- ΜΕΛΟΔΡΑΜΑΤΙΚΟΝ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Μερικές φορές αναγκάζεσαι να φτάσεις στα άκρα για να προστατεύσεις το παιδί σου από όσους το ωθούν να σκέφτεται το υλικό ως απόδειξη αγάπης και μην νομίζεις ότι είναι λίγοι. Το λέω ξανά από δική μου εμπειρία γιατί έχω φτάσει στα άκρα και συνεχίζω στον ίδιο ρυθμό από όταν γεννήθηκε. Δεν πρέπει να υπολογίσεις τίποτα και κανέναν γιατί εάν κάνεις το λάθος να σκεφτείς ποιός είναι αυτός που έρχεται με αυτή την ωραία και βολική διδασκαλία το έχασες το παιχνίδι.
Όχι ότι είναι εύκολο να πείσεις ένα παιδί για την αγκαλιά σε αντίθεση με ένα play station αλλά εάν προσπαθήσεις, του μιλήσεις ειλικρινά και τηρήσεις ότι συζήτησες μαζί του στο τέλος καταφέρνεις ένα αποτέλεσμα που σε κάνει να τρίβεις τα μάτια σου.
Την δυνατότητα να καταφέρεις κάτι την έχεις όσο είναι μικρός ο άνθρωπος, όταν μιλάμε όμως για ενήλικες δυσκολεύουν τα πράγματα. Ναι θέλουν να τραβήξουν την προσοχή, ναι πληγώνονται και πονάνε, όμως πόσο μπορεί κάποιος να τους βοηθήσει?
Δεν πιστεύω στους κακούς χαρακτήρες ούτε στους κακομαθημένους ενήλικες αλλά στα κακομαθημένα μάλλον καλύτερα να πω στα πληγωμένα παιδιά. Είναι ενήλικες που ως παιδιά δεν τους εξήγησαν ή τα κορόιδεψαν ή εάν θέλετε τους αντικατέστησαν την φροντίδα και την αγάπη του γονιού με ένα παιχνίδι.
Από δική μου εμπειρία με άτομα που χρησιμοποιούν αυτή την μέθοδο έχω παρατηρήσει ή ότι συνέβει στην παιδική τους ηλικία ότι προανέφερα ή κάποιος από τους γονείς τους την χρησιμοποιούσε. Επίσης παρατήρησα και μία επιθετική έως πολύ βίαια συμπεριφορά εάν δεν κατάφερναν να πάρουν αυτό που ήθελαν. Ξαφνικά γινόσουν ο χειρότερος εχθρός τους με δικαιολογία πραγματικά παρανοϊκή.
Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση το πόσο εύκολα άλλαζαν συμπεριφορά και από αδύναμοι άνθρωποι γίνονταν «δυναμικοί».
Δεν γνωρίζω εάν κάποιος έχει κάποια εμπειρία με τέτοιο άτομο, εγώ πάντως δεν τα κατάφερα να επικοινωνήσω, οπότε βλέποντας την κατρακύλα αναγκάστηκα να κάνω πίσω και να το αφήσω να πέσει μόνο του στον γκρεμό ή στο επόμενο θύμα.
Σε μία συγκεκριμένη περίπτωση βλέποντας το επόμενο θύμα, προσπάθησα ξανά από μακριά όμως να βοηθήσω, δεν γινόταν τίποτα, οπότε δυστυχώς χρησιμοποίησα ότι πιό σκληρό μπορούσα γιατί αποφάσισα να βοηθήσω το θύμα.
Αυτό που ανέφερα είναι πιθανόν η περίπτωση διαταραχής προσωπικότητας όπως είπε ο durden alie, με προβληματίζει όμως και εμένα το θέμα της μετάλλαξης.
Ποιά πιστεύετε ότι θα ήταν η ποιό σωστή συμπεριφορά απέναντι σε έναν τέτοιο άνθρωπο και συγχρόνως ασφαλής για κάποιον που θέλει να βοηθήσει? Εγώ δεν έχω βγάλει άκρη ακόμα.
Λες :
quote:
Δεν γνωρίζω εάν κάποιος έχει κάποια εμπειρία με τέτοιο άτομο, εγώ πάντως δεν τα κατάφερα να επικοινωνήσω, οπότε βλέποντας την κατρακύλα αναγκάστηκα να κάνω πίσω και να το αφήσω να πέσει μόνο του στον γκρεμό ή στο επόμενο θύμα.
Σε μία συγκεκριμένη περίπτωση βλέποντας το επόμενο θύμα, προσπάθησα ξανά από μακριά όμως να βοηθήσω, δεν γινόταν τίποτα, οπότε δυστυχώς χρησιμοποίησα ότι πιό σκληρό μπορούσα γιατί αποφάσισα να βοηθήσω το θύμα.Αυτό που ανέφερα είναι πιθανόν η περίπτωση διαταραχής προσωπικότητας όπως είπε ο durden alie, με προβληματίζει όμως και εμένα το θέμα της μετάλλαξης.
Ποιά πιστεύετε ότι θα ήταν η ποιό σωστή συμπεριφορά απέναντι σε έναν τέτοιο άνθρωπο και συγχρόνως ασφαλής για κάποιον που θέλει να βοηθήσει? Εγώ δεν έχω βγάλει άκρη ακόμα.
Να πω καταρχήν ότι η περίπτωση της διαταραχής που ανέφερα σαφώς και δεν έχει να κάνει με το δικό σου ή με όποιο άλλο παιδί. Τα παιδιά συχνά χρησιμοποιούν τέτοιους μηχανισμούς, που όμως είναι ανεκτοί και φυσιολογικοί καθώς αυτά δεν είναι ακόμη διαμορφωμένες και ώριμες προσωπικότητες. Τα προβλήματα ξεκινούν όταν τέτοιες συμπεριφορές εμφανίζονται και ΚΑΤΑΚΥΡΙΕΥΟΥΝ την προσωπικότητα ενός ενήλικου ατόμου.
Ρωτάς τι μπορεί να κάνει κανείς...Χωρίς να κατέχω εξειδικευμένη γνώση επί του θέματος, καθ' ότι δεν τυγχάνω ψυχίατρος, θα προσπαθήσω να πω ό,τι μπορώ από τη μέχρι τώρα εμπειρία μου με τέτοια άτομα, αλλά και από τις γνώσεις μου που είναι βέβαια γενικές. Επειδή λοιπόν στις περιπτώσεις αυτές έχουμε να κάνουμε με στοιχεία βαθιά ριζωμένα στο χαρακτήρα και την προσωπικότητα του ατόμου, δυστυχώς, λίγα μπορούν να γίνουν. Το πρόβλημα είναι, όπως προανέφερα, ότι ένα άτομο με διαταραχή προσωπικότητας δεν αναγνωρίζει ότι κάτι πάει στραβά στη συμπεριφορά του. Συνήθως, τα στοιχεία αυτά του χαρακτήρα παραμένουν για μια ζωή και γνωρίζω εκ πείρας πόσο μεγάλα προβλήματα μπορεί να δημιουργήσουν. Η μόνη βοήθεια που μπορεί να προσφέρει κάποιος είναι απλά και ειλικρινώς να τα επισημαίνει, εφόσον τα αναγνωρίζει και, κυρίως, να μην κάνει το λάθος να "παίξει" κι αυτός στην εκάστοτε "παράσταση". Οι συμπεριφορές αυτές ενισχύονται απίστευτα όταν υπάρχει "κοινό" που να τις θαυμάζει. Μπορεί ν' ακούγεται σκληρό, αλλά ο μόνος τρόπος "καταστολής" είναι η αφαίρεση κατά περίπτωση του "κοινού" και ο ειλικρινής λόγος από μέρους μας. Η αλήθεια άλλωστε "πονάει", όπως λένε...
Θα 'θελα πάντως να πω και κάτι άλλο...Το θέμα μας εδώ δεν είναι η ιστριονική διαταραχή προσωπικότητας, αλλά γενικότερα το μελόδραμα στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Ζητώ συγγνώμη αν "τρόμαξα" κάποιους με την αναφορά μου σ' αυτή, αλλά θα ξαναπώ ότι την έφερα ως παράδειγμα στο οποίο το μελόδραμα όχι μόνον είναι παρόν, αλλά και κυριαρχεί στην προσωπικότητα. Αν μείνουμε όμως εκεί, θα χάσουμε ίσως την πλήρη εικόνα, στην οποία σαφώς και περιλαμβάνονται πολύ περισσότεροι, σχεδόν όλοι, θα λέγαμε, οι άνθρωποι. Κανείς λοιπόν δεν "πυροβολεί" εδώ το μελόδραμα και κανείς δεν θέλει τον αφανισμό του από την ανθρώπινη φύση. Το μελόδραμα δεν παύει να είναι κάτι ζωντανό, να έχει δύναμη, να έχει ρομαντισμό καμιά φορά, μπορεί ίσως να παράγει τέχνη, όπως λέει κι ο νέος φίλος V και γενικότερα είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης που δεν μπορεί να αποσπαστεί. Το ζήτημα που τίθεται είναι πιστεύω όχι να το εξαφανίσουμε, αλλά να το θέσουμε στα σωστά του όρια, ώστε να μην μετατρέπεται αυτό σε..."παρωδία"...
Edited by - durden_alie on 28/12/2005 18:17:59
Τώρα που το ξαναδιαβάζω έπρεπε να το είχα διευκρινήσει, αναφερόμουν σε περίπτωση ενήλικα που γνωρίζω και χρησιμοποιεί αυτή την συμπεριφορά, εκεί που έγραψα ότι απομακρύνθηκα και επανήλθα για να βοηθήσω το επόμενο θύμα.
quote:
Μια αλήθεια που νιώθουμε τόσο καλά οτι γνωρίζουμε και μας πονάει όταν δεν βρίσκει αποδοχή...
Αλλά γιατί θα πρέπει να γίνει αποδεκτή και να μην μας αρκεί το ίδιο το γεγονός ότι είναι η προσωπική μας αλήθεια;
Αλήθεια V, είναι αυτά που γράφεις και είναι πρώτα απ' όλα η δική σου
αλήθεια. Και ό,τι κι αν είναι σαν μια αλήθεια, υπόκειται και αυτή
στο νόμο της κίνησης. Σήμερα είναι έτσι, αύριο θα είναι αλλιώς...
Έτσι, ο μελοδραματικός θα ζει την αλήθεια του, το δράμα του τη
στιγμή εκείνη, ενώ την επόμενη είναι πιθανό ίσως να γελάσει με τη
προηγούμενή του συμπεριφορά, να αρνηθεί αυτός ο ίδιος την
παράσταση που δημιούργησε. Αυτό όμως είναι κάτι το τόσο πολύ
φυσιολογικό, αν καταλάβουμε ότι η αλήθεια μας μεταβάλλεται στο
χρόνο. Από την άλλη, βάζεις στο λόγο του το στοιχείο της αποδοχής
από κάποιον άλλο, σαν ένα στοιχείο κρίσης. Εδώ νομίζω το θέμα
άπτεται του πεδίου της ανασφάλειας που αναζητά την αποδοχή από
το περιβάλλον, επειδή το ανασφαλές άτομο δεν έχει τη βάση, τη
σιγουριά να δεχτεί τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πράξεις του.
Φίλη pyramid, τα άτομα που αναφέρεις μπορούν να γίνουν πράγματι
πολύ επικίνδυνα αν μπλεχτούμε στα δίχτυα τους. Επειδή έχουν
έντονα τα χαρακτηριστικά του παιδιού στη συμπεριφορά τους είναι
ακαταμάχητα και με τρομερές δυνατότητες πειθούς! Μπορούν εύκολα
να πείσουν κάποιον ότι είναι ικανά για τα πιό μεγάλα κατορθώματα,
χωρίς αυτό να γίνεται πραγματικότητα. Είναι μελοδραματικές
ιδιοσυγκρασίες, εξαιρετικά γοητευτικοί άνθρωποι και ασκούν έλξη,
επειδή λόγω της διαταραχής τους μπορούν εύκολα τόσο να δίνουν
όσο και να παίρνουν ενέργεια. Εδώ ακριβώς βρίσκεται ένας μεγάλος
κίνδυνος: Να βασιστείς στις υποσχέσεις τους ή να στηριχτείς στην
ενέργεια που νομίζεις ότι έχουν...
Και όταν το κάνεις είναι τόσο δύσκολο να ξεφύγεις...
Και η μεγαλύτερη παγίδα: να μπεις στη διαδικασία να τα αλλάξεις...
Τότε γίνεσαι εσύ ο μελοδραματικός ίσως;;;
πολύ μελοδραματικό το κάναμε το "μελοδραματικόν" μου φαίνεται! Βλέπουμε προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν νομίζω.
Δηλαδή εννοώ ότι:και ένας ενήλικας μπορεί να αλλάξει και ότι δεν υπάρχει σαφές όριο μεταξύ προβληματικής και μη κατάστασης. Η καλύτερη τακτική είναι να γνωρίσεις σε βάθος τον άλλο άνθρωπο. Αυτό άλλωστε θέλει κατά βάθος καθένας μας. Ή μήπως κάνω λάθος;
Έτσι θα καταλάβεις ότι κάποιες εικόνες , σκέψεις, ιδέες που είχες για τον άλλο ήταν λανθασμένες και ήδη θα του έχεις κάνεις μεγάλο καλό δείχνοντάς του ότι έχει κάποια αξία σαν άνθρωπος. Αν δεν το πιστεύει κάποιος αυτό για το συνάνθρωπό του τότε ΑΥΤΟΣ έχει το πρόβλημα και όχι ο ανώριμος ενήλικας.
Και όσον αφορά την ηθοποιία ...μπορεί να είναι και σκόπιμη, γιατί θα πρέπει να το αποκλείσουμε αυτό από τη στιγμή που όλοι κάνουμε πλάκες μερικές φορές...Δεν είναι και αυτό ηθοποιία;;;
Ο μελοδραματικός μπορεί όμως να είναι απολύτως ειλικρινής όταν δείχνει ότι πονά και ούτε υποσυνείδητα ούτε συνειδητά να παίζει κανένα παιχνίδι. Εμείς υποψιασμένοι καθώς θα είμαστε μπορεί να το θεωρήσουμε ηθοποιία και να τον πονάμε χειρότερα.
Είτε λοιπόν το ένα συμβαίνει είτε το άλλο το αποτέλεσμα είναι ότι κάθε άνθρωπος που εκφράζει μια συναισθηματική ανάγκη έχει κάποια ανάγκη όντως. Δε λέω απαραίτητα αυτή που δείχνει.
Μου έκανε εντύπωση που λες Λίλιθ "το ελέγχω , το ελέγχω .." και ότι μετά ξεσπάει.Και αναφέρεσαι στον εατό σου απ' ότι είδα. Νομίζω ότι δε θα πρέπει να κρύβουμε τα συναισθήματά μας. Γιατί να το ελέγχεις; Μήπως επειδή διδάχτηκες ότι έτσι πρέπει για να μη σε κακοχαρακτηρίσει ο "άλλος"; Μήπως για να δείξεις έλεγχο συναισθημάτων ; Μήπως γιατί τα θεωρείς περιττά ή επιζήμια;;;
Τίποτε δεν είναι περιττό και επιζήμιο.
Η επικινδυνότητα για την οποία μίλησε η pyramid δε νομίζω ότι υπάρχει. Κανείς δεν πέφτει στα δίχτυα κανενός. Καθένας προσπαθεί να ρίξει στα "δίχτυα" του τον άλλο, γιατί αισθάνεται χαρά πληρότητα, από αυτό που του δίνει αυυθόρμητα ο άλλος, όταν του δίνει, ή από αυτό ου αισθάνεται ότι έχει να του δώσει. Συνεπώς το θύμα που θα προσπαθούσες να "σώσεις" θα μπορούσε να σου πει" μα δε σου ζήτησα να με σώσεις" ή ότι δε θεωρεί κακό το συναισθηματισμό του άλλου. Και θα είχε δίκιο γιατί μπορεί να του ταίριαζε. Να αντάλλασαν και οι δύο ενέργειες και να αισθάνονταν αμοιβαία πληρότητα έστω και πρόσκαιρα. Αλλιώς δε θα μπορούσαν να επικοινωνήσουν καθόλου.
Από λανθασμένες διδασκαλίες που παίρνουμε από τη ζωή προκαλούμε ανισορροπίες στον εαυτό μας προσπαθώντας να περιορίσουμε αυτό που η μια ή η άλλη θεωρεί "κακό" ,είτε την εκδήλωση των συναισθημάτων , είτε τη λειτουργία του νου, είτε των επιθυμιών κλπ και αυτοδιαιρούμαστε. Η μελοδραματικότητα δεν είναι από τη φύση της κακή. Αρκεί να βρεθεί στον κατάλληλο χώρο . Εκεί μπορεί να εκτονωθεί σαν τέχνη, σαν πάθος σε μια σχέση κλπ κλπ και όλα να είναι καλά για όλους. 
Καλή σας μέρα.
Όλα είναι τέλεια
Ακριβώς γι' αυτό που λες, ότι δηλαδή δεν πρέπει να βλέπουμε προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν, γίνεται πιστεύω και όλη η κουβέντα μας...
Όπως είπα και στο προηγούμενο μήνυμά μου, θα ήταν λάθος μας μεγάλο εδώ να "πυροβολήσουμε" το μελόδραμα, να "πυροβολήσουμε" το συναίσθημα και την έκφρασή του. Αντιθέτως, προσπαθούμε, όλοι οι συνομιλητές φαντάζομαι, να εντοπίσουμε το "πρόβλημα" όπου αυτό υπάρχει...Να το θέσουμε σε σωστές βάσεις.
Γιατί, να με συγχωρείς, αλλά δεν συμμερίζομαι την άποψη ότι :
quote:
Τίποτε δεν είναι περιττό και επιζήμιο.
όσον αφορά στο θέμα μας...Κι αυτό, όχι μόνον διότι έχω διδαχθεί κάποια πράγματα, αλλά και γιατί έχω βιώσει ο ίδιος καθόλου ευχάριστες καταστάσεις που έχουν να κάνουν μ' αυτό. Ενώ λοιπόν θα συμφωνήσω ΑΠΟΛΥΤΑ μαζί σου στο ότι :
quote:
δεν υπάρχει σαφές όριο μεταξύ προβληματικής και μη κατάστασης
δεν μπορώ παρά να τονίσω ότι πρόβλημα υπάρχει, όπως και σε τόσους ακόμη τομείς άλλωστε, όταν το μελόδραμα συνοδεύεται από την ΥΠΕΡΒΟΛΗ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι την ευθύνη τη φέρει αποκλειστικά και μόνον ο "μελοδραματικός", ούτε φυσικά ότι μόνον αυτός πονάει. Είναι οι διαπροσωπικές σχέσεις γενικότερα, αν προτιμάς, που χτυπιούνται απ' την υπερβολή. Και είναι στο χέρι μας τουλάχιστον να την επισημάνουμε.
όταν λέω ότι δεν υπάρχει τίποτε περιττό και στην περίπτωση του μελοδραματισμού, αυτό το έχω συμπαραάνει παρατηρώντας τους ανθρώπους και νομίζω ότι θα συμφωνήσεις ότι ΕΜΕΙΣ θέτουμε τα όρια κάθε φορά. Δηλα΄δη εκείνος που για σένα θα είναι υπορβολικά μελοδραματικός άνθρωπος για μένα δε θα είναι, εκείνος που εσένα θα σε πνίγει ενδεχομένως με τη σμπεριφορά του εμένα θα μου είναι ευχάριστος κλπ κλπ
Τόσο η δική του ανάγκη να εκφραστεί με κάποιο τρόπο όσο και η δική μας ανάγκη ή πρόθεση να δεχτούμε μια τέτοιου είδους έκφραση είναι που μετράνε. Δεν υπάρχει κανένα απόλυτο μέτρο που να ισχύει για όλους τους ανθρώπους. Ο "μέσος όρος" των κοινωννικών σχέσεων δε μπορεί να γίνεται κριτήριο και για τις προσωπικές μας σχέσεις ( αν και δυστυχώς πολλές φορές γίνεται).
Ακόμη λοιπόν και αυτό που εσύ θεωρείς υπερβολή, το θεωρείς μετρώντας το και κρίνοντάς το με τα δικά σου μέτρα και σταθμά. Δε μπορείς να θεωρήσεις ότι αυτά ισχύουν για όλους.
Οπότε εκείνο που καταλήγω ως συμπέρασμα είναι ότι πρέπει να σχετίζεται κανείς με εκείνα τα πρόσωπα που "αυτομάτως" μπορεί να επικοινωνήσει αν θέλει να μη φτάνειο ίδιος στα άκρα. Με εκείνα τα πρόσωπα που από τη φύση τους συνηχεί αρμονικά και ο κάθε ένας είναι ο εαυτός του και αυτό δεν είναι δυσάρεστο στον άλλο. Αυτό δε σημαίνει ότι απορρίπτουμε κανέναν. Απλά σε κάθε φάση της ζωής μας δεν είμαστε ίδιοι. Μπορεί αύριο να είμαστε συμβατοί με κάποιον που σήμερα δεν είμαστε γιατί θα έχουμε αλλάξει εμείς ή εκείνος.
Δε μπορούμε να λέμε "αυτός έχει πρόβλημα" για κάποιον με τον οποίο είμαστε ασύμβατοι.Με ποιό κριτήριο θα θεωρήσουμε προβληματικό τον άλλο και όχι τον εαυτό μας;
Ποιος μας διαβεβαιώνει ότι εμείς δεν είμαστε ψυχροί και αναίσθητοι και θεωρούμε τον άλλο "μελοδραματικό";
Μήπως το ωραίο κοστούμι , η γραβάτα ή το ταγιεράκι, οι κοινωνικές συναναστροφές με ευυπόληπτα πρόσωπα και το "καλό όνομα" που έχουμε;
Αυτά μας κάνουν και ανθρώπους με όρθή κρίση;
Νομίζω ότι το πρόβλημά μας δεν είναι η ύπαρξη μελοδραματικών ανθρώπων αλλά η δική μας στάση προς αυτούς.
Αν εμείς δε θέλουμε να παραδεχτούμε την αναισθησία μας θα κατατάξουμε ή θα εξωθήσουμε στο μελοδραματισμό όποιον έχει περισσότερο συναίσθημα από ότι απαιτούν οι ψυχρές κοινωνικές σχέσεις της κοινωνίας μας.
Και εκείνος θα παίξει αυτό το ρόλο γιατί μόνο έτσι θα αισθάνεται αν επιβιώνει συναισθηματικά. Είναι ΚΑΙ θέμα ιδιοσυγρασίας αλλά ΚΑΙ το περιβάλλον που έχει μεγαλώσει κανείς ΚΑΙ το περιβάλλον που ζει, τα οποία διαμορφώνουν την κατάσταση.
Ας είμαστε λοιπόν πιο επιοικείς στις κρίσεις μας και ας αποφεύγουμε το σκόπελο του να εντάξουμε στη μια ή την άλλη κατηγορία κάποιον, γιατί τότε τον εξωθούμε στο να παγιωθεί σε αυτή την κατάσταση.
Καλή σας μέρα και καλή χρονιά σε όλους!
Όλα είναι τέλεια
Σαφώς και κατανοώ και συμφωνώ ως ένα βαθμό με το σκεπτικό σου και γι' αυτό άλλωστε σε πολλά από τα προηγούμενα μηνύματά μου έκανα σαφές ότι δεν πρέπει να μείνουμε στις υπερβολές, χάνοντας έτσι την πλήρη εικόνα. Τόνισα δε πολλές φορές ότι οι ανθρώπινη προσωπικότητα καθώς και οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύ πολύπλοκες για να μπουν σε προκαθορισμένα καλούπια, όσο κι αν κάτι τέτοιο θα "διευκόλυνε" τους όποιους συλλογισμούς μας.
Τα κριτήρια και τα όρια λοιπόν είναι όντως ασαφή στην πλειοψηφία των περιπτώσεων. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και πιο απόλυτα "μέτρα και σταθμά" και θα επιμείνω σ' αυτό για έναν και μόνο λόγο : Γιατί τα "μέτρα" αυτά δεν τα βάζω ούτε εγώ, ούτε εσύ, ούτε και κανείς άλλος με την υποκειμενική του κρίση...Τα "μέτρα" αυτά τα βάζει πλέον η επιστήμη της Ψυχιατρικής, με την οποία δικαίωμα του καθενός φυσικά είναι να διαφωνεί, αυτό όμως δε μειώνει την αξιοπιστία της, όσο κι αν αυτή έχει αμφισβητηθεί κατά καιρούς. Το λέω και το ξαναλέω αυτό επειδή δεν είναι δυνατόν να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, θεωρώντας ότι "τα πάντα είναι αγγελικά πλασμένα" : Κάποιοι άνθρωποι έχουν όντως πρόβλημα και με το να το αρνούμαστε δεν βοηθάμε ούτε τους ίδιους ούτε τον εαυτό μας.
Αφήνοντας τώρα πίσω, γι' άλλη μια φορά, τις διαταραχές προσωπικότητας, θα ήθελα να κάνω την εξής παρατήρηση...Λες σε κάποιο σημείο :
quote:
Νομίζω ότι το πρόβλημά μας δεν είναι η ύπαρξη μελοδραματικών ανθρώπων αλλά η δική μας στάση προς αυτούς.
Πιστεύω πως τελικά το πρόβλημα--αν υπάρχει τέτοιο--υφίσταται μάλλον και στις δύο πλευρές. Το πόσο ομαλές είναι οι διαπροσωπικές σχέσεις δεν εξαρτάται σαφώς από το συναισθηματικό κόσμο και τη συμπεριφορά ενός και μόνο "συμμετέχοντος", αλλά μάλλον από την αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών. Αυτό το βλέπουμε καθημερινά στις δικές μας σχέσεις : Με κάποιους ανθρώπους δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε ούτε για λίγα λεπτά, με κάποιους άλλους γίνεται το λεγόμενο "κλίκ"... Το φαινόμενο αυτό μόνον "καταδικαστέο" δεν μπορεί να είναι, κατά την άποψή μου. Αντιθέτως, πρόκειται για κάτι απόλυτα φυσιολογικό! Καλώς ή κακώς, ανεξάρτητα από τις κρίσεις μας για το σύνολο των ανθρώπων που θα πρέπει σαφώς να εμπεριέχουν ένα βαθμό "αντικειμενικότητας" και "επιείκειας", ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ τελικά τους ανθρώπους με τους οποίους θα συμπορευτούμε και η επιλογή αυτή δεν μπορεί παρά να γίνει με τα εντελώς προσωπικά και "υποκειμενικά" μας κριτήρια!
Edited by - durden_alie on 31/12/2005 14:47:45
Πως αποκαλούσαν τον Ναβουχοδονόσορα Γ οι φίλοι του;
Τα παντα όλα.
Αν δεν ειμασταν ολοι κατά βαθος παιδια ποια θα ηταν η τυχη αυτης της «ρημαδας» πατριδας;;;
Λαμπατέρ vs Πορτατίφ = Who Wins?
Γραμματααααααααααααααα [ελληνικα] «χασαπη»!!!
Μπορεις να μου πεις κατι για σενα;;;
Ποιο είναι το αγαπημένο σου φρούτο;
Ποια χώρα θα ήθελες να επισκεφτείς;
Ό,τι δεν συνέβη ποτέ είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά...
Πιάνεις πουλιά στον αέρα:-);
Αθήλειος
-Πέτρινο σπίτι, ξύλινο η τσιμεντένιο;
οικολογικο.
τι ειναι χαδι ;;;
Παρακολουθείς τηλεόραση;
Αθήλειος
Ίντερνετ ή Εφημερίδα;
-Σε ανεβάζει η μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού; (μόλις έψησα)
Edited by - Notirk on 05/06/2012 13:52:28