- Καινούργιοι Συντονιστές - Dying_Incubus, pyramid - !! Νέα των Forums !!
Υπενθυμίζουμε ότι η ευθύνη του Συντονιστή στα Forums του ESOTERICA αποτελεί έναν μόνον από τους διάφορους ρόλους δράσης που μπορεί να αναλάβει κάποιος από τους Συνεργάτες της προσπάθειας αυτής.
Καθώς η χρονική περίοδος του απαραίτητου μεταβατικού σταδίου της ουσιαστικότερης και βαθύτερης γνωριμίας με την "Ομάδα των Συνεργατών" του ESOTERICA, με τις Αρχές, τους Σκοπούς και την Δράση του, των δύο φίλων έχει πλέον λήξει και έχει καταλήξει σε μία από κοινού απόφαση, αυτοί συμμετέχουν ήδη ενεργά στη συνολική δραστηριότητα του οργανισμού ESOTERICA ως "Συνεργάτες" - "Μέλη της Συντροφιάς του ESOTERICA".
Προσωπικά εύχομαι στην pyramid και στον Dying_Incubus να ενεργοποιήσουν όσο γίνεται περισσότερο τη "Δύναμή" τους για το Έργο που ανέλαβαν - γιατί σίγουρα θα τους χρειαστεί - και να το ασκήσουν με Βούληση, Αγάπη και Διάνοια. Ας είναι κάθε στιγμή Συμμετοχής τους μία αναγνωρισμένη από αυτούς ευκαιρία να Προσφέρουν και να λάβουν την "Προσφορά", να Αντιληφθούν και να συμβάλλουν με τον καλύτερο δυνατόν δημιουργικό τρόπο στην "Αντίληψη" όλων.
Καλή συνέχεια! 
-------------------------
"Ζήτησε από τη γη, τον
αέρα και από το νερό, τα
μυστικά που κρατούν για
σένα"
-------------------------
Ποιος να το πίστευε ότι η θρησκεία δεν προέρχεται από το πνεύμα αλλά από το σώμα; Σκέψη απίστευτα παράτολμη ακόμη και για υλιστές. Οι θρησκείες συνεπώς δεν γεννήθηκαν από έξωθεν ή άνωθεν παρότρυνση αλλά από έσωθεν παρόρμηση. Από κει και πέρα, ο τρόπος που θα οικοδομήσει κανείς το θρησκευτικό του συναίσθημα είναι καθοριστικός για την πνευματική και κοινωνική του πορεία και εξέλιξη. Συνήθως το κίνητρο της οικοδόμησης αυτής είναι η οικονομική ισχύς, η κοινωνική επιρροή και τα ένστικτα (το σεξουαλικό, της αυτοσυντήρησης και του θανάτου). Όπου πονέσει περισσότερο κανείς εκεί θα χτίσει το θρησκευτικό του συναίσθημα για να πάρει απαλλακτικό. Κι όπου υποχωρήσει περισσότερο κανείς, εκεί θα χτίσει την κοινωνική του ιδεολογία για να πάρει ανακούφιση. Για παράδειγμα, ο οικονομικά ισχυρός θα έχει περισσότερες κοινωνικές απολαβές αλλά δυσκολότερη μεταθανάτια λύτρωση, ενώ ο οικονομικά ασθενής θα ζει με κοινωνικές στερήσεις αλλά ο καλός θεός του θα τιμωρήσει μετά θάνατον αυτούς τους κακούς ισχυρούς που αδυνατεί να τιμωρήσει ο ίδιος εν ζωή. Έτσι και οι δύο συνάπτουν στους εγκεφαλικούς τους νευροδιαβιβαστές ένα συμβόλαιο καθησυχασμού.
Μέσα στην ανθρώπινη ιστορία παρατηρήθηκε μια πλειάδα περιπτώσεων όπου μια αρχικά απλή και ανυπόστατη φήμη ή ψίθυρος μεταδίδεται ταχύτατα και διογκώνεται θεαματικά δημιουργώντας μια χιονοστιβάδα παράλογων, βίαιων και συχνά φονικών αντιδράσεων (π.χ. θρησκευτικοί πόλεμοι, γενοκτονίες, εθνοκαθάρσεις κτλ). Το άτομο όταν μπαίνει σε μια τέτοια ομάδα – όχλου, χάνει την προσωπική του συνείδηση και δέχεται τη συλλογική συνείδηση στην οποία οι ηθικοί φραγμοί είναι κατώτεροι από το μέσο όρο της ηθικής του πλήθους (Γκυστάβ Λε Μπον, Ψυχολογία του όχλου, 1895). Έτσι…τα πάντα επιτρέπονται και ειδικά εκείνοι που φοβούνται την κατά πρόσωπο αντιπαράθεση ένας προς έναν, εντάσσονται αμέσως στον όχλο ο οποίος είναι το καταφύγιο του δειλού και του αλάθητου. Στη συνέχεια η κοινή οργή του όχλου μετατρέπεται σε μια συλλογική σκεπτομορφή πάνω από τα κεφάλια όλων κι αυτό καταλήγει να γεννά άλλοτε μια θρησκεία, άλλοτε μια ιδεολογία και άλλοτε μια μόδα, έναν εθνικισμό, μια μουσική προτίμηση ή έναν αθλητικό φανατισμό κτλ.
Οι σκεπτομορφές αυτές είναι πλέον πανίσχυρες αλλά χρειάζονται συνεχή ανατροφοδότηση για να επιβιώσουν ως ισχυρές. Αφού όμως εξαντλήθηκε η ανάπτυξη και η έμπνευση της πρώτης ιδέας, μένει μόνο η προσέλκυση νέων οπαδών και η ενδυνάμωση της εμμονής των παλαιών οπαδών προς τα πιστεύω τους. Κατά τον Άγγλο Βιολόγο Ρίτσαρντ Ντώκινς, εδώ παρατηρείτε κάτι θεαματικό: οι συλλογικές σκεπτομορφές συμπεριφέροντε όπως τα γονίδια και οι μολυσματικοί ιοί. Επειδή γνωρίζουν ότι κάποτε ο ξενιστής τους θα πεθαίνει, προσπαθούν αγωνιωδώς να περάσουν στο μυαλό νέων ξενιστών με σκοπό την απώτερη διαιώνισή τους. Το φαινόμενο αυτό κατά τον Καρλ Πόπερ εισχώρησε σταδιακά και στην επιστήμη και αποτελεί το σημερινό οικοδόμημα του ανθρώπινου πολιτισμού.
Αυτό που μένει να σχηματίσει ο καθένας στη συνέχεια, είναι μια ατομική συνείδηση ως ένα είδωλο της συνισταμένης της συλλογικής συνείδησης. Η ποικιλία των ατομικών συνειδήσεων, λέει ο ερευνητής Τσαρλς Φορτ, τις κάνει να επεκτείνονται κβαντικά κι απεριόριστα σε έναν ιλιγγιώδη λαβύρινθο διαφορετικών πραγματικοτήτων, στον οποίο οφείλεται η ανθρώπινη ασυνεννοησία και αυτό που κάνει τον καθένα να νομίζει ότι κατέχει αποκλειστικά αυτός την ορθή άποψη για τα πράγματα. Δηλαδή είναι κάτι…ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο, θα’ λεγε ο Νίτσε, τόσο ανθρώπινο που καταντά απάνθρωπο. Δεν απέτυχε κανείς άνθρωπος, το λάθος είναι αλλού, είμαστε φτιαγμένοι να’ μαστε λάθος.
Με όλον τον σεβασμό, το θέμα αυτό είχε ξεκινήσει εδώ:
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=11594
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
ΑΦΟΥ ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΑΣ ΚΛΕΙΣΕΙ ΕΔΩ.
DSM, το ότι έχει ανοίξει παρόμοιο θέμα δεν νομίζω ότι σημαίνει πως αυτό εδώ θα πρέπει να τερματιστεί άδοξα, ειδικά από την στιγμή που το προγενέστερο θέμα καταστράφηκε μεμιάς από τους φανατικούς...
Δεν ξέρω ποιά είναι η γνώμη διαχειριστών-συντονιστών, αλλά νομίζω μία τόσο ωραία εισαγωγή είναι κρίμα να μην έχει συνέχεια.
quote:το bug που γραφαμε σε αλλο θεμα!!!
EZELSIORΔεν απέτυχε κανείς άνθρωπος, το λάθος είναι αλλού, είμαστε φτιαγμένοι να’ μαστε λάθος.
Ποιός ήρθε?
Πλάθει θεούς και ήρωες οι οποίοι γνωρίζουν τα πάντα και δε φοβούνται τίποτα , είναι στο πλευρό του και ιδιαίτερα όταν αυτός είναι ανίσχυρος. Τώρα καλείται ο άνθρωπος ή να τους μιμηθεί και να ενταχθεί με τους ισχυρούς ή να φιλοσοφήσει πάνω τους και να ενταχθεί με τους ανίσχυρους. Αν τους μιμηθεί οι ανίσχυροι θα του καταλογίσουν βλασφημία και αλαζονεία. Αν φιλοσοφήσει πάνω τους οι ισχυροί θα του καταλογίσουν υπεκφυγή κι αδυναμία. Αυτό που μένει να γίνει τώρα είναι να διαλυθεί η σύγχυση με έναν πιο έξυπνο τρόπο.
Ο ανίσχυρος άνθρωπος εισαγάγει τώρα την ηθική : αν ανήκω στους αδύναμους θα υποστώ πολλά, αλλά θα ανταμειφθώ μετά θάνατο. Αν ανήκω στους ισχυρούς θα καρπωθώ πολλά αλλά θα τιμωρηθώ μετά θάνατο. Έτσι ως καλός θα αρκούμαι στο να ονειρεύομαι μόνο όσα οι κακοί διαπράττουν, αλλά οι καλοί θεοί μου θα τιμωρήσουν μετά το θάνατο αυτούς τους ισχυρούς που αδυνατώ να τιμωρήσω εγώ εν ζωή. Βλέποντας ο ισχυρός αυτή την ηθική, ταυτίζεται υποκριτικά μαζί της και ενισχύεται η θέση του. Καταλαβαίνει ότι είναι ένα τέχνασμα αδυναμίας , το ενθαρρύνει και το επισφραγίζει προκειμένου να παραμείνει πάντα ισχυρός. Δίνει χρήματα να σηκωθούν ναοί και να γραφτούν βιβλία. Ο ανίσχυρος τώρα γοητεύετε και γίνεται πιο υποτελής, δοξάζει στις τελετές του το Θεό που τα όρισε όλα έτσι βολικά και περνάει στα βιβλία του τη βούληση του ισχυρού. Συνεπώς και οι δύο συνάπτουν στο βάθος ένα συμβόλαιο, μια συμφωνία κι αλίμονο σ’ αυτόν τον τρίτο που θα την διαταράξει.
Το δρόμο αυτό επέλεξαν και οι δύο προκειμένου με κάποιον τρόπο να στηθούν και να ξεχωρίσουν απέναντι στη ζωή με όσο γίνεται πιο ανώδυνο για αυτούς τρόπο. Συνεπώς το πρώτο αίτιο της φιλοσοφίας δεν είναι ο θαυμασμός αλλά η διάκριση και η επικράτηση πάνω στους άλλους έστω και πλαστά. Αυτό με μια λέξη λέγεται εγωισμός ο οποίος είναι αληθινό κίνητρο. Ο λόγος και η ισχύς είναι συμπληρώματα κι όχι αιτίες.
Αφού σφραγιστεί η συμφωνία ισχυρού-ανίσχυρου, ακολουθεί ένα άλλο ζητούμενο που δίνει χρώμα και στους δύο, η ηδονή: είναι και οι δύο πια σκεπτόμενοι και ολοκληρωμένοι, υιοθετούν στάση ζωής και την μεταδίδουν στους απογόνους τους. Θεσπίζουν ιερά σύμβολα και αξίες. Ανοίγουν πανεπιστήμια που’ ναι οι ναοί της γνώσης, διακηρύττουν δημοκρατίες, ελευθερίες και ισότητες. Κάποιοι πιο ευφυείς ισχυροί επινοούν την ισότητα των τάξεων και των ευκαιριών. Οι ανίσχυροι ενθαρρύνονται και ζητούν διαρκώς να αλλάξουν όλα εκείνα που οι ίδιοι θα διατηρούσαν αν ήταν στη θέση των άλλων.
Το θέατρο αποκρυσταλλώνεται και αλίμονο πάλι σε όποιον εναντιωθεί προφορικά και μόνο σε αυτά. Πρακτικά ισχύει και επιτρέπεται οτιδήποτε όπως ένας ανίσχυρος μπορεί κάλλιστα να ζει φαυλότερα από έναν ισχυρό αρκεί να μη το ομολογεί. Ο εγωισμός αφορά τον προφορικό λόγο και όχι την πράξη. Ουδείς δύναται να τολμήσει να εναντιωθεί προφορικά της ισότητας ή της δημοκρατίας άσχετα αν στο όνομά τους γίνανε τα μεγαλύτερα αίσχη.
Ως κερασάκι στην τούρτα της ηδονής έρχεται η απληστία : Εγώ ο ισχυρός θα αποκτώ όλο και περισσότερα υλικά, εσύ ο ανίσχυρος θα μοιρολατρείς επικριτικά μέσα σε ένα σωρό από βιβλία που εγώ σου υπέδειξα και θα καταφέρεσαι πάνω σ’ αυτά που έχω για να μην μπεις και συ ποτέ στον επώδυνο κόπο να τα αποκτήσεις. Συνεπώς ο ισχυρός και ο ανίσχυρος είναι έτσι όχι από βιολογική αδυναμία ή φυσική ιδιότητα αλλά από γνωστική επιλογή κατά την οποία ζητούν να αλλάξουν όλα γύρω τους προκειμένου να αποφύγουν να αλλάξουν οι ίδιοι. Ο ένας φοβάται την ανέχεια και ο άλλος τη δράση. Αυτό όμως είναι σύμβαση κι όχι αληθινή επιθυμία γιατί αν αλλάξουν όντως τα πράγματα γύρω τους θα πανικοβληθούν ακόμα περισσότερο. Όποιος βγαίνει από μια πλαστή κατάσταση δεν ξέρει τι είναι αληθινό για να το επιλέξει.
Γίνεται κανείς ηθικός όχι επειδή είναι ηθικός. Η υποταγή σε μια ηθική είναι δουλική, ιδιοτελής ή απελπισμένη. Γι’ αυτό δεν έχει τίποτα ηθικό μέσα της. Να δέχεσαι μια πίστη από έθιμο δείχνει ότι είσαι ή δειλός ή τεμπέλης στη σκέψη κι αυτά γίνανε οι προϋποθέσεις για να ‘σαι ηθικός.
Οι άνθρωποι σκεπτόμενοι τον εγωισμό τους δεν κάνουν τίποτα για το εγώ τους αλλά μόνο για το φάντασμα του εγώ τους. Όλοι μαζί ζουν σε ένα νέφος από αυθαίρετες προσωπικές γνώμες σε διαδοχικά κεφάλια: ένας θαυμαστός κόσμος φαντασμάτων με νηφάλια εμφάνιση. Έτσι συνάπτουν ένα αναιμικό πλάσμα ως πρότυπο ηθικής το οποίο απευθύνεται σε άτομα που τρομάζουν με την ευτυχία. Αυτό που θέλουν είναι η διάκριση κατά βαθμίδες: δισταγμός, φόβος, θαυμασμός, φθόνος, χλευασμός, ανάταση, καταξίωση, θάνατος.
Στο τέλος της βαθμίδας ο μάρτυρας-ασκητής έχει ως απόλαυση μόνο τη διάκρισή του από το βάρβαρο στον οποίο επιβάλλει το δίδαγμα να υποφέρουν πάντα οι άλλοι ενώπιον των οποίων θέλει να διακριθεί. Τώρα όλοι οι υπόλοιποι θεατές συντάσσουν τα απομνημονεύματα του Αγίου τους, καθένας γίνεται τέλειος ηθικός κριτής ενώ το βάρος της εκτέλεσης κουβαλούν πάντα ξένοι ώμοι.
Το σκουλήκι μαζεύεται όταν το πατούν. Με τούτο τον τρόπο μειώνει την πιθανότητα να το πατήσουν πάλι. Στη γλώσσα της ηθικής αυτό λέγεται ταπεινοφροσύνη. Ο ηθικός είναι εκείνος ο γεννημένος για ηθοποιός που υποδύεται τον γεννημένο για ηθικό. Αυταπατώνται όσοι νομίζουν ότι απαλλάσσονται από μια παρακμή με το να κηρύσσουν απλώς πόλεμο εναντίον της. Αυτό που διαλέγουν τελικά δεν είναι παρά μια άλλη έκφραση της παρακμής καθόσον υψώνουν νέους ναούς, ηθικότερους από αυτούς που τάχα γκρέμισαν.
Η χριστιανική ηθική είναι ένας κηρυγμένος πόλεμος εναντίον του ανθρώπινου πάθους σε συμμαχία με όλα τα πανάρχαια ηθικά τέρατα και με βασικό στόχο την αυθόρμητη σεξουαλικότητα. Ενοχοποιεί το σώμα και ευνουχίζει την πρωτοβουλία. Μετά είναι εύκολο υποχείριο του ιερέα ο οποίος όντας βαθιά άθεος αθετεί τα ιερά του. Ο Άγιος ως ιδεώδης ευνούχος των αδυνάτων καλεί όλους τους πιστούς να κοιτούν μόνο τα γραπτά κι όχι ότι νιώθουν μέσα τους. Κατασκευάζει για όλους κρεβάτια σαν του Προκρούστη αλλά ποτέ για δική του χρήση. Έχει ποτέ αναρωτηθεί αν ο άνθρωπος είναι ένα λάθος του θεού ή μήπως ο Θεός ένα λάθος του ανθρώπου;………………………ΝΙΤΣΕ (ΤΑ ΕΙΠΕ ΟΛΑ)
Καλώς ήρθες στα forums του esoterica.gr
εχεις pm (Private Messages)
(θα το βρεις, αφου πρώτα "πατήσεις" Όλα τα Forums και κοιτάξεις προς το τέλος της σελίδας, "Private Messages" στο "Inbox")
Σαν μία γνώμη στα δύο θέματα που άνοιξες περί Θεού και Καντ …
Απ΄όσο καταλαβαίνω και από το άλλο θέμα καταδικάζεις τις νοητικές πτήσεις όλων των αρχαίων φιλοσόφων (και όχι μόνο του Πλάτωνα) ως αυθαίρετες και εξορισμού λανθασμένες!!!
Αυτό όμως είναι κατ’εμέ λάθος τρόπος σκέψης.
Διότι σημασία ΔΕΝ ΕΧΕΙ εάν ο Πλάτωνας έχει δίκιο σε όλα όσα λέει…σημασία έχει ότι οι φιλοσοφικές του «πτήσεις» είναι συγκλονιστικές…και οι οποίες μάλιστα χρησιμοποιούν σαν όχημα μία εκπληκτική δια-σύνδεση φιλοσοφίας, επιστήμης, μαθηματικών και μυστικισμού…ο ίδιος ο Πλάτωνας εξάλλου ναι μεν ακούγεται (και είναι) σε σημεία δογματικός ωστόσο επιδεικνύει και μία αξιοσημείωτη επιφύλαξη όσον αφορά την αυθεντία των λεγομένων του…παραδέχεται άλλωστε ότι η τέλεια Γνώση είναι εξορισμού ανέφικτη για τον άνθρωπο.
Ο φιλόσοφος είναι λογικό να μην βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στις αισθήσεις του…αν ήταν έτσι τότε δεν θα ήταν φιλόσοφος αλλά επιστήμονας (με την σύγχρονη έννοια)…αλλά τι λέω, ούτε και επιστήμονας θα ήταν, δεδομένου ότι ακόμα και οι επιστήμονες συχνά χρησιμοποιούν πολύτιμα εργαλεία όπως η διαίσθηση και η φαντασία…επομένως δεν μπορώ να καταλάβω πώς ακριβώς ορίζεις εσύ τον αληθινά σκεπτόμενο άνθρωπο…
Μήπως ερμηνεύεις περιορισμένα την έννοια της «εμπειρίας»?…ποια είναι δηλαδή τα όρια της εμπειρίας για εσένα? Ένα όνειρο ή μία διορατική κατανόηση και ιδέα δεν μπορούν κάλλιστα να αποτελέσουν μία «αληθινή εμπειρία»? δεν μπορεί κάλλιστα κάποιος να έχει βιώσει μεταφυσικού τύπου εμπειρίες οι οποίες να τον έχουν βεβαιώσει απόλυτα για την ύπαρξη κάποιων αόρατων ιδεών και πραγματικοτήτων?…ή μήπως ο κάθε άνθρωπος μεμονωμένα δεν προβαίνει καθημερινά σε αυθαίρετα λογικά άλματα και προύποθέσεις τα οποία δεν βασίζονται παρά μονάχα σε κάποιες αόριστες, γενικές ιδέες που έχει?
Ένα από τα σοφότερα αρχαία ρητά λέει ότι "νους ορά και νους ακούει"...όπου εδώ από την μία σατιρίζεται η ιδιότητα του ανθρώπου να αυτοεξαπατάται ερμηνεύοντας τα αισθητά δεδομένα του κόσμου με τρόπο αυθαίρετο, από την άλλη όμως ο Νους έχει και την ικανότητα να βλέπει πίσω από τις αισθήσεις, πίσω από τα ορατά και να ερμηνεύει αυτό που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν αδύνατον. Γι'αυτό και το πιο σημαντικό πράγμα στον άνθρωπο είναι ο νους και όχι το σώμα...ο νους είναι που τον κάνει "άνθρωπο", και αυτός είναι που τον κάνει και "θεό".
Νομίζω επίσης συγχέεις με λάθος τρόπο την έννοια της «Ηθικής» με τον σκοταδισμό των ιερατείων…οι βαθιές σκέψεις και ηθικές διδασκαλίες των αρχαίων φιλοσόφων δεν γίνεται να συσχετίζονται αυθαίρετα με τον σκοταδισμό των ιερατείων…ούτε και είναι λογικό λόγω της απέχθειας που έχει κάποιος πχ. για τον «χριστιανισμό» να γενικεύει όλες τις ηθικού τύπου κρίσεις ως εξορισμού λανθασμένες και αποτέλεσμα εγγενούς ανθρώπινης αδυναμίας!!!
Ο δε Νίτσε μπορεί να είναι ένας συγκλονιστικός διανοητής όμως δεν ήταν ούτε αλάνθαστος ούτε και πάνσοφος. Θέλησε να υπερνικήσει την προσωπική του αδυναμία και ευαισθησία κηρύσσοντας την ανάγκη σκληρότητας και έλλειψης ηθικής…έτσι όμως προβάλλει στους αναγνώστες του τους δικούς του δαίμονες και την δική του βαριά σκιά…επίσης η δικαιολογημένη αγανάκτησή του για τους αιώνες πολιτισμικής παρακμής των χριστιανικών λαών της Δύσης του στρέβλωσε πιστεύω την κρίση σε κάποια θεμελιώδη ζητήματα…
Και γενικώς, αν το δούμε και διαφορετικά, ο Νίτσε δεν σε βοηθάει να καταλήξεις κάπου (ούτε και το επιδιώκει άλλωστε)…είναι φοβερός στο να βοηθήσει κάποιον να σκεφτεί «ελεύθερα» (χωρίς όμως αυτό να σημαίνει και χωρίς τις προσωπικές προκαταλήψεις και παραπλανήσεις του καθενός), είναι εξαιρετικός στον τρόπο που εμβαθύνει σε κάποια ψυχολογικά φαινόμενα, έχει οπωσδήποτε το χάρισμα κάποιας μανίας και οιστρώδους έμπνευσης, συν και το μοναδικό του στυλ, αλλά όχι κάτι παραπάνω…σε βοηθάει στο πώς να σκέφτεσαι αλλά το τι θα σκεφτείς αυτό είναι ξεχωριστή υπόθεση του καθενός…και ειδικά οι μονοκόμματες ερμηνείες που δίνονται στα έργα του θυμίζουν περισσότερο τον ενθουσιασμό κάποιου που μόλις τώρα απαγκιστρώθηκε από κάποιο παλιό δόγμα και νομίζει ότι ανακάλυψε την πάσα αλήθεια…αυτό το λέω εκ προσωπικής πείρας, αλλά και παρατηρώντας και άλλους ένθερμους αναγνώστες και μιμητές του Νίτσε…είναι τόσο εντυπωσιακός ο μουστάκιας
που σε καθηλώνει και σε κάνει να νομίζεις πως τα έχει πει πραγματικά ΟΛΑ!
Ο Πλάτωνας ....δεν μπορώ να αρνηθώ ότι ήταν από τους μεγαλύτερους διανοητές, όμως δεν είναι απυρόβλητος κριτικής. Σήμερα για να πεις γραπτά κάτι επίσημο πρέπει να αναφερθείς σε βιβλιογραφία. Ποια ήταν η βιβλιογραφία του Πλάτωνα; Γιατί να δεχτούμε στο απυρόβλητο ότι είπε; Οι αρχαίοι ήσαν οι μόνοι σκεπτόμενοι; Σήμερα δεν μπορούμε να πούμε τίποτα αν δεν επικαλεστούμε κάτι που είπε επ' αυτού ένας προηγούμενος; Γιαυτό ο Νίτσε ΄αποκαλούσε τα βιβλία..ταριχευμένα μυαλά. Γιαυτό τον αντιπάθησαν όλοι. Γιατί κτύπησε την ...φαντασιοπληξία τους και την βολεμένη ματαιοδοξία τους.
Από το βιβλίο "Γέννηση της τραγωδίας"
"Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του.
Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ' αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.
Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους, οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα»."
Ο Νίτσε είχε ένα δικό του πρίσμα που έβλεπε την αρχαία ελληνική γραμματεία και κατ' επέκταση τους Έλληνες.
Όποιος πρωτοασχοληθεί με τον Νίτσε,διαμορφώνει διαφορετική άποψη ανάλογα με το ποιο βιβλίο του διαβάσει,ή ακόμα ανάλογα με το ποιο απόσπασμα διαβάσει.
Αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε είναι ότι ο Νίτσε χρεώνει στους Έλληνες το φαινόμενο της αυτοάλωσης.(ίσως είναι λίγο αδόκιμος ο όρος αλλά ταιριάζει)
Δεν αναγνωρίζει σε κανέναν άλλο τη δυνατότητα να φθείρει το ελληνικό πνέυμα,αλλά επισημαίνει τον τρόπο που -κατά τη γνώμη του-αυτό αναλώθηκε,ή καλύτερα αυτοπαγιδεύτηκε,μέσα από μυαλά που γαλουχήθηκαν εντός του.
Αυτά προς το παρόν.
ΥΣ: Το παραπάνω απόσπασμα είναι παράδειγμα της μιας από τις οπτικές γωνίες του Νιτσεικού πρίσματος.Όπως είπα και παραπάνω,δεν δίνουν όλα την ίδια κατευθυντική γραμμή.
Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.
quote:
Αρκετοί επιστήμονες των νευροεπιστημών πιστεύουν πως η αναγκαιότητα για διαμόρφωση θρησκευτικού συναισθήματος δεν προέρχεται από το πνεύμα αλλά από μια βιολογική επιταγή που υπάρχει σε ένα ειδικό κέντρο του εγκεφάλου μας. Πάνω σε αυτό το ζήτημα αναπτύχθηκε μια νέα επιστήμη, η νευροθεολογία που δεν ακούγεται καθόλου. Η νευροθεολογία ορίζει πως ο άνθρωπος έχει μέσα στις εγκεφαλικές του προδιαγραφές την αναγκαιότητα να συνάψει μια απόλυτη και καθοριστική ερμηνεία για τα πάντα και αποδίδοντας σε αυτή απόλυτο χαρακτήρα με κάποιο όνομα, π.χ. θεός, φύση, μοίρα κτλ και εκεί πάνω να οικοδομήσει όλες τις άλλες γνωστικές λειτουργίες του εγκεφάλου του.
....ειναι αληθεια οτι αυτη η ταση απο τα μεσα του 20ου αιωνα να αποδιδονται κοινωνικα και ψυχολογικα φαινομενα σε βιοχημικες γενετικες παραμετρους ειχε αρχισει να αποκτα ανησυχητικες διαστασεις ως προς την μονομερεια τους και οι ερμηνειες που αυτες εχουν αρχισει να αγγιζουν τα ορια της γελιοτητας (γονιδιο και εγκεφαλικο κεντρο της θρησκευτικοτητας, της εγκληματικοτητας ,της σεξουαλικοτητας της επιτυχιας και παει λεγοντας)... και βεβαια κανεις δεν αρνιεται οτι η βιοχημεια κι οι γενετικες προδιαγραφες ειναι παραγοντες που συμβαλλουν στην γενεση ορισμενων συμπεριφορων ατομικων και συλλογικων ,,αλιμονο ομως αν ολη η αιτιολογικη και ερμηνευτικη μας σκεψη και προβληματισμος αρχισει να περιχαρακωνεται μεσα στα πλαισια των γενετικων η βιοχημικων παραγοντων ...
..την ταση αυτη στην φιλοσοφικη σκεψη του 20ου αιαωνα λεμε βιολογισμο κι ειναι απο τις νεωτερες εκφανσεις του θετικισμου που και αυτος με τη σειρα του ειναι εκφανση του κακως νουμενου εμπειρισμου ..διαβαστε για τα φιλσοσοφικα αυτα
ρευματα -τασεις ..
http://sciencearchives.wordpress.com/2010/06/30/%CF%8C-2/
quote:
Ποιος να το πίστευε ότι η θρησκεία δεν προέρχεται από το πνεύμα αλλά από το σώμα; Σκέψη απίστευτα παράτολμη ακόμη και για υλιστές. Οι θρησκείες συνεπώς δεν γεννήθηκαν από έξωθεν ή άνωθεν παρότρυνση αλλά από έσωθεν παρόρμηση. Από κει και πέρα, ο τρόπος που θα οικοδομήσει κανείς το θρησκευτικό του συναίσθημα είναι καθοριστικός για την πνευματική και κοινωνική του πορεία και εξέλιξη.Συνήθως το κίνητρο της οικοδόμησης αυτής είναι η οικονομική ισχύς, η κοινωνική επιρροή και τα ένστικτα (το σεξουαλικό, της αυτοσυντήρησης και του θανάτου). Όπου πονέσει περισσότερο κανείς εκεί θα χτίσει το θρησκευτικό του συναίσθημα για να πάρει απαλλακτικό. Κι όπου υποχωρήσει περισσότερο κανείς, εκεί θα χτίσει την κοινωνική του ιδεολογία για να πάρει ανακούφιση. Για παράδειγμα, ο οικονομικά ισχυρός θα έχει περισσότερες κοινωνικές απολαβές αλλά δυσκολότερη μεταθανάτια λύτρωση, ενώ ο οικονομικά ασθενής θα ζει με κοινωνικές στερήσεις αλλά ο καλός θεός του θα τιμωρήσει μετά θάνατον αυτούς τους κακούς ισχυρούς που αδυνατεί να τιμωρήσει ο ίδιος εν ζωή. Έτσι και οι δύο συνάπτουν στους εγκεφαλικούς τους νευροδιαβιβαστές ένα συμβόλαιο καθησυχασμού.
Μέσα στην ανθρώπινη ιστορία παρατηρήθηκε μια πλειάδα περιπτώσεων όπου μια αρχικά απλή και ανυπόστατη φήμη ή ψίθυρος μεταδίδεται ταχύτατα και διογκώνεται θεαματικά δημιουργώντας μια χιονοστιβάδα παράλογων, βίαιων και συχνά φονικών αντιδράσεων (π.χ. θρησκευτικοί πόλεμοι, γενοκτονίες, εθνοκαθάρσεις κτλ). Το άτομο όταν μπαίνει σε μια τέτοια ομάδα – όχλου, χάνει την προσωπική του συνείδηση και δέχεται τη συλλογική συνείδηση στην οποία οι ηθικοί φραγμοί είναι κατώτεροι από το μέσο όρο της ηθικής του πλήθους (Γκυστάβ Λε Μπον, Ψυχολογία του όχλου, 1895). Έτσι…τα πάντα επιτρέπονται και ειδικά εκείνοι που φοβούνται την κατά πρόσωπο αντιπαράθεση ένας προς έναν, εντάσσονται αμέσως στον όχλο ο οποίος είναι το καταφύγιο του δειλού και του αλάθητου. Στη συνέχεια η κοινή οργή του όχλου μετατρέπεται σε μια συλλογική σκεπτομορφή πάνω από τα κεφάλια όλων κι αυτό καταλήγει να γεννά άλλοτε μια θρησκεία, άλλοτε μια ιδεολογία και άλλοτε μια μόδα, έναν εθνικισμό, μια μουσική προτίμηση ή έναν αθλητικό φανατισμό κτλ.
...βεβαια αυτα που αναφερεις ειναι καποιες πολυ καλες ερμηνευτικες εκδοχες του φαινομενου της θρηκευτικης συνειδησης αρα της αναπτυξης των θρησκευτικων δοξασιων, δογματων και συστηματων λατρειας ...επισης ενδιαφερον εχει η ιδεα για την υπαρξη σκεπτομορφων που επιδρουν στις μαζες των ανθρωπων..
χμμ ...ομως ομως ...οι εκδοχες που αναφερεις αποτελουν την λεγομενη κοινωνιολογικη και ψυχολογικη ερμηνεια του φαινομενου της θρησκευτικοτητας ,,, υπαρχουν κι αλλες ερμηνειες πχ η βιοχημικη γενετικη που ανεφερες αρχικα ,η οποια συνδεεται με την ψυχολογικη αλλα η ψυχολογικη ερμηνεια ειναι κατι πολυ περισσοτερο απο μια απλη βιοχημικη ερμηνεια ...και βεβαια υπαρχει η ιστοριολογικη -γεωεθνολογικη και να μην ξεχασουμε την ιστοριο-μεταφυσικη ερμηνεια η οποια αναπτυσσεται με βαση την υποθεση της συνδεσης και επαφης της πιθανης των ανθρωπων με εξελικτικα ανωτερες υπαρξεις εξελικτικα του γαλαξια ,,απεναντι στις οποιες ο ανθρωπος σταθηκε με δεος εξαιτιας των εκπληκτικων ικανοτητων των υπαρξεων αυτων και επομενως ηταν φυσικο να τις θεοποιησει...και ΒΕΒΑΙΑ υπαρχει και θεοσοφικη ανθρωποσοφικη κοσμοσοφικη ερμηνεια που ειναι η πιο πληρης και εξεταζει το φαινομενο της θρησκειας μεσα στα πλαισια της εξελιξης-ανελιξης της ανθρωπινης ψυχης και της ζωης εν γενει...
ΑΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΞΗΣ ΕΡΜΗΝΕΥΕΙΚΕΣ ΕΚΔΟΧΕΣ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
-την βιοχημικη-βιολογικη -γονιδιακη ( κατα την γνωμη μου ειναι η ευτελεστερη κιελαφροτερη απο ολες τις αλλες ερμηνειες )
-την κοινωνιολογικη
-την ψυχολογικη
-την ιστοριολογικη- γεωεθνολογικη
-την ιστοριομεταφυσικη
-την θεοσοφικη, ανθρωποσοφικη ,κοσμοσοφικη ( πιστευω αποτελει την πιο πληρη ερμηνεια μεσα στα πλαισια της οποιας μπορουν να εξΕταστουν ως διακριτες συνιστωσες ολες οι αλλες ερμηνειες)
ΟΙ ΙΔΕΕς ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗς ΖΩΗς...ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ...ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑ ΑΠΟΔΕΚΤΕς ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΕΙς ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ...............
Edited by - ΜΥΘΗΡΑ on 30/06/2013 20:03:22
Edited by - ΜΥΘΗΡΑ on 30/06/2013 21:01:50
Edited by - ZALMOXIS on 30/06/2013 20:34:50
Edited by - ZALMOXIS on 30/06/2013 23:23:15
quote:Το αινιγματικό εδώ - για τους επιστήμονες που λες - είναι ότι δεν έχει βρεθεί εξελικτικό πλεονέκτημα για αυτή τη 'βιολογική επιταγή' κι αυτό μπερδεύει την κατα τα άλλα λογική υπόθεση.
Αρκετοί επιστήμονες των νευροεπιστημών πιστεύουν πως η αναγκαιότητα για διαμόρφωση θρησκευτικού συναισθήματος δεν προέρχεται από το πνεύμα αλλά από μια βιολογική επιταγή που υπάρχει σε ένα ειδικό κέντρο του εγκεφάλου μας. ...
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools
KING CRIMSON-EPITAPH 1969
Edited by - ZALMOXIS on 01/07/2013 10:40:21
quote:καλά σ'αυτό δεν 'διαβάζω' πολλά. Ούτε θα έλεγα ότι δεν βγήκε σε καλό έτσι πρόχειρα. - και η δημοκρατία σε 'λουτρά αίματος' οδήγησε κτλ. αυτό δεν πάει να πει ότι δεν βγάζει και σε καλό.
Σε αυτό δεν έχεις άδικο. Το θρησκευτικό συναίσθημα δεν μας βγήκε σε καλό ούτε πρόσφερε κάτι θετικό στην ανθρωπότητα πέρα από ένα λουτρό αίματος ένα φερετζέ και ένα λιθοβολισμό...
Αλλά το ότι δεν έχει εξελικτική χρησιμότητα - δεν ευνοεί την επιβίωση - δείχνει προς κάτι πιο θεμελιώδες και γεννά ερωτήματα, γιατί; πως; κτλ.
Όχι της αφηρημένης. Της δεδομένης.
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools
KING CRIMSON-EPITAPH 1969
quote:Μπορούμε και γράφουμε σ'αυτό το φόρουμ, αλλού με 'λιγότερη' κάποιοι καταλήγουν στο 'ψυγείο' (άλλοι μεταφορικά κι άλλοι κυριολεκτικά). Το ότι δεν είναι κάτι τέλειο (ως προς το ιδεατό) ή ότι χύθηκε και τζάμπα αίμα γι'αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ως ιδέα και ως εγχείρημα άχρηστο.
πες μου ένα καλό της δημοκρατίας.
Όχι της αφηρημένης. Της δεδομένης.The fate of all mankind I see
Is in the hands of foolsKING CRIMSON-EPITAPH 1969
ΥΓ. Ειδικά αν οι εναλλακτικές είναι χειρότερες - ή όχι καλύτερες για να αξίζει τον κόπο η φασαρία
Edited by - panpam on 01/07/2013 12:36:33