- Ελληνιδες ελευθεροτεκτονισες - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Καλησπέρα!
Απαξιωτική η στάση σου για το σώμα Λέανδρε!
Θεωρείς ότι θα υπηρχε η ψυχή αν δεν υπήρχε το σώμα;
Μάς λένε ότι η ψυχή είναι η ενδιάμεση αρχή -ο Υιός- που γεννάται από την επαφή του Πνεύματος με την Ύλη.
Είναι ο φορέας του Πνεύματος, όπως το σώμα είναι ο φορέας της Ψυχής.
Η ψυχή μεσολαβεί και εκπληρώνει ένα σπουδαίο ρόλο στην εξέλιξη του Θείου Σχεδίου.
Η ψυχή εμψυχώνει με ένα μέρος της ουσίας της τον γήινο άνθρωπο και ο άνθρωπος εκδηλώνεται ως Ψυχή στο βαθμό που εκδηλώνει ποιότητες φωτός και συνείδησης,
μέχρι αυτή η κατάσταση να αντικατασταθεί από μία άλλη υψηλότερη, που σχετίζεται με την Πνευματική μας Υπόσταση, την Μονάδα.
Από την άλλη πλευρά, ο άνθρωπος λυγίζει μπροστά στο μοναδικό αληθινό θρησκευτικό συναίσθημα, που είναι το δέος και η συγκίνηση μπρος στο μυστηριώδες και ανεξερεύνητο βάθος της φύσης (σαν παγκόσμιας αρμονίας), της ζωής (σαν θαύματος αναπαραγωγής) και τέλος του ίδιου του θανάτου, που δρα καταλυτικά στον βαθύτερο συγκινησιακό μας χώρο.
Εύθραυστες, εξόχως εύθραυστες ισορροπίες!
Ο πόθος αθανασίας του ανθρώπου και η μη παραδοχή του μηδενισμού του με τον θάνατο, είναι ταυτόχρονα μια μεγάλη αφετηρία ατεκμηρίωτων προσδοκιών. Η επιθυμία του να ενωθεί με μια αθάνατη ύπαρξη, του γέννησε διαχρονικά και την πίστη στην αθάνατη ψυχή καθώς και στον αθάνατο Θεό που την έπλασε από την αθάνατη ουσία του. Η πίστη στην ύπαρξη ή καλύτερα τη «διάσωση» της ψυχής, είναι με λίγα λόγια ένα υπαρξιακό αίτημα που πηγάζει από τον θάνατο.
Κάπου εκεί ξεκινάει και το ταξίδι της ελπίδας.
Προσωπικά λοιπόν, ο όρος «Ψυχή» είναι η υποστασιοποίηση μιας εγκεφαλικής λειτουργίας και μίας σωματικής δραστηριότητας ενός ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΖΩΝΤΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ. Είναι, με άλλα λόγια, το σύνολο των ψυχοπνευματικών διαδικασιών.
Οι λέξεις από μόνες τους μας μιλούνε όμως επίσης ξεκάθαρα.
Το «πνεύμα» προέρχεται από το «πνέω», «φυσώ», «κινούμαι ορμητικά» (ψύχω). Σημαίνει επομένως την ψυχή, την πνοή, την αναπνοή, τη ζωή, την ύπαρξη (…παρέδωσε το πνεύμα, πέθανε).
Η Ψυχή προέρχεται από το «ψύχω», «πνέω», «φυσώ» (η πνοή του αέρα που εξέρχεται ορμητικά από τον ετοιμοθάνατο).
Σημαίνει επομένως την «πνοή», την «αναπνοή», την «ζωή», την ίδια την ύπαρξη, την «πνευματική δραστηριότητα».
Ευρύτερα σκεπτόμενοι, ορίζουμε ως πνεύμα τη ψυχική λειτουργία δια της οποίας ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα. Το «πνεύμα», έπειτα από τη λογική κατανόηση της πραγματικότητας, συσχετίζοντας κριτικά τις καταστάσεις και τον εαυτό του προς το σύνολο, γεννά τη διάνοια, τον Λόγο.
Αυτά είναι και τα όσα πρέσβευαν οι Ίωνες προσωκρατικοί φιλόσοφοι. Η ίδια ουσία που διατρέχει το σύμπαν ως διάχυτη κοσμική δύναμη-ενέργεια («υλο-ζωική αρχή= αρχή της ύλης και της ζωής).
Είναι η «ψυχή» που συνέχει, κινεί, ζωοποιεί και κυβερνά το σώμα. Η ίδια η «ψυχή» που υπάρχει στον άνθρωπο υπάρχει και σε όλο το σύμπαν. Η ανθρώπινη «ψυχή» ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΣΜΙΚΗΣ ΨΥΧΗΣ.
Ο Αναξιμένης μας λέει «Η ψυχή η ημετέρα, αήρ ούσα, συγκρατεί και κινεί ημάς. Και όλος ο κόσμος πνεύμα και αέρα περιέχει». Για αυτό και οι οντολογικές θεωρίες των προσωκρατικών θεωρήθηκαν ως «παμψυχισμός» ή «υλοζωικός μονισμός» ή «πανθεϊσμός».
«Πνεύμα» λοιπόν σημαίνει αρχικά την «πνοή του ανέμου» και την αναπνοή (πνοή ζωής). Αργότερα βλέπουμε να ταυτίζεται με την «ψυχή» (ψύχω-φυσώ) που θεωρήθηκε κάτι το αόρατο και άυλο.
Χωρίς την πνοή όμως (φύσημα) που προέρχεται πάλι από κάποιους υλικούς όρους (κίνηση υλικών σωματιδίων), δεν υπάρχει «πνεύμα» ή αναπνοή-ψυχή.
Η συμμετοχή όμως του ανθρώπου στη Θεία ουσία, τον κάνει ουσιαστικά «αθάνατο»…
Τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά. Η επιλογή δική σας! 
Ο Ιησούς είπε << σε τι θα οφελούσε αν κερδίζατε τους θησαυρούς όλου του κόσμου και χάνατε την ψυχή σας? >>.
Πιστεύω στην αθανασία της ψυχής, κάτι που δεν αποδεικνύεται και στον θάνατο του σώματος που είναι αναμφισβήτητο γεγονός. Και επιμένω: σώμα χωρίς ψυχή δεν γίνεται εκτός και αν είναι νεκρό ή ζόμπι.
[quote] [Ευρύτερα σκεπτόμενοι, ορίζουμε ως πνεύμα τη ψυχική λειτουργία δια της οποίας ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα. Το «πνεύμα», έπειτα από τη λογική κατανόηση της πραγματικότητας, συσχετίζοντας κριτικά τις καταστάσεις και τον εαυτό του προς το σύνολο, γεννά τη διάνοια, τον Λόγο.
/quote]
Την πραγματικότητα την αντιλαμβανόμαστε όταν επεξεργάζεται ο νους τα δεδομένα που του προσφέρουν οι πέντε αισθήσεις και πολλές φορές αντιλαμβανόμαστε με λανθασμένο ή ελειπή τρόπο την πραγματικότητα.
Αν μπορούσε η ίδια η ψυχή να συνειδητοποιηθεί θα γνώριζε την ΑΛΗΘΕΙΑ και όλα τα μυστήρια της ΖΩΗΣ και του ΘΑΝΑΤΟΥ.
«Πιστεύω στην αθανασία της ψυχής, κάτι που δεν αποδεικνύεται και στον θάνατο του σώματος που είναι αναμφισβήτητο γεγονός. Και επιμένω: σώμα χωρίς ψυχή δεν γίνεται εκτός και αν είναι νεκρό ή ζόμπι.»
Η «ψυχή» υφίσταται όσο υφίσταται και το σώμα. Το ότι εάν παύσει να λειτουργεί το σώμα, π.χ. μετά από ένα σοβαρό ατύχημα, παύει ουσιαστικά να υφίσταται και η καταγραφή οποιασδήποτε άλλης «υπερβατικής» λειτουργίας, είναι προφανές εάν κάποιος επισκεφτεί ένα νοσοκομείο.
Τίποτα δεν είναι πιο «υπερ-φυσικό» από την ίδια τη φύση, και αυτό ας μην το ξεχνάμε όταν ανακαλούμε στη σκέψη μας τα όσα μας έχουνε διδάξει. Απλά ένα ΑΛΜΑ χρειάζεται.
Στο Συμ-παν υπάρχει μια ενότητα (όπως και η λέξη μαρτυρά), επειδή σε αυτό ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΡΗ, υλικά και νοητικά παράγωγα, αποτελούν ένα ΕΝΙΑΙΟ ΣΥΝΟΛΟ, μια σύναψη των επιμέρους.
Η ύλη είναι ικανή να αισθάνεται. Ο Ernst Kaeckel έγραφε: «Βρίσκουμε στα μεμονωμένα ζωντανά κύτταρα τις ίδιες εκδηλώσεις της ψυχικής ζωής, όπως αίσθηση, αντίληψη, βούληση, κίνηση, ομοίως και στα πολυκύτταρα ανώτερα ζώα».
Ο διεθνούς κύρους ιστολόγος Myller διατύπωσε εδώ και πολλά χρόνια την ύπαρξη κυτταρικής συνείδησης και σε κύτταρα ζώων. «Η μνήμη είναι ιδιότητα της οργανικής ύλης και όχι φαινόμενο της ανώτερης βιολογικής εξέλιξης, αφού ο ψυχισμός ΔΕΝ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΛΛΑ ΣΥΝΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ».
Το «πνεύμα» (πνοή-ζωή) εμφανίζεται και εξελίσσεται με την ύλη. ΟΣΟ ΠΙΟ ΑΝΕΠΤΥΓΜΕΝΗ Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΜΟΡΦΗ ΖΩΗΣ (εκ των διαφόρων) ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΑΝΕΠΤΥΓΜΕΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΓΩΓΑ ΤΟΥ. Το πνεύμα είναι ο υπηρέτης της ύλης. Φτάνοντας στο επίπεδο του ανθρώπου που εξετάζουμε, γίνεται «Κύριος» της (Εγκέφαλος και πνεύμα).
Τα σωματίδια λοιπόν έχουνε μια νόηση απλούστερη, τα άτομα μια νόηση συνθετότερη, τα μόρια μια νόηση πολύπλοκη, τα κύτταρα μια νόηση τελειότερη. Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΜΙΑ ΝΟΗΣΗ ΤΕΛΕΙΑ.
Η ανθρώπινη σκέψη-νόηση δεν είναι παρά μια εξελικτική κατάσταση της ύλης, που διαδέχεται μια προηγούμενη σειρά ενός επιπέδου οργάνωσης της ύλης: τα εγκεφαλικά κύτταρα.
Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (συν-ειδ-έναι) ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΪΟΝ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ.
Ονομάζουμε «ένστικτο» την νόηση των κατώτερων έμβιων όντων και «συνείδηση» των ανωτέρων.
Το «ένστικτο» είναι η σοφία των ζωντανών οργανισμών. Ο Αριστοτέλης ονόμασε αυτή τη νοητική σκοπιμότητα των υπάρξεων «ΕΝΤΕΛΕΧΕΙΑ», που σημαίνει ότι το κάθε όν έχει μέσα του (εν-τός) τον σκοπό (τέλος) της εξελικτικής του τελείωσης (εν-τέλος-έχειν=εντελέχεια).
Επομένως, η νόηση αναδύθηκε στο εσωτερικό της φύσης με μια ποιοτική ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ. Προϋποθέτει έναν ΥΛΙΚΟ ΦΟΡΕΑ: τα αισθητήρια, τον εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα, αλλά και την πρακτική κοινωνική ζωή.
Η νόηση, και τα παράγωγα της, ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΛΗ ΩΣ ΕΝΔΟΓΕΝΗΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ. Είναι το αποτέλεσμα δομών, σχέσεων και τρόπου λειτουργίας της ύλης, υποκείμενη σε βιολογικούς και κοινωνικούς καθορισμούς. Όπως σχετικά μας αναλύει και ο Ε. Μπιτσάκης.
Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ, δίχως πνευματικές τσουλήθρες τρίτων, ερμηνείας είναι αυτός της λογικής και όχι του παρα-λόγου. Πάντα προσωπική άποψη……
schabe:
quote:
Είναι η «ψυχή» που συνέχει, κινεί, ζωοποιεί και κυβερνά το σώμα.
Και παρακάτω:
quote:
Το πνεύμα είναι ο υπηρέτης της ύλης.
Σπάστα και ξαναρίχτα please.
Κοινώς, βλέποντάς τα αυτά μαζί, βραχυκυκλώνω λίγο.
εάν τα διαβάσεις με τη σειρά, και τις δυο απαντήσεις που έχω δώσει, τότε σίγουρα αποφεύγουμε ένα νεότερο………..βραχυκυκλωμα! 
Προσπάθησε, ρώτα εάν θες συγκεκριμένα, και εδώ είμαστε.
Λες να τα διάβασα με άλλη σειρά και να τα έγραψα με αυτή τη σειρά;
Ενιγουέι, συνήθως διαβάζω από πάνω προς τα κάτω
Απορία είναι, κάτι σαν αντίφαση μου φέρνει.
Πες και μη φοβάσαι νέο βραχυκύκλωμα, είμαι (προσ)γειωμένος
Χαίρετε!
Αγαπητέ Schwabe, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου για τη χρήση της Λογικής
(αν και το απόφθεγμά σου "η κακία είναι η έλλειψη της λογικής", θέλει συζήτηση -συνέδεσε το 'μήλο' που δίνει τη γνώση του καλού και του κακού, τον Εωσφόρο, την Πτώση, τον Προμηθέα ...)
Οι ιδέες που εκφράζεις -ειδικά στο δεύτερο post- με βρίσκουν σύμφωνη, η δε επιχειρηματολογία σου άριστη, πλην ελλιπής και μονομερής. Θα επανέλθω.
Το δεύτερο μέρος του πρώτου post παρουσιάζει ασάφεια. ΛΕΣ:
quote:
Χωρίς την πνοή όμως (φύσημα) που προέρχεται πάλι από κάποιους υλικούς όρους (κίνηση υλικών σωματιδίων), δεν υπάρχει «πνεύμα» ή αναπνοή-ψυχή.Η συμμετοχή όμως του ανθρώπου στη Θεία ουσία, τον κάνει ουσιαστικά «αθάνατο»…
Όταν μιλάς για 'θεία ουσία' σε τι αναφέρεσαι;
Μέχρι τώρα μιλούσες με υλικούς όρους. Να υποθέσω ότι θεία ουσία εννοείς την α π τ ή ορατή ύλη και μόνο;
Ο Αριστοτέλης, εφόσον τον αναφέρεις, πίστευε στην ύπαρξη του "αιθέρα"
ως μία μη ορατή διάφανη ουσία, ενώ και η σημερινή επιστημονική κοινότητα μιλά για ένα 70% "σκοτεινή" αδιάγνωστη ενέργεια-ύλη του διαστήματος.
Οι εσωτερικές διδασκαλίες μιλάνε για Δύο Μεγάλες Αρχές: το Πνεύμα - Πατέρας και την Ύλη - Μητέρα, όπου 'Πατέρας' είναι η ΚΙΝΗΣΗ και 'Μητέρα' είναι ο ΧΩΡΟΣ (σε μη απτή υλική κατάσταση εννοείται)
Από αυτές τις δύο Αρχές , με συνεχείς διαφοροποιήσεις, εκδηλώνεται ο κόσμος. Η ψυχή - υιός θεωρείται ένα αποτέλεσμα, προσωρινό ως εκ τούτου, που γίνεται με τη σειρά του αιτία.
Ο Αριστοτέλης χαρακτηριστικά αναφέρεται στο ΠΡΩΤΟ ΚΙΝΟΥΝ ΑΚΙΝΗΤΟΝ στις θεωρίες του περί κίνησης. (όπου ΚΙΝΗΣΗ, μπορούμε να δούμε ΠΝΟΗ -Υπέρτατο - Πνεύμα)
Σύμφωνα με αυτόν τον Φιλόσοφο, ό,τι κινείται, κινείται υποχρεωτικά από κάτι άλλο. Έτσι φτάνουμε στην αναγκαιότητα της ύπαρξης της Πραταρχικής Αιτίας που κινείται Αφεαυτής.
Ο Αριστοτέλης εξάλλου θα διακρίνει τους "εξωτερικούς" και τους "εσωτερικούς" κινητήρες, όπου οι πρώτοι είναι οι Διάνοιες και οι δεύτεροι οι ψυχές.
Θεωρεί ότι η ψυχή υπάρχει μόνο μαζί με το σώμα, διακρίνει όμως ένα άλλο μέρος της ύπαρξης του ανθρώπου, την Διάνοια -ως άλλο είδος ψυχής- που υπάρχει ξέχωρα από το σώμα.
"Όσο τώρα για το Νου και τη θεωρητική ικανότητα, τίποτα δεν είναι ακόμα εμφανές, αλλά φαίνεται πως πρόκειται για άλλο γένος ψυχής, και πως μόνο αυτό μπορεί να χωρίζεται, όπως το αιώνιο από τα φθαρτό."
Αριστοτέλης, ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ, Β,413 27-31.
Ακόμα, λοιπόν, και σε αυτόν τον 'υλιστή', κατά μερικούς, Φιλόσοφο φαίνεται η πεποίθηση για την ύπαρξη κάποιου μέρους του ανθρώπου που είναι αιώνιο.
Τώρα αν αυτό ονομάζεται Νους, Ψυχή ή ότι άλλο δεν έχει μεγάλη σημασία.
Σε γενικές γραμμές είναι αποδεκτό, τόσο απο αρχαίους φιλοσόφους και νεώτερους στοχαστές, όσο και από εσωτερικά συστήματα σκέψης, ότι το πεδίο της Ψυχής διαιρείται σε τμήματα. Κάποια είναι άμεσα συνδεδεμένα με τα συναισθήματα και την υλική φύση του ανθρώπου, ενώ κάποια άλλα είναι περισσότερο διανοητικά και συνδέονται με την Πνευματική άφθαρτη φύση μας.
Schwabe, λές:
quote:
Η νόηση, και τα παράγωγα της, ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΛΗ ΩΣ ΕΝΔΟΓΕΝΗΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.
Αυτογεννάται, εκ του μηδενός;
Πώς έχει υπάρξει αυτή η δυνατότητα;
Σωστά τονίζεις ότι ο ψυχισμός συνυπάρχει με τη Ζωή και δεν γεννιέται με τον άνθρωπο.
Από κάπου όμως ξεκίνησαν τα πράγματα. Είναι ζήτημα προσέγγισης της Κοσμογονίας.
Αναφέρθηκα παραπάνω στις Δύο Αρχές. Εσύ φαίνεται να ανγνωρίζεις μόνο την Μία.
η ψυχή, αν υπάρχει,υπάρχει γιατί υπάρχει ο άνθρωπος, ο οποίος και την επινόησε.
αν πάψουμε να υπάρχουμε δεν υπάρχει τίποτα
γιατί δεν θα υπάρχουμε για να τα επιννοήσουμε
κάτι τέτοιο έλεγε και ο γέρο-Επίκουρος
καλώς σας βρήκα
«Όταν μιλάς για 'θεία ουσία' σε τι αναφέρεσαι; Μέχρι τώρα μιλούσες με υλικούς όρους. Να υποθέσω ότι θεία ουσία εννοείς την α π τ ή ορατή ύλη και μόνο;»
Αλίμονο NADA, αλίμονο!
Ο άνθρωπος, συμμετέχοντας στη Θεία ουσία ως μέρος της, γίνεται «αθάνατος» είτε αλληγορικά είτε εάν θες μέσω των έργων του. Απλά και ξεκάθαρα, δίχως υπερβατικές τσουλήθρες.
Ως προς τη «Θεία ουσία», και έχει σημασία να προσδιορίζουμε την έννοια του Θείου, ας σημειώσουμε ότι θεωρούμε το Σύμπαν ως ένα ζωντανό οργανισμό που οφείλει την ύπαρξη του στην «κοσμική πνοή», το «πνεύμα», την ενεργειακή δραστηριότητα που δεν δύναται να υπάρχει δίχως το Σύμπαν.
Το άπειρο είναι διαμορφωτής και παραγωγός της αέναης κίνησης των στοιχείων, τα οποία και με τη σειρά τους είναι πηγή κόσμων και ζωής.
Επομένως, και κάνοντας ένα τέτοιο άλμα μπορούμε να προσεγγίσουμε ετούτη την θεώρηση, δεν αναφερόμαστε σε ένα εμπειρικό εποπτικά συγκεκριμένο στοιχείο, αλλά αντιλαμβανόμαστε στοχαστικά την έννοια του απείρου, και αυτό θεωρείται ως αρχή του κόσμου.
Η άπειρη, σε χώρο και σε χρόνο, ουσία του Σύμπαντος είναι η πρώτη φιλοσοφική Θεότητα (Θεία ουσία), η οποία και αποστασιοποιείται από τον μυθικό πολυθεϊσμό, ταυτίζοντας την Κοσμολογία με τη Θεολογία. Έτσι, ο «Θεός» δεν εκφέρεται πλέον ως προσωποποιημένη ιδέα (ουσιαστικό-υποκείμενο), αλλά ως επίθετο του απείρου, ως «θείον»
Λες:
«Οι εσωτερικές διδασκαλίες μιλάνε για Δύο Μεγάλες Αρχές: το Πνεύμα - Πατέρας και την Ύλη - Μητέρα, όπου 'Πατέρας' είναι η ΚΙΝΗΣΗ και 'Μητέρα' είναι ο ΧΩΡΟΣ»
Οι εσωτερικές διδασκαλίες ασχολούνται κυρίως με το υπερβατικό, τον δυϊσμό και τις όποιες ερμηνείες του. Ουκ ολίγες, πλην όμως μακράν απόμακρες με τα όσα εγώ πρεσβεύω στα γραφόμενα μου.
Λες:
«Θεωρεί ότι η ψυχή υπάρχει μόνο μαζί με το σώμα, διακρίνει όμως ένα άλλο μέρος της ύπαρξης του ανθρώπου, την Διάνοια -ως άλλο είδος ψυχής- που υπάρχει ξέχωρα από το σώμα.»
Δεν θα έλεγα ότι μπορούμε να «χρεώσουμε» στον Αριστοτέλη στοιχεία πνευματοκρατίας ή δυϊσμού αν θέλεις. Εκτός και αν δεν υπονοείς κάτι τέτοιο.
Η Αριστοτελική οντολογία είναι μια κίνηση των όντων από την ουσία προς τη μορφή. Ο Θεός, που είναι μια ΑΠΡΟΣΩΠΗ ΟΥΣΙΑ, είναι και το «πρώτο κινούν ακίνητο» που έλκει τα όντα προς τον εαυτό του. Είναι η ΚΑΘΑΡΑ ΕΝΤΕΛΕΧΕΙΑ (εν-τελ-έχειν).
Εξάλλου, για αυτόν ακριβώς το λόγο και κρίνει σκληρότατα τον Πλατωνικό ιδεαλισμό και θεωρεί αδύνατη τη μέθεξη των ιδεών από τα όντα. Σε αντίθεση, ο Αριστοτελικός Θεός δεν είναι η κινούσα ψυχή του Παντός και δημιουργός του Κόσμου, αλλά ο Τελικός Σκοπός του.
Σε κάθε περίπτωση, και για να μην κουράζουμε περισσότερο, «ΕΝ ΤΩ ΠΑΝ» είναι η βάση της προσέγγισης μου αγαπητή/έ.
Λες:
«Αυτογεννάται, εκ του μηδενός;
Πώς έχει υπάρξει αυτή η δυνατότητα;»
Εγώ λέω αναδύεται, και εφόσον δεν υπάρχουνε άλλα στοιχεία, πλην ευσεβών πόθων, τότε στηριζόμαστε στα επιστημονικά τεκμήρια.
Η νόηση, της έμβιας αλλά και της μη έμβιας ύλης, είναι μια ποιοτικά εξελιγμένη ιδιότητα. Μίας μορφής «νόηση» καθώς και ένα είδος «συνείδησης», υπάρχει μέσα στον κώδικα του κυττάρου. Μίας μορφή νόηση, δεμένη με μνήμη, υπάρχει μέσα στη λειτουργία του υλικού ατόμου, που αγρυπνεί για την τυποποιημένη επαναληπτικότητα της συμπεριφοράς του, όπως είναι οι νόμοι των πρωτονίων-ηλεκτρονίων, νόμοι των χημικών στοιχείων κλπ.
Για παράδειγμα, το άτομο του υδρογόνου «γνωρίζει» και «θυμάται» πως θα κινηθούν τα ηλεκτρόνια του γύρω από τον πυρήνα και πως θα ενωθεί με το οξυγόνο για να σχηματίσει νερό.
Απλά, στον άνθρωπο η νόηση είναι και αποτέλεσμα της κοινωνικής ζωής.
Ελπίζω να βοήθησα για τα όσα γράφω.
Φίλε Schwabe αν κατάλαβα καλά από όσα λες σώμα και ψυχή πάνε πακέτο. Αν κάνω λάθος διόρθωσέ με.
Αλλιώς ποια είναι η άποψη σου για θέματα που είναι κοινώς αποδεκτά όπως:
α) μεταθανάτιες εμπειρίες κυρίως στα νοσοκομεία
β) μετεψύχωση
γ) αστρικά ταξίδια και άλλα πολλά γεγονότα τα οποία συμβαίνουν απουσία του φυσικού σώματος
Υ.Γ. Αν γίνεται να είσαι πιο απλός στην έκφραση γιατί βραχυκυκλώνουμε.
i psixi einai mia anoteri dinami pou mas kathodigei sumfona me to sunaisthima kai tis dunatotites mas....tora tha mou peite ti apegine i logiki..gia ti logiki einai upeuthinos o egefalos...i psixi einai aionia den xanetai pote..
Η Ψυχή δεν είναι παρά ένα εργαλείο του πνεύματος. Της υπέρτατης εκείνης δυναμικής στην οποία όλοι μετέχουμε και είμαστε μέλη.
Ζητώντας όμως την εκδήλωση το πνεύμα στον κόσμο της μορφής, στον κόσμο δηλαδή της αργής αντίδρασης, δεν μπορει να το κάνει άμεσα αλλά μέσω ενός πράκτορα, της Ψυχής.
Αυτή είναι υπεύθυνη για τις μετανσαρκώσης, αυτή είναι που προσδιορίζει το Εγώ μας.
Σταδιακά όμως αποβαίνει και αυτή ένας φύλακας, ένα εμπόδιο στην Τελική Ένωση, το υπέρτατο Εγώ που πρέπει να καμφθεί.
Όταν αυτό γίνει και ο Ναός πέσει, τότε το Πνεύμα προβάλλει ελεύθερο στον κόσμο μας και ένας Μεγάλος Μύστης έχει γεννηθεί.
ΧΧ
[/quote]
CC
«Φίλε Schwabe αν κατάλαβα καλά από όσα λες σώμα και ψυχή πάνε πακέτο. Αν κάνω λάθος διόρθωσέ με.»
Σωστά. Κανένα λάθος.
ΛΕΑΝΔΡΟΣ:
«Αλλιώς ποια είναι η άποψη σου για θέματα που είναι κοινώς αποδεκτά όπως:»
Κοινώς αποδεκτά?? Από ποιους? Εδώ είναι το ερώτημα.
ΛΕΑΝΔΡΟΣ:
α) μεταθανάτιες εμπειρίες κυρίως στα νοσοκομεία
β) μετεψύχωση
γ) αστρικά ταξίδια και άλλα πολλά γεγονότα τα οποία συμβαίνουν απουσία του φυσικού σώματος
Με λίγα λόγια: ευσεβείς πόθοι μπροστά στο φόβο της μηδαμινότητας. Η φαντασιακή υποστασιοποίηση της ιδανικής τελειότητας για το «μετά» γεννά ότι θες! Μετεμψύχωση, μετενσάρκωση, νεκρανάσταση και ότι είδους ταξίδι αγαπάς.
Εάν λοιπόν μου αποδείξει ΕΝΑΣ, μονάχα ΕΝΑΣ από τους εκάστοτε εκπροσώπους της πνευματοκρατίας ΠΟΥ επαναπαύεται, ή δεν ξέρω και’γω τι άλλο, για παράδειγμα η «ψυχή» του Ηράκλειτου, τότε να’σαι σίγουρος ότι η αξία ετούτης της απόδειξης θα έχει τόση σημασία ώστε να σταματήσει η γη να περιστρέφεται!!
Όμως, και επειδή το άγνωστο σιωπούσε αλλά και θα συνεχίσει να σιωπά, οι ζηλωτές του αγνώστου θα συνεχίσουν να «ερμηνεύουν» την μεταθανάτια ανυπαρξία.
Ο «Θεός» και η «αθάνατη ψυχή» αγαπητέ είναι απλά και μόνο η μεγεθυσμένη ηχώ της ανθρώπινης φωνής για δικαιοσύνη. Το μεγάφωνο από το οποίο ακούγεται είναι η φαντασία!
Πάντα προσωπικές απόψεις.
quote:
Σταδιακά όμως αποβαίνει και αυτή ένας φύλακας, ένα εμπόδιο στην Τελική Ένωση, το υπέρτατο Εγώ που πρέπει να καμφθεί.Όταν αυτό γίνει και ο Ναός πέσει, τότε το Πνεύμα προβάλλει ελεύθερο στον κόσμο μας και ένας Μεγάλος Μύστης έχει γεννηθεί.
Αγαπητέ Christoforou, καλώς ήλθες στο Διαδικτυακό αυτό χώρο!
Θα ήθελες να μας εξηγήσεις από πού και πώς προκύπτουν τα όσα αναφέρεις;
Σε ευχαριστώ εκ των προτέρων για την όποια απάντηση.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Επειδή με τα quotes δεν τα πάω καλά, θα τα κάνω δια χειρός Παγώνας. Συγγνώμη αν είναι κουραστικό αυτό:
1.Λές αναφερόμενος σε δραστηριότητες εκτός σώματος, και εμπειρίες ΑΛΛΩΝ (όχι δικές σου εννοώ) "Κοινώς αποδεκτά?? Από ποιους? Εδώ είναι το ερώτημα."
Και απαντώ (για να γίνεται διάλογος περισσότερο): Σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, λίγοι ήταν αυτοί που είχαν την εμπειρία ή την απόδειξη για κάποια πράγματα, κι όταν την παρέθεταν στους μή μετέχοντες την εμπειρία, το λιγότερο που μπορούσε να τους συμβεί ήταν να μειδιάσουν οι μή μετέχοντες -αλλά περιέργως πώς, ΠΑΝΤΑ περισσότερο γνώστες για κάθε εμπειρία άλλων!!! (αυτό ποτέ δεν θα το καταλάβω, όσο κι αν προσπαθήσω). Η αλήθεια είναι για να μιλήσουμε με την λογική που είναι αγαπητή σε όλους εδώ, οτι ακόμα και η εμπειρία του ήλιου δεν είναι ορατή και κοινή απο όλους, σωστά? Βέβαια, για αυτούς που δεν μετέχουν στην συγκεκριμένη πραγματικότητα (του ήλιου), πχ τους εκ γεννετής τυφλούς, μαθαίνουν να την αποδέχονται μέσα απο 'παράπλευρα' αποτελέσματά' της, όπως η θερμότητα, αλλά κυρίως -κι εδώ φαντάζομαι θα συμφωνήσεις- επειδή μεγαλώνοντας ΕΜΑΘΑΝ απο όλους τους υπόλοιπους οτι έτσι είναι... Περίεργη η 'πραγματικότητα', και ακόμα πιο περίεργη η 'εμπειρίωσή' της, δεν νομίζεις;
Η αλήθεια λοιπόν είναι οτι παρόλο που οι περισσότεροι απο τους μή μετέχοντες στην εμπειρία των υπόλοιπων ανθρώπινων σωμάτων (γιατί έτσι ωμά, σε αυτά τα σώματα θα βρείς την φημισμένη 'ψυχή'), έχουν εμπειρία παράπλευρων αποτελεσμάτων τους, δεν έχουν ΛΑΒΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ως ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ απο τους υπόλοιπους, και οι λόγοι είναι πολλοί. Μήν βιαστείς να πείς "επειδή δεν μπορεί να αποδειχθεί", γιατί τα πάντα είναι θέμα εμπειρίωσης κοινών καταστάσεων και ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ (ανάμεσα στους ανθρώπους) αυτής της εμπειρίωσης. Η γνώση και η εμπειρίωση των άλλων σωμάτων για λόγους που δεν είναι του παρόντος, αλλά ευχαρίστως να τους συζητήσουμε αν το θές, έφτασε να γίνει κοινή εμπειρίωση καταστάσεων και αποδοχή απο κοινού, αλλά μόνο για τους λίγους, την ελίτ (κάποτε) της ανθρώπινης φυλής, οι οποίοι συχνά πέρναγαν και απο διάφορα άσχετα τέστ, πρίν γίνουν αποδεκτοί στην 'κλίκα' (ή σχολή), και να μοιράζεται ως γνώση μέσα απο μία μυστι-κή, μυστηριακή, και τελετουργική διαδικασία. Θά'πρεπε όμως να κάνει εντύπωση και σ'εσένα και σε άλλους, το ότι αυτό έχει πάψει προ πολλού, και όλο και περισσότεροι 'μοιράζονται' (με περισσότερο θάρρος πιά) τις εμπειρίες και γνώσεις τους. Ισως ήρθε η ώρα να μάθει ο κόσμος οτι Η ΓΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ?????
2.Λές "Με λίγα λόγια: ευσεβείς πόθοι μπροστά στο φόβο της μηδαμινότητας". Αν ήταν έτσι α)δεν θα συνέβαινε σε παιδιά (ο 'χωρισμός' των σωμάτων εννοώ), τα οποία κανέναν ευσεβή πόθο δεν έχουν για καμμία αιωνιότητα, αφού όλη η αιωνιότητα βρίσκεται εδώ γι'αυτά, β) οι εμπειρίες παιδιών δεν θα ήταν κοινές με εμπειρίες ΟΛΩΝ των υπόλοιπων ηλικιών, ακόμα και ανθρώπων που σαν παιδιά δεν είχαν καμμία εμπειρία,ούτε θα ήταν κοινές ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικών θρησκειών, κοινωνικού στάτους, μόρφωσης κτλ κτλ κτλ γ)δεν θα φοβόντουσαν τόσο πολύ την κοροϊδία (τουλάχιστον μέχρι πολύ πρόσφατα) οι 'φοβούντες την μηδαμινότητα', και μάλλον θα έβγαιναν όλο έπαρση να πούν στον κόσμο οτι ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΝΟΙΧΤΑ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ (τώρα βγαίνουν κάποιοι και τα λένε, αλλά μάλλον είναι η καταπίεση που υπέστησαν τόσους αιώνες....κομπλεξικούς τους κάναμε τους ανθρώπους :p), κι αυτό είναι κάτι που θα δεχόταν κάθε έντιμος ψυχολόγος, σύμφωνα με την αιτιολογία που δίνεις τουλάχιστον! Με λίγα λόγια, η αποξένωσή τους δεν δικαιολογείται απο την αιτία που δίνεις: τους ευσεβείς πόθους!
3. Λές "Εάν λοιπόν μου αποδείξει ΕΝΑΣ, μονάχα ΕΝΑΣ από τους εκάστοτε εκπροσώπους της πνευματοκρατίας ΠΟΥ επαναπαύεται, ή δεν ξέρω και’γω τι άλλο, για παράδειγμα η «ψυχή» του Ηράκλειτου, τότε να’σαι σίγουρος ότι η αξία ετούτης της απόδειξης θα έχει τόση σημασία ώστε να σταματήσει η γη να περιστρέφεται!! "
Μόνον ΕΝΑΣ μπορεί να στο αποδείξει, ο ΕΑΥΤΟΣ σου... Και αυτό που θα πώ σε τούτο το σημείο έχει την μεγαλυτερη σημασία για μένα: Ποσώς απασχολεί τον όποιον έχει τέτοιες εμπειρίες (της ψυχής αν θές) το άν κάποιος άλλος τις δέχεται ώς πραγματικές, αλλά επειδή όλοι οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας το αίσθημα του δικαίου, περιμένουμε, όπως οι μετέχοντες δεν έπιασαν ποτέ κανέναν απο το αυτί να του πούν: ΕΙΣΑΙ ΒΛΑΞ, και ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΙ ΣΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ, ΚΑΙ ΦΟΡΑΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ ΓΙΑΤΙ ΜΑΛΛΟΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗΔΑΜΙΝΟΤΗΤΑ (είναι εύκολο να τελειώνουν όλα κάποια στιγμή, δεν είναι?) έτσι και οι μη μετέχοντες να μήν πιάνουν τους λοιπούς απο τ'αυτί (το λιγότερο που κάνουν, γιατί μέχρι και ψυχασθενείς τους έχουν βγάλει) λέγοντάς τους ΠΛΗΡΕΙΣ ΓΝΩΣΕΩΝ (!!!!!) και με το ανάλογο ύφος πάντα (και δεν αναφέρομαι σ'εσένα βέβαια) "ΕΙΣΤΕ ΤΡΕΛΟΙ, ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΒΛΕΠΕΤΕ, ΚΟΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΖΕΙΤΕ, ΕΙΣΤΕ ΑΛΛΟΠΑΡΜΕΝΟΙ, ΕΙΣΤΕ ΔΕΙΛΟΙ ΚΑΙ ΦΟΒΑΣΤΕ ΝΑ ΖΗΣΕΤΕ ΕΔΩ, ΕΧΕΤΕ ΕΥΣΕΒΕΙΣ ΠΟΘΟΥΣ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ"... Θα σου πώ ένα μυστικό, τους περισσότερους απο τους μετέχοντες (μ'αρέσει τελικά αυτή η λέξη) ποσώς τους ενδιέφερε για την αιωνιότητα όταν είχαν την πρώτη τους εμπειρία της άλλης διάστασης. Κάποιοι πρωτοδιάβασαν κβαντική φυσική και μαθηματικά και φιλοσοφία, μετά απο μία τέτοια εμπειρία (στράφηκαν δηλαδή στην επιστήμη) και ω του θαύματος, βρήκαν ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ γι'αυτο που ζούσαν, άκουσαν για άλλες διαστάσεις, άκουσαν για την ενέργεια που κινείται, διαμορφώνει και διαμορφώνεται! Και οι περισσότεροι ΖΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ απο πρίν και την εδώ πραγματικότητα για λόγους που επίσης δεν θα τους αναλύσω, εκτός αν το επιθυμείς διακαώς και πέσεις στα γόνατα και με παρακαλέσεις (πλάκα κάνω :p)
Τέλος 4. Λές "Όμως, και επειδή το άγνωστο σιωπούσε αλλά και θα συνεχίσει να σιωπά, οι ζηλωτές του αγνώστου θα συνεχίσουν να «ερμηνεύουν» την μεταθανάτια ανυπαρξία." Το άγνωστο ποτέ δεν σιώπησε, απλά περίμενε και περιμένει να το ανακαλύψουμε. Αν ο Ντα Βίντσι θεωρούσε οτι το άγνωστο σιωπά, θα είχε βρεί καλύτερα πράγματα να κάνει απο το ν'ασχολείται με την γή και τις επιστήμες και να κινδυνεύει να τον κλείσουν στο πλησιέστερο ψυχιατρείο της πόλης του! Οσο για τους ζηλωτές του αγνώστου, είναι λάθος ο όρος: Ζηλωτές της αλήθειας είναι, κι όσο περισσότερο 'άγνωστο' κάνεις 'γνωστό' στον εαυτό σου, τοσο καταλαβαίνεις οτι η 'γνώση' δεν σταματά πουθενά. Οταν σου ανοίγουν τα μάτια, με λίγα λόγια, δεν μπορείς να τα ξανακλείσεις.
Γι'αυτό καλέ μου φίλε, μήν κλείνεις τα μάτια, μήν δέχεσαι τίποτα ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ. Αν είσαι ζηλωτής της όποιας αλήθειας, ΤΟΤΕ ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΠΡΩΤΑ, τουλάχιστον πρίν βγάλεις τα βέλη και αρχίσεις να σπέρνεις άρνηση για κάθε τί που δεν 'ξέρεις' γύρω σου....
Την αγάπη μου (ξανά)
και μία τεράστια συγγνώμη για το τεράστιο μήνυμα (πάντα το κάνω αυτό η άτιμη :)))))))!)
:))))
PS1 AAAAAAAAAAA,και για να μήν λές οτι διαφωνούμε σε όλα: συμφωνώ με το ότι 'σώμα και ψυχή' πάνε πακέτο, τουλάχιστον σε αυτή την περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας, και μέχρι το πρώτο σώμα να αποδημήσει εις Κύριον ;) (δεν έχεις παράπονο!). Μετά το πρώτο, μένει να αποδημήσει το δεύτερο, και μετά το τρίτο, κτλ, κτλ, μέχρι να φτάσεις να τα βιώνεις όλα με αριθμούς (χμμ, πολύ επιστημονικό μου ακούγεται αυτό, ε; Ας το προσπεράσω όμως, γιατί ήμουν πάντα σκράπας στα μαθηματικά...)
PS2 Και για να είμαι και εντός θέματος: όπως προείπαν πλαγίως, το πού βρίσκεται η ψυχή είναι λάθος ερώτηση, το σωστό είναι να ρωτήσουμε ποιά είναι η οργάνωση των ανθρώπινων σωμάτων, και ποια η λειτουργία του καθενός, και ποιά η έκφανση του κάθε σώματος σε όλα τα υπόλοιπα σώματα... και ποιός ο λόγος ύπαρξης του κάθε σώματος (αυτό το τελευταίο είναι λίγο άσχετο...) Αυτά, χαιρετώ ξανά μανά...
Edited by - Pagwna on 08/09/2004 10:57:43
quote:quote:
Σταδιακά όμως αποβαίνει και αυτή ένας φύλακας, ένα εμπόδιο στην Τελική Ένωση, το υπέρτατο Εγώ που πρέπει να καμφθεί.Όταν αυτό γίνει και ο Ναός πέσει, τότε το Πνεύμα προβάλλει ελεύθερο στον κόσμο μας και ένας Μεγάλος Μύστης έχει γεννηθεί.
Αγαπητέ Christoforou, καλώς ήλθες στο Διαδικτυακό αυτό χώρο!
Θα ήθελες να μας εξηγήσεις από πού και πώς προκύπτουν τα όσα αναφέρεις;
Σε ευχαριστώ εκ των προτέρων για την όποια απάντηση.
3 Άλφα
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
H παράδοση του θανάτου της Ψυχής (του Εγωικού σωματος κατ’ ουσίαν )
είναι διάχυτη σε όλες τις μυητικές διαδικασίες (ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ, ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ, ΖΕΝ κ.λ.π) ενώ υπάρχει συγκεκαλυμένη και στα κάτωθι θεία βιβλία, που περιέχουν όπως λένε, όλη την σοφία του κόσμου:
1) ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ
2) ΜΠΑΓΚΑΒΑΤ ΓΚΙΤΑ
3) ΣΟΥΤΡΕΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΑΤΖΑΛΙ
ΧΧ
CC
quote:
H παράδοση του θανάτου της Ψυχής (του Εγωικού σωματος κατ’ ουσίαν )
είναι διάχυτη σε όλες τις μυητικές διαδικασίες (ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ, ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ, ΖΕΝ κ.λ.π) ενώ υπάρχει συγκεκαλυμένη και στα κάτωθι θεία βιβλία, που περιέχουν όπως λένε, όλη την σοφία του κόσμου:
1) ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ
2) ΜΠΑΓΚΑΒΑΤ ΓΚΙΤΑ
3) ΣΟΥΤΡΕΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΑΤΖΑΛΙ
Επειδή, όπως πολύ ορθά αναφέρεις "υπάρχει συγκεκαλυμένη", επέτρεψέ μου να διαφωνίσω με τα συμπεράσματά σου.
Από τις ίδιες πηγές, προσωπικά έχω εξάγει τελείως διαφορετικά συμπεράσματα σχετικά με το απόσπασμα το οποίο σε ρώτησα αρχικά.
Τα υπόλοιπα τα θεωρώ αυταπάτες και αναμασώμενες φήμες, τις οποίες ουδείς ερεύνησε ποτέ.
"Πίστευε και μη, ερεύνα..." είναι η αρχή μου.
Το ΕΓΩ είναι ότι σημαντικότερο έχει ένας Μύστης.
Αλλά, ποιό ΕΓΩ 
είναι το ερώτημα.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)