MANAG

Σαν δείγμα του πόσο το έργο του είναι αυθαίρετο και ασυνάρτητο, αναφέρω μόνο ότι στο βιβλίου του «Ιησούς Χριστός και Χριστιανισμός» τομ. Α΄, σελ. 365 γράφει: «Το σώμα του Χριστού δεν το πήρε κανένας Ιωσήφ ή Νικόδημος. Το κατέβασαν από τον σταυρό-στυλό οι ρωμαίοι στρατιώτες. Και τι απόγινε δεν ξέρουμε». Με αυτά παίρνει κανείς την απόφαση ότι πράγματι ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος δεν είχαν καμία δουλειά στην υπόθεση αυτή! Μία όμως μόνο σελίδα παρακάτω ο «ιστορικός», ξεχνώντας τι είχε γράψει πιο πάνω, λέει: « Πρέπει όμως να υποθέσουμε πως το σώμα του Ιησού το πήραν άνθρωποι του Ιωσήφ και του Νικοδήμου και το πήγαν και το έθαψαν κάπου»! Έχω άδικο που λέω ότι είναι στοχαστής και γράφει παραμύθια;

Ερωτώ: Σε ποιο σημείο γράφει το πόρισμα της ιστορικής του έρευνας; Το πρώτο το αναιρεί ο ίδιος! Το δεύτερο μας λέει πως είναι «υπόθεση». Αυτές οι ασυναρτησίες λέγονται από τους Νεοειδωλολάτρες: «ιστορία». Ιστορία ξαναγραμμένη από τους «ερευνητές»! (Το σχόλιο αυτό είναι από το βιβλίο του μητρ. Πρεβέζης Μελετίου "Είναι οι ρασοφόροι η συμφορά του εθνους;").

Είναι αρκετό για να αποδείξει ότι τόση ώρα λέτε ασυναρτησίες...
Και απορώ που είναι ο admin.

Σαν δείγμα του πόσο το έργο του είναι αυθαίρετο και ασυνάρτητο, αναφέρω μόνο ότι στο βιβλίου του «Ιησούς Χριστός και Χριστιανισμός» τομ. Α΄, σελ. 365 γράφει: «Το σώμα του Χριστού δεν το πήρε κανένας Ιωσήφ ή Νικόδημος. Το κατέβασαν από τον σταυρό-στυλό οι ρωμαίοι στρατιώτες. Και τι απόγινε δεν ξέρουμε». Με αυτά παίρνει κανείς την απόφαση ότι πράγματι ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος δεν είχαν καμία δουλειά στην υπόθεση αυτή! Μία όμως μόνο σελίδα παρακάτω ο «ιστορικός», ξεχνώντας τι είχε γράψει πιο πάνω, λέει: « Πρέπει όμως να υποθέσουμε πως το σώμα του Ιησού το πήραν άνθρωποι του Ιωσήφ και του Νικοδήμου και το πήγαν και το έθαψαν κάπου»! Έχω άδικο που λέω ότι είναι στοχαστής και γράφει παραμύθια;

Ερωτώ: Σε ποιο σημείο γράφει το πόρισμα της ιστορικής του έρευνας; Το πρώτο το αναιρεί ο ίδιος! Το δεύτερο μας λέει πως είναι «υπόθεση». Αυτές οι ασυναρτησίες λέγονται από τους Νεοειδωλολάτρες: «ιστορία». Ιστορία ξαναγραμμένη από τους «ερευνητές»! (Το σχόλιο αυτό είναι από το βιβλίο του μητρ. Πρεβέζης Μελετίου "Είναι οι ρασοφόροι η συμφορά του εθνους;").

Είναι αρκετό για να αποδείξει ότι τόση ώρα λέτε ασυναρτησίες...
Και απορώ που είναι ο admin.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πρώτη Παρατήρηση:Τι πάει να πει «Ελληνισμός = Ελληνική Θρησκεία»; Από πού κι ως πού το έθνος ταυτίζεται ΕΙΣ ΑΕΙ με ΜΙΑ θρησκεία; Οι άθεοι Εβραίοι τι εθνικότητας είναι άραγε; Γιατί, αν οι Νέο - Δωδεκαθεϊστές δεν έχουν γνωρίσει τέτοιους, ο υποφαινόμενος έχει γνωρίσει, και δεν αμφιβάλλει καθόλου ούτε για την εβραϊκότητά τους ούτε για την αθεΐα τους. Τα ίδια βέβαια ισχύουν και για εκατομμύρια ανθρώπων οι οποίοι σύμφωνα με τις θεωρίες για μωρά παιδιά μερικών Νεο - Εθνικών έχουν χάσει την εθνικότητά τους απλώς επειδή είναι άθρησκοι.

Δεύτερη παρατήρηση: από πού κι ως πού έβγαλε το συμπέρασμα ο Νεο-Εθνικός τού οποίου το επιχείρημα παρέθεσα, ότι είναι η θρησκεία που έφτιαξε το έθνος κι όχι το έθνος που έφτιαξε τη θρησκεία; Δηλαδή, στην αρχή δεν υπήρχαν άνθρωποι, ούτε έθνη, αλλά μόνο η θρησκεία από μόνη της (!), και αυτή έφτιαξε τους ανθρώπους σε έθνη; Το αληθές είναι ακριβώς το αντίθετο: οι άνθρωποι, οι φυλές, τα έθνη φτιάχνουν την θρησκεία, την παρατούν, την δέχονται, την βελτιώνουν. Δεν περίμεναν οι Έλληνες να λατρεύσουν το Δία για να είναι Έλληνες.

Πώς τολμάνε αυτοί οι εθνικο - αρχαιολάτρες που πιστεύουν πως έχουν το δικαίωμα και την εξουσία να διαχωρίζουν το λαό και να κρίνουν αυτοί ποιος είναι και ποιος δεν είναι Έλληνας; Δηλαδή αυτοί οι 50 (υποθετικό και μάλλον υπερβολικό το νούμερο) χιλιάδες παγανιστές είναι "πραγματικοί Έλληνες" ενώ οι υπόλοιποι 9.950.000 (που είναι είτε χριστιανοί είτε μουσουλμάνοι, είτε άθεοι / άθρησκοι) είναι σύμφωνα με τα λεγόμενά τους μπάσταρδοι και μη αυθεντικοί Έλληνες; Δηλαδή, η πλειοψηφία δεν είναι Έλληνες, παρά μόνο η ασήμαντη μειοψηφία μιας δράκας νεοπαγανιστών. Αυτό θα πει δημοκρατικότητα!

"Το Βυζάντιο δεν ήταν ελληνικό. Ήταν ένα ασιατικό κράτος, δεσποτικό, μια θεοκρατία , δίχως καμμιά φιλοσοφία και διανόηση, μισαλλόδοξο, και με έλλειψη ανοχής σε οτιδήποτε διαφορετικό"

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ας εξετάσουμε τα πράγματα ένα-ένα. Γιατί δεν ήταν το Βυζάντιο ελληνικό; Τι είναι το "ελληνικό"; Είναι μόνο η κλασσική εποχή; Γιατί να έχουν μερικοί τέτοια στατική αντίληψη για την ελληνικότητα; Αυτό που κάνουν, είναι να ορίζουν μια εποχή ως "πραγματικά ελληνική" και με βάση αυτήν, να απορρίπτουν ή να παραδέχονται και τις υπόλοιπες που έρχονται. Μα ένας οργανισμός, ένα έθνος, μετεξελίσσεται, δεν παραμένει το ίδιο. Με την ίδια λογική, θα έπρεπε οι Έλληνες του πέμπτου π.Χ. αιώνα να ορίσουν ως "πραγματικά ελληνικό" την Μυκηναϊκή εποχή και να μη θεωρούν ελληνικό ό,τι δεν κατάγεται από αυτήν ή ό,τι δεν μοιάζει να έχει ρίζες στα Μυκηναϊκά χρόνια, ή πάλι, θα έπρεπε οι Έλληνες της ελληνορωμαϊκής εποχής να ορίσουν την ελληνικότητα ως "όσα γινόταν στους ελληνιστικούς χρόνους" και να απορρίπτουν ό,τι δεν ταίριαζε με αυτούς ή δεν είχε τις ρίζες του σ' αυτούς.

Αυτό θα ήταν παράλογο. Η λογική αυτή μοιάζει με τη αντίληψη για την ελληνικότητα που είχαν οι Γερμανοί ρατσιστές του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, που έβλεπαν λ.χ. την ελληνιστική εποχή ως εποχή παρακμής, και παραδεχόντουσαν μόνο την κλασσική εποχή. Η ελληνικότητα μετεξελίσσεται. Από κεί και πέρα, αν αφαιρέσει κανείς τη θρησκεία, δύσκολα μπορεί να αμφισβητήσει την ελληνικότητα του πολιτισμού των βυζαντινών. Η μουσική τους είναι ελληνικότατη (π.χ. οι αρχαίες μουσικές κλίμακες, οι "τρόποι", είναι πανομοιότυποι με τις βυζαντινές μουσικές κλίμακες, τους "ήχους", μια και αυτό που έγινε ήταν η μετονομασία των τρόπων σε ήχους: ο Δώριος τρόπος μετονομάσθηκε Τέταρτος Ήχος, ο Λύδιος τρόπος Δέυτερος ήχος, ο Φρύγιος Τρίτος ήχος, κ.λ.π.), η ζωγραφική τους είναι ελληνιστικής άρα ελληνικής προέλευσης (οι ελληνιστικές ζωγραφιές του Φαγιούμ θεωρούνται ο πρόγονος της βυζαντινής εικονογραφίας, όσο για την κοσμική ζωγραφική ένα δείγμα της φαίνεται στα μωσαϊκά του Μεγάλου Παλατιού στην Κωνσταντινούπολη, όπου έχουμε ελληνιστικά μοτίβα και εικόνες, και δε πιστεύω να αμφισβητείς την ελληνικότητα της ελληνιστικής εποχής..) η γλυπτική τους ελληνική (δες λ.χ. τα τέσσερα άλογα στον Άγιο Μάρκο της Βενετίας, που άλλοτε ήταν στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης, και θα συμφωνήσεις), ήταν ο μόνος λαός που αδιάλειπτα μιλούσε ελληνικά και μελετούσε τα αρχαία κείμενα. Τι άλλο να πεί κανεις.

Θα προσθέσω μόνο το ότι οι επαναστάτες του 1821, στους οποίους όλοι οφείλουμε την ελευθερία μας, έλεγαν "οι ευσεβέστατοι ΗΜΩΝ αυτοκράτορες της Κωνσταντινουπόλεως", και τέλος να θυμίσω τον ορισμό του 'Ελληνα, από τους ίδιους, στα επαναστατικά συντάγματα: "Έλληνες είναι οι χριστιανοί κάτοικοι της Ελλάδας". Αν αυτό δεν είναι βυζαντινό, τότε τί άλλο είναι; Ιδού η απόδειξη πως οι Ελληνες του 1821 συνέχιζαν το Βυζάντιο και θεωρούσαν τους βυζαντινούς ως προγόνους τους:

-Νομική Διάταξις της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος, ή Οργανισμός του Αρείου Πάγου, Γερουσίας της Ανατ. Ελλάδος, 4/11/1821: "Οι κοινωνικοί νόμοι των αειμνήστων χριστιανών αυτοκρατόρων της Ελλάδος μόνοι ισχύουσι κατά το παρόν εις την Ανατολικήν Χέρσον Ελλάδαν"

-Προσωρινό πολίτευμα της Ελλάδος 1/1/1822, όπου μεταξύ άλλων λέει: "Άχρι της κοινοποιήσεως των ειρημένων κωδίκων, αι πολιτικαί και εγκληματικαι διαδικασίαι βάσιν έχουσι τους Νόμους των αειμνήστων Χριστιανών ημών αυτοκρατόρων".

-Νόμος της Επιδαύρου, Β' Εθνική Συνέλευση, εν Άστρει 1823, επαναλαμβάνονται τα παραπάνω και στις 1/4/1823 από τα Πρακτικά διαβάζουμε: "Διορίζεται επιτροπή για να εκθέση τα κυριώτερα των εγκληματικών εκ του προχείρου, ερανιζομένη από τους νόμους των ημετέρων αειμνήστων Βυζαντινών Αυτοκρατόρων".

-Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος, Τροιζήνα, 1827 :"Έως ότου δημοσιευθώσι Κώδικες οι Βυζαντινοί Νόμοι (..) και οι παρά της Ελληνικής Πολιτείας δημοσιευόμενοι νόμοι έχουν ισχύν".
Επομένως η άποψη ότι το Βυζάντιο ήταν, ώς τον Παπαρηγόπουλο, ξένο για τους Έλληνες του 19ου αιώνα, κι ότι μόνο μετά το 1850 απετέλεσε τμήμα της ελληνικής ιδεολογίας, είναι προϊόν τερατώδους άγνοιας. Από την πρώτη εθνοσυνέλευση, από το πρώτο έτος της Επανάστασης οι Έλληνες γνώριζαν και ήταν περήφανοι («αείμνηστοι») ότι οι Βυζαντινοί ήταν οι πρόγονοί τους. Τα λόγια του Ρασσιά και του Δαυλού ότι τάχα «το Βυζάντιο το εισήγαγε στην Ελλάδα ο Παπαρηγόπουλος» κι ότι δήθεν «αρχικά δεν υπήρχε καμμία σχέση των (απλών και μη) Ελλήνων με το Βυζάντιο, αλλά τάχα μετά παρείσφρυσε και άλωσε το νεοελληνικό κράτος ο βυζαντινισμός», καθώς και η παχυλή άγνοια ορισμένων εκ των «προοδευτικών», δεν επαρκούν, για να να καταρρίψουν ή να αποκρύψουν την ιστορική αλήθεια. Είναι αλήθεια ότι το οθωνικό ξενόδουλο κράτος από το 1833- ώς τον Ζακυνθηνό, Ζαμπέλιο και Παπαρηγόπουλο, επηρεασμένο από την Δύση αγνοούσε ή απέρριπτε το Βυζάντιο˙ όμως το ελληνικό κράτος προ του 1833, δίχως ξένες «Προστάτιδες Δυνάμεις», καθώς και οι Έλληνες από την πρώτη στιγμή της Ελευθερίας τους, αναφέρθηκαν μέσα από επίσημα κείμενα του Ελληνικού κράτους στη σχέση τους με τους βυζαντινούς προγόνους τους.

Γιατί οι Νεοπαγανιστές-εθνικιστές αρχαιολάτρες περιφρονούν τόσο πολύ την άποψη των απελευθερωτών τους για το τί είναι ελληνικότητα; Πιστεύουν πως δεν κατάγονται από τον πατέρα τους αλλά απευθείας από τον παππού τους; Δηλαδή τί έγινε, άφησαν αυγά οι Αρχαίοι Ελληνες και αυτά εκκολάφθησαν και ξεπετάχτηκαν οι Νεοειδωλολάτρες;
Να τονίσω πως εμένα δεν με ενδιαφέρει η κάθε ασυναρτησία που ξεστομίζει ο κάθε πανέξυπνος, Νεο-Παγανιστής ή μη. Με ενδιαφέρουν οι πηγές. Και κατά βάθος ούτε με ενδιαφέρει το τί πιστεύουν οι Νεο-Παγανιστές για το Βυζάντιο, εάν ήταν ελληνικό ή όχι. Εφόσον οι Επαναστατημένοι Έλληνες του 1821 θεωρούσαν τους Βυζαντινούς «αείμνηστους προγόνους» τους, τι σημασία έχει η εκ των υστέρων γνώμη του καθενός;

Θα πρέπει επίσης να σκεφτούν πως τα ελληνικά έγιναν γλώσσα επίσημη ήδη από τον 5ο αιώνα, πως τα ελληνικά ήταν εξαρχής η κύρια γλώσσα της Εκκλησίας (στην Ανατολή η μοναδική) και η μόνη γλώσσα όλων των Οικουμενικών Συνόδων ήδη από την 1η Οικουμενική (325μ.Χ.) και ότι ο βασιλιάς-αρχέτυπο για τους Ρωμηούς στο Βυζάντιο δεν ήταν κανένας Αρχαίος Ρωμαίος αυτοκράτορας (π.χ. Μάρκος Αυρήλιος του οποίο τα γενέθλια γιορτάζουν οι Νεοπαγανιστές), αλλά ο Αρχαίος Έλληνας Μέγαλέξανδρος.

Αλλά ξέχασα, ο Μεγαλέξανδρος είναι «αλαζόνας», «υπέρφρων», άρα "ντροπή" για το έθνος μας, αφού ήταν κι η αιτία της καταστροφής της «Πατρώας Λατρείας». Όχι, δε τρελλάθηκα. Οι Νεοπαγανιστές τα λένε αυτά.

Όσο για το επιχείρημα πως το Βυζάντιο δεν ήταν ελληνικό επειδή οι πολίτες του λεγόντουσαν «Ρωμαίοι» κι όχι «Έλληνες», αυτό είναι επιχείρημα για κλάματα. Μωρέ τι μας λένε οι Νεοπαγανιστές! Αφού και οι πρόσφατοι, άμεσοι πρόγονοί μας της τουρκοκρατίας, ούτε κι αυτοί αυτοαποκαλούνταν «Έλληνες». Λεγόντουσαν Ρωμηοί, δηλαδή Ρωμαίοι. Μήπως οι νεοπαγανιστές και λοιποί "αρχαιολάτρες" θα αρνηθούν και στους Ρωμηούς ήτοι στους άμεσους μεταβυζαντινούς προγόνους όλων μας (1453-1821), την ελληνική ιδιότητα επειδή δεν αυτοαποκαλούνταν «Έλληνες», αλλά "Ρωμηοί"; Διότι άμα οι Βυζαντινοί δεν ήταν Έλληνες επειδή δεν αυτοαποκαλούνταν "Έλληνες", με τη ίδια συλλογιστική δεν είναι Έλληνες ούτε οι Πρόγονοί μας ώς το 1821, διότι ουδέποτε ο λαός αυτοαπεκλήθη Έλληνας. Κανένα πιο έξυπνο επιχείρημα παρακαλώ! Όχι βλακείες! Όχι επιχειρήματα ανιστόρητων!

Συνεχίζοντας το παραπάνω, είναι αστείο να πιστεύει κανείς ότι υπήρξε ελληνικό έθνος εντός της βυζαντινής αυτοκρατορίας και ταυτόχρονα ότι αυτοί οι παράξενοι, οι εκ του μηδενός υπάρξαντες από το 330μ.Χ. και μετά, «Βυζαντινοί» δεν ήταν Έλληνες. Ελληνόφωνοι και μη πληθυσμοί μετακινήθηκαν από Βαλκάνια σε Μικρά Ασία κι αντίστροφα, δεκάδες φορές τόσο πριν όσο και μετά το 1453, κι εξελληνίστηκαν (οι μη Έλληνες). Μπορεί να ήταν πολυεθνική η Ρωμανία, ωστόσο λόγω της ελληνορωμαϊκής κουλτούρας της οι πληθυσμοί που ήταν στα νότια Βαλκάνια και την Μικρασία, είτε ήταν εξαρχής Έλληνες είτε εξελληνίστηκαν, κατά τον ίδιο τρόπο που εξελληνίστηκαν οι κάτοικοι της ενδότερης Μικράς Ασίας κατά τους ελληνιστικούς χρόνους. Και η βρετανική αυτοκρατορία πολυεθνική ήταν (Άγγλοι, Ουαλλοί, Σκωτσέζοι, Ινδοί, κ.ά.), αλλά το αγγλικό στοιχείο κυριαρχούσε πολιτισμικά και πολιτικά. Το να πει κανείς ότι οι Βυζαντινοί δεν ήταν Έλληνες ισοδυναμεί με το να χαρακτηρίζονται οι Μικρασιάτες, οι Πόντιοι και οι Ανατολικοθρακιώτες του 1922 ως μη Έλληνες. Διότι όλοι αυτοί είναι (όπως και οι κάτοικοι της ηπειρωτικής Ελλάδας) απόγονοι των Βυζαντινών.

«Τονίζουν μερικοί συχνά ότι οι Αρμένιοι ή οι εκπρόσωποι άλλων εθνικοτήτων έφτασαν στα υψηλότερα κρατικά αξιώματα ή ότι ανέβηκαν ακόμα και στον αυτοκρατορικό θρόνο. Και θέλουν μ’ αυτόν τον τρόπο να διατρανώσουν τη συμβολή της μιας ή της άλλης εθνικότητας στη ζωή και τη διαμόρφωση του βυζαντινού κράτους. Ασφαλώς δεν πρέπει να παραβλέπουμε ή να υποτιμούμε το ρόλο που έπαιξαν άλλες εθνότητες στη ζωή του κράτους. Δεν πρέπει, όμως, και να παραβλέψουμε το γεγονός ότι πρέπει να ιεραρχηθεί η προσφορά τους. Και στην ιεράρχηση αυτήν προβάλλει επιβλητικά η προσφορά του ελληνισμού και της ελληνικής παιδείας. Εκτός, όμως, απ’ αυτό πρέπει να αναγνωριστεί ένα γεγονός που κανείς δε μπορεί να αρνηθεί: όσο οι διάφοροι λαοί αποκτούσαν συνείδηση του εαυτού τους, τόσο αποχωρίζονταν λίγο-λίγο από το κράτος. Η ενίσχυση της εθνικής συνείδησης, λέει ο H. Bengtson (Geschichte) μιλώντας για τις Ν.Α. και τις αιγυπτιακές περιοχές του πρωτοβυζαντινού κράτους, συνοδευόταν από οπισθοδρόμηση του ελληνισμού και κυριότερα της ελληνικής παιδείας στις περιοχές αυτές.» (Ι. Καραγιαννόπουλου, καθηγητή ιστορίας ΑΠΘ, «Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους» εκδ. Βάνιας)

Η αναγωγή της ελληνικότητας αποκλειστικά στην αρχαιότητα είναι ανάλογη με αυτό: Κάποιος έχει ορισμένες απόψεις, τις οποίες με το πέρασμα του χρόνου τις αλλάζει. Ο ίδιος άνθρωπος θα είναι πάλι. Έτσι και οι Έλληνες. Το ότι ένας λαός αλλάζει θρησκεία ή πολιτικό σύστημα δεν σημαίνει ασφαλώς ότι δεν είναι πλέον ο ίδιος λαός, ή ότι έχει εκφυλιστεί. Αυτό μας έλειπε τώρα, να κρίνεται η εντοπιότητα και η ξενικότητα βάσει παλαιότερων κριτηρίων. Αυτό είναι πουριτανισμός. Όσο φαιδρό είναι το "όσο νεώτερο τόσο καλύτερο", άλλο τόσο φαιδρό είναι το "όσο παλιότερο τόσο αυθεντικότερο".
Γιατί δεν είναι το Βυζάντιο ελληνικό λοιπόν; Αφού: 1) Έχει την ίδια γλώσσα με μας τους Νεοέλληνες, 2)την ίδια θρησκεία με εμάς τους Νεοέλληνες, 3)βρίσκεται στην ίδια τοποθεσία με εμάς τους Νεοέλληνες. 4)Είναι οι βιολογικοί πρόγονοί μας. 5)Έχουμε - οι Νεοέλληνες- την συνείδηση ότι από αυτούς καταγόμαστε, όσο κ αν ελάχιστοι δεν την έχουν. Θα αντιπούν οι Νεοπαγανιστές «δεν είχε ελληνική συνείδηση, δεν ήταν Ελλάδα». Γιατί, υπήρχε μήπως κράτος με το όνομα Ελλάδα στην αρχαιότητα; Όχι βέβαια. Άρα δεν υπήρχαν κι Έλληνες; Και οι Ρωμηοί ώς το 1821 πρόγονοί μας που δεν είχαν (μιλώ για το λαό) συνείδηση ελληνική ( δεν εννοώ τα έθιμα: εννοώ την συνείδηση, κι ας μην παριστάνουν μερικοί τον ηλίθιο συγχέοντας έθιμα-παράδοση και συνείδηση εθνική) ΔΕΝ ΗΤΑΝ Έλληνες; Φυσικά και ήταν. Άρα γιατί οι Ρωμηοί του Βυζαντίου να μην είναι Έλληνες ενώ αυτοί που έζησαν λίγο πριν το 1821 ( π.χ. το 1700 ) να είναι; Αφού τα έθιμα των πριν το 1821 κατάγονται και είναι τα ίδια με αυτά των Βυζαντινών. Αφού οι Έλληνες Ρωμηοί του 1700 κατάγονται από τους Βυζαντινούς Ρωμηούς. Γιατί οι πρώτοι να είναι Έλληνες και οι δεύτεροι να μην είναι; Θα πουν το ανόητο επιχείρημα πως οι Βυζαντινοί δεν είχαν την ίδια θρησκεία με τους αρχαίους Έλληνες. Δηλαδή οι άθρησκοι Γερμανοί δεν είναι πλέον Γερμανοί; Οι Βουδιστές Ιρλανδοί δεν είναι Ιρλανδοί; Οι άθεοι Αμερικάνοι δεν είναι Αμερικάνοι; Τι τερατώδη θεοκρατική σκέψη έχουν τελικά ακριβώς αυτοί που οδύρονται για την Ορθοδοξία του Βυζαντίου..

Κατά τον ιστορικό Aug. Heisenberg «Βυζαντινό είναι το εκχριστιανισθέν ρωμαϊκό κράτος του ελληνικού έθνους»
Ο ιστορικός D. Talbot Rice γράφει ότι «Το Βυζάντιο πρέπει πραγματικά να μελετηθεί σαν ένα κεφάλαιο της μακρόχρονης ιστορίας του ελληνικού πολιτισμού και του ελληνικού στοχασμού».

Ο διάσημος ιστορικός Arnold Toynbee μιλά για «βυζαντινούς Έλληνες» και για «βυζαντινό ελληνικό πολιτισμό», και καταλήγει: «Τον 5ο αιώνα η αυτοκρατορία συνέχισε να είναι κατ’ όνομα ρωμαϊκή, αλλά στην πραγματικότητα είχε καταστεί ελληνική και παρέμεινε ελληνική».

Ο ιστορικός H.-G. Beck γράφει: «Η αυτοκρατορία έγινε «βυζαντινή» επειδή η κατακτημένη Ελλάδα είχε για μια ακόμη φορά νικήσει στο πνευματικό πεδίο και μπορούσε πια να θεωρήσει την κρατική εξουσία και την κρατική οργάνωση, που αρχικά της ήταν τόσο ξένες, ως ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορούσε κανείς να σταδιοδρομήσει, και να διαπρέψει χωρίς να είναι πια ανάγκη να αφήνει τα κοινά στους Λατίνους.»

Ο πιο μεγάλος βυζαντινολόγος του 20ού αιώνα, ο Sir Steven Ranciman, απαντώντας στην άποψη ότι οι Βυζαντινοί δεν ήταν Έλληνες, είπε: «Δε νομίζω ότι οι σύγχρονοι έλληνες είναι περισσότερο έλληνες από τους βυζαντινούς.»

Ο ιστορικός L. Bréhier γράφει «Το Βυζαντινό κράτος είναι η οργανική ανάπτυξις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλ’ έγινεν ελληνικόν και χριστιανικόν και ευρίσκομεν εις αυτό ηνωμένα τα τρία θεμελιώδη στοιχεία του ευρωπαϊκού πολιτισμού: τον Ελληνισμόν, το Ρωμαϊκόν Δίκαιον και τον Χριστιανισμόν»

Ο ιστορικός Diehl επίσης θεωρεί τους Βυζαντινούς Έλληνες.

Ο ιστορικός J.B. Bury γράφει: «Ο πολιτισμός του Βυζαντινού κράτους έχοντας βαθειές ρίζες στο παρελθόν, ήταν η τελευταία φάση του ελληνικού πολιτισμού».

Βέβαια, τι σημασία έχουν οι γνώμες τόσων ιστορικών, όταν ο Δαυλός και ο Ρασσιάς και τα σκουπόξυλά τους έχουν αντίθετη γνώμη; Καμμία απολύτως.

Ένα άλλο που άκουσα για το Βυζάντιο είναι ότι οι εθνικά Έλληνες ήταν υπόδουλοι στους Βυζαντινούς. Με αυτόν τον τρόπο διαχωρίζεται τεχνητά ο «υπόδουλος» λαός του κράτους (Έλληνες) από την ηγεσία του κράτους ( Βυζαντινοί). Αυτό το επιχείρημα είναι αστείο: Η ηγεσία του Βυζαντίου προερχόταν από το λαό διότι δεν υπήρχε φράγμα που να εμπόδιζε κανέναν να γίνει αυτοκράτωρ. Πάμπολλοι βασιλείς προέρχονταν από αγροτικές οικογένειες, λαϊκές. Άρα λαός και ηγεσία στο Βυζάντιο είναι κοινής εθνικής καταγωγής, και τα παραμύθια ότι «Βυζαντινός» σημαίνει μόνο τον άρχοντα του Βυζαντινου κράτους ενώ ο λαός ήταν «υπόδουλος», να τα πουν οι Νεοπαγανιστές στους αμόρφωτους. Όλοι Ρωμηοί αισθάνονταν στο Βυζάντιο, λαός και ηγέτες. Τι θα μάς πουν οι Νεοπαγανιστές, ότι το 1453 πολεμούσε η ηγεσία των «Βυζαντινών» ενώ οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης, που δήθεν ήταν υπόδουλοι Έλληνες στους Βυζαντινούς, δεν πολεμούσαν; Ας το πουν να γελάσουμε. Τι θα πούνε οι Νεοπαγανιστές, ότι οι κάτοικοι ( ο απλός λαός) της Κωνσταντινούπολης στα 1460 ήταν πλέον Έλληνες, ενώ στα 1360 ο λαός της ίδιας πόλης ήταν «Βυζαντινοί» μη Έλληνες; Ας το πούνε κι αυτό να ξεκαρδιστούμε στα γέλια.

Συνεχίζοντας το παραπάνω, ο Δαυλός υποστηρίζει πως κατά τη βυζαντινή εποχή ελληνικότητα δεν θα έβρισκε κανείς στο Παλάτι ή το Πατριαρχείο ή την Αυλή και το επίσημο Βυζάντιο, αλλά μόνο στους διάσπαρτους ελληνικούς πληθυσμούς που διατηρούσαν ασυνείδητα κάποια κλασσικά και παγανιστικά στοιχεία, και μόνο ως λαογραφικός κι όχι ως εθνολογικός μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο όρος βυζαντινός ελληνισμός. Όμως αυτή η άποψη αποδεικνύεται αστήρικτη. Κατ’ αρχήν, όπως έχει αποδειχθεί και λεχθεί παραπάνω, δεν υπήρχε κάποιος διαχωρισμός μεταξύ των ελληνικών πληθυσμών πόλεων/χωριών και των ανθρώπων του Παλατιού ή του πατριαρχείου. Οποιοσδήποτε ήθελε και είχε τα προσόντα, μπορούσε να γίνει, όπως είπαμε, αυτοκράτορας ή πατριάρχης, να ανέβει όλην την κλίμακα των κρατικών ή των εκκλησιαστικών αξιωμάτων. Συνεπώς, ίδιοι ήταν οι άνθρωποι που ήταν εκτός Παλατιού, ίδιας εθνικότητας με αυτούς που ήταν κι εντός του Παλατιού. Τί γινόταν λοιπόν, ώστε να ισχύει η άποψη του Δαυλού, ότι στο «επίσημο Βυζάντιο» (Παλάτι και στο Πατριαρχείο-Εκκλησία κ.αλλού) δεν υπήρχε ελληνικότητα/ελληνισμός/ελληνικό έθνος; Μόλις οι ίδιοι άνθρωποι (Έλληνες) περνούσαν την πύλη του Παλατιού ή του Πατριαρχείου, έχαναν την ελληνικότητά τους (με οποιαδήποτε μορφή κι αν την είχαν αυτήν, προ της εισόδου τους στο Παλάτι) και γινόντουσαν «Βυζαντινοί»; Μυστηριώδη πράγματα, λοιπόν, πάθαινε κάθε Έλληνας μόλις περνούσε τις πύλες του επίσημου Βυζαντίου και γινόταν τμήμα του! Αλλά βέβαια αυτά δεν είναι παρά λόγια του Δαυλού. Το «επίσημο Βυζάντιο» ήταν στα χέρια, ήταν το ίδιο ταυτισμένο με αυτούς που ξεκινούσαν άσημοι και έφταναν στη δόξα καταλαμβάνοντας θέσεις κι αξιώματα. Και θα μιλήσει κανείς πανέξυπνος νεοπαγανιστής περί «γενίτσαρων» παρομοιάζοντας την κατάσταση με τους εξισλαμισμένους που γίνονταν Οθωμανοί αξιωματούχοι. Πάλι ανιστόρητο λάθος είναι κι αυτό. Οι άνθρωποι που αποκτούσαν τα αξιώματα του Βυζαντίου, στο Παλάτι και στην Εκκλησία, δεν άλλαζαν τίποτε (γλώσσα. θρησκεία. συνείδηση, έθιμα κ.ά.) από την (προ της εισόδου τους στο π.χ. Παλάτι) ταυτότητά τους, Όπως άλλαζαν αυτοί που εξισλαμίζονταν (θρησκεία, έθιμα και εθνική ταύτιση). Παρέμεναν οι ίδιοι, όμοιοι με τους υπόλοιπους του «μη επίσημου Βυζαντίου». Ομοεθνείς τους. Γι’ αυτό και όση ελληνικότητα υπήρχε στους ελληνικούς πληθυσμούς της Αυτοκρατορίας, η ίδια υπήρχε και στο επίσημο Βυζάντιο. Τα άλλα είναι αερολογίες του Δαυλού˙ κι ένας δαυλός χρειάζεται συνεχώς πολύ αέρα, ώστε να καίει.

Συνεπώς οι κύριοι λόγοι που οι «Βυζαντινοί» ήταν Έλληνες είναι:

1) η κοινότητα γλώσσας, θρησκείας, τόπου και καταγωγής μεταξύ Νεοελλήνων και «Βυζαντινών»
2) η κοινή συνείδηση τόσο των Αγωνιστών του 1821, όσο και των σημερινών Νεοελλήνων ότι οι «Βυζαντινοί» είναι οι «αείμνηστοι πρόγονοί τους».
3) η απουσία διαχωριστικής γραμμής μεταξύ λαού και αρχόντων στο Βυζάντιο, δηλαδή το ελεύθερο να παίρνει οποιοσδήποτε άνθρωπος του λαού οποιαδήποτε κρατικά αξιώματα, πράγμα που καταρρίπτει την αστεία θεωρία πως μόνον οι άρχοντες ήταν Βυζαντινοί ενώ ο λαός ήταν υπόδουλος, Έλληνες, και διαφορετικής εθνικότητας από τους «Βυζαντινούς άρχοντες», και πως υπήρχε τάχα κλειστή κάστα κάποιων ξένων «Βυζαντινών».

Ο Ιωάννης Βατατζής, Ρωμηός αυτοκράτορας της Νίκαιας (στο διάστημα κατά το οποίο η Κωνσταντινούπολη ήταν υπόδουλη στους Φράγγους), γράφει στην απαντητική του επιστολή προς τον πάπα Γρηγόριο μεταξύ άλλων τα εξής:
«Και ότι μεν από του ημετέρου γένους (= ελληνικού) η σοφία και το εκ ταύτης αγαθόν ήνθησε και εις άλλους διεδόθη, καλώς είρηται. (...) Οι γενάρχαι της βασιλείας μου, οι από του γένους των Δουκών και Κομνηνών, ίνα μη τους άλλους λέγω, τους από γενών ελληνικών άρξαντας επί πολλάς εκατοστύας ετών την αρχήν κατέσχον της Κωνσταντινουπόλεως, ούς και η της Ρώμης εκκλησία και οι ιεράρχαι προσηγόρευον Ρωμαίων αυτοκράτορας»
Με άλλα λόγια, ο Ρωμηός αυτός Αυτοκράτορας του 13ου αι. δεν θεωρεί ότι ο τίτλος «αυτοκράτορας Ρωμαίων» υποδηλώνει μη ελληνική καταγωγή.

Όσο κι αν οι εθνικιστές αρχαιολάτρες και οι Νεοπαγανιστές το αρνούνται, σε όλη αυτήν την καθαρολαγνεία που τους διακρίνει βρίσκεται ο ρατσισμός, δηλαδή ότι υπάρχει κάτι το καθαρό, το οποίο με την πάροδο του χρόνου εκφυλίζεται και στο οποίο πρέπει να επιστρέψουμε για να σωθούμε.

Μία άλλη ιστορική πλάνη του Δαυλού είναι, πως ώς το 1453 υπήρχαν νωθροί Βυζαντινοί, ενώ μετά το 1453 που πέθανε το Βυζάντιο ξαναγεννήθηκαν ρωμαλέοι κι ακμαίοι Έλληνες κι Ελληνισμός. Η άποψη αυτή στοχεύει να «αποδείξει» ότι οι Βυζαντινοί δεν είχαν ελληνικότητα. ΟΜΩΣ ο ιστορικός Α. Βακαλόπουλος γράφει («Η πορεία του Γένους») γράφει : «Η πιο αφελής ασφαλώς αντίληψη είναι ότι με την άλωση της Κωνσταντινούπολης λήγει ο μεσαιωνικός ελληνικός κόσμος και ότι από την επαύριο, δηλαδή από τις 30 Μαΐου 1453, αρχίζει ο νέος ελληνισμός». ΑΦΕΛΕΙΣ λοιπόν.

Όταν, λοιπόν, κάποιοι κοροιδεύουν την πίστη των χριστιανών εσύ δεν επεμβαίνεις να πεις κουβέντα.
Όταν εγώ, με ιστορικές αποδείξεις, λέω τι έκανε η θρησκεία των 12θειστών τότε επεμβαίνεις αμέσως και μου κλειδώνεις το θέμα.
Λίγες είναι οι φορές που με ψέματα και παρερμηνεύοντας λόγια της Α. Γραφής θέλουν να βγάλουν το Θεό μου βάρβαρο?
Γιατί δεν επεμβαίνεις τότε? Δεν δικαιολογείσαι ότι δεν τα είδες. Γιατί τέτοια γράφονται σχεδόν καθημερινά και γιατί η αντίδρασή σου στα δικά μου είναι άμεση.
Μήπως πρέπει να ξαναδιαβάσετε τους κανόνες του φόρουμ σας, κύριε Admin?