- < Δ Η Μ Ι Ο Υ Ρ Γ Ι Α > Συλλογή κοσμογονικών μύθων, υποθέσεων, δογμάτων (ΣΠΟΝΔΥΛΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Για τους αρχαίους Ιρανούς, ο ουρανός ήταν το πρώτο τμήμα του κόσμου που δημιουργήθηκε. Περιγράφηκε αρχικά σαν ένα στρογγυλό άδειο κέλυφος από ορεία κρύσταλλο, που περνούσε πάνω και κάτω από τη γη. Μετά δεύτερο δημιουργήθηκε το νερό, τρίτη η γη, ακολούθως τα φυτά και τα ζώα, έκτο δημιούργημα ήταν ο άνθρωπος και έβδομο – πιθανότατα – η φωτιά. Τα βουνά θεωρείτο ότι ξεφύτρωσαν από την επιφάνεια της γης, που αρχικά ήταν ένας επίπεδος δίσκος που περιέβαλλε τόσο τον δυτικό όσο και τον ανατολικό κόσμο.

Οι Ιράνιοι πίστευαν ότι ο κόσμος ήταν χωρισμένος σε επτά περιοχές (κεσβάρ), που δημιουργήθηκαν όταν έπεσε για πρώτη φορά βροχή πάνω στη γη. Η κεντρική περιοχή (Ξανιράθα) όπου κατοικούσαν οι άνθρωποι, ήταν τόσο μεγάλη όσο όλες οι υπόλοιπες μαζί. Σύμφωνα με το Μπουνταχίσν:

Υπάρχουν τριάντα και τρία είδη γης. Την ημέρα που ο Τιστάρ (θεός της βροχής) δημιούργησε τη βροχή, όταν απ’ αυτή δημιουργήθηκαν οι θάλασσες, όλο το μέρος, απ’ το οποίο το μισό το ρούφηξε το νερό, χωρίστηκε σε επτά τμήματα. Το τμήμα αυτό, μεγάλο όσο το μισό του συνόλου, βρίσκεται στη μέση και τα έξι άλλα τμήματα βρίσκονται γύρω του. Αυτά τα έξι τμήματα είναι όλα μαζί όσο το Ξανιράθα. Το όνομα κεσβάρ χρησιμοποιήθηκε επίσης και γι’ αυτά και βρισκόταν το ένα δίπλα στο άλλο… Και από αυτές τις επτά περιοχές, καθετί καλό δημιουργήθηκε στο Ξανιράθα… Γιατί οι Καγιανίδες βασιλείς και οι ήρωες δημιουργήθηκαν στο Ξανιράθα και η καλή θρησκεία των μασδαϊστών δημιουργήθηκε στο Ξανιράθα και έπειτα μεταδόθηκε και στις υπόλοιπες περιοχές (Μπουνταχίσν ΧΙ, 1-6)

Στο Ξανιράθα θεωρείτο ότι ξεφύτρωσε η κορυφή του Χάρα (Ελμπούρζ) και τα άστρα, η σελήνη και ο ήλιος λέγεται ότι κινούνταν γύρω από αυτή την κορυφή. Συναντούμε στο Μπουνατχίσν σχετικά με το Χάρα τα παρακάτω:

Τα βουνά ξεφύτρωσαν μέσα σε δεκαοχτώ χρόνια και το Χάρα αναπτυσσόταν συνεχώς για οκτακόσια χρόνια, διακόσια χρόνια μέχρι να φτάσει τα άστρα, διακόσια χρόνια μέχρι τη σελήνη, διακόσια χρόνια μέχρι τον ήλιο, και διακόσια χρόνια μέχρι το ατελείωτο φως.

Το όρος Χάρα ήταν η πηγή του φωτός και του νερού και η θάλασσα Βουρουκάσα – όπως περιγράφεται στην Αβέστα – ήταν το σημείο συγκέντρωσης του νερού. Καταλάμβανε το ένα τρίτο της γης και κατέληγε σ’ αυτή ένα μεγάλο ποτάμι. Δυο μεγάλα ποτάμια ξεχύνονται από τη θάλασσα προς την Ανατολή και τη Δύση, σχηματίζοντας μ’ αυτόν τον τρόπο τα όρια του κατοικημένου κόσμου. Τα ποτάμια καθαρίζονταν καθώς έκαναν το γύρο της γης και όταν επέστρεφαν στη θάλασσα Βουρουκάσα, το καθαρό τους νερό ανέβαινε στην κορυφή Χάρα.

Στη μέση της Βουρουκάσα φύτρωνε η μητέρα όλων των δέντρων, η πηγή όλων των φυτών, το «Δένδρο Σαένα», δέντρο όλων των θεραπειών, ή όλων των σπόρων (Αβέστα, Γιαστ: 12,17). Σ’ αυτό το δέντρο υπήρχε η φωλιά του θρυλικού πτηνού Σαένα. Το δέντρο επίσης παρήγαγε τους σπόρους για όλα τα φυτά. Εκεί κοντά φύτρωνε και το «τρομερό Γκαοκερένα», που είχε θεραπευτικές ιδιότητες όταν κάποιος το έτρωγε και χάριζε την αθανασία στα αναστημένα σώματα των νεκρών.

Το πρώτο ζώο του κόσμου ήταν ο Μοναδικά Πλασμένος Ταύρος, λευκός και λαμπερός σαν το φεγγάρι, που σκοτώθηκε από το Κακό Πνεύμα (Άνγκρα Μαϊνίγιου) και το σπέρμα του μεταφέρθηκε στο φεγγάρι, όπου αφού εξαγνίστηκε εντελώς, παρήγαγε πολλά είδη ζώων και φυτών.

Ο Μοναδικά Πλασμένος Ταύρος κατοικούσε στην όχθη του ποταμού Βεχ Ροντ. Στην απέναντι όχθη ζούσε ο Γκαγιομαρτάν, ο πρώτος άνθρωπος, που ήταν φαρδύς όσο και ψηλός και «λαμπερός σαν τον ήλιο». Ο Γκαγιομαρτάν σκοτώθηκε επίσης από το Κακό Πνεύμα, αλλά ο ήλιος εξάγνισε το σπέρμα του και ύστερα από σαράντα χρόνια ξεφύτρωσε από αυτό ένα ρήο. Αυτό σταδιακά αναπτύχθηκε δημιουργώντας τον Μασύα και την Μασυάνι, τους πρώτους θνητούς ανθρώπους. Αυτοί, εξαπατημένοι από το Κακό Πνεύμα, στράφηκαν προς εκείνο ως δημιουργό τους και διέπραξαν έτσι το πρώτο αμάρτημα των ανθρώπων. Έτσι, αντί για ηρεμία και αρμονία, ο κόσμος γέμισε από διαφθορά και κακό. Μετά από πενήντα χρόνια κατάφεραν να δημιουργήσουν απογόνους, αλλά τα πρώτα δίδυμα τα έφαγαν οι γονείς τους. Μετά από μακρά περίοδο ατεκνίας, γεννήθηκαν κι άλλα δίδυμα και από αυτά προήλθε το ανθρώπινο είδος και ειδικότερα οι Ιρανοί. Αναφέρεται στο Μπουνταχίσν:

Ο Γκαγιομάρτ στη γέννηση των ανθρώπων, ξεψυχώντας εκσπερμάτωσε. Το σπέρμα αυτό εξαγνίστηκε εντελώς από την κίνηση του φωτός του ηλίου… και σε σαράντα χρόνια, με τη μορφή ενός μονόβλαστου φυτού, του ρήου, και τα δεκαπέντε χρόνια των δεκαπέντε φύλλων του, ξεφύτρωσαν από τη γη ο Μάρτγια και η Μαρτγιάναγκ (Μασύα και Μασυάνι) με τέτοιο τρόπο, ώστε οι βραχίονές τους να βρίσκονται πίσω πάνω στους ώμους τους και ενωμένοι ο ένας με τον άλλο ήταν συνδεδεμένοι και όμοιοι μεταξύ τους… Και οι δυο τους άλλαξαν από τη μορφή φυτού που είχαν στη μορφή ανθρώπου και εμφανίστηκε με υπερφυσικό τρόπο μέσα τους η αναπνοή, που είναι η ψυχή… ο Αχούρα Μάσδα (ή Ωρομάσδης, ο σοφός Κύριος, ο υπέρτατος Θεός, το απόλυτο Καλό, ο Δημιουργός) μίλησε…:

«Είσαι ο άνθρωπος, είσαι ο πρόγονος του κόσμου και δημιουργήθηκες από εμένα με πλήρη ευλάβεια. Να ακολουθείς πιστά το νόμο… να λες καλούς λόγους, να κάνεις καλές πράξεις και να μη λατρεύεις δαίμονες…»
Και έπειτα εισέβαλε ο ανταγωνισμός στο μυαλό τους και τα πνεύματά τους διεφθάρησαν εντελώς και διακήρυξαν ότι το Κακό Πνεύμα δημιούργησε το νερό και τη γη, τα φυτά και τα ζώα.
(Μπουνταχίσν ΧV, 1-9)

ΕΝ ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν. ἡ δὲ γῆ ἦν ἀόρατος καὶ ἀκατασκεύαστος, καὶ σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου, καὶ πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος. καὶ εἶπεν ὁ Θεός, γενηθήτω φῶς καὶ ἐγένετο φῶς. καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς, ὅτι καλόν καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ φωτὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους. καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς ἡμέραν καὶ τὸ σκότος ἐκάλεσε νύκτα. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα μία.

Καὶ εἶπεν ὁ Θεός, γενηθήτω στερέωμα ἐν μέσῳ τοῦ ὕδατος καὶ ἔστω διαχωρίζον ἀνὰ μέσον ὕδατος καὶ ὕδατος. καὶ ἐγένετο οὕτως. καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸ στερέωμα, καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ ὕδατος, ὃ ἦν ὑποκάτω τοῦ στερεώματος, καὶ ἀναμέσον τοῦ ὕδατος τοῦ ἐπάνω τοῦ στερεώματος. καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ στερέωμα οὐρανόν. καὶ εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλόν, καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα δευτέρα.

Καὶ εἶπεν ὁ Θεός, συναχθήτω τὸ ὕδωρ τὸ ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ εἰς συναγωγὴν μίαν, καὶ ὀφθήτω ἡ ξηρά. καὶ ἐγένετο οὕτως. καὶ συνήχθη τὸ ὕδωρ τὸ ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὰς συναγωγὰς αὐτῶν, καὶ ὤφθη ἡ ξηρά. καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὴν ξηρὰν γῆν καὶ τὰ συστήματα τῶν ὑδάτων ἐκάλεσε θαλάσσας. καὶ εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλόν. καὶ εἶπεν ὁ Θεός, βλαστησάτω ἡ γῆ βοτάνην χόρτου σπεῖρον σπέρμα κατὰ γένος καὶ καθ᾿ ὁμοιότητα, καὶ ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπόν, οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ κατὰ γένος ἐπὶ τῆς γῆς. καὶ ἐγένετο οὕτως. καὶ ἐξήνεγκεν ἡ γῆ βοτάνην χόρτου σπεῖρον σπέρμα κατὰ γένος καὶ καθ᾿ ὁμοιότητα, καὶ ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπόν, οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ κατὰ γένος ἐπὶ τῆς γῆς. καὶ εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλόν. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα τρίτη.

Καὶ εἶπεν ὁ Θεός, γενηθήτωσαν φωστῆρες ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ εἰς φαῦσιν ἐπὶ τῆς γῆς, τοῦ διαχωρίζειν ἀνὰ μέσον τῆς ἡμέρας καὶ ἀνὰ μέσον τῆς νυκτός καὶ ἔστωσαν εἰς σημεῖα καὶ εἰς καιροὺς καὶ εἰς ἡμέρας καὶ εἰς ἐνιαυτούς καὶ ἔστωσαν εἰς φαῦσιν ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ, ὥστε φαίνειν ἐπὶ τῆς γῆς. καὶ ἐγένετο οὕτως. καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τοὺς δύο φωστῆρας τοὺς μεγάλους, τὸν φωστῆρα τὸν μέγαν εἰς ἀρχὰς τῆς ἡμέρας καὶ τὸν φωστῆρα τὸν ἐλάσσω εἰς ἀρχὰς τῆς νυκτός, καὶ τοὺς ἀστέρας. καὶ ἔθετο αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ, ὥστε φαίνειν ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἄρχειν τῆς ἡμέρας καὶ τῆς νυκτὸς καὶ διαχωρίζειν ἀνὰ μέσον τοῦ φωτὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους. καὶ εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλόν. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα τετάρτη.

Καὶ εἶπεν ὁ Θεός, ἐξαγαγέτω τὰ ὕδατα ἑρπετὰ ψυχῶν ζωσῶν καὶ πετεινὰ πετόμενα ἐπὶ τῆς γῆς κατὰ τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ. καὶ ἐγένετο οὕτως. καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὰ κήτη τὰ μεγάλα καὶ πᾶσαν ψυχὴν ζῴων ἑρπετῶν, ἃ ἐξήγαγε τὰ ὕδατα κατὰ γένη αὐτῶν, καὶ πᾶν πετεινὸν πτερωτὸν κατὰ γένος. καὶ εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλά. καὶ εὐλόγησεν αὐτὰ ὁ Θεός, λέγων, αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὰ ὕδατα ἐν ταῖς θαλάσσαις, καὶ τὰ πετεινὰ πληθυνέσθωσαν ἐπὶ τῆς γῆς. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα πέμπτη.

Καὶ εἶπεν ὁ Θεός, ἐξαγαγέτω ἡ γῆ ψυχὴν ζῶσαν κατὰ γένος, τετράποδα καὶ ἑρπετὰ καὶ θηρία τῆς γῆς κατὰ γένος. καὶ ἐγένετο οὕτως. καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὰ θηρία τῆς γῆς κατὰ γένος, καὶ τὰ κτήνη κατὰ γένος αὐτῶν καὶ πάντα τὰ ἑρπετὰ τῆς γῆς κατὰ γένος αὐτῶν. καὶ εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλά. καὶ εἶπεν ὁ Θεός, ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν, καὶ ἀρχέτωσαν τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν κτηνῶν καὶ πάσης τῆς γῆς καὶ πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπὶ γῆς γῆς. καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων, αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς καὶ ἄρχετε τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ πάντων τῶν κτηνῶν καὶ πάσης τῆς γῆς καὶ πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπὶ τῆς γῆς. καὶ εἶπεν ὁ Θεός, ἰδοὺ δέδωκα ὑμῖν πάντα χόρτον σπόριμον σπεῖρον σπέρμα, ὅ ἐστιν ἐπάνω πάσης τῆς γῆς, καὶ πᾶν ξύλον, ὃ ἔχει ἐν ἑαυτῷ καρπὸν σπέρματος σπορίμου, ὑμῖν ἔσται εἰς βρῶσιν καὶ πᾶσι τοῖς θηρίοις τῆς γῆς καὶ πᾶσι τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ παντὶ ἑρπετῷ ἕρποντι ἐπὶ τῆς γῆς, ὃ ἔχει ἐν ἑαυτῷ ψυχὴν ζωῆς, καὶ πάντα χόρτον χλωρὸν εἰς βρῶσιν. καὶ ἐγένετο οὕτως. καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε, καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα ἕκτη.

---ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ---

Κεφάλαιον Β'

ΚΑΙ συνετελέσθησαν ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ καὶ πᾶς ὁ κόσμος αὐτῶν. καὶ συνετέλεσεν ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἕκτῃ τὰ ἔργα αὐτοῦ, ἃ ἐποίησε, καὶ κατέπαυσε τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ, ὧν ἐποίησε. καὶ εὐλόγησεν ὁ Θεὸς τὴν ἡμέραν τὴν ἑβδόμην καὶ ἡγίασεν αὐτήν, ὅτι ἐν αὐτῇ κατέπαυσεν ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ, ὧν ἤρξατο ὁ Θεὸς ποιῆσαι.

Αὕτη ἡ βίβλος γενέσεως οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὅτε ἐγένετο, ᾗ ἡμέρᾳ ἐποίησε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ πᾶν χλωρὸν ἀγροῦ πρὸ τοῦ γενέσθαι ἐπὶ τῆς γῆς καὶ πάντα χόρτον ἀγροῦ πρὸ τοῦ ἀνατεῖλαι, οὐ γὰρ ἔβρεξεν ὁ Θεὸς ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ἄνθρωπος οὐκ ἦν ἐργάζεσθαι αὐτήν, πηγὴ δὲ ἀνέβαινεν ἐκ τῆς γῆς καὶ ἐπότιζε πᾶν τὸ πρόσωπον τῆς γῆς. καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν.

Καὶ ἐφύτευσεν ὁ Θεὸς παράδεισον ἐν Ἐδὲμ κατὰ ἀνατολὰς καὶ ἔθετο ἐκεῖ τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε. καὶ ἐξανέτειλεν ὁ Θεὸς ἔτι ἐκ τῆς γῆς πᾶν ξύλον ὡραῖον εἰς ὅρασιν καὶ καλὸν εἰς βρῶσιν καὶ τὸ ξύλον τῆς ζωῆς ἐν μέσῳ τοῦ παραδείσου καὶ τὸ ξύλον τοῦ εἰδέναι γνωστὸν καλοῦ καὶ πονηροῦ. ποταμὸς δὲ ἐκπορεύεται ἐξ Ἐδὲμ ποτίζειν τὸν παράδεισον, ἐκεῖθεν ἀφορίζεται εἰς τέσσαρας ἀρχάς. ὄνομα τῷ ἑνὶ Φισῶν, οὗτος ὁ κυκλῶν πᾶσαν τὴν γῆν Εὐιλάτ, ἐκεῖ οὗ ἐστι τὸ χρυσίον, τὸ δὲ χρυσίον τῆς γῆς ἐκείνης καλόν, καὶ ἐκεῖ ἐστιν ὁ ἄνθραξ καὶ ὁ λίθος ὁ πράσινος. 13 καὶ ὄνομα τῷ ποταμῷ τῷ δευτέρῳ Γεῶν, οὗτος ὁ κυκλῶν πᾶσαν τὴν γῆν Αἰθιοπίας. καὶ ὁ ποταμὸς ὁ τρίτος Τίγρις, οὗτος ὁ προπορευόμενος κατέναντι Ἀσσυρίων. ὁ δὲ ποταμὸς ὁ τέταρτος Εὐφράτης.

Καὶ ἔλαβε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε, καὶ ἔθετο αὐτὸν ἐν τῷ παραδείσῳ τῆς τρυφῆς, ἐργάζεσθαι αὐτὸν καὶ φυλάσσειν. καὶ ἐνετείλατο Κύριος ὁ Θεὸς τῷ Ἀδὰμ λέγων, ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βαι αὐτὸνγῇ, ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν, οὐ φάγεσθε ἀπ᾿ αὐτοῦ, ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε.

Καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεός, οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον, ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθὸν κατ᾿ αὐτόν. καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς ἔτι ἐκ τῆς γῆς πάντα τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ καὶ πάντα τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἤγαγεν αὐτὰ πρὸς τὸν Ἀδάμ, ἰδεῖν τί καλέσει αὐτά. καὶ πᾶν ὃ ἐὰν ἐκάλεσεν αὐτὸ Ἀδὰμ ψυχὴν ζῶσαν, τοῦτο ὄνομα αὐτῷ. καὶ ἐκάλεσεν Ἀδὰμ ὀνόματα πᾶσι τοῖς κτήνεσι καὶ πᾶσι τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ πᾶσι τοῖς θηρίοις τοῦ ἀγροῦ, τῷ δὲ Ἀδὰμ οὐχ εὑρέθη βοηθὸς ὅμοιος αὐτῷ. καὶ ἐπέβαλεν ὁ Θεὸς ἔκστασιν ἐπὶ τὸν Ἀδάμ, καὶ ὕπνωσε, καὶ ἔλαβε μίαν τῶν πλευρῶν αὐτοῦ καὶ ἀνεπλήρωσε σάρκα ἀντ᾿ αὐτῆς. καὶ ᾠκοδόμησεν ὁ Θεὸς τὴν πλευράν, ἣν ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ Ἀδάμ, εἰς γυναῖκα καὶ ἤγαγεν αὐτὴν πρὸς τὸν Ἀδάμ. καὶ εἶπεν Ἀδάμ, τοῦτο νῦν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου, αὕτη κληθήσεται γυνή, ὅτι ἐκ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἐλήφθη αὕτη, ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν. καὶ ἦσαν οἱ δύο γυμνοί, ὅ τε Ἀδὰμ καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ, καὶ οὐκ ᾐσχύνοντο.