- Μετεμψύχωση & μετενσάρκωση - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Καλέ μου snoopy σε ευχαριστώ, αλλά νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι που διαλογίζονται - πού και πού τουλάχιστον - έχουν παρόμοιες ιστορίες να πουν, δεν βλέπω κάτι το ιδιαίτερο στις δικές μου, μήπως θα ήθελες να μας διηγηθείς εσύ κάποια δική σου ανάλογη εμπειρία που σε οδήγησε σε μια καλύτερη κατανόηση;
Καλέ μου Open Mind έχεις δίκιο, δεν ανέλυσα επαρκώς αυτό το σημείο και μπορεί να φανεί ότι ο προγραμματισμός μπορεί να καταργήσει την ελεύθερη βούληση. Ας δούμε καλύτερα ένα παράδειγμα... χμ... για να σκεφτώ. Ας πούμε ότι κάθε πρωί που ξυπνάς πηγαίνεις στο μπάνιο να πλυθείς, κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και ενώ πιάνεις την οδοντόβουρτσα σκέφτεσαι "ωωωχ άλλη μια δύσκολη μέρα". Εάν το κάνεις αυτό κάθε μέρα επί κάποιες μέρες, είναι βέβαιο ότι από κει και πέρα κάθε πρωί καθώς θα πιάνεις την οδοντόβουρτσα θα σκέφτεσαι "ωωωχ άλλη μια δύσκολη μέρα" ακόμη κι αν έχεις σηκωθεί με καλή διάθεση. Δεν σημαίνει ότι η σκέψη αυτή θα καθορίσει τη διάθεσή σου για όλη την υπόλοιπη ημέρα, θα δημιουργήσει όμως ένα μικρό συννεφάκι που δεν θα ξέρεις από πού προέρχεται, γιατί εσύ σηκώθηκες μια χαρά. Αυτό λοιπόν λέγεται νευρογλωσσικός προγραμματισμός ή NLP.
Όταν ξέρεις ότι υπάρχει ένας τέτοιος μηχανισμός, θα είσαι πιο προσεκτικός κάθε φορά που πιάνεις την οδοντόβουρτσά σου ή προτού κάνεις οποιαδήποτε μηχανική κίνηση όσον αφορά το τι συνδέεις (αν συνδέεις) κάτι με αυτήν. Επίσης, θα μπορέσεις να ανιχνεύσεις τις σκέψεις που είναι αποτέλεσμα τέτοιου προγραμματισμού και να τις αντικαταστήσεις με άλλες θετικές σκέψεις. Επομένως, θα είσαι πιο ελεύθερος να είσαι όπως θέλεις να είσαι ανά πάσα στιγμή, χωρίς να έχεις συννεφάκια ή ο,τιδήποτε άλλο μπορεί να προκύψει σαν "διάθεση της στιγμής" που στην ουσία είναι αποτέλεσμα ενός τέτοιου προγραμματισμού.
Ο μηχανισμός είναι ο ίδιος και για τα μορφογενετικά πεδία μόνο που σε αυτά δεν "γράφεις" μόνο εσύ αλλά και όλοι οι υπόλοιποι οπότε ένα σήμα μπορεί να ενισχυθεί πολύ πιο εύκολα μέσα εκεί αλλά αντίστοιχα μπορείς πιο εύκολα να βρεις και το "αντίθετο" σήμα και ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙΣ.
Ελπίζω τώρα να έγινα πιο κατανοητή...
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
quote:
Ο ΕΝΑΣ ειναι ο καθρεπτης τον πολλων,και οι πολλοι ο καθρεπτης του ΕΝΟΣκαι οταν φτασουμε στο τελος αυτης της ανηφορας,παλι θα επιλεξουμε να ξαναδιαβουμε αυτον τον δρομο,και να τραβηξουμε οσους μπορουμε περισοτερους μαζι μας
Είσαι αστέρι. Χαίρομαι πολύ με το πνεύμα των ποστ σου. Η δεύτερη φράση μου θύμισε τον όρκο των Μποτισάτβα που έχει αναφερθεί και κάπου αλλού στο τόπικ. Έχεις διαβάσει Ken Wilber;
Αγαπημένε μου φίλε Dying Incubus,
quote:
Με άλλα λόγια μας οδηγούν σε μια δίνη γύρω από ένα σημείο, σε μια προσκόλληση από την οποία μπορούμε να φύγουμε εάν η βούληση μας ενεργοποιηθεί αλλά παρόλα αυτά εμείς μένουμε εκεί σα να είμαστε μαγνητισμένοι.
Τέλεια και άρτια έκφραση αυτού του υπαρκτού μηχανισμού.
quote:
Δεν θα διαβεί το μονοπάτι κανενός άλλου ούτε θα πιέσει κάποιον μη έτοιμο για να επιταχύνει το βήμα του προκειμένου να φτάσει στο Φως.
Εκείνος απλά δείχνει τον δρόμο, πληροφορεί και προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει τα όσα έλαβε.
Μάλιστα. Θα δώσει ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ με το να είναι ό,τι πρεσβεύει και έτσι θα δώσει και την έμπνευση σα φλόγα στους άλλους ανθρώπους-κεριά που θα τον δουν και θα είναι έτοιμοι να ανάψουν. Γιατί θα τον δουν πολλοί αλλά δεν θα είναι όλοι έτοιμοι κι ωστόσο εκείνος ούτε θα στεναχωρηθεί ούτε θα ανησυχήσει γι' αυτό, απλά θα συνεχίσει να είναι η άνευ όρων αγάπη.
Άνευ όρων αγάπη σημαίνει ακριβώς αυτό και συγνώμη που έρχομαι τώρα να πω τα αυτονόητα. Άνευ όρων αγάπη σημαίνει ότι δεν βάζεις κανέναν όρο στην ύπαρξη κανενός, ότι τον αποδέχεσαι όπως και αν είναι και αυτή σου η αποδοχή πηγάζει από τη βεβαιότητα ότι ο άλλος δεν είναι μόνο αυτό που βλέπεις (είπαμε, ζούμε σε έναν κόσμο πρωτίστως φαινομένων), καθένας, είναι όπως όλοι μας, ΤΑ ΠΑΝΤΑ και υπό αυτή την έννοια, οι άλλοι είναι εγώ, εγώ είμαι οι άλλοι.
Chastity τι λες για όλα αυτά; 
Με αγάπη,
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Edited by - Unseen on 18/12/2006 09:09:35
quote:
Έχεις διαβάσει Ken Wilber;
Unseen. Οχι,πανω σε τι θεματα μιλαει;
Και μια που ρωτησες,αν ειναι ευκολο κανετε μια προταση απο βιβλια,για να επενδυσω το δωρο τον Χριστουγενων.
quote:
Μάλιστα. Θα δώσει ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ με το να είναι ό,τι πρεσβεύει και έτσι θα δώσει και την έμπνευση σα φλόγα στους άλλους ανθρώπους-κεριά που θα τον δουν και θα είναι έτοιμοι να ανάψουν. Γιατί θα τον δουν πολλοί αλλά δεν θα είναι όλοι έτοιμοι κι ωστόσο εκείνος ούτε θα στεναχωρηθεί ούτε θα ανησυχήσει γι' αυτό, απλά θα συνεχίσει να είναι η άνευ όρων αγάπη.Άνευ όρων αγάπη σημαίνει ακριβώς αυτό και συγνώμη που έρχομαι τώρα να πω τα αυτονόητα. Άνευ όρων αγάπη σημαίνει ότι δεν βάζεις κανέναν όρο στην ύπαρξη κανενός, ότι τον αποδέχεσαι όπως και αν είναι και αυτή σου η αποδοχή πηγάζει από τη βεβαιότητα ότι ο άλλος δεν είναι μόνο αυτό που βλέπεις (είπαμε, ζούμε σε έναν κόσμο πρωτίστως φαινομένων), καθένας, είναι όπως όλοι μας, ΤΑ ΠΑΝΤΑ και υπό αυτή την έννοια, οι άλλοι είναι εγώ, εγώ είμαι οι άλλοι.
Chastity τι λες για όλα αυτά;
Σίγουρα στη ζωή μας, αν θέλουμε να εξελιχθούμε, πρέπει να προσδιορίσουμε κάποια πρότυπα συμπεριφοράς, ιδεών, γνώσεων κλπ. Θεωρώ όμως πως για τον καθένα, αυτά τα πρότυπα διαφέρουν. Εξηγούμαι: Κάποιος μπορεί να "ερωτευτεί" τις διδασκαλίες του Δον Χουάν, αλλά να σταθεί απαθής μπροστά στα Ερμητικά Κείμενα κλπ. Αυτό που μας γεμίζει ευθύνη είναι το να μιλήσουμε με τον εαυτό μας και να κατανοήσουμε επακριβώς τι είδους διδασκαλίες μας "έλκουν" και στη συνέχεια, με αυτό το κριτήριο ως άξονα, να βρούμε και να ακολουθήσουμε τους ανθρώπους-πυρσούς των διδασκαλιών αυτών. Πιστεύω πως αυτή η διαδικασία είναι πολύ σημαντική και απαραίτητη και αποτελεί το πρώτο βήμα προς το "γνώθι σεαυτόν".
Τώρα σχετικά με την αγάπη, εγώ δεν θα την προσεγγίσω με το "άνευ όρων". Θεωρώ πως η πραγματική αγάπη, είναι το "αγαπώ παρ' όλα" κι όχι το "αγαπώ εφόσον". Θέλω να πως δηλαδή πως ο καθένας μας ως μοναδική οντότητα, εμπεριέχει στην ψυχοσύνθεσή του θετικά αλλά και αρνητικά στοιχεία. Το αγαπώ παρ' όλα σημαίνει πως πρώτα κάτι μας ελκύει σε αυτόν τον άνθρωπο για να τον αγαπούμε και σταδιακά τον γνωρίζουμε, μαθαίνουμε δηλαδή ποιά είναι τα θετικά και ποιά τα αρνητικά του στοιχεία. Ως εδώ έχουμε το θεωρητικό κομμάτι της αγάπης.
Στη συνέχεια έρχεται το κομμάτι της έμπρακτης αγάπης που κατά τη γνώμη μου έχει να κάνει με το κατά πόσο είμαστε διατεθημένοι να βοηθήσουμε αυτόν τον άνθρωπο να βελτιωθεί. Αφού δηλαδή σκιαγραφήσουμε τον χαρακτήρα του, θα πρέπει (αν τον αγαπάμε πραγματικά) να βρούμε και τους τρόπους να τον κάνουμε ακόμα καλύτερο. Πως θα γίνει αυτό; α) βοηθώντας τον να απαλλαγεί από τα αρνητικά του χαρακτηριστικά, β) βοηθώντας τον να μην εξαφανίσει ή να εκφυλίσει τα θετικά του χαρακτηριστικά και γ) βοηθώντας τον να υιοθετήσει νέες απόψεις, τάσεις και ιδέες που πραγματικά θα τον ωφελήσουν.
Νομίζω πως αυτός ο ορισμός της αγάπης και του ενδιαφέροντος είναι ο πιο πλήρης και φυσικά έχει απήχηση τόσο σε διαπροσωπικό, όσο και σε αμιγώς συζυγικό επίπεδο.
Επίσης θεωρώ πως ο καθένας μας δεν είναι ακριβώς τα "πάντα" αλλά αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό κομμάτι του παντός. Στο χέρι μας είναι να βιώσουμε μια κάθετη (σε είδος/ποσότητα) και οριζόντια (σε ποιότητα) βελτίωση του ατόμου μας, έτσι ώστε να αποτελούμε πλέον παράδειγμα προς μίμηση, να γίνουμε κι εμείς ένας μικρός πυρσός που μελλοντικά θα μεγαλώσει και θα "αναγκάσει" κάποιους να μας ακολουθήσουν. Δεν ξέρω αν αυτό το σκεπτικό σας φαίνεται αλλαζονικό αλλά αν θέλεις να εξελιχθείς, πρέπει να έχεις στόχο το απόλυτο. Το ίδιο συμβαίνει και στον εργασιακό χώρο. Αν εργάζεσαι χωρίς όραμα, θα μείνεις μια ζωή στο πόστο όπου ήσουν και την 1η ημέρα στη δουλειά. Αν όμως διακατέχεσαι από υγιή φιλοδοξία και πνεύμα εξέλιξης, κάποτε θα φτάσεις ψηλά και θα ηγείσαι.
Τώρα βέβαια κι αυτό θέλει προσοχή, γιατί αν ηγείσαι και κανείς δεν σε ακολουθεί, τότε απλά κάνεις βόλτα 
(ισχύει και για τα πιο εσωτερικά θέματα).
Lux e tenebris
Αν καταφέρουμε να αποκτήσουμε προσωπικότητα, δηλαδή να αποτελούμαστε πλέον από στοιχεία αναγνωρίσιμα και ξεχωριστά, τότε θα αποκτήσουμε και μία πνευματική ταυτότητα, ένα πνευματικό προφίλ που όχι μόνον θα μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τους άλλους αλλά συνάμα θα τους έλκει και θα τους προκαλεί να μας μιμηθούν.
Έτσι, όταν κάποτε αφήσουμε αυτή τη σάρκινη φυλακή μας, θα καταφέρουμε να "μετενσαρκωθούμε" στις σκέψεις, τις ιδέες και τα πιστεύω των άλλων ανθρώπων. Θα ξαναγεννηθούμε γιατί εκείνοι οι άνθρωποι που τους "αγγίξαμε" θα κουβαλάνε μαζί τους τις δικές μας απόψεις, τις δικές μας συνήθειες, τα δικά μας πνευματικά χαρακτηριστικά γιατί κάποτε είχαμε γίνει γι΄ αυτούς παράδειγμα προς μίμηση.
Η μετενσάρκωση καμιά φορά έχει και πνευματική έννοια
Lux e tenebris
Προσωπικά θα σου πρότεινα όλα τα βιβλία του Ρίτσαρντ Μπαχ (ιδίως τα κλασικά πλέον "Γλάρος Ιωνάθαν", "Ένα" και "Ψευδαισθήσεις", κυκλοφορούν από τις εκδόσεις διόπτρα), "Το Πεδίο" της Lynne McTaggart (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΠΟΛΕΡΟ) και πολλά άλλα που δεν ξέρω ποιο να σου πρωτογράψω.
Ο Ken Wilber είναι ένας σύγχρονος στοχαστής που έχει γράψει πολλά για τη σύνθεση των στοιχείων, το ένα, κτλ. Κυκλοφορούν αρκετά βιβλία του στα ελληνικά, πολύ περισσότερα στα αγγλικά και το περιοδικό "Τι Είναι Φώτιση;" φιλοξενεί σε κάθε τεύχος έναν διάλογό του με τον Andrew Cohen.
Αγαπητέ μου Chastity,
Μου θυμίζεις... εμένα. Πριν από μερικούς μήνες θα έλεγα τα ίδια πράγματα και θα συμφωνούσαμε σε όλα. Όμως, όχι πια, κάτι συνέβη στο μεταξύ, κάποιου είδους εξέλιξη. Κρατώ το σημείο της διαλεκτικής με τον εαυτό μας ("να μιλήσουμε με τον εαυτό μας" που γράφεις), το οποίο είναι κεφαλαιώδους σημασίας και απολύτως ουσιαστικό σε όλα τα στάδια της εξελικτικής μας πορείας.
Και βέβαια έχεις δίκιο όταν λες ότι χρειαζόμαστε κάποια πηγή έμπνευσης, έναν φωτισμένο άνθρωπο σαν παράδειγμα. Βέβαια, οι εσωτερικές παραδόσεις μας διαβεβαιώνουν ότι πάντα έρχεται η στιγμή που ο μαθητής *σκοτώνει* τον δάσκαλό του, τον αποκαθηλώνει, θέτει τις θεωρίες του εν αμφιβόλω, τις δοκιμάζει στην πυρά της κρίσης του, επίσης απαραίτητο στάδιο προκειμένου να διαμορφώσει τη δική του αμιγή αλήθεια. Κάθε πραγματικός δάσκαλος έχει συνείδηση αυτής της διαδικασίας και την αποδέχεται κι είναι κι αυτό ένα κόστος της απόκτησης *πνευματικής ταυτότητας* ή *προφίλ*.
Όσον αφορά την αγάπη προς τον πλησίον. Προσωπικά πιστεύω πλέον ότι ο μόνος τρόπος να αγαπήσει κανείς πραγματικά οποιονδήποτε είναι να αγαπήσει πρώτα τον εαυτό του. Όταν κουβαλάει μια δυσαρέσκεια ή ένα έλλειμμα αγάπης για την ίδια του την ύπαρξη, δεν μπορεί παρά να τα προβάλλει στους άλλους, γιατί η προβολή είναι βασικός μηχανισμός (απ' αυτούς που συζητούσα με τον Open Mind παραπάνω) που καθορίζει τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, σε βαθμό που όλοι όσοι γνωρίζουμε είναι καθρέφτες μας και αυτό που μας ενοχλεί ή μας αρέσει σε αυτούς είναι ουσιαστικά αυτό που μας ενοχλεί ή μας αρέσει στον ίδιο τον εαυτό μας.
Και σίγουρα θα ήμουν πολύ προσεκτική όσον αφορά το από πού έρχομαι εάν θα έλεγα ότι θέλω να βοηθήσω κάποιον άλλον. Στην τελική, ο καθένας βοηθά τον εαυτό του, η άρση της αδράνειας έρχεται εκ των έσω και όχι εξωτερικά. Γι' αυτό από τις προτάσεις βοήθειας του πλησίον που κάνεις:
quote:προσωπικά θα κρατούσα μόνο το γ) και θα άλλαζα το "βοηθώντας τον να υιοθετήσει" σε "εκθέτοντάς τον σε". Γιατί αναπόδραστα η επιλογή θα πρέπει να είναι του άλλου ανθρώπου και εγώ ή εσύ δεν είναι καλό να διαμορφώνουμε προσδοκίες για το ποια θα είναι η επιλογή αυτή, γιατί σε κάθε δεδομένη στιγμή δεν ξέρουμε τι αποζητά ή τι εξυπηρετεί μια ψυχή με την όποια επιλογή της (ή μη).
α) βοηθώντας τον να απαλλαγεί από τα αρνητικά του χαρακτηριστικά, β) βοηθώντας τον να μην εξαφανίσει ή να εκφυλίσει τα θετικά του χαρακτηριστικά και γ) βοηθώντας τον να υιοθετήσει νέες απόψεις, τάσεις και ιδέες που πραγματικά θα τον ωφελήσουν.
Όσο για την ηγεσία... αυτή έρχεται μόνη της στους πραγματικούς ηγέτες, οι άνθρωποι συσπειρώνονται γύρω τους γι' αυτό που είναι και για την έμπνευση που αποτελούν. Όμως θα συμφωνήσω μαζί σου ότι για να προοδεύσει κανείς, πρέπει να έχει ως στόχο του το απόλυτο, χωρίς εκπτώσεις.
Επίσης, μου άρεσε η ιδέα της μετενσάρκωσης των ιδεών, αν και μου θύμισε νεοδαρβινιστές και μιμίδια.
Διαφωνώ τέλος με το χτίσιμο μιας πνευματικής ταυτότητας ή προφίλ ως αυτοσκοπού γιατί μπορεί να αποτελέσει τη χειρότερη παγίδα στην οποία μπορεί να πέσει ένας πνευματικός άνθρωπος.
Να είσαι καλά.
Με αγάπη,
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Φίλε elo
για τον Κen Wilber μπορείς να διαβάσεις το ανάλογο άρθρο στην wikipedia εδώ:
http://en.wikipedia.org/wiki/Ken_Wilber
Επίσης ένα ενδιαφέρον άρθρο στα Ελληνικά μπορείς να διαβάσεις εδώ:
http://www.translatum.gr/etexts/karatzas/wilber-umbrella.htm
quote:
Προσωπικά πιστεύω πλέον ότι ο μόνος τρόπος να αγαπήσει κανείς πραγματικά οποιονδήποτε είναι να αγαπήσει πρώτα τον εαυτό του.
Πραγματικά.
Και εκεί είναι που πρέπει κανείς να έχει σαν ιδανικό το να προσπαθεί να βλέπει τον εαυτό του μέσα στους άλλους, να κοιτά τον άλλο στα μάτια και να βλέπει να καθρευτίζεται εκεί η δική του ψυχή, τα δικά του όνειρα, οι δικές του ανάγκες, αλλά και πολλές φορές δυστυχώς οι φόβοι, τα πάθη και οι μισαλλοδοξίες του.
Ο κίνδυνος βέβαια είναι ότι κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγηθούμε σε αυτό που έγραψε η αγαπητή unseen σχετικά με την προβολή
quote:
Όταν κουβαλάει μια δυσαρέσκεια ή ένα έλλειμμα αγάπης για την ίδια του την ύπαρξη, δεν μπορεί παρά να τα προβάλλει στους άλλους, γιατί η προβολή είναι βασικός μηχανισμός (απ' αυτούς που συζητούσα με τον Open Mind παραπάνω) που καθορίζει τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, σε βαθμό που όλοι όσοι γνωρίζουμε είναι καθρέφτες μας και αυτό που μας ενοχλεί ή μας αρέσει σε αυτούς είναι ουσιαστικά αυτό που μας ενοχλεί ή μας αρέσει στον ίδιο τον εαυτό μας.
Ακριβώς.
Νομίζω όμως ότι το κλειδί είναι το γεγονός ότι Αγάπη και Εγώ είναι δύο έννοιες μη συμβατές. Όσο το Εγώ παραμένει ο μόνος πόλος γύρω από τον οποίο περιστρέφουμε την ύπαρξη μας κάθε απόπειρα αγάπης σε ατομικό αλλά και συλλογικό επίπεδο θα παραμένει μία χίμαιρα.
quote:
Αν καταφέρουμε να αποκτήσουμε προσωπικότητα, δηλαδή να αποτελούμαστε πλέον από στοιχεία αναγνωρίσιμα και ξεχωριστά, τότε θα αποκτήσουμε και μία πνευματική ταυτότητα, ένα πνευματικό προφίλ που όχι μόνον θα μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τους άλλους αλλά συνάμα θα τους έλκει και θα τους προκαλεί να μας μιμηθούν.
Δεν ξέρω αν αυτό θα προκαλεί τους άλλους να μας μιμηθούν φίλε Chastity.
Πάντως η δημιουργία αληθινής προσωπικότητας καθώς και η απαλλαγή μας από την πλαστή προσωπικότητα που "κληρονομούμε" μέσω των διαφόρων κοινωνικών, οικογενειακών και άλλων επιδράσεων αποτελεί, νομίζω, την βάση κάθε ουσιαστικής προσπάθειας πνευματικής εξέλιξης.
Edited by - A. Kircher on 19/12/2006 05:28:43
Ο μόνος τρόπος για τον Φωτισμένο άνθρωπο είναι να γίνει ο ίδιος το ζωντανό παράδειγμα, το πρότυπο για τους ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν αντικρύσει ακόμη αυτό το Φως.
Μου άρεσε πολύ η παρομοίωση που κάνεις:
quote:
Θα δώσει ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ με το να είναι ό,τι πρεσβεύει και έτσι θα δώσει και την έμπνευση σα φλόγα στους άλλους ανθρώπους-κεριά που θα τον δουν και θα είναι έτοιμοι να ανάψουν.
Σχετικά με την άνευ όρων αγάπη, θα συμφωνήσω με τον ορισμό που έδωσες (είναι η δεύτερη φορά σήμερα που αντικρύζω μπροστά μου την αγάπη 
).
Πολλές φορές η αγάπη παίρνει έναν χαρακτήρα κάπως περίεργο, την προσαρμόζουμε στα δικά μας μέτρα.
Με σύμμαχο μας τη λέξη αγάπη θεωρούμε έναν άνθρωπο δικό μας, κτήμα μας κι απαιτούμε την αφοσίωση του.
Επιθυμούμε να είναι αυτό που εμείς θέλουμε να είναι, μια προβολή των δικών μας αναγκών.
Όμως δεν είναι αυτό αγάπη και δε μπορεί να είναι αγάπη.
Στην αγάπη δίνεις εσύ απλόχερα επειδή ακριβώς την βιώνεις μέσα σου και θέλεις να τη μεταδώσεις.
Δεν ζητάς τίποτα σε αντάλλαγμα και δεν θέλεις να μετατρέψεις έναν άνθρωπο σε κάτι που δεν είναι.
Σέβεσαι την βούληση, την ατομικότητα και την προσωπικότητα του.
Τότε αυτά που ενδεχομένως να λάβεις - χωρίς αυτό να αποτελεί απώτερο σκοπό για σένα - ίσως να είναι πολύ ανώτερα από αυτά που πιστεύεις οτι θα πάρεις μέσα από μια λανθάνουσα μορφή της αγάπης.
Φίλε μου Chastity, ο κάθε άνθρωπος θα νιώσει να δονείται η ψυχή του με κάποια συγκεκριμένη διδασκαλία ανάλογα με την δική του ψυχοσύνθεση.
Τι νόημα έχει αν αυτή η διδασκαλία είναι η Ερμητική ή αυτή του Δον Χουάν?
Στο ίδιο σημείο μπορεί να φτάσει και με τη μια και με την άλλη.
Αυτό που αρκεί είναι να έχει τα μάτια και τα αυτιά της ψυχής του ανοιχτά για να λάβει αυτά που η διδασκαλία αυτή έχει να του δώσει.
quote:
Το αγαπώ παρ' όλα σημαίνει πως πρώτα κάτι μας ελκύει σε αυτόν τον άνθρωπο για να τον αγαπούμε και σταδιακά τον γνωρίζουμε, μαθαίνουμε δηλαδή ποιά είναι τα θετικά και ποιά τα αρνητικά του στοιχεία. Ως εδώ έχουμε το θεωρητικό κομμάτι της αγάπης.
Μήπως εκφράζουμε την ίδια έννοια με διαφορετικά λόγια?
Σχετικά με την έμπρακτη αγάπη, φίλε μου, δεν έχεις άδικο.
Σε αυτό όμως το στάδιο παραμονεύει ένας κίνδυνος.
Να επιθυμούμε να του δώσουμε όλα αυτά που πολύ σωστά αναφέρεις όχι για τον ίδιο αλλά για την κάλυψη των δικών μας - έστω κι υποσυνείδητων - αναγκών.
Είτε αυτό ανταποκρίνεται στις δικές μας προσδοκίες είτε όχι, τι σημασία έχει?
Να νιώσουμε αυτήν την εσωτερική χαρά να μας γεμίζει επειδή αντικρύζουμε έναν άνθρωπο να εξελίσσεται.
Κι αν ακόμα δεν εξελιχθεί καθόλου πάλι θα πρέπει να έχει την αγάπη μας.
Ίσως έχουμε γίνει η αφορμή για να εργαστεί επάνω στην εξέλιξη του αύριο, ύστερα από ένα χρόνο ή ύστερα από είκοσι.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Unseen:
Καλέ μου snoopy σε ευχαριστώ, αλλά νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι που διαλογίζονται - πού και πού τουλάχιστον - έχουν παρόμοιες ιστορίες να πουν, δεν βλέπω κάτι το ιδιαίτερο στις δικές μου, μήπως θα ήθελες να μας διηγηθείς εσύ κάποια δική σου ανάλογη εμπειρία που σε οδήγησε σε μια καλύτερη κατανόηση;
Εγώ αγαπητή μου Unseen λυπάμαι αλλά δέν έχω δική μου εμπειρία να σου αναφέρω γιατί δέν έχω προσπαθήσει ποτέ μου να διαλογιστώ είναι ξένα μονοπάτια για μένα που δέν τολμώ να προσπαθήσω να τα κατακτήσω.
Έχω προς το παρών την πίστη μου στον Ιησού και αυτό μου φτάνει
έχει χιόνια εκεί που είσαι;
Ευχαριστούμε πολύ για τα (πάντα εύστοχα, πάντα τέλεια) λινκ.
quote:Και έτσι είναι. Ζητώ συγνώμη αν επαναλαμβάνομαι αλλά αυτό που συνιστά έναν άνθρωπο είναι η πνευματική του υπόσταση και το εγώ του. Το ζήτημα είναι πάντα σε ποιο από τα δύο επιλέγει να βάλει το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξης και της συνείδησής του. Και ένας πολύ απλός τρόπος να διαπιστώσει κανείς την αλήθεια του είναι να αναρωτηθεί αν παρορμάται ΝΑ ΚΑΝΕΙ πιο πολύ από ΝΑ ΕΙΝΑΙ.
Νομίζω όμως ότι το κλειδί είναι το γεγονός ότι Αγάπη και Εγώ είναι δύο έννοιες μη συμβατές. Όσο το Εγώ παραμένει ο μόνος πόλος γύρω από τον οποίο περιστρέφουμε την ύπαρξη μας κάθε απόπειρα αγάπης σε ατομικό αλλά και συλλογικό επίπεδο θα παραμένει μία χίμαιρα.
Γιατί το εγώ εκφράζεται μέσα από το τι κάνει κάποιος, η πνευματικότητα μέσα από το τι είναι. Και στην πρώτη περίπτωση, η παρόρμηση του πράττειν μπορεί να οδηγήσει σε προσδοκίες, απογοητεύσεις, άγχος, θυμό, κτλ. Στη δεύτερη όμως, στο είναι, *we do without doing and everything gets done*. Όπως όταν αγαπάμε.
Καλά τα λέω καλέ μου φίλε;
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****