- ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ... (Aum... Aμάν... Αμήν) - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

quote:

---

quote:

---

Οπως πάντα ευγενέστατος ο Μοζ ... Αμήν

---

Κάτι μου λέει οτι είναι η Μοζ.

---

και μένα το ίδιο μου λέει...

να δούμε αν πετύχαμε στην μετάφραση μόνο....

χαίρε Κάκιστε Vril

Galadriel

1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...

quote:

---

και μένα το ίδιο μου λέει...

να δούμε αν πετύχαμε στην μετάφραση μόνο....

---

εννοείται...

έτσι κι αλλιώς ούτε αρχαιογερμανικά, ούτε νεογερμανικά γνωρίζω....

από γραμμική Β όμως κάτι σκαμπάζω

Galadriel

1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...

το μάσημα της Δάφνης, το θυμιατό, η γραμμική Β, όλα αυτά κατι μου θυμίζουν...

Θεε μου (*), περνάω ένα ντε-ζα-βού ?

(*)εδώ βάλτε ότι όνομα και ιδιότητα θέλετε, ένας είναι ο Θεός

το τέρας κακίας,
ο Βρίλ

σε φόρμα σε βρίσκω αγαπητέ

Galadriel

1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...

Αλλά - όπως άλλωστε με χιουμοριστικό και ανατρεπτικό τρόπο λες κι εσύ - από ποιούς;
Και γιατί;
Γιατί να πρέπει ο καθένας να κάνει τόσο κόπο για να αντλήσει...
την σοφία; (ποιητική αδεία η λέξη εδώ)

Άραγε, πως θα μιλούσε ένας πολύ σοφός δάσκαλος σε έναν μικρό αρχάριο μαθητή;
Κάποιες φορές με αινίγματα - δε λέω.
Αλλά τα αινίγματα αυτά, δεν είναι ανακατεμένες λέξεις, λουσμένες με το συναίσθημα και κεντημένες με το ενίοτε μπλεγμένο νοητικό, αυτού ο οποίος τις προφέρει(για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, δυστυχώς αυτήν την εντύπωση δίνουν σε μένα, μία "αμύητη" αρχάρια).

Και για να γίνω πιο ξεκάθαρη, εξαιρώντας τον εαυτό μου - ελπίζω να με συγχωρέσετε - από το μπλέξιμο της μετάφρασης...

Συμφωνώ, πως πολλές φορές δημοσιεύονται στα forums κείμενα, τα όποια είτε απευθύνονται στους "μυημένους" και μόνο της συγκεκριμένης διαλέκτου που είναι γραμμένα, είτε είναι εκφρασμένα σε τέτοια γλώσσα, που όσο καλή θέληση και να έχει ο συγγραφέας τους, δεν γίνονται κατανοητά από τη μεγαλύτερη πλειοψηφία των μελών!

Καλώς ή κακώς, ζούμε στην κοινωνία της πληροφορίας.
Η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων γίνεται ολοένα πιο δύσκολη, ενώ συνάμα οι πληροφορίες που ανταλλάζονται γύρω μας με κάθε δυνατό - ή και αδύνατο - τρόπο, τείνουν στο άπειρο. Απαιτείται όλο και περισσότερη διάκριση, ώστε να μπορέσει κάποιος να ξεχωρίσει το κατά πόσον μία πληροφορία, μπορεί να τον οδηγήσει με τη σωστή χρήση της, στη γνώση.
Γιατί να κάνουμε τα πράγματα δυσκολότερα;
Υποτίθεται, πως ελπίζουμε για έναν καλύτερο κόσμο.
Και νομίζω, πως έστω κάποιοι από εμάς, θα θέλαμε να συμβάλλουμε, ακόμα και λιγάκι στο να τον κάνουμε καλύτερο.
Γιατί λοιπόν να μην επενδύσουμε τις "ιδιαίτερες νοητικές ικανότητές μας" σε κάτι, που πραγματικά θα βοηθήσει τους άλλους και όχι με στόχο να δείξουμε, πόσο έξυπνοι είμαστε εμείς, και πόσο χαζοί οι υπόλοιποι, που δεν μπορούν να μας καταλάβουν;

quote:

---

Jonnie, αποσαφήνισε αν θέλεις, για ποια παϊδάκια μιλάς. Ελπίζω όχι τα του οστέινου κειμένου μου.

---

quote:

---

Πρόκειται περί τυχαίων βιβλίων και τυχαίων σελίδων. Δεν είχα κάτι σε σανσκριτικά.

---

ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν

quote:

---

Κάτι μου λέει οτι είναι η Μοζ.

quote:

---

και μένα το ίδιο μου λέει...

---

---

quote:

---

κι αν ειναι το μοζ?

ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ

---

Mr Carpenter... τα σέβη μου!

...τα γυαλάκια θα τα πάρω στην έξοδο?

...μήπως κυκλοφορούν και σε eye contact mode?

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω μου την στέγην
Τουτέστιν, άδικος μηδείς παρεισερχέσθω τήδε.

...δεν είναι σανσκριτικά... δεν είναι παλαιογερμανικά... δεν είναι γραμμική β...

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

95454259 45128...

.
.
.
The She Mantis... in extended mode...

Είμαι ο Λόγος και το Πυρ
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ

Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως

quote:

---

...τα γυαλάκια θα τα πάρω στην έξοδο?

...μήπως κυκλοφορούν και σε eye contact mode?

---

ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν

Πραγματικά η ομορφιά της ήταν τέτοια που οι άνθρωποι άρχισαν να παραμελούν τη λατρεία της Αφροδίτης, θεά του έρωτα και της ομορφιάς. Η Αφροδίτη άρχισε να ζηλεύει, και ζήτησε από το γιο της Έρωτα να κάνει την Ψυχή να ερωτευτεί ένα φρικτό τέρας. Όταν όμως ο Έρωτας είδε πόσο όμορφη ήταν η Ψυχή, έριξε κάτω τα βέλη του και κατα λάθος τρυπήθηκε. Μ'αυτόν τον τρόπο ερωτεύτηκε την Ψυχή.

Παρά τη μεγάλη ομορφιά της όμως κανένας δεν ήθελε να παντρευτεί την Ψυχή. Οι γονείς της συμβουλεύθηκαν ένα μαντείο, και έμαθαν ότι επρόκειτο να παντρευτεί ένα τέρας. Την άφησαν λοιπόν στην κορυφή ενός βουνού ολομόναχη να πεθάνει.

Ένας παράξενος δυτικός άνεμος άρχισε να φυσάει και την παρέσειρε μακριά. Η Ψυχή βρέθηκε σε ένα υπέροχο και μαγικό παλάτι. Εκεί υπήρχαν αόρατοι υπηρέτες που τις πρόσφεραν ότι ήθελε. Όταν ήρθε η νύχτα, ο νέος και άγνωστος σύζυγός της την επισκέφτηκε, και της είπε ότι θα την επισκεπτόταν πάντα τή νύχτα. Η Ψυχή δεν θα πρέπει ποτέ να προσπαθήσει να τον δει ούτε να μάθει ποιός είναι.

Αν και ο άγνωστος σύζυγός της ήταν καλός και ευγενικός μαζί της, και οι αόρατοι υπηρέτες ανταποκρίνονταν σε κάθε της επιθυμία, η Ψυχή κάποια μέρα πεθύμησε τους δικούς της.

Έπεισε το σύζυγό της να επιτρέψει στις αδελφές της να την επισκεφτούν. Όταν οι αδερφές της είδαν πόσο ευτυχισμένη ήταν,άρχισαν να ζηλεύουν και έπεισαν την Ψυχή να κοιτάξει κρυφά τον σύζυγό της, λεγοντας της ότι ήταν ένα τέρας που την πάχαινε μέχρι να την κατασπαράξει και ότι η μόνη πιθανότητα ασφάλειάς της ήταν να τον σκοτώσει.

Η Ψυχή λοιπόν πήρε ένα κερί και ένα μαχαίρι, αλλά όταν είδε τον πανέμορφο Έρωτα, έμεινε έκπληκτη. Το καυτό κερί έσταξε στον ώμο του και τον ξύπνησε. Ο Έρωτας έριξε μόνο μια θλιμένη ματιά στην Ψυχή και εξαφανίστηκε για πάντα σε μια ριπή καπνού.

Η Ψυχή περιπλανήθηκε για χρόνια αναζητώντας τον συζύγο της, και κάποτε απογοητευμένη πλησίασε και τη μητέρα του, Αφροδίτη. Η θεά, ακόμη οργισμένη μαζί της, την ανάγκασε να φέρει σε πέρας διάφορους άθλους τους οποίους η Ψυχή κατάφερε να πραγματοποιήσει. Τελικά ο Έρωτας ανακάλυψε τι συνέβαινε, και έπεισε Δία να διατάξει την Αφροδίτη να σταματήσει να καταδιώκει την Ψυχή.

Έτσι ο Έρωτας και η Ψυχή παντρεύτηκαν και έζησαν ευτυχισμένοι για πάντα.

Infinitum Finitum Producit

Στην αρχή της δημιουργίας, η Ευρυνόμη, η θεά του Παντός, αναδύθηκε γυμνή μέσα από το Χάος, αλλά δεν βρήκε τίποτα το υλικό για να στηρίξει τα πόδια της, και έτσι διαίρεσε τη θάλασσα από τον ουρανό, χορεύοντας ολομόναχη επάνω στα κύματά του.

Χόρεψε προς το Νότο, και ο αέρας που τέθηκε σε κίνηση πίσω της, της φάνηκε σαν κάτι καινούργιο και ξεχωριστό με το οποίο θα μπορούσε να αρχίσει το έργο της δημιουργίας.

Στριφογυρίζοντας τρελά μες τον χορό της, επίασε τον Βόρειο άνεμο, τον έτριψε ανάμεσα στα χέρια της, και ιδού! ξεπετάχτηκε το μεγάλο φίδι Οφίων.

Η Ευρυνόμη χόρεψε ακόμα πιο πολύ για να ζεσταθεί μέσα στην παγωνιά του σύμπαντος που δεν είχε γεννηθή, όλο και πιό άγρια, μέχρι που ο Οφίων, κυριεύτηκε από ερωτική επιθυμία. Ο μεγας Οφίων κουλουριάστηκε στα θεικά μέλη της και ενώθηκε ερωτικά μαζί της. Η Ευρυνόμη έτσι έμεινε έγκυος.

Έπειτα η Ευρυνόμη πήρε την μορφή ενός περιστεριού, επωάζοντας πάνω στα κύματα και, όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, γέννησε το Συμπαντικό Αυγό την αρχή όλων. Υπακούοντας στην προσταγή της, ο Οφίων κουλουριάστηκε επτά φορές γύρω από το Συμπαντικό Αυγό, έως ότου το αυγό, η μήτρα των πάντων, εκκολαύτηκε και άνοιξε σε δύο κομμάτια.

Από εκεί ξεπήδησαν όλα όσα υπάρχουν, και που είναι παιδιά της: ο ήλιος, το φεγγάρι, οι πλανήτες, τα αστέρια, η γη με τα βουνά και τους ποταμούς της, τα δέντρα, τα χορτάρια, και όλα τα ζωντανά πλάσματά του σύμπαντος.

Η Ευρυνόμη και ο Οφίων έκαναν σπίτι τους τον Όλυμπο.

Σύντομα όμως τσακώθηκαν γιατί ο Οφίων υποστήρίξε ότι αυτός και όχι η Ευρυνόμη είναι ο δημιουργός του σύμπαντος. Η Ευρυνόμη τον χτύπησε στο κεφάλι, του έσπασε τα δόντια, και τον εξόρισε για πάντα στα σκοτεινά βάραθρα στα έγκατα της γης.

Έπειτα, η θεά δημιούργησε τις επτά πλανητικές δυνάμεις, θέτοντας μία Τιτανίδα και έναν Τιτάνα ως κυβερνήτη κάθε μιάς.
Η Θεία και ο Υπερίων για τον Ηλιο, η Φοίβη και ο Άτλαντας για το Φεγγάρι, Η Διόνη και ο Κριός για τον πλανήτη Άρη, η Μήτις και ο Κοίος για τον Ερμή, η Θεμις και ο Ευρυμέδων για τον πλανήτη Δία, η Τυθη και ο Οκεανός για την Αφροδίτη, και η Ρέα και ο Κρόνος για τον πλανήτη Κρόνο.

Τα Ίσθμια ήταν μια από τις σπουδαιότερες αθλητικές συναντήσεις στην αρχαία Ελλάδα. Διεξάγονταν κάθε τρία χρόνια στον Ισθμό της Κορίνθου την εποχή της άνοιξης και ήταν αφιερωμένες στον Ποσειδώνα. Ο μύθος έλεγε ότι ο Ποσειδώνας βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Ήλιο για το ποιος θα έχει την κυριαρχία στην ευρύτερη περιοχή. Στην Αθήνα και στο Άργος ο Ποσειδώνας είχε αποτύχει αλλά στην Κόρινθο κατάφερε να επικρατήσει και οι Κορίνθιοι τον τιμούσαν ιδιαίτερα.

Δίπλα στο μεγάλο στάδιο κοντά στον Ισθμό, οι Κορίνθιοι είχαν χτίσει και είχαν αφιερώσει στον Ποσειδώνα έναν λαμπρό, κατασκευασμένο από λευκή πέτρα ναό,σε σχήμα περιπτέρου, με κολώνες γύρω γύρω. Το μήκος του έφθανε τα 55,70 μέτρα και το πλάτος του τα 25,4. Στους αγώνες έπαιρναν μέρος Έλληνες από όλη την Ελλάδα και τις αποικίες, εκτός από τους κατοίκους της Ηλείας με τους οποίους οι Κορίνθιοι είχαν διαφορές και αντιπάθειες.

Εκτός από τα καθαρά αθλητικά και ιππικά αγωνίσματα, διεξάγονταν επίσης και αγώνες ποίησης και μουσικής στους οποίους έπαιρναν μέρος και γυναίκες. Οι νικητές των αγώνων στεφανώνονταν με κλαδιά πεύκου ή φύλλα σέλινου. Ο Σόλων είχε θεσπίσει ένα νόμο σύμφωνα με τον οποίο κάθε Αθηναίος νικητής στα Ίσθμια βραβευόταν με 100 δραχμές, ποσό μεγάλο για εκείνη την εποχή. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι τα Ίσθμια καθιερώθηκαν από τον Σίσυφο, το βασιλιά της Κορίνθου για να τιμήσει τον ανιψιό του το Μελικέρτη.

Σύμφωνα με το μύθο, ο Σίσυφος, ένας από τους πιο έξυπνους Έλληνες, είχε έναν αδελφό, τον Αθάμαντα, ο οποίος ήταν βασιλιάς στον Ορχομενό της Βοιωτίας. Γυναίκα του Αθάμαντα ήταν η Νεφέλη με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τον Φροίξο και την Έλλη. Όταν η Νεφέλη πέθανε αρκετά νέα, ο Αθάμαντας ξαναπαντρεύτηκε. Γυναίκα του έγινε η Ινώ, κόρη του Κάδμου, βασιλιά των Θηβών.

Με την Ινώ απέκτησε άλλα δύο παιδιά, τον Λέαρχο και το Μελικέρτη. Η Ινώ μισούσε το Φροίξο και την Έλλη και με πολλή πανουργία κατάφερε να πείσει τον άνδρα της να τα θυσιάσει αλλά ευτυχώς για τα δύο παιδιά σώθηκαν από ένα χρυσόμαλλο κριάρι το οποίο κατέβηκε από τον ουρανό και παίρνοντας τα στη ράχη του πέταξε για την Κολχίδα. Όταν ο Αθάμαντας ανακάλυψε την πανουργία της Ινώς, αποφάσισε να την εκδικηθεί σκοτώνοντας τα δύο παιδιά που είχε αποκτήσει μαζί της.

Κατάφερε να σκοτώσει το Λέαρχο, αλλά η Ινώ πρόλαβε να αρπάξει το Μελικέρτη και να τρέξει μακριά από τον Ορχομενό. Εφτασε στις Σκιρωνίδες πέτρες(Κακιά Σκάλα), κοντά στα Μέγαρα Η Ινώ είχε πανικοβληθεί τόσο πολύ και αψηφώντας το γκρεμό και τα κοφτερά απότομα βράχια πήδηξε στη θάλασσα με το παιδί της στην αγκαλιά. Η Ινώ πνίγηκε, όμως ο Μελικέρτης σώθηκε αφού ένα δελφίνι τον πήρε στη ράχη του και τον άφησε σε μια ακτή έξω από την Κόρινθο.

Ο Σίσυφος αναγνώρισε το παιδί του αδελφού του και αποφάσισε να το κρατήσει κοντά του. Για να γιορτάσει μάλιστα τη σωτηρία του ανιψιού του και να τιμήσει το θεό της θάλασσας, τον Ποσειδώνα, που δεν άφησε το Μελικέρτη να πνιγεί, θεσμοθέτησε τους αγώνες στον Ισθμό, που ονομάστηκαν Ίσθμια.

Σύμφωνα με άλλο μύθο, η Ινώ δεν πνίγηκε αλλά μεταμορφώθηκε από τον Ποσειδώνα σε μια θαλάσσια θεότητα που ονομάστηκε Λευκοθέα. Η Λευκοθέα είχε καλή ψυχή και βοηθούσε τους ναυαγούς να βγαίνουν στη στεριά. Αυτή βοήθησε και τον Οδυσσέα να σωθεί όταν είχε διαλυθεί το καράβι του πετάγοντάς του ένα λευκό μαντήλι το οποίο δεν βούλιαζε. Πάνω σε αυτό στηρίχθηκε ο Οδυσσέας μέχρι να βρεθεί στο νησί των Φαιάκων.

Από τα Ίσθμια, εκτός από τις επιγραφές των αρχαίων ιστορικών, έχουν απομείνει μερικά ερείπια του σταδίου όπου γίνονταν οι αγώνες καθώς και του ναού του Ποσειδώνα.

Edited by - Agnostic on 13/09/2006 01:44:34

Σε κάποια μικρή, ορεινή πόλη της αρχαίας Ελλάδας οι κάτοικοι αποφάσισαν κάποτε να κάνουν μια σημαντική θυσία στο θεό Απόλλωνα. Υπήρχε στην περιοχή τους ανάμεσα σε δύσβατα φαράγγια της οποίας το νερό το θεωρούσαν ιερό και το χρησιμοποιούσαν στις θυσίες. Έπρεπε λοιπόν για αυτή τη σημαντική θυσία να στείλουν κάποιον σε αυτή τη δύσκολη και ανηφορική διαδρομή για να φέρει το «ιερό» νερό.

Ξαφνικά, ακούστηκε μια φωνή από ένα δέντρο εκεί κοντά. Ήταν η φωνή ενός μεγαλόσωμου κόρακα ο οποίος προσφερόταν να αναλάβει το συγκεκριμένο εγχείρημα. Παρά την έκπληξη που ένιωσαν οι κάτοικοι ακούγοντας τη φωνή του κόρακα, αποφάσισαν να του αναθέσουν την αποστολή, μιας και με τα φτερά του θα έφτανε γρήγορα και εύκολα στην πηγή που έτρεχε το «ιερό» αυτό νερό.

Έδωσαν λοιπόν, οι άνθρωποι στον κόρακα μια μικρή υδρία, αυτός την άρπαξε με τα νύχια του και πέταξε στον ουρανό με κατεύθυνση την πηγή. Ο κόρακας έφτασε γρήγορα στην πηγή. Πλάι της αντίκρισε μια συκιά γεμάτη σύκα και λιχούδης καθώς ήταν άρχισε να δοκιμάζει μερικά σύκα. Τα σύκα όμως ήταν άγουρα και ο κόρακας αποφάσισε να περιμένει μέχρι να ωριμάσουν, ξεχνώντας όμως την αποστολή που είχε αναλάβει για λογαριασμό των ανθρώπων.

Περίμενε τελικά δύο ολόκληρες μέρες ώσπου τα σύκα ωρίμασαν. Έφαγε πολλά μέχρι που κάποια στιγμή θυμήθηκε τον πραγματικό λόγο για τον οποίο είχε έρθει στην πηγή. Άρχισε να σκέφτεται λοιπόν, πώς θα δικαιολογούσε την αργοπορία του στους κατοίκους της πόλης. Τελικά γέμισε με νερό τη μικρή υδρία, άρπαξε με το ράμφος του ένα μεγάλο φίδι το οποίο διέκρινε να κινείται κοντά στους θάμνους και πέταξε για την πόλη.

Όταν ο κόρακας έφτασε στην πόλη, οι κάτοικοι θέλησαν να μάθουν το λόγο για τον οποίο άργησε να επιστρέψει με το νερό από την πηγή. Ο κόρακας αφού άφησε κάτω την υδρία και το φίδι, ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριμένο φίδι ρουφούσε το νερό από την πηγή με αποτέλεσμα αυτή να αρχίσει να ξεραίνεται. Έπειτα τους είπε πως όταν το φίδι αποκοιμήθηκε, αυτός γέμισε την υδρία με το νερό και γράπωσε και το φίδι για να το παρουσιάσει στους κατοίκους.

Οι άνθρωποι τον πίστεψαν και σκότωσαν το φίδι χτυπώντας το με πέτρες και ξύλα. Όμως, το φίδι αυτό ήταν του θεού Απόλλωνα και ο θεός του φωτός οργισμένος αποφάσισε να τιμωρήσει τον κόρακα για το ψέμα του. Έτσι από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που ο κόρακας προσπαθούσε να πιει νερό από κάποια πηγή, αυτή στέρευε. Κράτησε πολύ καιρό το μαρτύριο αυτό της δίψας του κόρακα, μέχρι που ο Απόλλωνας τον λυπήθηκε και τον έκανε αστέρι στον ουρανό.

Από τότε, όταν κάποιος διψούσε πολύ, έλεγε τη φράση « Κοράκιασα από τη δίψα ». Και αυτή η φράση έχει παραμείνει ως τις μέρες μας…

Η Άρτεμη γεννήθηκε στη Δήλο και ήταν δίδυμη αδερφή του Απόλλωνα. Πατέρας της ήταν ο Δίας και μητέρα της η Λητώ. Μάλιστα, ακόμα και ως νεογέννητο βοήθησε τη μητέρα της να ξεγεννήσει τον δίδυμο αδερφό της.

Ήταν μια όμορφη, περήφανη αλλά ταυτόχρονα ατίθαση, ορμητική, πεισματάρα και εκδικητική θεά. Αντιπροσώπευε το κυνήγι, τη φύση, τα δάση, τα αγρίμια και τη σελήνη ενώ σε κάποιες περιοχές ταυτίστηκε και με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Δεν βρισκόταν συχνά στον Όλυμπο αλλά περιφερόταν στα δάση, στα λαγκάδια και κολυμπούσε στα νερά των ποταμών. Οι αρχαίοι Έλληνες, φαντάζονταν την θεά Άρτεμη μεγαλοπρεπή και αεικίνητη να κρατά ένα τόξο, ενώ συχνά είχε συντροφιά όμορφες νύμφες, κυνηγόσκυλα και νεαρά κορίτσια τα οποία τα μάθαινε να αγαπούν τη φύση και τα ζώα. Ωστόσο ερχόταν συχνά αντιμέτωπη με άγρια θηρία. Ήταν επίσης μια από τις τρεις θεές του Ολύμπου που δεν παντρεύτηκαν ποτέ.

Τα αγαπημένα ζώα της Άρτεμης ήταν το ελάφι και η αρκούδα. Σύμβολά της ήταν το τόξο, η φαρέτρα, το ελάφι και η ημισέληνος.

Δεν συγχωρούσε εκείνους που ξεχνούσαν να τις προσφέρουν θυσίες, δεν ανεχόταν τα πειράγματα και τις προσβολές και τιμωρούσε παραδειγματικά όποιον θα κατέφευγε σε τέτοιες συμπεριφορές. Χαρακτηριστική είναι η τιμωρίας της Νιόβης η οποία κάποτε πρόσβαλλε τη Λητώ, τη μητέρα της Άρτεμης. Η θεά του κυνηγιού πήγε στη Θήβα όπου διέμενε η Νιόβη και με το τόξο της σκότωσε τις 7 κόρες της, ενώ ο Απόλλωνας ανέλαβε την εκτέλεση των 7 αγοριών της. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και για τον ίδιο λόγο η Άρτεμη σκότωσε κάποτε τη Χιόνη, την κόρη του Δαιδαλίωνα και ερωμένη του Απόλλωνα, γιατί είχε καυχηθεί ότι η ομορφιά της ήταν τέτοια που ξεπερνούσε ακόμα κι αυτήν της πανέμορφης θεάς.

Επίσης η Άρτεμη σκότωσε και την Αριάδνη, γιατί σύμφωνα με το μύθο είχε απαχθεί και αποπλανηθεί από τον Θησέα στη Νάξο. Τέλος ο Ωρίον, ο γιος του Ποσειδώνα, βρήκε κι αυτός τραγικό θάνατο από τα βέλη της Άρτεμης, γιατί σύμφωνα με μια παράδοση είχε σμίξει με τη θεά της αυγής Ηώ, ή γιατί σύμφωνα με κάποια άλλη παράδοση είχε καυχηθεί ότι ήταν καλύτερος απ' αυτήν στην τέχνη του τόξου.

Οι μύθοι αναφορικά με την Άρτεμη είναι πραγματικά πολυάριθμοι και με διάφορες παραλλαγές..

Κάποτε ο Αγαμέμνονας, βασιλιάς των Μυκηνών, σκότωσε στην περιοχή της Βραυρώνας ένα ιερό ελάφι της Άρτεμης. Η θεά του κυνηγιού οργισμένη από το γεγονός αυτό, έδωσε εντολή στον Αίολο, τον θεό των ανέμων να παύσει όλους τους ανέμους στο λιμάνι της Βοιωτίας ώστε να μην μπορούν να ξεκινήσουν τα πλοία των Αχαιών για την εκστρατεία προς την Τροία. Οι άνεμοι θα φυσούσαν μόνο αν ο Αγαμέμνονας θυσίαζε την κόρη του την Ιφιγένεια, στο βωμό της Άρτεμης, όπως είχε αποφασίσει η θεά. Όμως, τη στιγμή της θυσίας, η Άρτεμη λυπήθηκε την Ιφιγένεια, την άρπαξε από το βωμό και την οδήγησε στη μακρινή χώρα των Ταύρων, να την υπηρετεί σαν ιέρεια στο ναό της. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου, βοήθησε τον πληγωμένο από το Διομήδη, Αινεία, να ανακτήσει τις δυνάμεις του και να επιστρέψει στη μάχη.

Σύμφωνα με ένα άλλο μύθο, μια νέα κοπέλα στην περιοχή της Βραυρώνας, χτύπησε μια εξημερωμένη αρκούδα την οποία προστάτευε η Άρτεμη. Η αρκούδα αγρίεψε και κατασπάραξε τη νέα. Τα αδέλφια της κοπέλας όμως σκότωσαν την αρκούδα και η Άρτεμη, εκδικητική καθώς ήταν, καταράστηκε τους κατοίκους ολόκληρης της Αττικής και μια φοβερή επιδημία εξαπλώθηκε στην περιοχή. Το μαντείο των Δελφών συμβούλεψε τους Αθηναίους να αφιερώσουν τα κορίτσια τους(από 5 έως 12 χρονών) στη θεά του κυνηγιού για να την εξευμενίσουν και να σταματήσει η επιδημία. Από τότε οι Αθηναίο αφιέρωναν συμβολικά τα κορίτσια τους στην Άρτεμη σε μια τελετή που γινόταν κάθε 5 χρόνια. Στην τελετή αυτή έντυναν τα κοριτσάκια με κίτρινα φορέματα για να μοιάζουν στο χρώμα της αρκούδας και τα πήγαιναν με πομπή στο ναό της Άρτεμης στη Βραυρώνα. Τα κοριτσάκια αυτά ονομάζονταν Άρκτοι, δηλαδή αρκούδες και οι ανασκαφές στην περιοχή έχουν φέρει στο φως στοιχεία για τις τελετές αυτές.

Σε άλλο μύθο, η Άρτεμη θύμωσε με τον Οινέα, βασιλιά της Καλυδώνας γιατί πρόσφερε θυσίες σε όλους τους θεούς ξεχνώντας εκείνη. Έστειλε τότε η θεά ένα τρομερό και τεράστιο κάπρο, ο οποίος ρήμαζε όλα τα σπαρτά με αποτέλεσμα να αρχίσει να πλανιέται πείνα στην περιοχή. Ο Οινέας κάλεσε τότε όλους τους γνωστούς ήρωες της εποχής για να σκοτώσουν τον κάπρο, κάτι που τελικά κατόρθωσαν ένα γενναίο κορίτσι από την Αρκαδία, η Αταλάντη και ο Μελέαγρος, γιος του Οινέα και περίφημος κυνηγός, δίνοντας έτσι τέλος στο μαρτύριο της Καλυδώνας.

Ο Άδμητος επίσης στη γαμήλια γιορτή του είχε ξεχάσει να αφιερώσει θυσία στην Άρτεμη κι έτσι η θεά οργισμένη από αυτή την παρατυπία του έστειλε στο νυφικό του κρεβάτι ένα κοπάδι από φίδια, ενώ ετοιμάστηκε να του αφαιρέσει τη ζωή. Ωστόσο ο Απόλλωνας έπεισε τις Μοίρες να του χαρίσουν τη ζωή και αυτές ζήτησαν για αντάλλαγμα να πάρουν τη ζωή κάποιου άλλου δικού του προσώπου. Μόνο η γυναίκα του Άδμητου η Άλκηστη προσφέρθηκε αλλά σώθηκε τελικά από τον Ηρακλή πριν η ψυχή της κατέβει στον Άδη.

Επίσης, είναι γνωστός και ο μύθος στον οποίο ο θρυλικός ήρωας Ηρακλής, συναντάει την Άρτεμη. Σε έναν από τους άθλους του ο Ηρακλής έπρεπε να πιάσει ζωντανό το ιερό της ελάφι με τα χρυσά κέρατα και τα χάλκινα πόδια(Κερυνίτις Έλαφος) το οποίο ζούσε στα όρη της Αρκαδίας, και να το φέρει στον Ευρυσθέα στην Τύρινθα. Ύστερα από χρόνιο κυνηγητό κατάφερε να το πιάσει στη χώρα των Υπερβορείων, αλλά ενώ κατευθυνόταν προς την Τύρινθα, παρουσιάστηκε μπροστά του αγριεμένη η Άρτεμη με τον Απόλλωνα ζητώντας του εξηγήσεις. Ο Ηρακλής αφού αρχικά της ζήτησε συγνώμη υποσχέθηκε πως αφού θα το παρουσίαζε στον Ευρυσθέα θα το άφηνε ελεύθερο. Η Άρτεμη τον συγχώρεσε και του επέτρεψε να ολοκληρώσει τον άθλο του. Και φυσικά ο Ηρακλής τήρησε κι αυτός την υπόσχεσή του.

Ένας ακόμα γνωστός μύθος της Άρτεμης είναι αυτός με τον κυνηγό Ακταίωνα. Μανιώδης και αδίστακτος κυνηγός καθώς ήταν ο Ακταίωνας, βγήκε μια μέρα κάπου στην Αρκαδία για κυνήγι μαζί με τους σκύλους του. Όταν όμως συνάντησε κατά τύχη την Άρτεμη σε ένα ποτάμι να λούζεται, αυτή εξαγριωμένη που την είδε γυμνή, αλλά και για να μην διαδοθεί το περιστατικό τον μεταμόρφωσε σε ελάφι. Οι σκύλοι του δεν θα μπορούσαν να αναγνωρίσουν ότι το ελάφι είναι το αφεντικό τους και έτσι κατασπάραξαν τον Ακταίωνα.

Ίσως ο πιο δραματικός μύθος είναι αυτός που αναφέρεται στο χωριό Λιμναίο της Λακωνίας. Όταν ο Ορέστης κατάφερε να αρπάξει από τη χώρα των Ταύρων την αδερφή του την Ιφιγένεια πήρε μαζί του και το ξόανο της θεάς. Ο μύθος λέει πως έφερε το ξόανο στη Βραυρώνα και το αφιέρωσε στο ναό της. Στη Βραυρώνα έμεινε και η Ιφιγένεια στο ναό της Άρτεμης σαν ιέρεια. Σύμφωνα όμως με ένα άλλο μύθο. Το ξόανο αυτό βρέθηκε όρθιο στο Λιμναίο ανάμεσα στους θάμνους. Οι κάτοικοι έχτισαν στο μέρος αυτό ένα ιερό αφιερωμένο στη θεά, στην Όρθια Άρτεμη όπως την αποκαλούσαν μιας και το ξόανο είχε βρεθεί όρθιο. Όμως, ο μύθος αναφέρει ότι όσοι βρήκαν το ξόανο τρελάθηκαν και μια μέρα κατά τη διάρκεια μιας θυσίας πολλοί από εκείνους που βρίσκονταν γύρω από το βωμό άρχισαν να σκοτώνονται μεταξύ τους.

Οι κάτοικοι της περιοχής μετά από αυτό το τραγικό συμβάν συμπέραναν ότι η Άρτεμη ήταν αρκετά θυμωμένη και για να την εξευμενίσουν θα έπρεπε να θυσιάζουν ανθρώπους και όχι ζώα. Από τότε στο ιερό της Άρτεμης στο λιμναίο γίνονταν ανθρωποθυσίες μέχρι που τις σταμάτησε ο μεγάλος νομοθέτης Λυκούργος. Αντί για τις ανθρωποθυσίες διεξαγόταν μια άλλη τελετή στην οποία η ιέρεια κρατούσε το ξόανο της θεάς στην αγκαλιά της και μπροστά της μαστιγώνονταν με τη θέλησή τους μερικοί έφηβοι, ώσπου το αίμα τους να ραντίσει το ξύλινο άγαλμα.

Σε πολλά μέρη της Ελλάδας λάτρευαν την Άρτεμη και είχαν χτιστεί πολλοί ναοί αφιερωμένοι σε αυτή. Εκτός από τη χώρα των Ταύρων, ονομαστοί και λαμπροί ναοί της Άρτεμης υπήρχαν στην Έφεσο της Μικράς Ασίας, στη Βραυρώνα, στα νησιά του Αιγαίου στην Αρκαδία και στην Κρήτη.

Σύμφωνα με την παράδοση που διέσωσε ο Ρωμαίος ποιητής Οβίδιος, Ο Νάρκισσος ήταν γιός του ποταμού Κηφισού και της νύμφης Λειριώπης. Όταν γεννήθηκε, ο μάντης Τειρεσίας προφήτευσε στους γονείς του ότι "το παιδί τους θα ζήσει μέχρι τα βαθιά γεράματα εκτός και αν αντικρύσει κάπου την εικόνα του εαυτού του."

Ο Νάρκισσος μεγάλωσε και έγινε τόσο όμορφος που όλες οι νύμφες του δάσους ήταν ερωτευμένες μαζί του. Αυτός όμως τις απέρριπτε όλες. Μία από αυτές τις νύμφες που επέρριψε ήταν και η Ηχώ. Η Ηχώ απογοητεύτηκε τόσο πολύ που αποσύρθηκε σε ένα ερημικό τόπο και εκεί έσβησε μέχρι που μεταμορφώθηκε σε έναν θρηνώδες ψίθυρο.

Η θεά Νέμεση, όταν άκουσε τους θρήνους και τα παράπονα των νυμφών, εκδικήθηκε τον Νάρκισσο κάνοντας τον να ερωτευτεί την ίδια του την εικόνα. Ο Νάρκισσος έμεινε έκθαμπος από την ομορφιά του και έμεινε να κοιτάζει την υπέροχη αντανάκλαση της στα νερά μιας λίμνης μέχρι που πέθανε.

Μια άλλη παραλλαγή της ιστορίας του Νάρκισσου προέρχεται από την Βοιωτία. Σύμφωνα με αυτήν ο Νάρκισσος ζούσε στην πόλη των Θεσπιών. Ένας νέος με το όνομα Αμείνιας τον ερωτεύθηκε αλλά ο Νάρκισσος τον απέρριψε. Με ένα σπαθί που του έστειλε ως δώρο ο Νάρκισσος, ο Αμείνιας αυτοκτόνησε αλλά πριν πεθάνει καταράστηκε τον Νάρκισσο να ερωτευτεί τον εαυτό του. Πράγμα το οποίο και έγινε και οδήγησε τον Νάρκισσο να δώσει τέλος στην ζωή του με το ίδιο σπαθί.

Και στις δύο παραλλαγές το λουλούδι Νάρκισσος φύτρωσε εκεί που πέθανε ο πανέμορφος μα άτυχος νέος.

Μία από τις πιό αγαπητές θεότητες των προγόνων μας , που ενέπνευσε τόσο τους αρχαίους όσο και τους νεότερους συγγραφείς και ποιητές , είναι ο Παν .

Για την γέννηση του Πανός υπάρχουν διάφορες εκδοχές , διαφορετικές σε κάθε περιοχή της Ελλάδας .
Μερικοί πίστευαν ότι ήταν γιός του Ουρανού και της Γης , για άλλους ότι ήταν γιός του Διός και της Ύβρεως ή Θύμβρεως , ή του Διός και της Καλλίστούς ή της νύμφης Οινηΐδας , ή του Αιθέρος και της Ήρας , ή του Αιθέροςκαι της Οινηΐδας , ή του Ερμή και της Πηνελόπης ή ακόμα ότι ήταν γιός της Πηνελόπης και όλων των μνηστήρων , γι’ αυτό και ονομάστηκε Παν .
Από αυτή την ποικιλία των γονέων , οι ερευνητές συμπεραίνουν ότι ίσως να υπήρξαν πολλοί με το ίδιο όνομα .
Όμως δύο είναι οι κυριότεροι , ο γιός του Διός και της Θύμβρεως , ο οποίος ήταν μάντης και δίδαξε την μαντική στον Απόλλωνα , και ο γιός του Ερμή και της Πηνελόπης , την οποία ξεγέλασε ο Ερμής μεταμορφωμένος σε τράγο , και από αυτό πήρε και ο Παν αυτήν την μορφή .
Σε μερικά μέρη όμως πίστευαν ότι ήταν και οι δύο παιδιά του Ερμή , ο μεν ένας με μια άγνωστη γυναίκα με το όνομα Σώση και ο άλλος με μία Νύμφη που την έλεγαν Πηνελόπη .
Οπότε μετά από τόσες αντιφάσεις , η γέννηση του παραμένει στην ουσία αδιευκρίνιστη , και πιστεύεται ότι υπήρξαν κατά καιρούς σε διάφορους τόπους άνθρωποι με το όνομα αυτό .
Ο Παν αναφέρεται σε όλες τις θεογονίες , και σύμφωνα με τον Διόδωρο τον καιρό του Όσιρη ήταν στην Αίγυπτο .
Ο Ηρόδοτος πάλι αναφέρει ότι ο Παν ήταν αρχαιότατος , και ένας από τους πρώτους οκτώ θεούς των Αιγυπτίων , και ο Επιμενίδης , στα σχόλια του Θεόκριτου λέει ότι ο Ζεύς (κάποιος βασιλιάς με αυτό το όνομα) , εγέννησε από την Καλλιστώ δύο δίδυμους γιούς , τον Πάνα και τον Αρκάδα .
Εξ’ ίσου διαδεδομένη ήταν όμως και η άποψη ότι η Πηνελόπη γέννησε τον Πάνα από τον Ερμή , πριν παντρευτεί τον Οδυσσέα , ή σύμφωνα με άλλους , με όλους τους μνηστήρες κατά την απουσία του .
Όλες αυτές βέβαια οι διηγήσεις αναφέρονται σε συμβάντα πολύ απομακρυσμένα χρονικά , γιατί η μεν Πηνελόπη ζούσε την εποχή του Τρωϊκού πολέμου , ο Αρκάς όμως ήταν πολύ πιο πριν , και οι οκτώ θεοί των Αιγυπτίων ακόμα προγενέστεροι .

Γεννήθηκε λοιπόν ο Πάν στην Αρκαδία , στο Λυκαίο όρος , άσχημος με κέρατα στο κεφάλι , γένια , μεγάλα αυτιά , και πόδια και ουρά κατσίκας , και όπως γέλαγε και μάλιστα πολύ , φαινότανε τόσο άσχημος , που η μητέρα μη αντέχοντας την θέα του τον παράτησε εκεί , και ο Ερμής τον έδωσε στην Σινόη και τις άλλες Νύμφες να τον αναθρέψουν .
Βρέφος ακόμα , πήρε ο Ερμής τον Πάνα , τον τύλιξε με ένα λαγοτόμαρο και τον ανέβασε στον Όλυμπο κοντά στον Δία και τους άλλους θεούς , που μόλις τον αντίκρισαν γέλασαν με το παρουσιαστικό του , πιο πολύ όμως από όλους γέλασε ο Διόνυσος .
Γι’ αυτό και τον ονόμασαν Πάνα , επειδή γέλασαν πάντες μαζί του . Σύμφωνα με άλλους μύθους όμως τον μεταμόρφωσε αργότερα η Αφροδίτη , επειδή έκρινε πως ήταν ωραιότερος από τον Αχιλλέα , τον γιό του Διός και της Λαμίας . Επίσης του προξένησε και έρωτα για την Ηχώ . ( Σύμφωνα με τον Όμηρο στον ύμνο προς τον Πάνα , και τον Παυσανία στα Αρκαδικά .)

Έτσι λοιπόν ανατράφηκε στα βουνά , και μεγαλώνοντας έγινε έμπειρος κυνηγός και βοσκός , γι’ αυτό και η Άρτεμις πήρε από αυτόν τα κυνηγόσκυλά της .
Ήταν όμως και ικανότατος μάντης και δίδαξε την μαντική στον Απόλλωνα .
( Εδώ πάλι αναφέρεται ότι ο μεν κυνηγός ήταν γιός της Νύμφης Σώσης , ο δε βοσκός της Πηνελόπης , άρα ο μάντης θα πρέπει να ήταν άλλος , και αν ήταν έτσι , τότε θα πρέπη να υπήρξαν στην Αρκαδία όχι ένας αλλά τρεις Πάνες .)
Επειδή του άρεσε η μοναξιά , σύχναζε στα βουνά , στα δάση , τις πεδιάδες και τα σπήλαια , κατέβαινε όμως συχνά και στις παραλίες , όπου σύμφωνα με μια εκδοχή από ένα όστρακο που βρήκε εκεί έφτιαξε και άρχισε να παίζει την πρώτη Σύριγγα , καθισμένος στην χλόη , και μαζεύοντας τις Νύμφες που χόρευαν γύρω του μαγεμένες από τους ήχους της μουσικής του .
Σύχναζε όπως είπαμε στην Αρκαδία στο Μαίναλο , την Κυλλήνη και το Λύκαιον , την άνοιξη και το καλοκαίρι στις βουνοκορφές , και το χειμώνα στα σπήλαια .
Το καλοκαίρι όταν κατέβαζε τα πρόβατά του στις παραλίες καθισμένος πάνω σ’ ένα σκόπελο συνόδευε με τον αυλό του τον ήχο των κυμάτων .
Έσωζε όμως και τα παραπλέοντα σκάφη από τις επιθέσεις των πειρατών , τρομάζοντάς τους με τις οπτασίες που προκαλούνται από τα σχήματα των σκοπέλων και την βουή των κυμάτων στις θαλασσινές σπηλιές . Έτσι οι φόβοι αυτοί ονομάστηκαν Πανικοί .
Σύμφωνα πάλι με άλλους μύθους ο Παν σύχναζε στο όρος Τμώλος της Μικράς Ασίας , κοντά στις Σάρδεις , και επειδή καυχήθηκε παρασυρμένος από τους επαίνους των Νυμφών για την μουσική του , φιλονίκησε με τον Απόλλωνα .
Για να λύσουν την διαφορά τους έβαλαν τότε διαιτητή τον Τμώλο , από τον οποίο ονομάστηκε έτσι και το βουνό , και εκείνος έδωσε τα πρωτεία στον Απόλλωνα , πράγμα που επαίνεσαν όλοι οι παρευρισκόμενοι , πλην του Μίδα , ο οποίος προκάλεσε και τον θυμό του Απόλλωνα , που για να τον τιμωρήση του μετέβαλε τα αυτία σε γαϊδουρινά
Όταν ο Τυφώνας κατεδίωξε τους Θεούς στην Αίγυπτο , για να αποφύγουν τον κίνδυνο , ο Παν τους συμβούλευσε να μεταμορφωθούν σε ζώα , ο ίδιος μάλιστα μεταμορφώθηκε σε Αιγόκερο .
Για να τιμήση αργότερα ο Ζευς τον Πάνα για το επιτυχημένο στρατήγημά του , έκανε τον Αιγόκερο αστερισμό .
Σύμφωνα με άλλο μύθο πάλι ο Παν μεταμορφώθηκε μισός Αιγόκερος και μισός ψάρι και πέφτοντας στην θάλασσα , ξέφυγε από τον κίνδυνο .
Σαν σύμμαχος των Θεών ο Παν πήρε μέρος στην Γιγαντομαχία , στην οποία κατατρόμαξε και έτρεψε σε φυγή , όταν σάλπισε με την Σύριγγά του , τους Γίγαντες οι οποίοι δεν μπόρεσαν υποφέρουν τον άγνωστο και ασυνήθιστο αυτόν ήχο .
Ήταν όμως και στρατηγός στην εκστρατεία του Διονύσου στην Ασία . Όταν παρατάχτηκαν απέναντί τους οι Ινδοί και φοβήθηκε ο Διόνυσος αντικρίζοντας όλο αυτό το πλήθος , ατάραχος ο Παν διέταξε να αλαλάξη την νύχτα όλο το στράτευμα ξαφνικά , μεγαλόφωνα και όσο το δυνατόν πιο άγρια .
Έτσι έγινε και ατήχησαν οι κοιλάδες και οι πέτρες από αυτή την παράδοξη και τρομερή κραυγή , που σκόρπισε τον τρόμο στους Ινδούς τρέποντάς τους σε φυγή .
Σύμφωνα με άλλο μύθο πάλι ο Παν πήρε μέρος και στην εκστρατεία του Όσιρη , αποσπώντας τον σεβασμό και την τιμή των Αιγυπτίων οι οποίοι για να τον τιμήσουν έχτισαν μια πόλη που την ονόμασαν Χεμώ στα αιγυπτιακά , δηλαδή Πανός πόλη .
Φυσικά , όπως είναι άλλωστε φανερό , εδώ πρόκειται για τον θεό Χεμ των Αιγυπτίων , τον οποίο οι Έλληνες ταύτισαν με τον Πάνα .

Συνεχίζεται