- Παραδοσιακοί Γιαπωνέζικοι Μύθοι & Θρύλοι , και παραμύθια - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Μετά η κίνηση λιγόστεψε. Ο Σότσι δίδασκε όλο και πιο εντατικά τη σιωπή. Οι κωδωνοκρουσίες και οι ψαλμωδίες έπαψαν. Ο Σότςι απαγόρευσε ακόμα και την απαγγελία των γραφών και των σούτρα. Ο ίδιος έπαψε να κάνει ομιλίες. Η ανάγνωση ήταν σιωπηλή καθώς και όλες οι άλλες μελέτες. Ό,τι γινόταν –οποιαδήποτε εργασία- γινόταν σιωπηλά. Αλλά κύρια απασχόληση ήταν ο διαλογισμός. Μέρα και νύχτα ο ναός στεκόταν σιωπηλός.
Μια βαθιά σιωπή απλώθηκε να αγκαλιάσει ολόκληρη την περιοχή.
Η κυρά-Τσιγιόνο αγάπησε αυτή την παράξενη ησυχία. Γεννήθηκε, μεγάλωσε και γέρασε σ' εκείνη τη συνοικία. Κάποτε ήταν όμορφη νέα κοπέλα- οι άντρες την ήθελαν, την κυνηγούσαν. Παντρεύτηκε, έκανε παιδιά. Ήρθε ένας πόλεμος, μετά άλλος κι άλλος. Ο άντρας της σκοτώθηκε. Μετά τα παιδιά μεγάλωσαν, παντρεύτηκαν κι αυτά, έφυγαν. Γέρασε καταμόναχη. Μόνο ο ένας γιος ερχόταν να τη δει πότε πότε.
Η σιωπή που τύλιγε το ναό δεν της άρεσε στην αρχή. Μετά τη συνήθισε. Αργότερα ένιωσε το κάλεσμά της και την ήθελε όπως το φως και τον αέρα. Η σιωπή μπήκε μέσα της βαθιά κι έγινε μια μεγάλη γαλήνη. Ήταν παράξενο. Λες και κάτι κρυβόταν πέρα από τη σιγή, κάτι που τραβούσε όλη της τη ζωή.
Αυτά έλεγε σιγανά στο γιο της ένα απόγευμα, προσπαθώντας να εξηγήσει, προσπαθώντας η ίδια να βρει εξήγηση.
Ξαφνικά η ησυχία έσπασε με τον ήχο ενός σημάντρου. Ακολούθησε άλλος κι άλλος. Σήμαντρα, κωδωνοκρουσίες, ψαλμωδίες.
Ο γιος πήγε στο παράθυρο να δει τι συνέβαινε στο ναό.
Η κυρά-Τσιγιόνο κούνησε το κεφάλι της χαμογελώντας με κατανόηση. «Πέθανε ο δάσκαλος» μουρμούρισε.
Μετά από λίγο καιρό η κα Τοκουμπέι έμεινε έγκυος και την κατάλληλη εποχή γέννησε κορίτσι. Η μικρή ονομάστηκε Τσούγιου. Φαινόταν χαριτωμένη. Καθώς η μητέρα δεν είχε αρκετό γάλα, προσέλαβαν την παραμάνα Ο-Σοντέ.
Η Τσούγιου ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι, χαρά και καμάρι των Τοκουμπέι, αλλά και της Ο-Σοντέ. Στα 15 της όμως αρρώστησε και οι γιατροί δεν έβρισκαν ούτε την αιτία ούτε γιατρειά. Η Ο-Σοντέ που είχε αρχίσει να γερνά πήγαινε στο ναό Σάιχοτζι καθημερινά και προσευχόταν στη θεά Φουντό να γίνει καλά η Τσούγιου. Και το θαύμα έγινε πάλι! Μετά από 21 μέρες η Τσούγιου ανάρρωσε πλήρως.
Την ίδια μέρα έγινε μεγάλη γιορτή στο σπίτι των Τοκουμπέι, γλέντι τρικούβερτο. Αλλά την ίδια μέρα, η παραμάνα Ο-Σοντέ αρρώστησε βαριά με όλα τα συμπτώματα της Τσούγιου. Οι γιατροί που την εξέτασαν την επόμενη μέρα είπαν ότι ήταν η ίδια αρρώστια και ότι η παραμάνα πέθαινε.
Τότε η Ο-Σοντέ, καθώς η οικογένεια μαζεύτηκε γύρω από το κρεβάτι της, τους είπε: «Προσευχήθηκα στη θεά Φουντό να κάνει καλά την αγαπημένη μας Τσούγιου και να πεθάνω εγώ στη θέση της. Εκείνη έχει όλη τη ζωή μπροστά της ενώ εγώ ούτε σαν παραμάνα δεν μπορώ να υπηρετήσω πια. Γι αυτό μη θλίβεστε. Φεύγω με χαρά και ευγνωμοσύνη. Μόνο να μου κάνετε μια χάρη. Υποσχέθηκα μόλις γίνει καλά η Τσούγιου μας να φυτέψω μια κερασιά στον κήπο του ναού Σάιχοτζι. Μια και δεν μπορώ να το κάνω αυτό, κάντε το εσείς για μένα. Σας ευχαριστώ.»
Την ίδια μέρα κιόλας μια νέα κερασιά φυτεύτηκε καθώς πέθαινε η Ο-Σοντέ. Λένε πως μια πνοή απ' το πνεύμα της μπήκε στην κερασιά που ζει ακόμα και σήμερα κι ανθίζει πάντα στις 16 του δευτέρου μήνα, στην επέτειο ανάρρωσης της Τσούγιου και του θανάτου της Ο-Σοντέ. Την ονόμασαν Ουμπαζακούρα που σημαίνει «κερασιά (ζακούρα) της Παραμάνας (ούμπα)».
Κι όμως τη στιγμή εκείνη είδε μια άμαξα με συνοδεία να πλησιάζει το σπίτι του. Οι ακόλουθοι βοήθησαν να κατέβει από την άμαξα ένας πλούσια ντυμένος άντρας που έμοιαζε αξιωματούχος κάποιου άρχοντα. Αυτός πλησίασε και υποκλίθηκε στον Ακινοσουκέ λέγοντας: «Αξιότιμε κύριε, είμαι απεσταλμένος του βασιλιά του Τοκόγιο*. Ο βασιλιάς μου σας προσκαλεί στο παλάτι του για σημαντική υπόθεση. Είμαι στη διάθεσή σας με την άμαξα ετούτη.»
*Τοκόγιο: άγνωστη, εξωτική χώρα ή χώρα των ξωτικών.
Σε λίγα λεπτά, όπως φάνηκε στον Ακινοσουκέ, που ένιωθε ότι λειτουργούσαν υπερφυσικές δυνάμεις, βρέθηκαν στην πύλη ενός μεγαλόπρεπου παλατιού. Υπηρέτες και ακόλουθοι έτρεξαν να τον βοηθήσουν να κατέβει από την άμαξα και τον οδήγησαν μέσα από ένα μεγάλο κήπο με πανέμορφα και άγνωστα άνθη στον προθάλαμο του παλατιού, όπου του πρόσφεραν αναψυκτικά. Εκεί, δύο γέροντες, σύμβουλοι του βασιλιά, του ανακοίνωσαν, με ευγένεια αλλά δίχως περιστροφές, ότι η Αυτού Μεγαλειότητα του δίνει την κόρη του Πριγκίπισσα σε γάμο –μια προσφορά που θα τιμούσε και θεούς. Μετά τον έντυσαν σε μετάξια, όπως θα ταίριαζε σε σύζυγο της Εξοχότητας της Πριγκίπισσας και τον οδήγησαν σε μια πελώρια αίθουσα γεμάτη αυλικούς και αξιωματούχους του βασιλείου.
Στην άλλη άκρη τον υποδέχτηκε ευγενικά ο Βασιλιάς, ντυμένος σε χρυσά και καθισμένος στον ψηλό θρόνο του. Πλάι του ήταν η Βασίλισσα και η πανέμορφη Πριγκίπισσα ντυμένη σε μετάξια σαν το γαλάζιο καλοκαιριάτικου ουρανού. Η τελετή του γάμου έγινε αμέσως και οι νιόπαντροι εγκαταστάθηκαν σε δικό τους διαμέρισμα του παλατιού με δικούς τους υπηρέτες. Μετά από μερικές μέρες ο Βασιλιάς κάλεσε πάλι τον Ακινοσουκέ στην αίθουσα ακροάσεων. Εκεί του ανακοίνωσε ότι τον διόριζε κυβερνήτη της νήσου Ράιςου στα νότια του βασιλείου. «Οι κάτοικοί της είναι ήπιοι και νομοταγείς», εξήγησε ο Βασιλιάς, «αλλά τα έθιμα και οι νόμοι τους γενικά πρέπει να αναπροσαρμοστούν στους γενικότερους νόμους του βασιλείου. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι εσύ θα το κατορθώσεις κυβερνώντας τους με καλοσύνη και σύνεση.»
Το πλοίο ήταν έτοιμο και ο άνεμος ούριος. Έτσι ο Ακινοσουκέ αναχώρησε με τη γυναίκα του και την πρέπουσα συνοδεία ευγενών. Μόλις εγκαταστάθηκε στο μέγαρό του στη Ράιςου, στράφηκε στο έργο που του είχε αναθέσει ο πεθερός του βασιλέας. Κάλεσε κοντά του ως συμβούλους τους σοφότερους κατοίκους και με τη βοήθειά τους έκανε τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζονταν σε μια περίοδο τριών ετών. Ο Ακινοσουκέ έμεινε στη Ράιςου πολλά χρόνια κυβερνώντας με σύνεση κι απολαμβάνοντας την αγάπη των εργατικών και πρόσχαρων κατοίκων. Στο μεταξύ η γυναίκα του γέννησε πέντε αγόρια και δύο κορίτσια. Μετά όμως αρρώστησε και πέθανε. Την έθαψαν με τιμές σ' ένα λόφο έξω από την πρωτεύουσα και έστησαν ένα μεγαλόπρεπο μνημείο στον τάφο της. Τότε ο βασιλιάς του έστειλε μήνυμα να επιστρέψει στο παλάτι και να γυρίσει στη δική του χώρα, αφήνοντας τα πριγκιπόπουλα στη φροντίδα του παππού τους.
Αυτό έκανε ο Ακινοσουκέ. Είχε ζήσει στο βασίλειο Τοκόγιο 23 ολόκληρα χρόνια. Κι όταν η άμαξα έφτασε στο σπίτι του στην επαρχία Γιαμάτο…
Ξύπνησε πλάι στους δύο φίλους του. Τους διηγήθηκε την περιπέτειά του μα εκείνοι τον διαβεβαίωσαν πως είχε κλείσει τα μάτια του μόνο για λίγα λεπτά. Μετά του είπαν πως μια πεταλούδα πέταξε πάνω από το πρόσωπό του αλλά μόλις πάτησε στο χώμα δίπλα, ένας μεγάλος μύρμηγκας την άρπαξε και την πήρε σε μια τρύπα στις ρίζες του κέδρου. Λίγο πριν αφυπνισθεί ο Ακινοσουκέ, η ίδια πεταλούδα βγήκε και ξαναπέταξε πάνω από το πρόσωπό του κι εξαφανίστηκε!
«Μήπως η πεταλούδα ήταν η ψυχή σου;» τον ρώτησαν.
Γεμάτοι περιέργεια οι τρεις φίλοι έσκαψαν στη ρίζα εκεί που ήταν η τρύπα και βρήκαν μια μεγάλη μυρμηγκοφωλιά περίτεχνα δομημένη σαν πολιτεία. Στη μέση υπήρχε ένας μεγάλος χώρος όπου ένας μεγαλόσωμος μύρμηγκας με κίτρινα φτερά έμοιαζε να δίνει οδηγίες στους υπολοίπους. Πιο πέρα στη μέση μιας λιμνούλας υπήρχε μια νησίδα χώματος και σ' ένα ύψωμα είχε στηθεί ένα γυαλιστερό πετραδάκι ωσάν μνημείο. Θαμμένο από κάτω βρήκαν το πτώμα ενός θηλυκού μυρμηγκιού!
— Ίσως έκανες μεγάλο ταξίδι για να με επισκεφθείς και δεν είναι σωστό να φύγεις με άδεια τα χέρια. Σε παρακαλώ δέξου σαν δώρο τα ρούχα μου.
Ο κλέφτης τα έχασε! Πήρε τα ρούχα και τα έβαλε στα πόδια. Ο Ριόκαν κάθισε γυμνός και κοιτώντας το φεγγάρι μουρμούρισε:
— Τι κρίμα! Μακάρι να μπορούσα να του χάριζα και αυτό το υπέροχο φεγγάρι!
Μαρία
— Ώστε έτσι ε;
Όταν γεννήθηκε το παιδί το πήραν στον Χακουίν ο οποίος είχε ήδη χάσει το καλό του όνομα και φήμη, πράγμα το οποίο δεν τον στεναχώρησε καθόλου. Εκείνος πήρε το παιδί και το φρόντιζε όσο καλύτερα μπορούσε. Δεν πέρασε ένας χρόνος και το κορίτσι ομολόγησε ότι ο πατέρας του παιδού ήταν ένας νεαρός από την ψαραγορά. Ο πατέρας της τότε πήγε στον Χακουίν να ζητήσει συγνώμη και να πάρει πίσω το παιδί. Καθώς ο Χακουίν του παρέδιδε το παιδί είπε:
— Ώστε έτσι ε;
Μαρία
Καλούσε το καθένα με τ’ όνομά του, σεβόταν τον χαρακτήρα του, και του φερόταν ανάλογα. Κάθε πρωί και απόγεμα τα έβγαζε να βοσκήσουν, το μεσημέρι ξεκουραζόταν και το βράδυ σκεφτόταν. Αυτός ο άνθρωπος, τι περίεργο, δεν είχε μάθει ποτέ ούτε να διαβάζει, ούτε να γράφει, αλλά είχε μια μανία να ονειροπολεί.
Είχε φτιάξει λοιπόν με τη φαντασία του μια ιστορία και κάθε βράδυ έμπαινε σ’ αυτή και τη συνέχιζε.
Ήταν αυτοκράτορας, λέει, σε μια αχανή χώρα που απλωνόταν σ’ ολόκληρη τη Γη. Προσπαθούσε να βασιλεύει με δικαιοσύνη κι αγάπη. Αλλά τα προβλήματα των ανθρώπων ήταν τεράστια πάνω απ΄ τις δυνάμεις του. Γρήγορα κατάλαβε ότι μόνος, κλεισμένος στον πύργο του, δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα. Κι έτσι διόρισε 33 βασιλιάδες, τον καθένα σε ένα απ΄ τα 33 βασίλεια που χώρισε τον κόσμο.
Επαναστάσεις, λοιμοί, λιμοί, προδοσίες, πυρκαγιές, καταποντισμοί μαίνονταν στα 33 βασίλεια. Πολύ σύντομα αποδείχτηκαν κι οι 33 άρχοντες ανεπαρκείς. Άλλοι βασίλεψαν σκληρά, άλλοι προάσπισαν μόνο το συμφέρον τους, άλλοι προσπαθούσαν χωρίς αποτέλεσμα, κι έτσι σύντομα κι αυτοί βρήκαν σα μόνη λύση να κλειστούν κι αυτοί στους πύργους τους.
Επειδή όμως η κατάσταση χειροτέρευε σκέφτηκαν σαv μια λύση να διορίσει ο καθένας τους από 33 δούκες, σε καθένα από τα 33 δουκάτα, στα οποία χώρισαν το κάθε βασίλειο.
Το αποτέλεσμα ήταν οικτρό. Άρχισαν οι δούκες να πολεμούν μεταξύ τους προσπαθώντας να αποσπάσουν όσο το δυνατόν περισσότερα εδάφη από τα γειτονικά τους δουκάτα. Πόλεμοι, σφαγές, αιματοχυσίες, το κακό σε όλο του το μεγαλείο. Στέλνουν λοιπόν οι δούκες αγγελιοφόρους, ζητώντας απ΄ τους βασιλιάδες τους υποστήριξη. Οι βασιλιάδες βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση γιατί δεν μπορούσαν να πάρουν το μέρος του ενός ή του άλλου δούκα, μια και ήταν όλοι δικοί τους υπήκοοι. Κι έτσι οι βασιλιάδες έστειλαν κι αυτοί αγγελιοφόρους στον αυτοκράτορα, ζητώντας τη συμβουλή τους.
Και τότε ο αυτοκράτορας πήρε τη μεγάλη απόφαση. Βγήκε απ΄ τον πύργο του για να δει αυτός ο ίδιος την κατάσταση.
Έριξε τη γέφυρα πάνω απ΄ τη τάφρο, διέσχισε βουνά, ποτάμια, κι αμέτρητες κοιλάδες κι έφτασε στα βασίλεια και τα δουκάτα του.
Δεν πίστευε στα μάτια του. Παντού πόνος, προδοσία και θάνατος. Ένιωσε τρόμο, του ήρθε να το βάλει στα πόδια, να γυρίσει πίσω και να κλειστεί και πάλι στον πύργο του και να μη ξανακούσει ποτέ για τους υπηκόους του. Σε μια στιγμή όμως, καθώς αντίκρισε τα μάτια ενός παιδιού, κατάλαβε ότι στην πραγματικότητα όλοι αυτοί γύρω του δεν ήταν δούλοι του, κάποιοι αδιάφοροι γι΄ αυτόν υπήκοοι, αλλά μέλη του, σώμα του. Θα ήταν ανώφελο. Θα πονούσε ακόμη κι αν κλεινόταν στο πύργο του, χωρίς να μαθαίνει πια το παραμικρό γι΄ αυτούς.
Ποιο ήταν άραγε το κλειδί; Πώς αυτός, ένας άνθρωπος σαν κι αυτούς, θα έφερνε την ειρήνη και τη δικαιοσύνη σε εκατομμύρια ανθρώπους;
Μπροστά σ΄ αυτή την ανείπωτη αδυναμία προσευχήθηκε στον πατέρα του κι εκείνος του είπε : «Μόνο αν δεχτείς να νιώσεις και να περάσεις τους πόνους, τις διαψεύσεις, τις αποτυχίες, τη σκληρότητα και την αδιαφορία τους».
Κι εκείνος του είπε : «Μα μπορεί ποτέ κάποιος, ένας και μόνο άνθρωπος, να αντέξει κάτι τέτοιο;»
Κι ο πατέρας του απάντησε : «Φυσικά όχι. Θα υποστείς ένα πόνο ανείπωτο, και θα συντριβείς κάτω απ΄ αυτόν».
Κι ο αυτοκράτορας δέχτηκε. Πέρναγε απ΄ τον καθένα, κι έπαιρνε τον πόνο του, κι όσο αυτός βάραινε οι άλλοι ελάφραιναν. Κι όσο αυτός σκοτείνιαζε, οι άλλοι φωτίζονταν. Και στο τέλος ο πόνος έγινε αβάσταχτος και τον λάβωσε ανεπανόρθωτα.
Ο ήλιος άρχισε να βγαίνει αδιόρατα. Οι ροζ ανταύγειες φώτισαν το πρόσωπο του γερο-βοσκού. Αυτή τη φορά η ιστορία του είχε φτάσει στο τέλος της κι εκείνος μη έχοντας πια τι άλλο να ονειρευτεί, άφησε τον κόσμο αυτό, όπως κι ο αυτοκράτορας.
Ένα μικρό παιδί απ΄ το γειτονικό χωριό τον βρήκε χαμογελαστό με ένα παρακλητικό ύφος σαν να του έλεγε : «Σε παρακαλώ τα πρόβατά μου». Κι εκείνος τα αγκάλιασε ένα, ένα και τα έβγαλε να βοσκήσουν. Το αγόρι δεν ήξερε να διαβάζει ούτε να γράφει. Είχε όμως το πάθος να ονειρεύεται ένα κόσμο γεμάτο αγάπη και ειρήνη…
Μαρία
Μια νύχτα σε μια καφετέρια, ένας αυτομυημένος Δάσκαλος του Ζεν του είπε: «Πήγαινε στην παρηκμασμένη έπαυλη σ' αυτή τη διεύθυνση που σου έχω γράψει εδώ. Μην μιλήσεις σε αυτούς που ζουν εκεί! Πρέπει να παραμείνεις σιωπηλός μέχρι να ανατείλει το αυριανό φεγγάρι. Πήγαινε στο μεγάλο δωμάτιο στα δεξιά του κεντρικού διαδρόμου, κάθισε εκεί στη στάση του Λωτού, στην κορυφή του σωρού με τα μπάζα, πρόσωπο προς τη βορειοανατολική γωνία, και διαλογίσου!»
Έκανε όπως του υπέδειξε ο Δάσκαλος. Ο διαλογισμός του όμως συχνά διακοπτόταν από τις ανησυχίες του. Ανησυχούσε εάν οι εναπομείναντες υδραυλικές εγκαταστάσεις του μπάνιου στο 2ο όροφο θα κατέρρεαν κι αυτές να κάνουν παρέα στους σωλήνες και τα υπόλοιπα σκουπίδια πάνω στα οποία καθόταν. Ανησυχούσε για το πώς θα ήξερε πότε θα ανέτειλε το φεγγάρι την επόμενη νύχτα. Ανησυχούσε για το τι έλεγαν για αυτόν οι άνθρωποι που περνούσαν μέσα από το δωμάτιο.
Οι ανησυχίες του και ο διαλογισμός του διεκόπησαν όταν, σαν σε δοκιμασία της πίστης του, περιττώματα έπεσαν από το μπάνιο του δευτέρου ορόφου πάνω του. Την ίδια στιγμή δύο άτομα προχώρησαν μέσα στο δωμάτιο. Ο πρώτος ρώτησε τον δεύτερο ποιος ήταν εκείνος που καθόταν στη γωνία. Ο δεύτερος απάντησε: «Μερικοί λένε πως είναι Άγιος. Άλλοι πάλι λένε πως είναι σκατοκέφαλος».
Ακούγοντας αυτά, ο νεαρός Διαφωτίστηκε.
*Το παρών απόσπασμα είναι από το Principia Discordia γραμμένο από τον Μαλακλύπα τον Νεώτερο (Malaclypse the Younger)
Μαρία
Edited by - mariasar on 13/04/2007 12:16:20
Τότε ο δάσκαλος Νταϊζούι έβγαλε το σανδάλι του και σκέπασε μ' αυτό τη χελώνα.
Μαρία
Άνεμος, σημαία, κινήσεις του νου.
Η ίδια κατανόηση.
Όταν ανοίγει το στόμα
Όλα είναι λάθος.
Μαρία
Ο Νανσέν ήταν καλός και έχασε το θησαυρό του.
Αληθινά, οι λέξεις δεν έχουν δύναμη.
Ακόμα και αν το βουνό γίνει θάλασσα,
Οι λέξεις δεν μπορούν να ανοίξουν τον νου.
Μαρία
Έτσι ο Μαντζούσρι έκανε τρεις στροφές γύρω από την κοπέλα (τρόπος για να δείξει την ευλάβειά του) και μετά χτύπησε τα δάχτυλά του. Εκείνη απέμεινε σε βαθύ διαλογισμό. Μετά προσπάθησε να την αποσπάσει, χρησιμοποιώντας όλες τις μαγικές του δυνάμεις - προσπάθησε ακόμα και να την μεταφέρει στους υψηλότερους ουρανούς. Τίποτε δεν πετύχαινε, τόσο βαθιά ήταν η συγκέντρωσή της. Αλλά ξαφνικά, κάτω από τη γη ξεπήδησε ο Μόμυο, που δεν ήταν φωτισμένος. Χτύπησε μία φορά τα δάχτυλά του και το κορίτσι ξύπνησε.
Μαρία
1.Ηθικοφιλοσοφικη αντιληψη κατα την οποια η ορθοτητα μια πραξεως ςξαρταται απο το κατα ποσο συμβαλει στην ευτηχια αυτου που την επιτελει αλλα και καθενος που επειρεαζεται απο αυτην.
2. Η νοοτροποια και η πρακτικη που αποσκοπουν αποκλειστικα στην ιδιοτελη εξυπηρετηση πρωσοπικων στοχων ,στην αποκομιση πρωσοπικου ωφελους.
και
Ωφελιμιστης.
Αυτος που αποσκοπει μονο στην εξυπηρετηση του προσωπικου του ωφελους.
Παρατηρηση πρωτη ...
Αν διαβασουμε ολα τα κειμενα που εχουν γραφτει ποτε εδω μεσα θα δουμε οτι υπαρχει παντα μια αποψη η μια θεωρεια που διαφημιζεται απο καποιον και οι υπολοιποι συμφωνουν ή διαφωνουν
... αυτοι που συμφωνουν και αυτοι που διαφωνουν αλλα και ο συγγραφεας το κανουν απο ιδιον οφελος και απο πρωσοπικο συμφερον.
θεωρω οτι πλεον ειμαστε σε θεση να ξαναδιαβασουμε οποιδοιποτε κειμενο και να καταλαβουμε πολλα περισοτερα απο οτι καταλαβαμε την πρωτη φορα .
πλεον ερωτηματα και απαντησεις φαινονται καθαρα και απλα
οπως
Γιατι η Ευα εφαγε το μηλο, γιατι το εδωσε στον αδαμ, γιατι ο καιν σκωτοσε τον αβελ, γιατι προαπαθησαν να χτησουν τον πυργο της βαβελ, γιατι οι αδερφοι του Ιακωβ τον εδιωξαν νομιζοντας οτι τον σκωτοσαν, γιατι οι εβραιοι πηγαν στην αιγυπτο, γιατι εφυγαν απο την αιγυπτο, γιατι ο μωησης εφερε τον νομο, γιατι εχτισαν τον λαο του σωλωμωντα
γιατι μαχονται με τους παλαιστινιους, γιατι σταυρωσαν τον χριστο, γιατι αναστηθηκε, γιατι δεν εκανε δημοσια εμφανιση, γιατι καποιοι πιστευουν οτι θα ξαναρθει;;;
Ακομα γιατι ο θεος εφτιαξε τον ανθρωπο γιατι τον επνιξε με τον κατακλυσμο γιατι ο Διας παλεψε με τους Τιτανες και νηκησε, γιατι η Μανα του τον εκρυψε απο τον Κρονο, γιατι ο προμυθεας εδωσε την φωτια, γιατι τιμωρηθηκε, γιατι εγινε ο κατακλυσμος, γιατι σκωτοσαν τον σωκρατη, γιατι εγιναν τοσοι πολεμοι, γιατι καποιοι πιστευουν στην ανασταση, και καποιοι αλλοι στην μετενσαρκωση, γιατι καποιοι πιστευουν στους Εψιλον, γιατι καποιοι εγιναν κουμουνιστες, και καποιοι δεξιοι, γιατι καταστεφεται το περιβαλον, γιατι θα σταματησουμε να το καταστρεφουμε, γιατι καθε δεκα χρονια ερχετε η αποκαλυψη, γιατι ο καθενας πιστευει στην θρυσκεια του , γιατι ο νοστραδαμος εγραψε οτι εγραψε, γιατι ο χριστοδουλος τσακωνεται με τον βαρθολομαιο, γιατι ο γιωργακης διαγκωνιζεται με τον κωστακη, γιατι εγινε η γαλικη, η ρωσικη, η ελληνικη, η αμερικανικη, και αλλες "ουκ εστιν αριθμος" επαναστασεις,
γιατι εγιναν οι σταυροφοριες και γιατι ο μπιν λαντεν χτυπησε στους δυδημους πυργους, γιατι οι αμερικανοι εβγαλαν τον μπους, και γιατι οι Ελληνες τον Σημιτη, γιατι οι Ελληνες ειναι ξενοφοβικοι και εθνικιστες, αλλα και γιατι οι ελληνες δεν ειναι ξενοφιβικοι και εθνικιστες,
γιατι προχωραμε στην ενωμενη ευρωπη και γιατι μισουμε τους εβραιους και τον παπα;
Αλλα και γιατι εγινε ο εμφυλιος και γιατι υπαρχουν μασωνοι, γιατι ο κοσμος πειναει και γιατι οι Αρωστιες θεριζουν την αφρικη, γιατι μαθαινουμε απο τα ΜΜΕ αυτα που μαθαινουμε και γιατι θα μαθουμε καποια μερα αλλα απο αυτα που μας ειπαν μεχρι τωρα ,
γιατι πιστευω οτι καποιοι εδω μεσα ειναι στοκοι και πολυ μαλακες και καποιοι αλλοι ειναι πολυ αξιολογα ατομα,
γιατι δουλεβω- ουμε και γιατι καθομαστε και γραφουμε δω μεσα
γιατι διαβαζουμε αυτα που γραφουν οι αλλοι και τοσα αλλα... γιατι ;
Αγαπη για οτι ερχεται και συγχωρεση για οτι εχει ηδη γινει
Το θέμα του ωφελιμισμού που άνοιξες είναι βαθιά φιλοσοφικό θέμα, και προσωπικά δεν μπορεί παρά να μου θυμίσει τον Καντ, o οποίος σαν ο μεγαλύτερος ορθολογιστής φιλόσοφος και άνθρωπος μπροστά από την εποχή του, έδωσε έναν πολύ καλό ορισμό, σχετικά με την ορθή πράξη.
Μία πράξη λοιπόν (σύμφωνα με τον Καντ) μπορεί να υφίσταται ως καλή ή κακή, με δύο τρόπους: Είτε με τις συνέπειές τις - άρα είναι εξαρτώμενη - είτε αυτούσια και ανεξάρτητη των συνεπειών. Στην πρώτη περίπτωση κατατάσσονται οι περισσότερες πράξεις εκτός από μόνο μία. Αυτή κατά την οποία το κίνητρο είναι η αγνή βούληση. Οταν μία πράξη γίνεται με αγνή βούληση, τότε δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ωφελιμιστική, γιατί η ορθότητά της δεν "εξαρταται απο το κατα ποσο συμβαλει στην ευτυχια αυτου που την επιτελει αλλα και καθενος που επιρρεαζεται απο αυτην".
Πότε όμως θα μπορούσαμε να πούμε ότι μία πράξη είναι τέτοια;
Και πάλι σύμφωνα με τον Καντ, όταν μπορεί να εφαρμοστεί ως κανόνας που αναφέρεται σε όλα τα όντα, αλλά κι όταν χρησιμοποιεί τα όντα αυτά και ως μέσο, αλλά και ως σκοπό.
αυτή...που τα κατάφερε!
κάνε κλικ!
quote:
μπορεί να υφίσταται ως καλή ή κακή, με δύο τρόπους: Είτε με τις συνέπειές τις - άρα είναι εξαρτώμενη - είτε αυτούσια και ανεξάρτητη των συνεπειών. Στην πρώτη περίπτωση κατατάσσονται οι περισσότερες πράξεις εκτός από μόνο μία. Αυτή κατά την οποία το κίνητρο είναι η αγνή βούληση.
να σαι καλα αμαλια και ευχαριστω για την παρεα και την κουβεντα
θα ηθελα ομως να ρωτησω
αραγε τι ειναι καλο και τι ειναι κακο
μηπως και εδω τα κρητιρια μας ειναι καθαρα ωφελιμιστικα;
υπαρχει τελικα πραξη αυτοτελεις και αμοιρη συνεπειων;
και τι ειναι αγνη βουληση ; τι ειναι αγνο ; ποιος το κρινει; και με ποια κρητιρια;
...μην μου απαντησεις παραθετοντας μου τα προηγουμενα τοπικ περι καλου και κακου τα ξερω και εχω καταθεσει την αποψη μου θελω την γνωμη σου...
'Η μαλλον παραθεσε τα για αυτους που ηρθαν τωρα τελευταια στο φορουμ (εσυ ξερεις πως να τα βρεις )
τα παντα ειναι θεμα συμφεροντος - ωφελιμισμου
μαθαινω καθως ασπριζουν τα μαλια μου 
Αγαπη για οτι ερχεται και συγχωρεση για οτι εχει ηδη γινει
quote:
θα ηθελα ομως να ρωτησω
αραγε τι ειναι καλο και τι ειναι κακο
μηπως και εδω τα κρητιρια μας ειναι καθαρα ωφελιμιστικα;
υπαρχει τελικα πραξη αυτοτελεις και αμοιρη συνεπειων;
Θα αρχίσω από το τέλος, από το αν μία πράξη είναι άμοιρη συνεπειών:
Ο βασικότερος νόμος που διέπει την ανθρώπινη ενσάρκωσή μας, είναι ο νόμος του Κάρμα ή αλλιώς ο νόμος του αίτιου και του αποτελέσματος. Κάθε πράξη που γίνεται προκαλεί ένα αποτέλεσμα, με το οποίο συνδέει αυτόν που πράττει κι εκείνον ο οποίος δέχεται την πράξη. Η ύπαρξη Κάρμα (ή αλλιώς χρέους) είναι μία αναγκαία προϋπόθεση για να μπορεί κάποιος να ενσαρκωθεί, δηλαδή να συμμετέχει σε σχέσεις πάρε - δώσε με τους άλλους ανθρώπους, αλλά και ακόμα με το φυσικό του περιβάλλον. Αν το δούμε από αυτή τη σκοπιά, δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε ένα ανθρώπινο ον που θα ζούσε στη γη και δεν θα έπαιρνε ή δεν θα έδινε έστω και κάτι. Απλά πιστεύω, δεν θα υπήρχε - δεν θα υφίστατο. Αν λοιπόν η ενσαρκωμένη ύπαρξή μας, εκδηλώνεται με πράξεις, δεν μπορούν παρά αυτές οι πράξεις να έχουν και κάποιο αποτέλεσμα.
Το αν μία πράξη είναι καλή ή κακή, δεν μπορεί απόλυτα να κριθεί, αφού ένα φαινομενικά κακό αποτέλεσμά της, μπορεί εν τέλει να αποβεί καλό για αυτόν ο οποίος το δέχεται. Με αυτήν την πράξη, μπορεί να πάρει ένα μάθημα και να εξελιχθεί, άρα τότε η πράξη δεν είναι καλή; Αλλωστε, οι πράξεις έχουν αντίστοιχη επίδραση πάνω μας, η οποία οφείλεται και στα δικά μας χαρακτηριστικά. Αν π.χ. με αποκαλέσεις αγράμματη, εγώ θα λυπηθώ είτε εάν είμαι αγράμματη, είτε εάν έχω κόμπλεξ και νομίζω ότι είμαι. Αλλιώς, θα αρχίσω να αναρρωτιέμαι για την λάθος κρίση σου, ή ακόμα θα κομπάσω γιατί εσύ είσαι άσχετος κι εγώ είμαι σχετική, οπότε και πάλι η πράξη σου αυτή, θα άγγιζε τον εγωϊσμό μου, και πάει λέγοντας... Στο τέλος, η πράξη αυτή δεν θα έχει ουδεμία δύναμη πάνω μου, όταν ξεπεράσω όλες τις σχετικές αδυναμίες της προσωπικότητάς μου, όταν γίνω ο ανώτερος Εαυτός μου, αλλά τότε δεν θα έχω και λόγο ενσάρκωσης (εννοείται ότι θα χρειαστώ μερικές ζωές γιαυτό...)
Το αν όμως το δικό σου κίνητρο, σύμφωνα με το οποίο έπραξες είναι ή όχι ωφελιμιστικό, αυτό είναι που υπόκειται και εξετάζεται με τον ορισμό της αγνής βούλησης που σου είπα παραπάνω.
Ας παραθέσω και το τόπικ περί καλού κακού, για όποιον ενδιαφέρεται:
ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ
αυτή...που τα κατάφερε!κάνε κλικ!
Edited by - amalia on 22/01/2004 01:19:14
Θα διαφωνήσω πάντως μαζί σου σε ένα σημείο. Νομίζω δεν είναι σωστό να κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους με βάση τα πιστεύω τους και να λέμε έτσι απλά ότι αυτοί είναι οι μαλάκες και οι άλλοι οι σωστοί. Η σκέψη αυτή από μόνη της δε σου λέει ότι σκέφτεσαι...ωφελιμιστικά ?!? Δηλαδή καλό είναι να μη φτάνουμε στο σημείο να λέμε ότι δε γουστάρω αυτόν επειδή λέει πράγματα που δε θέλω να ακούω. Θα ήταν καλύτερος νομίζεις ο κόσμος αν όλοι έλεγαν τα πράγματα που θέλουμε κάθε φορά να ακούμε ?
Υπ'όψιν ότι δε μιλώ προσωπικά αλλά γενικά και επίσης ότι θεωρώ το θέμα σου (σύμφωνα και με την αγαπητή Αμαλία) ως πολύ βαθύ.
Ρωτάς:
quote:
και τι ειναι αγνη βουληση ; τι ειναι αγνο ; ποιος το κρινει; και με ποια κρητιρια;
και είχα γράψει:
"Πότε όμως θα μπορούσαμε να πούμε ότι μία πράξη είναι τέτοια;(Δηλαδή προέρχεται από αγνή βούληση)
Και πάλι σύμφωνα με τον Καντ, όταν μπορεί να εφαρμοστεί ως κανόνας που αναφέρεται σε όλα τα όντα, αλλά κι όταν χρησιμοποιεί τα όντα αυτά και ως μέσο, αλλά και ως σκοπό."
αυτή...που τα κατάφερε!κάνε κλικ!
Αμαλια σκεφτηκες ποτε οτι
quote:Αυτη η κοσμοαντιληψη οπως και ολες κατα την γνωμη μου εμπιπτει στον ωφελιμισμο ;
Ο βασικότερος νόμος που διέπει την ανθρώπινη ενσάρκωσή μας, είναι ο νόμος του Κάρμα ή αλλιώς ο νόμος του αίτιου και του αποτελέσματος. Κάθε πράξη που γίνεται προκαλεί ένα αποτέλεσμα, με το οποίο συνδέει αυτόν που πράττει κι εκείνον ο οποίος δέχεται την πράξη. Η ύπαρξη Κάρμα (ή αλλιώς χρέους) είναι μία αναγκαία προϋπόθεση για να μπορεί κάποιος να ενσαρκωθεί
Δηλαδη αποδεχομαστε οτι ειναι ετσι διοτι εχουμε ωφελη οπως πχ: ετσι κατανοουμε τον κοσμο, απανταμε το ερωτημα ποιος ειμαι και που παω, απο που ερχομαι... και αποκτουν οι σχεσεις τον ανθρωπων μετρο και ισοροπια.
Αντιστοιχα με το καρμα οι σχεσεις των ανθρωπων αποκτουν ισοροπια με τον χριαστιανισμο αλλα και τον μουσουλμανισμο κα
οπου ανθρωπος ερχεται στην γη για να δοκιμαστει και να κριθει....
...ωφελη πολυ πολυ χρησιμα για ενα κοινωνικο ειδος τοσο καταστροφικο οσο ο ανθρωπος....
quote:
αν μία πράξη είναι καλή ή κακή
αυτο που λες εγω θα το παω παραπερα
πες μου μια πραξη που εκανες ή καποιος γνωστος σου εκανε και που δεν ειχε ουτε το ελαχιστο ωφελιμισμο..
πεσμου με λιγα λογια μια.... καλη πραξη που εγινε καποια στιγμη στην Ιστορια
Ακομα και ο Χριστος ειχε στις πραξεις του ωφελιμισμο και φαινεται αυτο οταν πηρε το μαστιγιο για να τιμωρησει του εμπορους του Ναου
του πατρικου του.. οικο.
Τωρα θα μου πεις οτι Ο Χριστος Σταυρωθηκε για εμας...
αλλα ακομα τα κινητρα του ερευνωνται και μονο εικασιες στα ορια του δογματος μπορουμε να κανουμε για το κηνιτρο....
alexeyev1970 φιλε μου
quote:
Νομίζω δεν είναι σωστό να κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους με βάση τα πιστεύω τους και να λέμε έτσι απλά ότι αυτοί είναι οι μαλάκες και οι άλλοι οι σωστοί. Η σκέψη αυτή από μόνη της δε σου λέει ότι σκέφτεσαι...ωφελιμιστικά ?!? Δηλαδή καλό είναι να μη φτάνουμε στο σημείο να λέμε ότι δε γουστάρω αυτόν επειδή λέει πράγματα που δε θέλω να ακούω. Θα ήταν καλύτερος νομίζεις ο κόσμος αν όλοι έλεγαν τα πράγματα που θέλουμε κάθε φορά να ακούμε ?
"νομιζω οτι δεν ειναι σωστο να..." ειπες
Γιατι αραγε νομιζεις φιλε μου
απο που προερχεται αυτο το νομιζω
μηπως απο τις εμπειριες ή
μηπως απο την παιδεια σου
Η μηπως θιγονται τα συμφεροντα σου... καπου;
μηπως ακομα και ο τροπος που σκεφτομαστε εχει ωφελημισμο; μηπως αυτα που υιοθετουμε στην σκεψη μας και τα γραφουμε ή εκφραζουμε αργοτερα ειναι αυτα που μας συμφερουν ;
Επι της ουσια δεν διαφωνω με αυτο που ειπες
οτι ειναι λαθος βασικα να κρινουμε αλλους ανθρωπους
και δεν εκανα καποια κριση για να δειξω κατι... αλλα για το παραδειγμα.
παρολα αυτα ολοι κρινουμε τους αλλους και τους αγκαλιαζουμε ή τους αγνοουμε και με βαση τα κριτηρια μας...
τους εντασουμε στον κοσμο μας ως παρεα ή ως ταιρι ή ως συνεργατη
ή ως γνωστο..
Εμεις τους κρινουμε εμεις τους εντασουμε εμεις τους αποριπτουμε
αλλη μια αληθεια (κατ εμε) που ερχεται εδω
με βαση τα κριτηρια μου ο καθενας απο εμας ειναι το κεντρο του συμπαντος του και ο ηλιος γυριζει γυρω του ..... μια αληθεια που την ξερουν πολυ καλα τα μικρα παιδια και που τους την αλαζουμε ή τα κανουμε να την ξεχασουν με την εκπαιδευση που τους δινουμε...
Δεν κανω κριτικη σε κανεναν σας φιλοι μου απλα συνεχιζω την κουβεντα και ειναι πολυ καλη η παρεα σας.
Μπορειτε να με κρινεται βεβαια ως ωφελιμιστη και ειμαι....( αλωστε παντα ειχα στην ζωη μου ενα κινητρο
αυτο της επιβιωσης.... και οχι οπως την ενοει ο καθενας σας αλλα.... οπως την ενοω εγω)
θα το αντεξω
Αγαπη για οτι ερχεται και συγχωρεση για οτι εχει ηδη γινει
Αν κάποιος φτάσει και δει αυτόν τον ωφελιμ-ισμο..αφηνουμε τον ορισμό ως έχει…να το πούμε Α? Να δώσουμε και άλλες ιδιότητες σε αυτό….μιας και λες πως όλα είναι Ωφελιμ-ισμος? Να το πούμε και ΖΩΗ?
Έχουμε λοιπόν
Α Ωφελιμ-ισμος / ΖΩΗ
Το τέλος αυτού?…Να το πούμε Θάνατο?
Α… Ωφελιμ-ισμος ΖΩΗ
Β…. Θάνατος
Ένας λοιπόν ΡΩΤΑΕΙ? Αυτό είναι όλο και όλο? Κάρμα, κορμάκια, γλύκες, πίκρες και Ωφελιμισμοί…? Και από την άλλη θάνατος?
Τώρα που είναι ο Ωφελιμισμός αν γίνει σοβαρά αυτή η ερώτηση? Οι ερωτήσεις δεν έρχονται πάντα από τον ΕΑΥΤΟ (που ψάχνει για σιγουριά της ψυχής η ότι άλλο)….μπορεί και να γίνονται πάνω σε υγιή έρευνα…...
λοιπόν Drumx13 με τον τρόπο, που παραθέτεις τα πολλά γιατί στο μήνυμά σου, φαίνεται και η απάντηση στο ερώτημά σου -ωφελιμισμός.
τα πάντα είναι κάρμα δηλαδή δράση και έτσι κίνηση, κάποιου είδους, μέσα σε κάποιες διαστάσεις, γιά εμάς περισσότερο επικρατεί η διάσταση χρόνος που φαίνεται να καθορίζει τη δράση μας.
λόγω του κάρμα λοιπόν κάθε γιατί έχει ένα διότι, και αυτό το διότι θα το βρούμε και στο παρελθόν αλλά και στο μέλλον, σε μιά χρονική συνέχεια.
όμως, από τη στιγμή που υπάρχει εκδήλωση, υπάρχει δράση και άρα ωφελιμισμός. ο ωφελιμισμός είναι, θα μπορούσα να σκεφτώ, ένα κίνητρο, αλλά ένα κίνητρο που βρίσκεται πέρα από το χρόνο, πίσω από την "αρχική αιτία", από όπου όλα ξεκίνησαν. πότε αλήθεια λέμε ότι μιά δράση είναι ανώφελη; όταν δεν έχει αποτέλεσμα. στην ουσία όμως τίποτε δεν είναι ανώφελο, διότι αποκλείεται ο,τιδήποτε και αν είναι δράση να μην έχει κάποιου είδους αποτέλεσμα. έτσι, όλα είναι ωφέλημα, με κάποιον τρόπο.
πιστεύω ότι αυτά που παραθέτει η Αμαλία πιό κάτω έχουν να κάνουν με την "ηθική" περισσότερο, παρά με την ωφελιμότητα, αφού όπως έγραψα, ο,τιδήποτε έχει κάποιο αποτέλεσμα, ο,τιδήποτε μεταβιβάζει τη δράση από το παρελθόν στο παρόν και από εκεί στο μέλλον δεν είναι ανώφελο, άρα είναι ωφέλιμο.
ο ωφελιμισμός όπως το γράφει -και εσύ το παραθέτεις- το λεξικό δεν μπορεί να είναι ηθικοφιλοσοφική αντίληψη, αλλά μπορεί να πάρει ηθικό χαρακτήρα επιπρόσθετα και όχι ως προσδιορισμός του όρου.
Λάρα Κροφτ -η αποθέωση!!!
click ^