- ΜΕΛΟΔΡΑΜΑΤΙΚΟΝ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Όμως, μην ανησυχείς, το ξέρεις βαθιά μέσα σου, υπάρχει Θεός,
και στο τέλος θα δικαιωθείς. Στο τέλος όλοι θα καταλάβουν,
όλοι θα κουνήσουν με κατανόηση το κεφάλι τους, θα σε κοιτάξουν
με εκτίμηση και θα πουν: Αχ! πόσο δίκιο είχες! ή αχ! πόσο
υπέφερες! ή αχ! μόνο εσύ θα μπορούσες να κάνεις κάτι τόσο
υπέροχο και ηρωικό! ή αχ! πόσο σε θαυμάζω...

Το ξέρεις, βαθιά μέσα σου μάλιστα ζεις και δρας για αυτό,
την κατάσταση της δόξας και του ηρωισμού. Όμως, πρέπει,
πρέπει να το καταλάβουν και οι άλλοι, πο-λύ κα-λά το πόσο
πολύ προσπαθείς, το πόσο πολύ υποφέρεις, το πόσο πολύ
δύσκολο είναι αυτό που επιχειρείς, το πόσο σπάνια είναι η
κατάσταση στην οποία βρέθηκες. Πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι
ΜΟΝΟ ΕΣΕΝΑ χτύπησε τόσο βίαια, τόσο δραματικά, τόσο απρόοπτα
το κάρμα, μόνο σε εσένα θα μπορούσε να συμβεί αυτό, σε
εσένα, που ως σύγχρονος Χριστός δοκιμάζεσαι πάνω σε ετούτο
τον αλλοιώτικο σταυρό.

Νιώθεις, σχεδόν βλέπεις τα δάκρυα πάνω στα μάτια των θεατών σου
και ανατριχιάζεις... Ανατριχιάζεις γιατί ξέρεις ότι είσαι εσύ
ο πρωταγωνιστής του δράματος. Τώρα, όλοι μαζί σου ασχολούνται.
Το κορμί σου ριγά, σπαράζει, τα λόγια σου μεγάλα και απόλυτα,
το δράμα κορυφώνεται, ανοίγεις τα μπράτσα, προτείνεις το
στήθος, ξεφωνίζεις, ουρλιάζεις:

σταυρώστε με! αντέχω! θα πεθάνω ηρωικά!

Καλημέρα Αφροδίτη, πολύ ηρωικός ο στίχος που περιγράφεις και άκρως
μελοδραματικός:

quote:

---

Και να! Το αδύνατο καλάμι σκύβει μπροστά στο μανιασμένο αέρα, μα τι θαύμα, ορθώνεται αμέσως όμως μόλις περάσει η θύελλα...
Ο πόνος φταίει, που πάντα δακρύζει παράξενα...

---

quote:

---

Νιώθεις, σχεδόν βλέπεις τα δάκρυα πάνω στα μάτια των θεατών σου
και ανατριχιάζεις... Ανατριχιάζεις γιατί ξέρεις ότι είσαι εσύ
ο πρωταγωνιστής του δράματος. Τώρα, όλοι μαζί σου ασχολούνται.
Το κορμί σου ριγά, σπαράζει, τα λόγια σου μεγάλα και απόλυτα,
το δράμα κορυφώνεται, ανοίγεις τα μπράτσα, προτείνεις το
στήθος, ξεφωνίζεις, ουρλιάζεις:

σταυρώστε με! αντέχω! θα πεθάνω ηρωικά!

---

Περισσότερο είναι μια κατ’ επίφαση σταύρωση, που δυναμώνει συναισθηματικά τον κατ’ επίφαση σταυρωθέντα (γι’ αυτό και τα ουρλιαχτά).

Υπάρχει φυσικά το πασίγνωστο ρητό που λέει : "Ουκ εν τω πολλώ το ευ" (ρημάδα υπογεγραμμένη, που είσαι; )

Από μόνος του, ο όρος "μελόδραμα" είναι πάρα πολύ πετυχημένος για να περιγράψει αυτό που η αγαπητή Λίλιθ θέτει ως θέμα..."Μελόδραμα" : Ένας όρος της τέχνης, μια συναισθηματική υπερβολή εξ ορισμού...Η τέχνη δεν είναι ξεκομμένη απ' τη ζωή, σαφώς...Το θέμα βεβαίως είναι ότι ούτε ένα μόνο είδος έκφρασης υπάρχει...Σαφέστατα! Όταν το μελόδραμα λοιπόν "καταπίνει" κάθε άλλη έκφραση και λόγο, τότε παύουμε να μιλάμε για τέχνη--ή για ζωή, εν προκειμένω--και το μονοπάτι μεταβάλλεται σ' έναν δακρύβρεχτο οδυρμό χωρίς τελειωμό...και ουσία...

Όποιος γνωρίζει περί διαταραχών προσωπικότητας θα αναγνωρίσει αυτά που λέω : Υπάρχει, που λέτε--και περιγράφετε στα σύγχρονα ταξινομικά συστήματα--κι εκείνη η ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα περίπτωση η καλούμενη και υστερική ή ιστριονική. Προσοχή : ΟΧΙ "οιστριονική" εκ του "οίστρου"--αν και ταιριάζει ίσως σε κάποιες περιπτώσεις --αλλά "ιστριονική" από το λατινικό histrion = ηθοποιός.

Η διαταραχή αυτή--αν σας ενοχλεί ο όρος μπορείτε να το πείτε παρέκκλιση ή όπως σας αρέσει, πάντως δεν πρόκειται περί "νόσου", για να μην παρεξηγηθώ κιόλας--παίρνει το όνομά της ακριβώς από την τάση των ιστριονικών να παίρνουν στη ζωή τους και να παίζουν με πάθος και συναισθηματική υπερβολή ΡΟΛΟΥΣ, ωσάν ηθοποιοί σ' ένα παλιό καλό μελόδραμα! Μπορούν να κλάψουν πικρά για τα δικά τους ή για των άλλων τα βάσανα, να ξεγελάσουν σαν να 'ταν τρελά ερωτευμένοι τον καθένα--κι όχι απαραίτητα έναν/μία--, να σκορπίσουν την άμετρη χαρά τους δεξιά κι αριστερά και μαζί μ' αυτή χίλια χαμόγελα ευτυχίας. Τί συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα; Το συναίσθημα των ατόμων αυτών είναι τόσο κενό, που ουσιαστικά είναι σχεδόν ανίκανα να νιώσουν το ο,τιδήποτε στα βάθη της ψυχής τους. Με την ίδια ευκολία που ένας ηθοποιός χύνει ποτάμια δάκρυα πάνω στη σκηνή και μετά πάει για μπύρες με τα φιλαράκια του, έτσι κι ο ιστριονικός μπορεί να σκίζει τα ρούχα του ωσάν σ' αρχαία τραγωδία και την επόμενη στιγμή να χαίρεται και να γελά σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Το δε "διασκεδαστικότατο" με τα άτομα αυτά είναι όταν αποφασίζουν να προσποιηθούν κάποια ασθένεια...Ο ιστριονικός μπορεί να μιμηθεί ΤΑ ΠΑΝΤΑ με τέτοια δραματικότητα που να νομίζεις ότι είναι ετοιμοθάνατος...

Ποιο είναι το κίνητρο, θα ρωτήσει κάποιος...Μα φυσικά η πρόκληση του ενδιαφέροντος! Ο ιστριονικός, ως καλός ηθοποιός άλλωστε, αυτό που επιζητά είναι τα φώτα στραμμένα επάνω του. Κι όσο αυτά τον ακολουθούν, τόσο αυτός μπαίνει βαθύτερα στον εκάστοτε ρόλο του και δίνει τα ρεσιτάλ του. Όλο το "έργο" όμως δεν είναι παρά μια πρώτης τάξεως παράσταση για να καλύψει το συναισθηματικό του κενό.

Δεν λέω φυσικά ότι το μελόδραμα αποτελεί "παθογνωμονικό σημείο" της ιστριονικής διαταραχής, προς Θεού! Ρόλους καλούμαστε όλοι λίγο πολύ να παίξουμε στη ζωή μας, ρόλους που συχνά απαιτούν και μια στάλα υπερβολής για να γίνουν πειστικότεροι. Το παράδειγμα του φίλου μας του ιστριονικού το θέτω, ακριβώς για να ενισχύσω την άποψη που ακούστηκε πιο πάνω πχ από τον αγαπητό Δημήτρη ότι :

quote:

---

αυτό που καταλαβαίνω από το μήνυμά σου είναι πως τα ξεφωνητά και τα ουρλιαχτά κάθε άλλο παρά σταύρωση προμηνύουν.

Περισσότερο είναι μια κατ’ επίφαση σταύρωση, που δυναμώνει συναισθηματικά τον κατ’ επίφαση σταυρωθέντα (γι’ αυτό και τα ουρλιαχτά).

---

Edited by - durden_alie on 25/12/2005 14:33:39

In anticipation of my resurrection...

Έτσι κάπως πιστεύω ότι θα αντιδρούσε ένας μελοδραματικός
σε αυτά που γράφετε παραπάνω.

Υπάρχει βέβαια και το άλλο στιλ: νιώθω τύψεις για το ότι είμαι
μελοδραματικός και αυτό το εκφράζω εντελώς μελοδραματικά!
Φαύλος κύκλος...

Εδώ καλοί μου γιατροί, να βοηθήσουμε τους μελοδραματικούς.
Είναι άνθρωποι άδειοι από συναισθήματα, μπορούνε όμως να κάνουνε
κάτι για αυτό; Πού οφείλεται αυτή τους η αναπηρία; Μπορούν άραγε
κάποτε και αυτοί να νιώσουν κάτι;

Έχω θέσει, διαισθάνομαι, ένα πολύ καίριο θέμα...
Γιατί με τις απαντήσεις που διάβασα συνειδητοποιώ ότι έχουμε να
κάνουμε με μια "πάθηση" δύσκολα αντιμετωπίσιμη, ίσως και
ανίατη, ή κάνω λάθος;;;

Περιμένω τις απαντήσεις σας

Κάνουμε εξάσκηση στο μελόδραμα από μικρή ηλικία και εάν δεν υπάρξει η κατάλληλη αντιμετώπιση θα συνεχίσουμε την ίδια συμπεριφορά σε όλη μας τη ζωή και κάθε φορά θα την ενισχύουμε όλο και περισσότερο. Κάποιες φορές θα χάσουμε αλλά θα είναι πολλές οι φορές που θα κερδίσουμε οπότε δεν υπολογίζουμε τις όποιες ήττες μας.

Αυτό που λέω το κατάλαβα πολύ έντονα σε κάποιο περιστατικό με τον γιό μου.
Σε ηλικία περίπου 5μιση ετών ήθελε να του εκπληρώσω κάποιο καπρίτσιο οπότε χρησιμοποίησε ιεραρχικά τους εξής τρόπους.
- ζήτησε αυτό που ήθελε απάντηση: όχι
- γκρίνιαξε απάντηση: όχι
- άρχισε να ψευτοκλαίει απάντηση: ξανά όχι
- οπότε έβαλε τα μεγάλα μέσα, έκανε πως λιποθυμάει πέφτοντας στο πάτωμα
Εγώ έμεινα βέβαια με το στόμα ανοικτό και μετά έβαλα τα γέλια, εκεί άρχισε και εκεί τελείωσε δεν το ξανάκανε.

Εάν όμως εγώ έπεφτα όταν άρχιζε τα ψευτοκλαίει και να το παίζει αδικημένος, στενοχωρημένος, κάποιος που δεν νοιάζεται κανένας γι΄αυτόν και το μεγάλο του πρόβλημα, είναι σίγουρο ότι θα έπαιρνε τα πρώτα μαθήματα για το μελόδραμα και τα αποτελέσματά του.

Αυτό βέβαια είναι ένα απλό παράδειγμα για το πως θα μπορούσε να ξεκινήσει μιά τέτοια συμπεριφορά. Σε τόσο μικρές ηλικίες τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά ή τουλάχιστον εμείς οι ενήλικες δεν τα βλέπουμε έτσι. Όταν όμως αντιμετωπίζουμε μιά τέτοια συμπεριφορά από κάποιον που εξωτερικά μοιάζει ενήλικας αλλά μέσα του είναι ένα κακομαθημένο παιδί, δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά.

quote:

---

Όχι! όχι! μη! μη μου λέτε αυτά τα πράγματα...
Όχι, κλείνω τα μάτια, κλείνω τα αφτιά, όχι τύρρανοί μου,
εχθροί μεταμφιεσμένοι, δολόφόνοι του είναι μου!
Εγώ μόνο ξέρω, εγώ μόνο υπέφερα, εσείς τίποτε δε ξέρετε,
παρά μόνο να συμβουλεύετε, να γνωματεύετε εκ του ασφαλούς...
Δεν είστε εσείς ικανοί να νιώσετε τον πόνο μου, το δράμα μου,
την απελπισία μου, δεν είστε εσείς ικανοί για ηρωισμούς
και για αυτό το λόγο τους καταδικάζετε!

---

κλικ me
Ποτέ μην δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπου!
Να σπας τα σύνορα! Ν'αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου!
Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

Η ανάγκη μας να ζήσουμε ένα έντονο συναίσθημα μας ωθεί ίσως
να φερόμαστε ως εάν ζούσαμε ένα τέτοιο και μάλιστα στην υπερβολή
και τη διόγκωσή του. Μας οδηγεί στη δραματοποίηση μιας κατάστασης,
στην οποία εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές.

Αναφέρθηκε στο μήνυμα του ο durden_alie ότι

quote:

---

Το συναίσθημα των ατόμων αυτών είναι τόσο κενό,
που ουσιαστικά είναι σχεδόν ανίκανα να νιώσουν το ο,τιδήποτε
στα βάθη της ψυχής τους.

---

quote:

---

Όχι! όχι! μη! μη μου λέτε αυτά τα πράγματα...
Όχι, κλείνω τα μάτια, κλείνω τα αφτιά, όχι τύρρανοί μου,
εχθροί μεταμφιεσμένοι, δολόφόνοι του είναι μου!

---

Όποιος δεν έχει μέθοδο, αλλά αρούκατα προσπαθεί όπως-όπως να βγάλει
αυτό που είναι να βγεί, το κάνει με πρωταγωνιστή το συναίσθημα
σε στυλ μελοδραματικό, γιατί όπως σωστά αναφέρει και η φίλη pyramid,
έτσι έχουμε μάθει να κάνουμε και μάλιστα από τα παιδικά μας χρόνια.

Ίσως θα έπρεπε να εξετάσουμε το θέμα από πολύ πιό βαθιά, από τη
φύση, λειτουργία, σκοπό του συναισθήματος. Είναι το συναίσθημα
τελικά σκοπός ή μέσο και με ποιά έννοια είναι το ένα, ή το άλλο
ή και τα δύο;

Ο μελοδραματικός χρησιμοποιεί το συναίσθημά του ως μέσο για να
αποκτήσει αυτό που θέλει, για να παγιδεύσει αστρικά τον αντίπαλό του
και να τον εκμηδενίσει. Όταν βέβαια ο αντίπαλος βγει από τη σφαίρα
επιρροής του μελοδραματικού, όχι μόνο θα καταλάβει τί ακριβώς
παίχτηκε εις βάρος του, αλλά και θα τσαντιστεί. Σίγουρα πάντως
δε θα κατανοήσει την "αρρώστια" του μελοδραματικού, αφού ξέρει
ότι τον έχει χρησιμοποιήσει.
Από την άλλη, ο μελοδραματικός βλέπει το συναίσθημά του και ως
σκοπό. Δημιουργεί καταστάσεις ώστε να νιώθει συναισθηματική ένταση,
γιατί έχει ανάγκη από έντονες καταστάσεις, γιατί νιώθει ανία. Όπως
όταν βλέπει μια ταινία νιώθει συγκινησιακή πληρότητα, έτσι και εδώ
φτιάχνει μόνος του την ταινία για να νιώσει παρόμοια.

Σε μια πιό υγειή θέαση της κατάστασης, το συναίσθημα είναι μέσο, ώστε
να βιώσουμε πιό ουσιαστικά τις καταστάσεις, να ζήσουμε. Ένα
ανθρωποειδές δεν είναι άνθρωπος επειδή δε μπορεί να νιώσει, να βιώσει
συναισθηματικά μια κατάσταση. Με το πραγματικό συναίσθημα αξιολογούμε
και εξελισσόμαστε, ο άνθρωπος λοιπόν έχει την ικανότητα να
συν-αισθάνεται για την εξέλιξή του. Έτσι δεν έχει νόημα να προκαλούμε
με τη βία το συναίσθημα για το συναίσθημα, ή το συναίσθημα για να
καταφέρουμε κάτι. Το συναίσθημα είναι ίσως μια αντανάκλαση της
ζωής μας. Ζούμε και χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι για να το
εμποδίσουμε, συναισθανόμαστε, τόσο απλά!

Μια παρατήρηση: Το μελοδραματικό το γνωρίζουμε κυρίως μέσα από
μουσικά ακούσματα, τα τραγούδια. Το συναίσθημα μπορούμε αντίστοιχα
να το νιώσουμε μέσα από τον ήχο, τη μουσική, αλλά όχι από το τραγούδι.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί το τραγούδι αναπαράγει μελοδραματικές
αντιδράσεις, ενώ η οργανική μουσική συναίσθημα;
Γνώμη μου είναι ότι το πρώτο είναι συγκεκριμένο, δραματαποιεί
συγκεκριμένες καταστάσεις,προσομοιάζει, υποδύεται ρόλους και
ιστορίες, που θέλουμε να ζήσουμε.
Μας μιλά για την "αδικαχαμένη αγάπη", για την "άδεια πόλη", για το
"πες μου γιατί να είναι όλο άσχημα μακρυά σου, πες μου γιατί να
μου λύπει τόσο η αγκαλιά σου..."
Γουστάρουμε λοιπόν να πονάμε, να κλαίμε, να ταυτιζόμαστε με αυτές τις
ακουστικές μορφές και τις διηγήσεις, επειδή είναι πολύ εύκολο, είναι
πολύ βολικό να ακούσεις ένα τραγούδι και να νιώσεις συναισθηματική
πληρότητα, θετική ή αρνητική...
Η οργανική μουσική αντίθετα, κινητοποιεί το συναίσθημα αλλά δεν
εκφράζει πρότυπο, ιστορία, δράμα για να ζήσουμε, να μελοδραματοποιήσουμε...

λίλιθ, δεν νομίζω πως είναι πρόβλημα διαχείρισης των συναισθημάτων ο μελοδραματισμός (στην τελευταία παράγραφο του προηγούμενου μηνύματός σου οριοθέτησες με μεγάλη σαφήνεια το μελοδραματικό), ούτε και υποστηρίζω βέβαια μια τέτοια θέση. Προτιμώ πάντα στη θέση της διαχείρισης να υπάρχει κατανόηση, αν και πολλές φορές η κατανόηση έρχεται και μέσα από μια, αποτυχημένη έστω, προσπάθεια διαχείρισης.

Ωστοσο υπό την ευρεία έννοια και σύμφωνα με τα λεγόμενά σου (όσο καταλαβαίνω) είμαστε όλοι λίγο εώς πολύ μελοδραματικοί γιατί το συναίσθημα δεν είναι μόνο ένα μέσο συναίσθησης που απλά συμβαίνει και έτσι κατανοούμε και νοιώθουμε ζωντανοί, αλλά είναι ταυτόχρονα και ένα μέσο κινητοποίησης. Όταν συναισθανόμαστε άθελα μας τασσόμαστε με το μέρος κάποιου. Με αυτόν ερχόμαστε πιο κοντά και η βούλησή μας παίρνει μιαν άλλη κατεύθυνση. Το ίδιο συμβαίνει όταν κάποιος συναισθάνεται εμάς, άθελά μας ελέγχουμε τη βούληση και την εξέλιξή του.
Μπορεί να μην το κάνουμε επίτηδες για να πετύχουμε κάτι ή για να προκαλέσουμε τη ζωτική ενέργεια του συναισθήματος αλλά απλά αυτό συμβαίνει έτσι και αλλιώς.

Ένα ανθρωποειδές δεν υπάρχει περίπτωση να κινητοποιήσει έναν άνθρωπο να κάνει οτιδήποτε, όπως και οι καθαρά λογικές σκέψεις και ιδέες δεν θα κινητοποιήσουν οποιονδήποτε εάν δεν ενδυθούν ένα συναίσθημα. Εφόσον λοιπόν όλοι έχουμε ανθρώπους που κινούνται γύρω από εμάς και συναισθάνονται, όπως και εμείς τους συναισθανόμαστε τότε κατ’ ανάγκη λειτουργούμε μελοδραματικά.

Είναι αυτό μια μορφή μελοδραματισμού ; Αν δεν είναι, τι ακριβώς είναι αυτό που την ξεχωρίζει ;

Μερικές επεξηγήσεις θα 'θελα να κάνω...Να εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε, όπως λένε...

Έφερα ενώπιόν σας το ακραίο παράδειγμα του λεγόμενου "ιστριονικού" για να μπορέσουμε να δούμε μια περίπτωση που αυτό ακριβώς για το οποίο μιλάμε είναι ξεκάθαρο και πέραν πάσης αμφιβολίας. Αν προσέξετε στο προηγούμενο μήνυμά μου, λέω ότι δεν πρόκειται περί "νόσου" αλλά περί μιας "παρέκκλισης" θα μπορούσαμε να πούμε, όπως άλλωστε συμβαίνει και με όλες τις λεγόμενες και "διαταραχές προσωπικότητας". Ούτως ή άλλως όμως τα όρια, γενικά στην ιατρική, πόσο μάλλον στην άβυσσο της ψυχιατρικής, είναι ασαφή και θα εξηγήσω τί εννοώ.

Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να νομίσει κάποιος ότι τα λεγόμενά μου είναι μια προσπάθεια "τυποποίησης" και "κατάταξης" σε νοσολογικές οντότητες του ανθρώπινου συναισθήματος. Πολλές παραξηγήσεις έχουν γίνει όταν μιλάμε για "διαταραχές της προσωπικότητας", για τον απλούστατο λόγο ότι η ανθρώπινη προσωπικότητα εμπεριέχει μια μοναδικότητα που είναι αδύνατον να "ταξινομηθεί" σαφώς. Δεν μιλάμε λοιπόν για χαρακτηριστικά που "ή τα 'χεις ή δεν τα 'χεις", δεν υπάρχει εδώ "άσπρο - μαύρο", "μηδέν - ένα". Υπάρχουν στοιχεία προσωπικότητας, σε τρομακτικά πολύπλοκες παραλλαγές προφανώς, που λίγο ή πολύ τα έχουμε όλοι μας, που όταν καταλήγουν για τον άλφα ή βήτα λόγο να κατακυριεύουν όλο τον υπόλοιπο συναισθηματικό/διανοητικό μας κόσμο τότε και μόνον τότε μιλάμε για διαταραχή...Ουδέποτε όμως για νόσο!

Υπάρχει λοιπόν το ακραίο παράδειγμα του "ιστριονικού", το οποίο χαρακτηρίζεται κατ' εξοχήν από την αναπαραγωγή του "μελοδράματος" στις διαπροσωπικές του σχέσεις. Αυτό δε σημαίνει ότι το "μελόδραμα" δεν είναι ένας μηχανισμός που χρησιμοποιούν πάρα πολλοί άνθρωποι, άλλος λίγο, άλλος πολύ, άλλος συχνά κι άλλος σπάνια. Η χρήση του "μελοδράματος" αυτό που αντικατοπτρίζει είναι ίσως μια συναισθηματική ανωριμότητα, μια προσπάθειά μας όχι μόνο για να βιώσουμε αλλά και για να ΠΕΙΣΟΥΜΕ ότι βιώνουμε συναισθήματα, είτε γιατί έχουμε την ΑΝΑΓΚΗ για να τα νιώσουμε--πολύ σωστά Λίλιθ --είτε γιατί έχουμε την ανάγκη για προσοχή από τους άλλους. Θα σταθώ λιγάκι στο παράδειγμα που μας έφερε η φίλη pyramid για να πω ότι ο μηχανισμός είναι παρόμοιος! Εκβιάζουμε την αναγνώριση από τους άλλους του συναισθηματικού μας "κρεσέντου", έχοντας μια εμφανή ή και λιγότερο εμφανή σκοπιμότητα, έτσι, όπως ακριβώς ένα συναισθηματικά ανώριμο ακόμη παιδί.

Έτσι λοιπόν, η περίπτωση του "ιστριονικού" ήταν απλά ένα παράδειγμα, ακραίο ναι, αλλά που σίγουρα δεν μπορεί να περιλάβει όλες τις περιπτώσεις. Δυστυχώς, η περίπτωσή του είναι ιδιαίτερα δύσκολη...Τα άτομα αυτά έχουν την τάση να δημιουργούν τεράστια προβλήματα στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, είδικά δε όταν σχηματίζουν τα λεγόμενα "δίπολα" με άτομα που ανήκουν σε άλλες διαταραχές...Εκεί γίνεται κοινώς..."της μουρλής"! Το πρόβλημα δε με τις περιπτώσεις αυτές είναι ότι πρόκειται περί "εγωσυντονισμένων" "καταστάσεων", πράγμα που σημαίνει ότι το ίδιο το άτομο δεν αντιλαμβάνεται ότι έχει κάποιο "πρόβλημα", οπότε και είναι ιδιαίτερα δύσκολο να "διορθωθεί".

Αν αφήσουμε όμως τις ακραίες αυτές περιπτώσεις, μπορούμε να πούμε ότι περιθώρια "αυτοβελτίωσης" στον καθέναν από εμάς υπάρχουν πάρα πολλά. Για μένα, το πρώτο και κύριο βήμα είναι η αναγνώριση στον εαυτό μας πρώτα πρώτα τέτοιων καταστάσεων, κόντρα δηλαδή στην παγίδα του "εγωσυντονισμού". Σαφώς και συχνά χρειάζεται η βοήθεια του περιβάλλοντος, των δικών μας ανθρώπων ίσως τους οποίους και πρέπει να ακούμε όταν μας επισημαίνουν κάτι. Αλλά πρώτα και κύρια, είναι πιστεύω υπόθεση προσωπική του καθενός να ανιχνεύσει, να ψηλαφήσει τον ίδιο του τον εαυτό...Τις πράξεις του, τους λόγους του, τα κίνητρά του. Είναι ένας δύσκολος δρόμος κι επίπονος, δε λέω. Χωρίς προσωπική βούληση και προσωπική προσπάθεια όμως, κανένας δεν μπορεί να δει τον ίδιο τον εαυτό, όσο κι αν προσπαθούν οι άλλοι, ειδικοί και μη, να του τον "ζωγραφίσουν".

Για να τα πάρω από την αρχή τα πράγματα.
Η μελοδραματικότητα όπως την έθεσες είναι ΑΝΑΓΚΗ του ανθρώπου και σαν ανάγκη ζητά να καλυφτεί. Και η μη μελοδραματικότητα πάλι ανάγκη είναι!
Δηλαδή τό ίδιο γίνεται και από την ανάποδη. Ο σκοπός αυτής της ηθοποιίας,που δεν είναι ηθοποιία με τη συνηθισμένη έννοια αλλά κάτι πολύ βαθύτερο, ειναι να έλξει την προσοχή κάποιων ανθρώπων συγκεκριμένων ή γενικότερα όλων. Γιαυτό και είναι άλλοτε επικεντρωμένη και άλλοτε όχι. Αν την θεωρήσουμε ασθένεια τότε θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι υποφέρει από αυτή το 99% του πληθυσμού, άντρες και γυναίκες, μεγάλοι και μικροί. Και εμφανίζεται και ως μελοδραματικότητα και ως το αντίθετό της.

Η ηθοποιία για την οποία μίλησαν κάποιοι φίλοι πιο πριν δεν είναι εν συνειδήσει από κάποιο σημείο και μετά. Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΞΑΧΑΣΕΙ ΟΤΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΡΟΛΟ από έαν σημείο και μετά και γίνεται ΑΥΤΟ που παίζει. Αυτό συμβαίνει συνήθως όταν δε βρει αρχικά ανταπόκριση και θέλει πάσει θυσία να έχει ανταπόκριση. Οότε όταν κανείς λέει "θα αρρωστήσω , θα πεθάνω κλπ" αν δεν του κάνεις το χατήρι, δεν είναι δύσκολο να συμβεί και να είναι γεγονός, έστω και αν ξεκίνησε ως υποκρισία η συμπεριφορά του αυτή.
Το παιδάκι όταν κλαίει και ζητά κάτι δεν το κάνει συνειδητά εκείνη τη στιγμή αλλά το ΖΕΙ. Όταν ο γονιός δεν του ικανοποιεί την επιθυμία του, εκείνη τη στιγμή φέρεται δικτατορικά και του ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ κάτι που νομίζω ούτε ο ίδιος ο γονιός θα ήταν ευτυχισμένος αν το κάνανε στν ίδιο. Όμως αυτός το κάνει.
Το παιδάκι αν δεν είχε κάποια έλλειψη αγάπης δε θα ζητούσε τίποτε παράλογο, ούτε πολλά παιχνίδια , ούτε μεγάλα δώρα, γιατί θα ήταν πλήρες. Άρα η έντονη επιθυμία του οφείλεται σε έλλειψη αγάπης από το γονέα. Στο ρόλο γονέα -παιδιού θεωρείστε και ενήλικες , το ίδιο είναι.

Όταν λοιπόν έρχεται κανείς και του στερεί και αυτή την υλική απόδειξη αγάπης που ο ίδιος ο γονέας με τον τρόπο του το ώθησε να έχει, το βασανίζει βάναυασα και του δίνει το μάθημα ότι δεν το αισθάνεται και ότι δεν το αγαπά, και να μην περιμένει πλέον ούτε με το έσχατο μέσο και την έσχατη ταπείνωση να το λυπηθεί.Διότι το παιδί θέλει να παίζει με εκείνα που θα ευχαριστούσαν το γονέα του, γιατί τον αγαπά και θέλει να τον κάνει ευτυχισμένο οταν είναι σε κάποια ηλικία μερικών ετών, και γιαυτό μαθαίνει να ζητά πολλά δώρα και ειδικά τα δώρα εκείνα που νομίζει ότι θα ήθελαν οι γονείς του να του προσφέρουν, και που νομίζει ότι θα τους έκαναν ευτυχισμένους να του τα προσφέρουν.
Όταν κλαίει και ζητά κάτι ΠΟΝΑΕΙ και αν ο γονιός το πονέσει ακόμη περισσότερο με το να μην του δώσει ότι ζητάει τότε κόβεται ο δεσμός αγάπης με το γονέα που υπήρχε (απότομα βέβαια) και επεμβαίνουν οι μηχανισμοί της φύσης που το κάνουν να στραφεί αλλού για να μην πονέσει περισσότερο. Έτσι αυτό το μεγάλο πόνο που πέρασε τον ξεχνλα γιατί τον απωθεί, όπως απωθεί και ένας μεγάλος ένα ισχυρό σοκ ή πόνο. Ο μεγάλος έχοντας ξεχάσει και απωθήσει τις δικές του αντίστοιχες στιγμές και πόνους που ένιωσε σαν παιδί, λέει" α το πονηρό μου έκανε παιχνίδια τόση ώρα και ότι δήθεν έκλαιγε και να το, τώρα το ξέχασε κιόλας και παίζει με άλλα παιχνίδια!!!", διότι ως αφελής μεγάλος εμπιστεύεται τα συμπεράσματα και τις συμβουλές της "ψυχολογίας" που υποτίθεται ότι γνωρίζει το πως σκέφτονται τα παιδιά , ξεχνώντας ότι αυτή η ψυχολογία έχει φτιαχτεί από μεγάλους (οι οποίοι χρήσιμο θα ήταν να ξέραμε αν είχαν παιδιά και τι πορεία είχαν αυτά στη ζωή τους).

Μη βιάζεστε να πείτε ότι το παιδί υποκρίνεται και να νομίσετε ότι το κάνει χωρίς να αισθάνεται ότι το έχει απόλυτη ανάγκη.

Αλλά να επιστρέψω στην αρχική μου δήλωση.
Αν παρατηρήσουμε τη φύση τι θα δούμε ;;; Δε βλέπουμε όλα τα ζώα να πάιζουν διάφορους ρόλους όταν θέλουν να έλξουν το ταίρι τους, ή κάποιο ταίρι, ή αν θέλουν να φοβίσουν τον αντίπαλο ή να δείξουν τρυφερότητα και αγάπη στα μικρά τους;

Αν εμεί είχαμε καθαρή την ψυχή μας θα νιώθαμε τα παιδιά και αυτά δε θα γκρίνιαζαν ποτέ παράλογα. Γκρινιάζουν όταν νιώθουν ότι δεν τα αγαπάμε, όχι για χάρη του παιχνιδιού που υποτίθεται ότι θέλουν.

Τι ακριβώς αναζητάμε με την ηθοποιία αυτή μικρή και μεγάλοι;

Ττην προσοχή είπα πιο πάνω. Και γιατί αναζητάμε την προσοχή;;;;

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ!!!

Διότι η προσοχή στρέφει σε κάποιο σημείο , στο σημείο που προσέχει ο προσέχων , κάποιες νοητικές ενέργειες που έχουν άμεση επίδραση στο ον που ζητά να το προσέξουν.
Αυτό το απλό γεγονός δε φαίνεται να τα λαμβάνουν υπόψιν τους ακόμη και άνθρωποι που υποτίθεται ότι έχουν εσωτερικές γνώσεις, ενώ το ξέρουν πολύ καλά απλοί άνθρωποι και ανταποκρίνονται πιο σωστά στις ψυχικές ανάγκες των παιδιών τους. Γιαυτό και τα παιδιά που μεγαλώνουν στην επαρχία ή σε "χαμηλά κοινωνικά στρώματα" είναι πιο ισορροπημένα αν δεν πληγούν από τα κακά του "πολιτισμού". Στα άλλα στρώματα πλήττονται θέλοντας και μη.

Σύμφωνα με τη διδασκαλία Γκουρτζίεφ αλλά και με τις Ουπανισάδες, ο άνθρωπος παίρνει απ' έξω διάφορα είδη τροφής (υλική τροφή, αέρας-οσμές, εντυπώσεις των 5 αισθήσεων και αγάπη-προσοχή) από το περιβάλλον. Αν στερηθεί κάποιο το αναζητά. Δειτε σχετική αναφορά λεπτομερέστερη στο θέμα περί των "7 σωμάτων".

Η θρησκευτική ζωή και η συμμετοχή στα μυστήρια μιας θρησκείας έχει σαν σκοπό να καλύψει τέτοιες ανάγκες. Ειδικά τις λεπτότερες γιατί ο κόσμος που ζούμε μας παρέχει με φειδώ και σε ανεπάρκεια κάποιες από τις τροφές αυτές. Λιμοκτονούμε στην πραγματικότητα και γινόμαστε και βαμπίρ για κάποια είδη ενέργειας,όταν πεινάμε πολύ. Γιαυτό και όλος ο μελοδραματισμός και ακόμη και η "σταύρωση" που έλεγες πιο πάνω Λίλιθ. Δε λέει "σταυρώστε με γιατί μου αρέσει" αλλά "προκειμένου να έχω την αγάπη σας και την προσοχή σας, αν είναι απαραίτητο να με σταυρώσετε σταυρώστε με" και ο σταυρωτής λέει "για να σε προσέξω και να πειστώ ότι λες αλήθεια πρέπει να σε δω να πονάς πραγματικά".

Και ο μεν ένας σταυρώνει ο δε άλλος δέχεται να σταυρωθεί

Γιατί και ο σταυρωτής μπορεί να έχει ανάγκη την προσοχή του σταυρωμένου και επειδή δεν την έχει όλη ή όση θα ήθελε γίνεται ο "κακός" για να τον προσέξει ο άλλος. Και του αποδεικνύει με τη σκληρότητά του ότι του πρόσφερε πολλά ως τώρα που δεν τα εκτίμησε και ότι να ..έχει δύναμη περισσότερη απ' όση νόμιζε ο άλλος.
Δηλαδή ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

Και ο κύκλος αυτός δεν κλείνει ποτέ με αυτό τον τρόπο. Αλλά από που ξεκινήσαμε;Πως ξεκίνησε αυτός ο κύκλος;;;

Από ανάγκη για κάποια είδη ενέργειας.

Σκεφτείτε ότι όλα ξεκινούν από εκεί. Από την ανάγκη για κάποια είδη ενέργειας.
Αν δεν υπήρχε αυτή θα ήμαστε πλήρεις και θα είχαμε την τάση να προσφέρουμε και να δημιουργήσουμε.

Επειδή είπα ήδη πολλά ας κλείσω με ένα ερώτημα: η έλλειψη αυτών των ειδών ενέργειας είναι κάτι που οφείλεται σε δική μας λανθασμένη συμπεριφορά μόνο (πχ διασκορπισμός των νοητικών μας ενεργειών σε άσχετα ή επιζήμια πράγματα) ή ξεκινά σαν κάτι έμφυτο;;;

Η δική μου γνώμη είναι ότι κατά τη γέννησή μας γενικά είμαστε πιο πλήρεις σε ουσίες και ενέργειες αλλά μετά την "εκπαίδευση" από τους γονείς μας. τα σχολεία και τους μεγαλύτερους, που μας βάζουν στα δικά τους καλούπια παθαίνουμε μεγαλύτερες ή μικρότερες δυσαρμονίες στις αναλογίες των ενεργειών μας και μαθαίνουμε πολύ καλά πως να τις συντηρούμε, για να είμαστε αποδεκτοί από αυτούς. Ο βαμπιρισμός είναι στην κοινωνία μας επιστήμη και με τη σφραγίδα της ψυχολογίας πολλές φορές, που μας διδάσκει πως να τον συντηρούμε και να τον εκλεπτύνουμε όλο και περισσότερο.

Και μετά ψάχνουμε να βρούμε τι μας φταίει και όλο ψαχνόμαστε , για να λεγόμαστε και "ψαγμένοι" ή "εσωτεριστές" , κερδίζουμε και από κει σημαντικές ποσότητες προσοχής, και όλο δε βρίσκουμε την άκρη.
Χαζοί είμαστε να τη βρούμε αφού μας βολεύει αφάνταστα η κατάσταση!

Και εγώ τώρα με αυτά που λέω σας βαμπιρίζω λίγο καθώς έλκω την προσοχή σας και ελπίζω να το κάνω με προσοχή για να μην αντιδράσετε έντονα και χάσω την ψυχο-τροφή μου

Άλλωστε αυτό που θεωρούμε ως φυσιολογικές σχέσεις δεν είναι ένα ψυχικό αλληλοφάγωμα;;; Το μόνο που μας νοιάζει είναι να μας βαμπιρίζουν ευγενικά και να μας δίνουν λίγη προσοχή σαν αντάλλαγμα.

Το ξέρω ότι μπορεί να γίνω κουραστικός, αλλά θέλω να επιμείνω σ' αυτό για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις και θα το κάνω αφού σταθώ στα λόγια του αγαπητού filosofos3 :

quote:

---

Αν την θεωρήσουμε ασθένεια τότε θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι υποφέρει από αυτή το 99% του πληθυσμού, άντρες και γυναίκες, μεγάλοι και μικροί.

---

Συμφωνώ απόλυτα στο σημείο που αναφέρεσαι για την έκφραση μιας
ανάγκης και πιστεύω ότι οφείλουμε να στεκόμαστε λίγο περισσότερο
στις ανάγκες και να μη βιαζόμαστε να συμπεράνουμε ότι είναι
προϊόντα "κακού χαρακτήρα" ή χαρακτηριστικά του κακομαθημένου.

Ωστόσο, τέθηκε εδώ το θέμα της υπερβολής, ή καλύτερα και ιδιαίτερα
από τον Durden_alie το θέμα της μετάλλαξης της λειτουργίας του
μελοδραματισμού σε μια σταθερή και κατ' εξακολούθησην συμπεριφορά
ή μεθοδολογία. Δηλαδή ο εγκλωβισμός του ατόμου σε αυτή την έκφραση
σε υπερβολικό βαθμό, πράγμα που απορρίπτει τη διάκριση και αν
θες την εφευρετικότητα. Γίνεται δηλαδή η μελοδραματική συμπεριφορά
μια κυρίαρχη συμπεριφορά χωρίς αξιολόγιση, επειδή αυτό συμβαίνει
να είναι το πιό εύκολο και αποτελεσματικό. Αμ δεν είναι! Και εδώ
είναι νομίζω το πρόβλημα, ότι μπορεί να φαίνεται αποτελεσματική
σα μεθοδολογία, αλλά δεν είναι πάντα. Και ακόμη δεν είναι πάντα
ανάγκες πραγματικές, που κρύβονται από πίσω, αλλά προβλήματα, που
χρειάζονται επίλυση με άλλους τρόπους...