ ΨΗΛΟΤΕΡΑ ΘΑ ΔΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΠΟΥ ΤΑ ΧΩΡΙΖΕΙ.
quote:
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΒΕΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΓΚΙΛΚΑΜΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΟΠΑΝΑΤΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΕΙ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ?ΠΙΣΤΕΥΩ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΩ ΟΤΙ ΕΙΣΤΕ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΚΙΑΣ ΩΡΑΣ ΓΙΑ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΓΝΩΣΗ.
ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ? ΨΕΥΤΟΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ. ΣΑΝ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑΥΜΑΖΟΥΝ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΑΤΩΘΙ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΩΛΕΩΣ ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΩΣ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ .ΕΑΝ ΣΗΚΩΣΟΥΝ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΛΙΓΟ ΨΗΛΟΤΕΡΑ ΘΑ ΔΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΠΟΥ ΤΑ ΧΩΡΙΖΕΙ.
ΕΙΤΕ ΣΥΜΦΩΝΕΙ ΕΙΤΕ ΔΙΑΦΩΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΕΛΣΟ ΚΑΙ ΠΛΩΤΙΝΟ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ.
ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΣΒΑΛΑΝ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΝΑ, ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΞΙΖΟΥΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΕΒΑΣΜΟ.
Α, ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ,ΣΑΝ ΑΠΛΟ ΜΕΛΟΣ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ, ΚΑΛΟΣ ΟΡΙΣΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΡΙΞΕΙΣ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΑ ΠΙΟ ΠΑΛΙΑ ΠΟΣΤ ΤΟΥ ΚΕΛΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΛΩΤΙΝΟΥ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΤΙΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ…
ΚΑΙ ΠΟΥΣΕ ΕΓΩ ΔΕΝ ΑΣΠΑΖΟΜΑΙ ΟΛΕΣ ΤΟΥΣ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ , ΜΑΛΛΟΝ ΠΟΛΥ ΛΙΓΕΣ, ΑΛΛΑ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΙΓΟΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΔΕΝ ΒΛΑΠΤΕΙ !
`
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΣΥΓΝΩΜΗ
ΤΟ ΚΑΚΟ ΑΝΑΠΤΥΣΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΕΝΕΙ ΑΠΑΘΕΣ.
ΦΤΑΝΕΙ Η ΨΕΥΤΟΚΟΥΛΤΟΥΡΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΜΙΛΑΣ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ . ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΗ ΛΟΓΙΚΗ .
ΚΟΙΤΑΞΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΝΑ ΔΕΙΣ ΚΑΤΙ.
ΣΤΟ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΘΑΥΜΑΣΤΙΚΑ;;;;;
ΕΜΕΝΑ ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΥΤΟΣ ΑΜΦΙΒΑΛΕΙ ΕΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ.
ΕΓΩ ΕΤΣΙ ΤΟ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ .ΕΑΝ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ ΕΞΗΓΗΣΕ ΜΟΥ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΣΤΙΚΩΝ.
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΟΥΝ ΣΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΡΩΤΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΥΖΗΤΗΤΗΣ ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ .ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΔΗΘΕΝ ΕΠΙΚΑΛΟΥΝΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ "ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ"ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΓΡΑΨΕΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΙΩΝΕΣ.
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ .ΛΕΝΕ ΛΕΝΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΕΞ ΑΝΑΤΟΛΗΣ
ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΠΙΚΑΛΟΥΝΤΕ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. ΓΙΑΤΙ?
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ...ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΚΑΛΕΣΤΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΙΣΧΥΡΙΣΤΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΝΕ?
ΣΥΜΦΩΝΩ. ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΟΥ ΦΕΡΟΥΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ .ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ.ΙΣΤΟΡΙΑ .
ΟΧΙ Η ΓΝΩΜΗ Η Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΚΕΡΑΤΑ ...
ΑΣ ΜΑΣ ΑΦΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΒΛΑΚΕΙΑ ΜΑΣ.
ΟΥΦ...ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΑΝ ΠΑΡΑΦΕΡΘΗΚΑ..
Ελεύθερος
quote:
Βλέπω ότι προσπαθείς να "αμυνθείς" λέγοντας ότι άλλα είναι αυτά που δίδαξε ο χριστός και άλλα είναι αυτά που μας λένε τώρα. Scully μου ο χριστιανικός χριστός μίλησε ξεκάθαρα για τις σχέσεις των δύο φύλων. Πλήρης αποτυχία. Θεωρεί τη συνουσία αμάρτημα και δεν εξετάζει τίποτε άλλο. Δεν την συγχωρεί με τίποτα. Μόνο όταν γίνεται εντός πρώτου και μοναδικού γάμου δεν είναι αμάρτημα λέει όσον αφορά τη γυναίκα. Και μόνον όποιος χωρίσει τη γυναίκα του ένεκα πορνείας της, δεν μοιχεύει αν ξαναπαντρευτεί. Και ρωτώ εγώ. Γιατί διαχωρίζει τα δύο φύλα; Έπρεπε τουλάχιστον το ίδιο δικαίωμα να αναγνωρίσει και στη γυναίκα. Θα μου πείς ότι τάχα στη πορνεία πέφτει μόνον η γυναίκα; Έχεις το θάρρος εσύ η γυναίκα να υποστηρίξεις μια τέτοια θέση;
Έγραψα αρκετά για τη θρησκεία. Ο σκοπός μου όμως δεν είναι να σου υποδείξω λάθη της θρησκείας. Ο σκοπός μου είναι να σου υποδείξω την υποκρισία των τάχα θεοφοβουμένων. Ψέμματα λένε Scully. Δεν πιστεύουν τίποτε. Και με τον έρωτα σαν όπλο μπορείς να τους ξεσκεπάσεις. Τουλάχιστον στα μάτια σου. Τόλμη χρειάζεται.
Δεν γινεται να μην συμφωνησω με ολα οσα γραφεις...
Ας μην ξεχναμε την εποχη, ετσι ηταν τοτε η γυναικα, αυτα πιστευαν!
Ποια αλλη θρησκεια διαφερει σ'αυτον τον τομεα..?!
Ομως ο Χριστος μιλησε και για αλλα πραγματα...
Μην μου πεις πως δεν βρισκεις τιποτα ωραιο στα λογια του!
Αληθεια εσυ που θελεις να καταληξεις...υποστηριζεις καποια αλλη θρησκεια...?!
Μηπως καμια?!
"Στην Αφρική θα πάω με τους Massai...!"
http://img.pathfinder.gr/clubs/photos/70380/29.jpg
Απλά έγραψα την άποψή μου.(Αυτό δεν κάνουμε όλοι μας στο forum?)
Τα τελευταία 40 χρόνια από όσο μπορώ να θυμηθώ, ποτέ μου δεν επέμενα στις απόψεις μου με φανατισμό.Απλά τις εκφράζω.Δεν είπα επίσης ότι είμαι αλάνθαστη.Ίσα ίσα είπα ακριβώς το αντίθετο!
Άλλη η δική μου άποψη και άλλη η δική σου.Εγώ τη σέβομαι.Και μάλιστα χαίρομαι ιδιαίτερα να συζητώ με άτομα που διαφωνούν μαζί μου.
Αλλιώς ποιος ο λόγος του διαλόγου?
quote:
Εν γνώσει σου βέβαια ότι μας αποπροσανατολίζεις από την κουβεντούλα που είχαμε με τη scully. Διότι συζητάγαμε τρόπους επαλήθευσης της πίστης που κάποιοι δηλώνουν ντε και καλά ότι έχουν
Δεν είχα καμμιά τέτοια πρόθεση και να η απόδειξη:
quote:
Τώρα μόλις διάβασα ολόκληρο το θέμα.
Χμμμ...Τί να πρωτογράψω?
Άλλωστε το θέμα δεν είναι μόνο για εσάς τους δυο.
Είναι για όλα τα μέλη.
Θα μπορούσες να πεις κάτι τέτοιο, αν ήμουν εκτός θέματος.
(Αυτό κι αν είναι λογοκρισία)
Δεν μίλησα για κανέναν θεό (γιαχβέ,Αλλάχ ή Βούδα)
Μίλησα γι αυτήν την ανώτερη δύναμη όπως και να λέγεται.
Όταν μίλησα για θαύματα, δεν εννοούσα μόνο αυτά του χριστιανισμού.Αλλά όλων των πιστών ανά τους αιώνες.Τα θαύματα στην υπέροχη κατά εμέ μυθολογία μας είναι περισσότερα.
Δεν πίστεψα ούτε για μια στιγμή πως όλα είναι αληθινά.Σίγουρα υπάρχουν και κατασκευασμένα.
Δεν έχω να πω κάτι άλλο.
Την άποψή μου την είπα στο προηγούμενο μήνυμα, και εμμένω σε αυτήν.
Δεν είμαι από τους ανθρώπους που αλλάζουν εύκολα πεποιθήσεις.
Αυτό βέβαια που πραγματικά με πειράζει είναι όταν κάποιος βγάζει συμπεράσματα αυθαίρετα και μάλιστα πίσω από έναν υπολογιστή όταν με τον άλλο όπου και επικοινωνεί,δεν τον γνωρίζει.
Πάντα με φιλική διάθεση, και επικοδομιτικό διαλογικό πνεύμα!
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
Είμαι πολέμιος όλων των θρησκειών γιατί αποτελούν τροχοπέδη στην ελεύθερη αναζήτηση γνώσης από τον άνθρωπο και στην ελεύθερη επιλογή του τρόπου ζωής του.
Φυσικά όλες οι θρησκείες περιέχουν και ωφέλιμα και βλαβερά. Άρα ο άνθρωπος είναι αυτός που θα τους δώσει την τελική αξία. Ο κάθε ένας πιστός ξεχωριστά "Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος".
Είμαι υπέρ της ελευθερίας του ανθρώπου να αποφασίζει μόνος του για τα προσωπικά του και κατά πλειοψηφίαν για τα κοινά.
Πιο πολύ εναντίον είμαι σε δύο καταστάσεις.
Η μιά είναι εκείνη που οι υψηλόβαθμοι προ πάντων σε μια θρησκεία, αποδεικνύεται στην πράξη ότι είναι υποκριτές, και ότι δεν πιστεύουν σε τίποτε από όσα διδάσκουν και επιβάλλουν.
Η άλλη είναι εκείνη που όσοι δηλώνουν πιστοί σε μια θρησκεία και προ πάντων οι φανατικοί, στην πραγματικότητα αποδεικνύεται ότι πολύ λίγα κατέχουν από τη θρησκεία αυτή, και πολύ λιγώτερα είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν από τα διδάγματα της.
Μιλώντας όμως με γυναίκες, θεώρησα καλό να επισημάνω κάποια πράγματα που αφορούν το γυναικείο φύλο και τη θρησκεία "μας".
Φιλάκια
Ελεύθερος
Ποιά άλλο βιβλίο εκτός της Βίβλου αναφέρει τον Ιησού?
Είναι καταπληκτικό!
quote:
Φυσικά όλες οι θρησκείες περιέχουν και ωφέλιμα και βλαβερά. Άρα ο άνθρωπος είναι αυτός που θα τους δώσει την τελική αξία. Ο κάθε ένας πιστός ξεχωριστά "Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος".
Είμαι υπέρ της ελευθερίας του ανθρώπου να αποφασίζει μόνος του για τα προσωπικά του και κατά πλειοψηφίαν για τα κοινά.
Ορθότατο.
Αλλά και σ'αυτό που λες για τους υψηλόβαθμους και τους φανατικούς.
Οι υψηλόβαθμοι κοιτούν μόνο τα πορτοφολάκια τους και πως θα απομυζίσουν κι άλλα κοροιδάκια.
Οι φανατικοί από την άλλη,βλέπουν με παρωπίδες, ότι θέλουν να δουν.
Και η διαφορά ανάμεσα στις δυο κατηγορίες?
Οι υψηλόβαθμοι, ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν.
Οι φανατικοί, αυτοί οι <ξερόλες>,δεν ξέρουν τι κάνουν αφού είναι μαριονέτες στα χέρια των άλλων.
Για τις θρησκείες έγραψα και παραπάνω πως είναι κατασκευασμένες.
Τώρα για το φύλο μου..αυτό κι αν είναι καταταλαιπωρημένο ανά τους αιώνες!
Και συνεχίζει να ταλαιπωρείται ...ακάθεκτο!
Ίσως εγώ αρχικά να μην τοποθετήθηκα σωστά και να μην έγινα κατανοητή(άθελά μου)
Ούτε εγώ υποστηρίζω κάποια θρησκεία.Δεν είμαι θρησκόληπτη.
Υποστηρίζω όμως την ύπαρξη του Θεού σαν υπέρτατη δύναμη και πέρα από θρησκείες.
Έχω την ανάγκη της υπαρξής του.
Στο θέμα μας τώρα.
Για το αν ο Χριστός είναι μετενσάρκωση του Απόλλωνα.
Είναι συνέχειά του.
Δεν ξέρω και πάλι αν γίνομαι κατανοητή.
Παρακμάζει μια θρησκεία και εμφανίζεται μια άλλη. Με πολλά κοινά.
Και ο χριστιανισμός <έκλεψε > πολλά στοιχεία από το δωδεκάθεο.
Από αυτό καταλαβαίνουμε το <κατασκευασμένο>.
Για την ερώτηση του φίλου Harry, ένας Πακιστανός μου ανέφερε πως για τον Χριστό γράφει κάτι και το κοράνι.
Βέβαια δεν είμαι σίγουρη.
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
Να 'στε καλά.
Ελεύθερος
Δεν χωρά καμμιά αμφιβολία!
Να είστε καλά!
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
Συνοπτικα συμφωνησα οπως σωστα συνοψιζεις στα εξης:
quote:
Πιο πολύ εναντίον είμαι σε δύο καταστάσεις.
Η μιά είναι εκείνη που οι υψηλόβαθμοι προ πάντων σε μια θρησκεία, αποδεικνύεται στην πράξη ότι είναι υποκριτές, και ότι δεν πιστεύουν σε τίποτε από όσα διδάσκουν και επιβάλλουν.
Η άλλη είναι εκείνη που όσοι δηλώνουν πιστοί σε μια θρησκεία και προ πάντων οι φανατικοί, στην πραγματικότητα αποδεικνύεται ότι πολύ λίγα κατέχουν από τη θρησκεία αυτή, και πολύ λιγώτερα είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν από τα διδάγματα της.
Εσυ μοιαζεις απροθυμος να δεχτεις καποια πραγματα, αποφευγοντας να απαντησεις σε μερικες ερωτησουλες...!
quote:
Ας μην ξεχναμε την εποχη, ετσι ηταν τοτε η γυναικα, αυτα πιστευαν!
Ποια αλλη θρησκεια διαφερει σ'αυτον τον τομεα..?!
Ομως ο Χριστος μιλησε και για αλλα πραγματα...
Μην μου πεις πως δεν βρισκεις τιποτα ωραιο στα λογια του!
Φιλικά...!
"Στην Αφρική θα πάω με τους Massai...!"
http://img.pathfinder.gr/clubs/photos/70380/29.jpg
. Πρόσεξε όμως. Κάποτε σκανδαλίζω
Ελεύθερος
ΚΑΝΕΝΑ! Και, για να μήν ξεχνιόμαστε, αναφέρεται ΜΟΝΟ στην Καινή Διαθήκη ΚΑΙ ΟΧΙ στην εβραϊκή Πεντάτευχο (η αλλιώς "Παλαιά Διαθήκη").
Υπάρχουνε βέβαια και πολλές ΠΛΑΣΤΕΣ αναφορές (σχετικά θα βρείς και στο topic "Publius Lentulus και άλλα επίπλαστα") οι οποίες όμως δέν στέκουν ούτε στην πιο επιπόλαιη κριτική.
Ελπίζω να βοήθησα.
δεν μπορώ να καταλάβω πως οι Αρχαίοι Έλληνες οι οποίοι εγραφαν βιβλίο για οτιδήποτε (π.χ. ακόμα και για την κατασκευή ενος τραπεζιού )δεν αναφέρουν ΠΟΥΘΕΝΑ!! ενα τόσο σημαντικο πρόσωπο το οποίο σημίο αναφοράς εδω και 2000 χρονια
Ευχαριστω πολυ
Παιδια ξυπνάτε υπάρχει ακόμα καιρός
Τί να σου πω τώρα.Άλλα στοιχεία δεν μπορώ να έχω.Είχα πρόβλημα με την γλώσσα και τα ελληνικά τα δικά του ήταν κάκιστα.
Ευχαριστώ!
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
quote:
Γεία σας παιδιά να κάνω μια ερωτησή?Ποιά άλλο βιβλίο εκτός της Βίβλου αναφέρει τον Ιησού?
Φίλε μου τα βιβλία που αναφέρουν τον Ιησού ή για τον Ιησού είναι άπειρα! Αν πιστεύεις τον κάθε ψεύτη μπορεί να μήν υπάρχει και κανένα...αλλά με αυτή τη λογική δεν υπήρξε ποτέ κανείς! Ούτε Σωκράτης υπήρξε, ούτε Πλάτωνας, ούτε η γιαγιά μου ούτε εγώ υπάρχω! Απόδειξέ το μου!
Edited by - hrismig on 29/01/2004 13:34:25
Ο Θαλλός ήταν εθνικός ιστορικός της Μέσης Ανατολής που έζησε το 1ο μ.Χ. αιώνα. Τα έργα του δεν έχουν διασωθεί, αλλά υπάρχουν πολλές αναφορές σε αυτόν:
• Ο Φλάβιος Ιώσηπος(37-100μ.Χ.) αναφέρει ένα Θαλλό, πλούσιο απελεύθερο του αυτοκράτορα που δάνεισε ένα εκατομμύριο δραχμές στον Ηρώδη Αγρίππα(Ιουδαϊκές Αρχαιότητες 18.6.4). Δεν είναι πάντως σίγουρο εάν ο Θαλλός αυτός είναι ο ιστορικός. Πολλοί υποστηρίζουν ότι κανένα χειρόγραφο του Ιώσηπου δεν έγραφε ΘΑΛΛΟΣ αλλά όλα έγραφαν ΑΛΛΟΣ. Το Θ στο ΑΛΛΟΣ το έβαλε ένας μελετητής ονόματι Hudson το 1720, λέγοντας, "I put 'Thallos' in place of 'allos' by conjecture, as he is attested to have been among the freedmen of Tiberius, going by the inscriptions of Gruter" (p. 810, translated from Hudson's Latin). Δηλαδή, ο Hudson δεν άλλαξε τον ΑΛΛΟΣ από βίτσιο, αλλά είχε ο ίδιος μια πηγή σύμφωνα με την οποία ο Θαλλός ήταν απελεύθερος του Τιβερίου! Φαίνεται γυρνάει μπούμερανγκ το "επιχείρημα" των εχθρών της Εκκλησίας!!!
• Ο άγιος μάρτυρας Ιουστίνος(100-165μ.Χ.) στο αμφιβαλλόμενο σύγγραμμά του Λόγος Παραινετικός Προς Έλληνας, 9.38-10.7, μας αναφέρει τα εξής: «Καί οι τά Αθηναίων δέ ιστορούντες, Ελλάνικος τε καί Φιλόχορος ο «τάς Ατθίδας», Κάστωρ τε καί Θαλλός, καί Αλέξανδρος ο Πολυ’ί’στωρ, έτι δέ καί οι σοφώτατοι Φίλων τε καί Ιώσηπος οι τά κατά Ιουδαίους ιστορήσαντες, ως σφόδρα αρχαίου καί παλαιού τών Ιουδαίων άρχοντος Μωϋσέως μέμνηται.[...]Και ο ενδοξότατος δέ παρ’ υμίν τών ιστοριογράφων Διόδωρος, ο τάς βιβλιοθήκας επιτεμών εν τριάκοντα όλοις έτεσιν, Ασίαν τε καί Ευρώπην, ως αυτός γέγραφε, διά πολλήν ακρίβειαν περιελθών, καί αυτόπτης τών πλείστων γεγονώς, τσσαράκοντα όλα τής εαυτού ιστορίας βιβλία γέγραφεν».
• Ο Θεόφιλος επίσκοπος Αντιοχείας(έγραψε γύρω στο 180μ.Χ.)αναφέρει πως ο Θαλλός γράφει για τον Βήλο, βασιλιά της Ασσυρίας και τον Κρόνο(Προς Αυτόλυκον Γ' 29).
• Ο Τερτυλλιανός(160-220μ.Χ.), αναφέρει ότι ο Θαλλός, μαζί με το Διόδωρο και άλλους, γράφει πως ο Κρόνος δεν ήταν παρά ένας άνθρωπος(Απολογητικός 10). Παρακάτω αναφέρει πάλι τον Θαλλό μαζί με άλλους όπως τον Απίωνα, και τον κριτικό τους τον Ιώσηπο(Απολογητικός 19)!
• Ο Ιούλιος Αφρικανός(έγραψε γύρω στο 221μ.Χ.), πατέρας της χριστιανικής χρονικογραφίας, αναφέρει πως ο Θαλλός έγραψε για την άνοδο του Κύρου, όπως και ο Διόδωρος, ο Πολύβιος, κ.ά.(Χρονικά XXX.2). Επίσης, αναφέρει ότι ο Θαλλός ασχολήθηκε με την ιστορία της Συρίας(Χρονικά XXX.3).
• Ο Μινούκιος Φήλιξ(3ος αι.) αναφέρει ότι ο Θαλλός, μαζί με το Διόδωρο και άλλους, γράφει ότι ο Κρόνος ήταν άνθρωπος(Οκτάβιος 22).
• Ο Λακτάντιος(240-320), ο "Χριστιανός Κικέρων", αναφέρει ότι ο Θαλλός γράφει πως ο Βήλος, βασιλιάς της Ασσυρίας, ήταν 322 χρόνια πριν το Τρωικό πόλεμο(Επιτομή των Θείων Διδασκαλιών 24).
Γιατί όμως παρέθεσα τις αναφορές αυτές; Για να δείξω:
α)Ότι ο Θαλλός ήταν σύγχρονος του Ιησού Χριστού, εφόσον βλέπουμε ότι ήταν ήδη γνωστός κατά την εποχή του Ιουστίνου και του Θεόφιλου(2ος αι.) και ότι είχε γράψει γι' αυτόν ο Ιώσηπος πιθανό στις Ιουδαϊκές Αρχαιότητες και σε άλλα έργα που δεν έχουν διασωθεί(σύμφωνα με τον Τερτυλλιανό).
β)Ότι ζούσε στην ίδια περιοχή με το Χριστό, εφόσον μάλλον ο Ιώσηπος το αναφέρει και επειδή τα έργα του έχουν σχέση με τη Μέση Ανατολή(Ασσυρία, Μωυσής κλπ.).
γ)Ότι ήταν σπουδαίος ιστορικός, αφού αναφέρεται τόσες φορές και μαζί με άλλους σπουδαιότατους όπως ο Πολύβιος, ο Διόδωρος ο Σικελός, ο Φίλων ο Ιουδαίος και ο Φλάβιος Ιώσηπος. Άρα ήταν έμπιστος και γνωστός ιστορικός.
Και τώρα σχετικά η μαρτυρία, η οποία περισώθηκε από τον Ιούλιο Αφρικανό(221μ.Χ.):
"...Σε όλο το κόσμο κυριάρχησε ένα φοβερό σκοτάδι, και οι πέτρες έπεσαν από σεισμό, και πολλά μέρη στην Ιουδαία και σε άλλες επαρχίες έπεσαν κάτω. Τούτον τό σκότος ο Θαλλός, στο τρίτο βιβλίο των Ιστοριών του , το εξηγεί ως έκλειψη του ηλίου, πράγμα παράλογο κατά τη γνώμη μου. Καθώς οι Ιουδαίοι εορτάζουν το Πάσχα τη 14η μέρα σύμφωνα με τη σελήνη, και η σταύρωση του Σωτήρα μας πέφτει την ημέρα πριν το Πάσχα, και μια έκλειψη του ηλίου παίρνει μέρος μόνον όταν η σελήνη έρχεται κάτω από τον ήλιο..."(Χρονικά XVIII, 1)
Ας παρατηρήσουμε μερικά πράγματα από το παραπάνω απόσπασμα:
α)Ο Αφρικανός γράφει το παραπάνω απόσπασμα για να αντικρούσει αυτά που είχε γράψει ο Θαλλός. Είναι παράλογο να έπλαθε ο ίδιος ένα φανταστικό κείμενο μόνο και μόνο για να παιδευτεί να το αντικρούσει.
β)Ο Ιούλιος Αφρικανός μας δίνει και βιβλιογραφία!!! Μας λέει ότι η αναφορά του Θαλλού βρίσκεται στο τρίτο βιβλίο του, σε μια εποχή που ο Θαλλός ήταν διάσημος συγγραφέας και εύκολα θα μπορούσε κάποιος να ελέγξει εάν έλεγε την αλήθει ή όχι ο ίδιος. Ας μην ξεχνάμε πως υπάρχουν και άλλες αναφορές στο έργο του Θαλλού και μετά τον Αφρικανό(Μ.Φήλιξ, Λακτάντιος). Μάλιστα, ο Λακτάντιος αναφέρει και μια λεπτομέρεια για το Βηλο από το Θαλλό που δεν την αναφέρει κανείς άλλος προγενέστερος.
γ)Η φράση "τούτον τό σκότος" ξεκαθαρίζει ότι ο Θαλλός προσπαθούσε να εξηγήσει το ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ σκοτάδι που συνέβη κατά το θάνατο του Χριστού. Στην επόμενη πρόταση, ο Ιούλιος Αφρικανός τονίζει ακόμη πιο ξακάθαρα πότε συνέβει το αμφιλεγόμενο σκοτάδι.
Η σπανιότητα των μαρτυριών αυτών.
Πριν αναφερθούν τις εξωχριστιανικές μαρτυρίες για την ιστορικότητα του προσώπου του Ιησού Χριστού αξίζει να γίνει ένα σχόλιο για το πλήθος των μαρτυριών αυτών.
Είναι λοιπόν αυτές σπάνιες. Παρά το γεγονός ότι τα κεντρικά γεγονότα του βίου του Χριστού και των αρχών της Εκκλησίας Του, όπως αυτά μαρτυρούνται στις εξωχριστιανικές πηγές, είναι αρκετά ευκρινή, εν τούτοις η σπανιότητα των πηγών αυτών είναι αισθητή. Αρχικά λοιπόν μπορεί κάποιος να παραξενευτεί για την σιγή των μη χριστιανών συγγραφέων σχετικά με Χριστό. Αν όμως μελετήσει τα πράγματα προσεκτικότερα θα δει η σιγή αυτή είναι φυσική και πως τελικά το περίεργο δεν είναι η σπανιότητα των αναφορών στον Ιησού αλλά το ότι οι σύγχρονοι μη χριστιανοί συγγραφείς έκριναν το έργο του Χριστού άξιο κάποιας μνείας, έστω και περιορισμένης.
Ορίστε η εξήγηση.
Αρχικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι την εποχή κατά την οποία εμφανίστηκε ο Χριστιανισμός, οι θρησκευτικές εν γένει υποθέσεις, ελάχιστα προκαλούσαν το ενδιαφέρον των φιλοσόφων και της λόγιας τάξης γενικά. Οι διανοούμενοι τότε θεωρούσαν, σύμφωνα με τον Γίββωνα, όλες τις θρησκείες εξ ίσου ψευδείς. Και μπορεί εξωτερικά να συμμορφωνόντουσαν με τις αξιώσεις τους, εσωτερικά όμως δεν είχαν απλώς κλονιστεί αλλά απιστούσαν εντελώς σε αυτές. Κυρίως η προσοχή των συγγραφέων τότε στρεφόταν σε γεγονότα πολιτικά, ενώ τα φαινόμενα της ιστορίας του πολιτισμού βρίσκονταν σε δεύτερη θέση.
Αν όμως κάθε θρησκεία άφηνε τους συγγραφείς εκείνους αδιάφορους, η θρησκεία των Ιουδαίων προκαλούσε την αποστροφή και την περιφρόνησή τους, περισσότερο από κάθε τι άλλο. Και αυτό γιατί την εποχή εκείνη για τους περισσότερους ο μεν Θεός των Ιουδαίων ήταν όν παράδοξο ακατανόητο και εντελώς ξένο, οι δε Ιουδαίοι ήταν λαός μισητός και άξιος περιφρόνησης και έχθρας μεταξύ των εθνικών. Κατά φυσική συνέπεια λοιπόν και ο Χριστιανισμός που γεννήθηκε στους κόλπους του Ιουδαϊσμού δεν μπορούσε να προκαλέσει το ενδιαφέρων των εθνικών συγγραφέων. Άλλωστε αρχικά θεωρήθηκε ως μία απλώς αίρεση ανάμεσα σε όλες τις άλλες αιρέσεις του Ιουδαϊσμού που σε μεγάλο αριθμό είχαν αναπτυχθεί τότε, και οι οποίες λόγω των μεταξύ τους ερίδων, των αποκρουστικών συνηθειών τους και των τελετών τους ήταν αδύνατο να προκαλέσουν σοβαρό ενδιαφέρον κανενός ειδωλολάτρη παρατηρητή.
Επιπλέον για τους εθνικούς συγγραφείς τα πρώτα έτη του Χριστιανισμού, τότε που δεν είχε φανεί ακόμη ως θρησκευτική κίνηση που έμελλε να σείσει εκ θεμελίων τον κόσμο, ο Ιησούς ήταν απλώς ένας νεαρός Ιουδαίος που εκτελέστηκε από τους συμπατριώτες του όπως τόσοι άλλοι ευγενείς και ευπατρίδες, που κατά χιλιάδες σφάχτηκαν από τον Ηρώδη και τους Ρωμαίους διαδόχους του [1]. Οι συγγραφείς αυτοί δεν αναφέρουν απολύτως τίποτε για τον Θευδά, τον Ιούδα τον Γαυλωνίτη και τον Ματθία Μαργαλώθ, οι οποίοι ήταν σύγχρονοι του Ιησού, διεκδίκησαν το ρόλο του Μεσσία, στράφηκαν εναντίων της Ρωμαϊκής εξουσίας και συντρίφτηκαν από αυτήν. Η σιγή αυτή των εθνικών συγγραφέων σχετικά με τους ψευδομεσσίες εκείνους δεν μας εκπλήττει ούτε προξενεί την απορία μας. Αλλά τότε γιατί απορούμε αν οι ίδιοι συγγραφείς δεν έδειξαν ενδιαφέρον ούτε για τον Ιησού; Μήπως και ο Ιησούς στην αρχή δεν θα εκλαμβανόταν από τους μακριά από τον Ιουδαϊσμό εβρισκόμενους εθνικούς συγγραφείς, ως στασιαστής ή ως κάποιος θερμοκέφαλος και παραδοξολόγος, ο οποίος αφού περιέπεσε σε οξεία διάσταση με τους ομοεθνείς του, σταυρώθηκε από αυτούς και κατάσυντρίφτηκε κάτω από την Ρωμαϊκή εξουσία;
Βέβαια εμείς σήμερα, κρίνοντες εκ των υστέρων σε εποχή κατά την οποία σημειώθηκαν ήδη στον βίο της ανθρωπότητας οι κολοσσιαίες αλλαγές που επέφερε ο Χριστιανισμός, βρισκόμαστε κάτω από την ισχυρή εντύπωση που προκαλεί στο πνεύμα μας η μεγάλη αυτή μεταβολή. Και περίπου φανταζόμαστε ότι η τεράστια αυτή δύναμη του Χριστιανισμού φάνηκε από την αρχή, όπως την βλέπουμε εμείς σήμερα λες και έπεσε έτσι απότομα από τον ουρανό μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων. Ξεχνάμε ότι το μεγαλοπρεπές αυτό όρος που κατέλαβε όλη την οικουμένη, ρίφθηκε αρχικά στην γη σαν μικρό πετραδάκι, μικρό εξωτερικά αλλά περικλείον θαυμάσια αλλά αφανή δύναμη. Δεν εμφανίστηκε ο Χριστιανισμός ως ώθηση κάποιας βίαιης δύναμης, ή ως σφοδρό πλήγμα κάποιας κεραυνοβόλου ανατροπής, ώστε να γίνει σε όλους αισθητή η εμφάνισή του. Μάλλον η εικόνα της, με αθόρυβο τρόπο αλλά σταθερά συντελούμενης ζύμωσης, που ξένη προς τις θορυβώδεις εκρήξεις σιωπηλά αφομοιώνει όλο το ζυμάρι με την μαγιά που τοποθετήθηκε μέσα σε αυτό, μάλλον λοιπόν αυτή η εικόνα είναι αυτή που ακριβέστερα σκιαγραφεί τον τρόπο με τον οποίον εμφανίστηκε και εξαπλώθηκε ο Χριστιανισμός. Ποιος λοιπόν θα υποπτευόταν από την αρχή την μελλοντική επέκταση της νέας θρησκείας και ποιος θα μπορούσε να υπολογίσει τις τεράστιες συνέπειες τις οποίες θα σημείωνε στην ιστορία του κόσμου η εμφάνισή της;
Σε αυτά θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ότι τα τότε μέσα της επικοινωνίας και συγκοινωνίας δεν ήταν τα μέσα της εποχής της πληροφορικής, ούτε καν της εποχής του ατμού. Η μετάδοση κάποιας είδησης από την μία επαρχία στην άλλη απαιτούσε την πάροδο μηνών πόσο μάλλον η ιστορική εξακρίβωσή της από κάποιον μακρινό παρατηρητή.
Και αυτά σε ότι αφορούν σε εκείνους τους εθνικούς συγγραφείς οι οποίοι βρισκόμενοι κάτω από την άμεση επίδραση του ειδωλολατρικού πνεύματος και οι οποίοι αφού δεν κατόρθωσαν να χειραφετηθούν από αυτό περιφρόνησαν τελικά την μωρία του ευαγγελικού κηρύγματος. Αλλά αναμφισβήτητα υπήρξαν και πολλοί από τους διανοουμένους της εποχής εκείνης οι οποίοι εξέτασαν τον Χριστιανισμό και τις περί του ιδρυτή του διηγήσεις με την απαιτούμενη προσοχή. Οι συγγραφείς αυτοί είτε από τον Ιουδαϊσμό είτε από τον εθνισμό προερχόμενοι, αιχμαλωτίστηκαν από το υπερφυές κάλος του Ιησού Χριστού και έγιναν Χριστιανοί. Τέτοιοι υπήρξαν ο Ιουστίνος ο φιλόσοφος και μάρτυς, ο Κορδάτος, ο Αριστείδης, ο Μιλτιάδης, ο Μελίτων, ο Αθηναγόρας και άλλοι, των οποίων οι περί Χριστού μαρτυρίες μπορούν να συναριθμηθούν μαζί με τις μαρτυρίες που προέρχονται από τον εθνικό κόσμο.
Και οι μαρτυρίες αυτές είναι ακόμη περισσότερο αξιολογότερες αφού περιέχονται και σε Απολογίες, τις οποίες απεύθυναν αυτοί προς τους αυτοκράτορες και οι οποίες πήραν κατά κάποιο τρόπο την μορφή προκλήσεως προς τον εθνικό κόσμο. Όπως ορθά παρατηρεί ο de la Boullaye [2], ποιο θα πρέπει να ήταν το θάρρος των συγγραφέων αυτών, οι οποίοι σαρκάζοντας χωρίς έλεος τους ασταθείς μύθους του εθνισμού, πρόβαλλαν τα χριστιανικά γεγονότα, ως γεγονότα που έλαβαν χώρα όχι στην αφάνεια αλλά δημοσίως, χωρίς αν φοβούνται για τον έλεγχό τους κάτω από το πλήρες φως.
Μετά τις χρήσιμες αυτές εξηγήσεις για να γίνει κατανοητή η σιγή των μη χριστιανών συγγραφέων, ερχόμαστε να εξετάσουμε κάθε μία από τις περισωθείσες σε εμάς μαρτυρίες των συγγραφέων αυτών.
Ιουδαϊκές μαρτυρίες.
1) Ιώσηπος.
Πρώτη μνημονεύουμε την μαρτυρία του Ιώσηπου [3] η οποία αποτελεί και την αρχαιότερη περί του Ιησού μαρτυρία των μη Χριστιανών συγγραφέων [4]. Την μαρτυρία αυτή αποτελεί ένα χωρίο του Ιώσηπου, στο οποίο εκφράζεται πλήρως η περί του Ιησού πίστη της πρώτης Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Νομίζει κανείς ότι αυτός που μας παρέχει την μαρτυρία αυτή δεν είναι κάποιος Ιουδαίος από τους μη πιστέυσαντες, αλλά μάλλον κάποιος Χριστιανός που αναγνωρίζει τον Εσταυρωμένο ως Χριστό και Σωτήρα. Ακριβώς γι' αυτό και κατά τους τελευταίους αιώνες παρουσιάστηκαν αμφισβητήσεις και αμφιβολίες περί της γνησιότητας του χωρίου αυτού. Μολονότι το χωρίο εμπεριέχεται σε όλα τα χειρόγραφα της Ιουδαϊκής αρχαιολογίας του Ιώσηπου, που μας έχουν περισωθεί, εν τούτοις υπήρξαν πολλοί, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι αυτό αποτελεί παρεμβολή νόθο, που παρεισήχθηκε από χριστιανικό χέρι.
Αλλά το ότι μεν το χωρίο παρανεβλήθηκε ολόκληρο στο κείμενο του Ιώσηπου από ξένο χέρι αποτελεί υπόθεση αστήρικτη. Γιατί δεν εξηγείται, πως κατορθώθηκε να νοθευτούνε όλα τα χειρόγραφα και δεν περισώθηκε έστω και ένα, που να μαρτυρά για την νοθεία που συντελέστηκε [5]. Έπειτα ο Ιώσηπος μνημονεύει σε άλλα σημεία της Αρχαιολογίας του (XVIII 5, 2, XX 9, 1) τον θάνατο του Ιωάννη του βαπτιστού και την καταδίκη του Ιακώβου, του αδελφού "Ιησού του λεγομένου Χριστού". Την αυθεντικότητα των χωρίων αυτών μόνο αυθαιρεσία υπερβαίνουσα κάθε μέτρο και όριο θα μπορούσε να αμφισβητίσει. Δεν εξηγείται λοιπόν, πως αυτός που μιλάει για τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο, και που μνημονεύει και τον Ιησού τον λεγόμενο Χριστό, θα σιωπούσε ολότελα και δεν θα έκανε ειδικό λόγο για τον Ιησού.
Αφετέρου όμως προβάλλεται κατά της αυθεντικότητας της μαρτυρίας αυτής πρώτον μεν, ότι η φράση που υπάρχει σε αυτή "ο Χριστός ούτος ήν" υποδηλώνει ότι ο Ιώσηπος πίστευε στην μεσσιανική ιδιότητα του Ιησού, γεγονός όμως που αντιλέγεται από τον Ωριγένη [6] ο οποίος βεβαιώνει ρητά ότι ο Ιώσηπος δεν πίστευε, έπειτα δε, ότι κανείς από τους Χριστιανούς συγγραφείς δεν μνημονεύει την μαρτυρία αυτή, ούτε ο Ιουστίνος, ούτε ο Τερτυλλιανός, ούτε ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ούτε ο Ωριγένης, ενώ η σημασία της ως απολογητικό τεκμήριο θα ήταν ανυπολόγιστη. Ο πρώτος που την μνημονεύει είναι ο Ευσέβιος [7]. Όσον δε αφορά στην παρατήρηση ότι η μαρτυρία αυτή αναφέρεται σε όλα τα περισοθέντα σε μας χειρόγραφα του Ιώσηπου, θα μπορούσε να αντιταχθεί ότι κανένα από αυτά δεν ανάγεται σε χρόνους τόσο παλαιούς και ότι το συγκεκριμένο χωρίο δεν βρίσκεται στην ίδια θέση σε όλα τα χειρόγραφα. Από την άλλη, η πολιτική στάση την οποία έλαβε ο Ιώσηπος ο οποίος προσδέθηκε στο άρμα της Ρώμης και ο οποίος για τον λόγο αυτό αποφεύγει επιμελώς κάθε υπαινιγμό αναφερόμενο στις μεσσιανικές ελπίδες του Ισραήλ οι οποίες δημιουργούσαν εθνικά ιδεώδη αντιτιθέμενα στην κοσμοκρατορία της Ρώμης, εξηγεί πλήρως την επί του προσώπου του Χριστού σιγή του Ιώσηπου
. Την μεσάζουσα εν τούτοις γνώμη [9], σύμφωνα με την οποία στο χωρίο αυτό παρεισήχθησαν αργότερα από χριστιανικό χέρι κάποιες μικρές φράσεις, για λόγους εσωτερικούς δεν μπορούμε να την θεωρήσουμε απίθανη.Παραθέτουμε το χωρίο, εγκλείοντας εντός αγκυλών τις φράσεις εκείνες που πιθανώς παρεισήχθησαν μεταγενεστέρως.
"Γίγνεται δέ κατά τούτον τόν χρόνον Ιησούς, σοφός ανήρ [εί γε άνδρα αυτόν λέγειν χρή. ήν γαρ παραδόξων έργων ποιητής, διδάσκαλος ανθρώπων τών ηδονή ταληθή δεχομένων]. καί πολλούς μέν Ιουδαίους, πολλούς δέ καί από τού Ελληνικού επήγαγετο. [Ο Χριστός ούτος ήν.] Και αυτόν, ενδείξει τών πρώτων ανδρών παρ' ημίν σταυρώ επιτετμηκότος Πιλάτου, ουκ επαύσατο οι τό πρώτον αυτόν αγαπήσαντες. [εφάνη γάρ αυτοίς τρίτην έχων ημέραν πάλιν ζών, τών θείων προφητών ταυτά τε καί άλλα μύρια θαυμάσια περί αυτού ειρηκότων.] εισέτι τε νύν τών Χριστιανών από τούδε ωνομασμένων ουκ επέλιπε το φύλον" [10].
Έτσι λοιπόν ο Ιώσηπος σε συνδυασμό και με άλλα δύο χωρία της Αρχαιολογίας του, δεν επιβεβαιώνει απλώς την ιστορική ύπαρξη του Ιησού Χριστού, αλλά και επιβεβαιώνει και άλλα κεντρικά σημεία της ευαγγελικής ιστορίας, την ιστορική δηλαδή ύπαρξη του Ιωάννη "του επικαλουμένου Βαπτιστού" και τον από τον Ηρώδη μαρτυρικό θάνατό του, καθώς και την ιστορική ύπαρξη του Ιακώβου του αδελφοθέου, τον οποίον η ιστορία της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας τον παρουσιάζει ως έναν από τους βασικούς στύλους της. Αλλά και αν ακόμη δεν θέλαμε να λάβουμε καθόλου υπ' όψιν μας το περί Ιησού Χριστού ειδικό χωρίο του Ιώσηπου, θα αρκούσαν τα περί Ιωάννου και Ιακώβου χωρία για να χρησιμεύσουν ως μαρτυρία και περί του Χριστού και των Μεσσιανικών του αξιώσεων.
2) Ραβινική φιλολογία.
Μαρτυρίες περί του Χριστού έχουμε και στην ραβινική φιλολογία [11] και πιο συγκεκριμένα στο Ταλμούδ [12]. Στο Ταλμούδ γίνεται λόγος για θαυμαστές ιάσεις που έκανε, στο όνομα του Χριστού, κάποιος Ιάκωβος ο οποίος ήταν χριστιανός, και τον οποίον συνάντησε στην Σεπφώριδα της Γαλιλαίας ο ραβίνος Ελιέζερ. Ομοίως μαθαίνουμε για τον ανιψιό ενός ραβίνου ο οποίος είχε δαγκωθεί από ένα φίδι και στον οποίο ένας χριστιανός πρότεινε να θεραπευθεί επικαλούμενος το όνομα του Χριστού. Επίσης διαβάζουμε για δικαστή, χριστιανό προφανώς, διορισμένο από τους Ρωμαίους, ο οποίος επέδειξε στον ραβίνο Γαμαλιήλ Β', που ενδιαφερόταν για την πατρική κληρονομιά της αδελφής του, το χωρίο του Ματθαίου στο οποίο λέγεται ότι ο Χριστός "ουκ ήλθε καταλύσαι τόν νόμον, αλλά πληρώσαι" [13].
Οι αφηγήσεις αυτές του Ταλμούδ, έχουν αρκετά σοβαρή σημασία, διότι όλες ανάγονται στο τέλος του πρώτου και στις αρχές του δευτέρου αιώνος. Ο ραβίνος Ελιέζερ με τον οποίον σχετίζεται η πρώτη αφήγηση, είναι γυναικάδελφος, άρα δε και σύγχρονος του ραβίνου Γαμαλιήλ του Β', στον οποίο αφορά η τρίτη αφήγηση. Ο δε Γαμαλιήλ ο Β' είναι εγγονός του Γαμαλιήλ του Α', ο οποίος τιμωρήθηκε το 70 μ .Χ., ως συμμέτοχος της επαναστάσεως. Δηλαδή οι αφηγήσεις αυτές αναφέρονται σε χρόνους μεταξύ του 90 και του 110 μ. Χ. Η δε είδηση της δεύτερης αφήγησης συμπίπτει περίπου προς το έτος 130 μ. Χ. Έτσι οι ραβίνοι που άκμασαν κατά τα τέλη του α' αιώνος γνωρίζουν το πρόσωπο του Ιησού Χριστού, και μάλιστα κάποιοι από αυτούς είναι ευνοϊκά διακείμενοι απέναντι του.
Υπάρχει όμως και η περί Ιησού Χριστού εχθρική Ιουδαϊκή παράδοση [14], η οποία ανάγεται σε μεταγενέστερους χρόνους και στην οποία μέσω συκοφαντικών υπαινιγμών και χαρακτηρισμών καταβάλλεται φροντίδα, να διασυρθεί και εξευτελιστεί ο Ιησούς Χριστός. Κατά την παράδοση αυτή ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε όχι μέσω νομίμου γάμου αλλά, εκ πορνείας, καθώς λέγουν οι πρεσβύτεροι του λαού των Ιουδαίων στα Acta Pilati [15]. Η Γεμάρα μνημονεύει την συνδιάλεξη του δωδεκαετή Ιησού στο ιερό, διαστρέφει όμως αυτήν παρουσιάζοντάς την ως πράξη ασεβή προς τους πρεσβυτέρους [16]. Έτσι κατά το Ταλμούδ ο Ιησούς έμαθε την μαγεία στην Αίγυπτο πλησίον του διδασκάλου του ραβίνου Josua και έγινε έτσι μάγος, διαφθορέας και γόης των Ισραηλιτών [17]. Με την μαγεία του αυτή και τις γοητείες του ο Ιησούς διέφθειρε τον λαό και έκανε σημεία τα οποία απέδιδε στον εαυτό του σαν να προέρχονταν από την δική του δύναμη [18]. Το αποτέλεσμα ήταν, την παραμονή του Πάσχα να τιμωρηθεί, διότι διήγειρε τον Ισραηλιτικό λαό να εγκολπωθεί ξένη θρησκεία. Επειδή δε η διαγωγή του ήταν αδικαιολόγητη, τον σταύρωσαν την παραμονή του Πάσχα [19], κατόπιν αποφάσεως του Ποντίου Πιλάτου, όταν ο Ιησούς ήταν 33 ετών [20].
Έτσι η Ιουδαϊκή παράδοση, που περισώθηκε το Ταλμούδ, μαρτυρεί μεν από την μία την ιστορική ύπαρξη του Ιησού Χριστού, υπαινίσσεται δε από την άλλη την εκτός γάμου γέννησή του από γυναίκα μη συζευγμένη άνδρα, καθώς και ολόκληρη την θαυματουργό δράση του. Δεν αρνείται η Ιουδαϊκή παράδοση ότι ο Χριστός διενεργούσε θεραπείες αλλά αποδίδει αυτές στην παρέμβαση πονηρών δυνάμεων και επαναλαμβάνει περί των θαυμάτων ότι είπαν και οι επί των ημερών του Ιησού πρεσβύτεροι του λαού Φαρισαίοι, οι οποίοι διατείνονταν ότι ο Ιησούς "εν τώ άρχοντι τών δαιμονίων εκβάλλει τά δαιμόνια" [21].
Αυτά σχετικά με τις εξ Ιουδαϊσμού μαρτυρίες περί του Ιησού.
Εθνικοί συγγραφείς.
1) Τάκιτος.
Η μαρτυρία του Τάκιτου είναι μικρή και επιγραμματική. Μιλά για την πυρκαγιά της Ρώμης και για τον διωγμό, που εξ αφορμής της κήρυξε ο Νέρωνας κατά των Χριστιανών. Μιλάει δηλαδή για γεγονός που συνέβη μόλις 30 χρόνια μετά τον θάνατο του Ιησού. Σε ελεύθερη αλλά πιστή μετάφραση το χωρίο του Τάκιτου λέει:
"Η κοινή γνώμη κατηγορεί τον Νέρωνα ως αυτουργό της πυρκαγιάς. Για να κατασιγάσει δε τους θρύλους αυτούς ο Νέρωνας υπέδειξε άλλους ως ενόχους και επέβαλε πρωτοφανείς και μετά πολλής σκέψεως επινοημένες ποινές σε εκείνους τους οποίους για τα βδελυρά και κρυφά έργα μισούσαν και ονόμαζαν κοινώς Χριστιανούς. Δημιουργός του ονόματος τούτου υπήρξε ο Χριστός, ο οποίος επί της αυτοκρατορίας του Τιβερίου υπό του πραίτορα Ποντίου Πιλάτου παραδόθηκε σε τιμωρία. Καταπνειγήσα κατ αρχάς η βδελυρή αυτή δεισιδαιμονία καταπλημμύρισε πάλι όχι μόνον την Ιουδαία αλλά και την πόλη (την Ρώμη). Άρχισαν λοιπόν αρχικά να συλλαμβάνουν εκείνους, οι οποίοι ομολογούνταν ως Χριστιανοί. Έπειτα δε με την υπόδειξη αυτών πλήθος υπερμεγέθες προσώπων συνελήφθη" [22].
Έτσι ο Τάκιτος μας πληροφορεί αφενός για το έτος που πέθανε ο Ιησούς επιβεβαιώνοντας την ευαγγελική ιστορία, αφετέρου μαρτυρεί για την ραγδαία εξάπλωση και επικράτηση της νέας θρησκείας.
2) Σουετώνιος.
Ο Σουετώνιος, σύγχρονος του Τάκιτου, συνέγραψε μεταξύ του 110 και 120 το έργο του περί των 12 αυτοκρατόρων (από τον Αύγουστο μέχρι τον Δομητιανό). Αναφέρει λοιπόν αυτός ότι μεταξύ των Ιουδαίων σημειώθηκε μεγάλη ταραχή εξ αιτίας του Χριστού και ότι γι' αυτό ο αυτοκράτορας Κλαύδιος τους εξόρισε από την Ρώμη. Το γεγονός αυτό συνέβη το 54, είκοσι μόλις χρόνια μετά από το δράμα του Γολγοθά [23]. Αλλού πάλι ο Σουετώνιος αναφέρει ότι οι Χριστιανοί εκδιώχθηκαν από τον Νέρωνα λόγω των κακών τους δεισιδαιμονιών [24].
3) Πλίνιος.
Αναντίρρητα σπουδαιότατη είναι μία επιστολή, που συνέγραψε προς τον Τραϊανό, ο Πλίνιος ο νεότερος, διοικητής της Βηθανίας και σύγχρονος του Τάκιτου και του Σουετώνιου [25]. Από αυτήν πληροφορούμαστε για την πρόοδο και τις κατακτήσεις τις οποίες είχε σημειώσει η νέα πίστη στην Βηθανία, 70 περίπου χρόνια από τον θάνατο του Ιησού. Στην προσπάθειά του να περισυλλέξει ακριβείς πληροφορίες για τους Χριστιανούς, ο Πλίνιος προέβη σε επίμονες έρευνες και ανακρίσεις , τα αποτελέσματα των οποίων υπέβαλε εγγράφως στον αυτοκράτορα Τραϊανό μέσω επιστολής. Με την επιστολή αυτή ο αυτοκράτορας πληροφορείται ότι τίποτε το αξιόποινο δεν βρέθηκε στους οπαδούς της νεοφανείσας θρησκείας. Απλά μαζεύονταν κατά ορισμένη ημέρα, πριν από την ανατολή του ήλιου, και ανέπεμπαν ύμνους προς τον Χριστό σαν Θεό. Κανείς όμως δεν θα μπορούσε να τους κατηγορήσει για έγκλημα, ή για κάποια άλλη αισχρή πράξη ή απάτη ή αθέτηση υποσχέσεως και παραβίαση κάποιας ανειλημμένης υποχρεώσεως. Αυτό που κυρίως παρακίνησε τον Ρωμαίο έπαρχο να εξετάσει το πράγμα, ήταν ο πολύ μεγάλος αριθμός των οπαδών της δεισιδαιμονίας αυτής. "Δεν απέμεινε, λέει, πόλη ή κόμη ή και αγρός ακόμη, στον οποίο να μη εισέδυσε το μόλυσμα αυτής. Οι ναοί των θεών μας ερημώθηκαν και από μακρό ήδη χρόνο δεν προσφέρονται θυσίες σε αυτούς".
4) Πόντιος Πιλάτος.
Ο Ιουστίνος [26] και ο Τερτυλλιανός [27] βεβαιώνουν, ότι υπήρχαν στα αρχεία της Ρώμης δύο επίσημες εκθέσεις του Ποντίου Πιλάτου στις οποίες αναφερόταν στα της καταδίκης και σταυρώσεως του Ιησού Χριστού. Δεν φαίνεται πιθανό οι δύο αυτοί απολογητές να είδαν ιδίοις όμμασι τα έγγραφα αυτά, αλλά ίσως άκουσαν να γίνεται λόγος περί αυτών ή και υπέθεσαν απλά ότι έπρεπε να υπάρχουν τέτοιες επίσημες αναφορές. Πάντως τα έγγραφα αυτά αν πράγματι υπήρχαν, πρέπει να διακριθούν από τα απόκρυφα με τίτλο "Acta Pilati" και "Επιστολή Πιλάτου προς αυτοκράτορα Κλαύδιο" τα οποία κυκλοφόρησαν αργότερα και αποτελούν ψευδεπίγραφες συγγραφές στις οποίες εκδηλώνεται απλά απόπειρα να ανασυντεθούν τα αρχικά έγγραφα [28].
5) Εθνικοί συγγραφείς του β' αιώνος.
Δεν θα έπρεπε τέλος να αντιπαρέλθουμε και την μαρτυρία των εθνικών εκείνων συγγραφέων του β' αιώνα, οι οποίοι επέκριναν τον Ιησού. Αυτοί είναι ο νεοπυθαγόρειος Νουμήνιος (πρώτο μισό του β' αιώνος), ο Φλέγων, δούλος απελεύθερος του Αδριανού και σύγχρονος του Νουμήνιου, ο εκλεκτικός Γαληνός (δεύτερο μισό του β' αιώνος), και επιπλέον ο Λουκιανός και ο Κέλσος. Αυτοί, λοιπόν, σκώπτονται τον Ιησού και μερικοί εκφράζουν για αυτόν ειρωνείες πικρές και σαρκασμούς. Κανείς όμως δεν διανοείται να αμφισβητήσει την ύπαρξή του.
Ο Λουκιανός, για παράδειγμα, στο έργο του περί Περεγρίνου τελευτής, υπαινίσσεται τον Ιησού και μιλάει για αυτόν σαν να πρόκειται για πολύ γνωστό πρόσωπο, αν και πεθαμένο πριν από πολύ καιρό, και τον αποκαλεί "εσταυρωμένο σοφιστή", "άνθρωπο εν Παλαιστίνη σταυροθέντα", "μέγαν νομοθέτη των Χριστιανών".
Επίσης, ο εκλεκτικός Πλατωνικός φιλόσοφος Κέλσος, στο σύγγραμμά του "Λόγος αληθής" (το οποίο, παρότι έχει χαθεί, είναι δυνατόν να το ανασυντάξουμε κατά τις κύριες γραμμές του μέσω της αναίρεσής του από τον Ωριγένη), παρουσιάζεται μεν να πιστεύει στις κατά του Ιησού χονδροειδείς ιουδαϊκές μυθοπλασίες [29], και επιζητεί, εκφυλίζοντας τα θαύματά του Ιησού να τα κοροϊδέψει και να τα περιγελάσει, εντούτοις δεν εκδηλώνει καμία διάθεση να αρνηθεί την ιστορική ύπαρξη του προσώπου του Ιησού.
Μαρτυρίες αιρετικών
Παράλληλα με τις μαρτυρίες του εθνικού κόσμου για τον Ιησού, ο De la Boullaye [30] τάσσει και τις μαρτυρίες των αιρετικών των πρώτων αιώνων. Πράγματι η μαρτυρία τους ορθά θα χαρακτηριζόταν ως εξωεκκλησιαστική και για τον λόγο αυτό δεν πρέπει να την προσπεράσουμε. Οι άνθρωποι αυτοί, αρκετά ανεξάρτητοι μέχρι του σημείου να αποσυρθούν από την Εκκλησία, πρωτότυποι, αφού δημιούργησαν νέα θεολογία και συμπαρέσυραν αρκετούς μαθητές, αρκετά κοντά στις αρχές του Χριστιανισμού ώστε να μπορούν να ελέγξουν τις κεντρικές τουλάχιστον γραμμές του βίου του Ιησού Χριστού, δεν μπορούν να παραμεριστούν ως μάρτυρες της ιστορικής υπάρξεώς του. Μερικοί από αυτούς αρνήθηκαν το πραγματικό της σαρκώσεως του Χριστού. Ο Βασιλείδης κήρυττε το 120- 140 μ. Χ. στην Αλεξάνδρεια ότι, το σώμα του Χριστού ήταν απλά φαινομενικό και ότι ο Χριστός ήταν άνθρωπος μόνο κατά δόκηση (το ίδιο κήρυτταν ο Ουαλεντίνος και ο Μαρκίων). Και ο θάνατος λοιπόν του Ιησού Χριστού , καθώς και η ανάστασή του ήταν έτσι φαινομενικά και κατά δόκηση. Εν τούτοις, κατά την μαρτυρία του Ιππολύτου, οι αιρετικοί αυτοί δεν αρνούνταν ότι, σε ότι αφορά τον Σωτήρα, όλα έγιναν όπως τα γράφουν τα ευαγγέλια. Δεν αρνούνται ότι ο Ιησούς φάνηκε ανάμεσα στους ανθρώπους μια ορισμένη χρονική περίοδο και ότι σημείωσε την σταδιοδρομία που εξιστορούν τα ευαγγέλια, αλλά λένε ότι όλα αυτά έγιναν φαινομενικά. Και ο μεν Ουαλεντίνος γύρω στο 135-160 μ. Χ. αναγνωρίζει την ιστορική αξία των ευαγγελίων, ο δε Μαρκίων, ο οποίος γεννήθηκε το 85 μ. Χ. και αποσχίστηκε από την εκκλησία της Ρώμης το 140, παραποίησε και ακρωτηρίασε τις Γραφές, παραδεχόταν όμως το πάθος και την ανάσταση του Ιησού, καθώς και το κήρυγμα της σωτηρίας και της μέσω του σταυρού απολυτρώσεως. Οι μαρτυρίες λοιπόν των ανθρώπων αυτών, σε ότι αφορούν στην ύπαρξη του Χριστού δεν είναι δυνατόν να απορριφθούν ως μη έγκυρες. Διότι άνθρωποι, οι οποίοι αποτίναξαν το κύρος της εκκλησίας και δημιούργησαν δική τους κοσμοθεωρία, από τι θα εμποδίζονταν να απορρίψουν ολότελα την παράδοση περί υπάρξεως του Ιησού, αν δεν έβρισκαν αυτή στηριγμένη σε απόλυτα αδιάσειστη βάση;
Αυτά περί της ιστορικής υπάρξεως του Ιησού και των περί αυτής εξωχριστιανικών μαρτυριών.
_________________________________________________
[1] Γρηγ. Παπαμιχαήλ, Ο Ιησούς ως ιστορικόν πρόσωπον, εκδ. β' Αθήναι 1923, σελ. 104. Πρβλ. και Πράξεων κδ' 19 όπου ο Ρωμαίος ηγεμόνας της Παλαιστήνης Πόρκιος Φηστος καθώς εισηγείται στον Βασιλέα Αγρίππα την κατηγορία ενάντια στον Παύλο, μιλάει για τον Χριστιανισμό σαν να πρόκειται για δεισιδαιμονία που αφορά τους Ιουδαίους, για τον ιδρυτή δε του Χριστιανισμού μιλά σαν " περί τινός Ιησού τεθνηκότος, όν έφασκεν ο Παύλος ζήν".
[2] Jesus et l' histoire, Conference II Paris 1929, σελ 7. Αυτές τις απολογίες τις εξαίρει πολύ ορθά ο de la Boullaye και για τον λόγο ότι εφόσον οι μαρτυρίες αυτές προέρχονται από διάφορα σημεία της σε όλη την οικουμένη εξαπλοθείσα εκκλησία, δηλ. από την Συρία, την Ελλάδα, την Αλεξάνδρεια, την Ρώμη, δεν αποτελούν μόνο την ατομική μαρτυρία των συγγραφέων αλλά εκπροσωπούν και την συλλογική μαρτυρία των εκκλησιών. Γιατί, εφόσον οι εκκλησίες αυτές τις αποδέχτηκαν και τις επιδοκίμασαν, είναι η πιστή απήχηση των δικών τους πεποιθήσεων.
[3] Ο Φίλων, ο οποίος γεννήθηκε το 15-21 προ Χριστού και πέθανε το 40 μ. Χ. είναι επόμενο να μη μνημονεύσει πουθενά περί του Ιησού, όχι μόνο γιατί δεν ήταν ιστορικός συγγραφέας αλλά και γιατί δεν πρόφθασε να γνωρίσει καλά την περί τον Ιησού κίνηση, αφού άλλωστε πέθανε σε χρόνους κατά τους οποίος το μίσος των ομοφύλων του κατά του Ιησού ήταν ακόμη άσβεστο και κατά τους οποίος ζούσαν και αυτοί ακόμη οι άρχοντες του έθνους του, που θανάτωσαν τον Ιησού.
[4] Ο Ιώσηπος γεννήθηκε το 37 μ. Χ. και πέθανε μεταξύ του 94 και 100.
[5] Πρβλ. L. de Grandmaison Jesus-Christ, άρθρο στο A. d' Ales, Dictionnaire Apologetique εκδ. δ' 1924, τομ. ΙΙ στ.1296 υπσημείωση.
[6] Κατά Κέλσου Ι, 47 και εις τον Ματθαίον Χ, 17.
[7] Εκκλ. Ιστορ. Ι, 11.
Περί της σιγής αυτής ίδε Pierre Batiffol, Les silence de Josephe στο Orpheus et l' Evangile, Paris 1910, σελ. 4-24. Τους υπέρ και κατά της γνησιότητας του χωρίου λόγους ίδε στο Γρηγ. Παπαμιχαήλ, Ο Ιησούς ως ιστορικόν πρόσωπον, εκδ. β' Αθήναι 1923, σελ. 137-143. Τέλος την ποικίλη βιβλιογραφία, η οποία αποτελείται από την περί αυτού του χωρίου έρευνα και αμφισβήτηση καθώς και τους σχετικούς συγγραφείς, ίδε στο Hittinger, Apologetique σελ. 410-411.
[9] Περί ταύτης πρβλ. G. M. Muller, Christus in Flavius Josephus β' εκδ. 1895, σελ. 31-43.
[10] Ιουδ. Αρχ. XVIII 3, 3. Την γνησιότητα του χωρίου του Ιώσηπου υποστήριξε ο F. C. Burkitt σε μελέτη με τίτλο Josephus and Christ η οποία δημοσιεύτηκε στα Actes du IVe Congres international d' Histoire des religions tenu a Leide du 9 au 13 Septembre 1912, Leide 1913. Την γνώμη του Burkitt υιοθέτησε και υποστήριξε ευφυώς ο A. Harnack (Der judische Geschichtsschreiber Josephus und Jesus Christus στην Internationale Monatschrift VII, 1913 σελ. 1037 και εξής), καθώς και ο W. Emery Barnes στην Contemporary Review του Ιανουαρίου του 1914. Μεταξύ των απεκδεχομένων την γνησιότητα ολοκλήρου του χωρίου συγκαταλέγονται ο Hettinger και ο Godet (Conferences Apologetiques III Les miracles σελ. 5). Ακόμη και ο Ρενάν δεν αμφισβήτησε την αυθεντικότητα του χωρίου (Vie de Jesus σελ. X στην Εισαγωγή)
[11] Τα χωρία της Παλαιάς Ραβινικής φιλολογίας που αφορούν στο Χριστό συλλέχτηκαν καταρχάς από τον Heinrich Laible (Jesus Chrestus im Talmud, Berlin 1891) και στην συνέχεια αναδημοσιεύτηκαν στην άριστη έκδοση του Travers Herford (Christianity in Talmud and Midrash, London 1903).) Ύστερα από αυτόν ο Arnold Meyer στο Handbuch zu den N. T. Apocryphen του E. Hennecke (Tubingen 1904 σελ.51), στη μελέτη του Jesus im Talmud περισυνέλεξε τα σχετικά με τον Ιησού Χριστό σημειούμενα επεισόδια στο Ταλμούδ.
[12]Το Ταλμούδ αποτελεί ογκώδη συλλογή, της οποίας τα διάφορα τμήματα συγγράφτηκαν στην Αραμαϊκή διαδοχικά μεταξύ της εποχή που έζησε ο Κύριος και του τέλους του ε' αιώνα. Αποτελούνται από δύο τμήματα: την Μίσχνα= επανάληψη (του Μωσ. Νόμου ) που τελείωσε το 220, και την Γεμάρας, η οποία είναι ένα είδος υπομνήματος στην Μίσχνα.
[13] Γ. Παπαμιχαήλ, Ο Ιησούς ως ιστορικόν πρόσωπον, εκδ. β' Αθήναι 1923, σελ. 153-154.
[14] Δες Hettinger, Apologetique σελ. 413- 415.
[15] Πρβλ. Ιουστίνου Απολογ. Α', XXXV και Thilo, Codex apocryph. Nov. Testam., Τομ. Ι, σελ. 526. Κατονομάζεται μάλιστα στην Γεμάρα (Gemara Sanhedrin) και στα Sohabbath της Βαβυλώνας και το όνομα του πατρός του Ιησού, ο οποίος ήταν κάποιος στρατιώτης ονόματι Πανθήρας. Ίσως το όνομα αυτό προέρχεται από παραφθορά της ελληνικής λέξεως Παρθένος. Στο Ταλμούδ δηλώνεται και το όνομα της μητέρα του Ιησού. Και αλλού μεν η μητέρα του Ιησού ονομάζεται Stada, αλλού δε Miriam και της αποδίδεται το επάγγελμα της κομμώτριας. Αυτό γίνεται πιθανότατα λόγω συγχύσεως της Μαρίας της μητρός του Ιησού με την Μαρία την Μαγδαληνή και λόγω παρερμηνείας της λέξεως Μαγδαλαάχ (= Μαγδαληνή, η εκ Μαγδάλων καταγόμενη) πως σημαίνει ό,τι και η λέξη μεγαδδελάχ (=κομμώτρια). Πρβλ. Herford στο P. L. Couchoud, Le mystere de Jesus, Paris 1924.
[16] Massecheth galla Schoettgen, Horae Hebraicae, II, 696.
[17] Gemara Sanhedrin fol. 107
[18] Tract. Schabbat. Fol. 104.
[19] Sanhedrin fol. 43
[20] Πληρέστερες λεπτομέρειες δες στο R. T. Herford, Christianity in Talmud and Midrash, 1904 και στο άρθρο του ίδιου Christ in Jewish literature στο Hastings Dictionary of Christ and the Gospels II 876-878; W. Bauer, Das Leben Jesu im Zeitalter der neutestamentlichen Apokryphen σελ. 452-486.
[21] Η κατά του Κυρίου ιουδαϊκή μυθοπλασία, που άρχισε να δημιουργείται από τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους ενώ ζούσε ακόμη ο Χριστός, αυξήθηκε με νέες προσθήκες μετά τον σταυρικό του θάνατο. Γι' αυτό και ο Ιουστίνος στα μέσα του δευτέρου αιώνος κατηγορεί τους άρχοντες των Ιουδαίων, διότι προσπαθούσαν να κυκλοφορήσουν σε όλο τον κόσμο βλασφημίες κατά του Ιησού (Διάλογος προς Τρύφωνα η' 117). Τα πρώτα στοιχεία της μυθιστορίας αυτής, αφού καταγράφηκαν όπως είπαμε στο Ταλμούδ, παρουσιάστηκαν τελικά συμπληρωμένα στο έργο Toledoth Jeschu (=γενεαλογία του Ιησού), το οποίο κατά τον ένατο αιώνα ήταν ήδη γνωστό κατά τις κύριες γραμμές του στον Αγοβάρδο της Λυών (830 μ. Χ.), και το οποίο προκάλεσε θόρυβο κατά την διάρκεια του μεσαίωνα και λίγο αργότερα. Στις αρχές του εικοστού αιώνα ο Γερμανοεβραίος Σαμουήλ Krauss επανεξέδωσε το έργο αυτό, υπό τον τίτλο: Das Leden Jesu nach judischen Quellen, 1902. Οι συκοφαντικές και εν πολλοίς γελοίες μυθοπλασίες που αναγράφτηκαν στην ευτελή αυτή λίβελο, χαρακτηρίστηκαν από τον Meyer ως "έκρηξη ταπεινού φανατισμού, εμπαθούς σαρκασμού και χονδροειδούς φαντασίας". Αναίρεση των μυθευμάτων του Ταλμούδ περί τον Ιησού, τα οποία ενσωματώθηκαν και στο παραπάνω έργο, δημοσίευσε ο καθηγητής H. Laible στο έργο του Jesus Christus im Talmud 1891 (β' εκδ. 1900).
[22] Tacit. Annal. XV, 38,44. Το έργο του Τάκιτου δημοσιεύτηκε μεταξύ του 115 και 117 μ.Χ. και περιλαμβάνει τα γεγονότα της βασιλείας των αυτοκρατόρων Τιβέριου, Καλιγούλα, Κλαυδίου και Νέρωνος.
[23] Vita Claud. C. XXV, "Judaeos impulsore Chresto assidue tumultuantes Romae expulsit". Το ότι εδώ ο Σουετώνιος με το όνομα Chrestus , εννοεί τον Ιησού Χριστό είναι αναμφισβήτητο. Εάν επρόκειτο για κάποιο πρόσωπο άγνωστο στον συγγραφέα ασφαλώς μετά από το όνομα, θα έπρεπε να μπει η αόριστη αντωνυμία (Chresto quodam, Χριστού τινός). Η παράλειψη λοιπόν της αορίστου αντωνυμίας αποδεικνύει ότι ο Χριστός ήταν πρόσωπο πολύ γνωστό και στον Σουετώνιο και στους συγχρόνους του. Επειδή όμως το όνομα Χριστός ήταν ακατάληπτο τότε στους Εθνικούς, ο Σουετώνιος μεταχειρίσθηκε το οικειότερο και ευληπτότερο όνομα Chtestus ή Χρηστός.
[24] "Christiani genus hominum superstitionis novae et maleficae" (Vita Neron. XVI).
[25] Plin. Epist. X, XCVI. Συγγράφτηκε γύρω στο 112.
[26] Α'. Απολογία 35 και 48.
[27] Apolog. V 21.
[28] Πρβλ. Brunet, Les evangiles apocryphes traduits et annotes εκδ. β' σελ. 215-273. Tishendorf, Evangelia apocrypha, 1853 σελ. 413-426? Thilo, Codex apocryphus Novi Testamenti , τομ. Α' σελ. 801-803.
[29] Ωριγένους, Κατά Κέλσου ΙΙ 10.
[30] Jesus et l' histoire, Conference II Paris 1929, σελ 8.