- Τι μένει όταν τα ψέμματα τελειώνουν? - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Αγαπητε aleksandros, στην πορεια της ζωης του καθε ανθρωπος βιωνει ολ'αυτα που περιγραφεις και συνηθιζουμε να αποκαλουμε δυστυχια.Παντου, οπου κι αν γυρισεις εξεταστικα το βλεμμα σου, στον διαβατη που περνα διπλα σου,στον οδηγο του διπλανου αυτοκινητου, στους οικειους σου, στους συνομιλητες σου, θα δεις και θα αναγνωρισεις ομοιοτητες οσον αφορα τον πονο,την λυπη, την δυσαρμονια.
Κατα τον ιδιο τροπο θα δεις και θα αναγνωρισεις ομοιοτητες στην χαρα,στην ευδαιμονια,στην αρμονια.
Πολλες φορες ακουμε τους ανθρωπους που βιωνουν μια κατασταση δυστυχιαςνα λενε: "Πρεπει να παρω το μαθημα μου γι' αυτο ποναω τωρα!". Αυτο προσωπικα το θεωρω λαθος. Λες και βιωνουν για πρωτη φορα τον πονο!Ηδη δλδ εχουν αυτην την γνωση.Δεν εχω ακουσει κανεναν ομως που ειναι σε μια κατασταση χαρας να λεει:"Πρεπει να παρω το μαθημα μου γι'αυτο χαιρομαι τωρα!".
Η πλειονοτητα των ανθρωπων μοιαζει να επιζητει συνειδητα την αποφυγη του πονου.Κι αυτο φαινεται σωστο.Προοδευτικα ομως γνωριζει περισσοτερα για τον πονο και ελαχιστα για την χαρα.Μηπως θα ηταν ορθοτερο καποιος να επιζητει συνειδητα την χαρα; Μοιαζει σαν εναν ανθρωπο που μπαινει σε ενα πολυκαταστημα και ειναι εστιασμενος σε ποια πραγματα δεν του χρειαζονται ενω αν ηταν εστιασμενος σε ποια πραγματα αληθινα χρειαζεται θα εκανε την ζωη του πιο ευκολη.
"Οταν τα ψεμματα τελειωνουν,τι μενει;" ρωτας. Επετρεψε μου να σου κανω μιαν αλλη ερωτηση: Οταν ενα ψεμμα που μας εχει βαλει σε μια κατασταση δυστυχιας τελειωσει, τι μενει;
Ειναι πολλα αυτα που μπορει να πει καποιος για την αληθεια. Σημασια εχει τι θελουμε εμεις (τι ειμαστε ετοιμοι δλδ) να ακουσουμε. Οπως και να εχει, καμμια γνωση δεν μπορει να δοθει απο εξω προς τα μεσα, παρα μονον κατακτειται εσωτερικα απο τον καθεναν μας
γιατι το ψεμα ειναι η αληθεια κομματιασμενη
αλλιως αδυνατω να το συλλαβω.
και σαν ολα τα διπολα απλα πρεπει να ξεπεραστει...
η αληθεια ειναι μια κατασταση υπερεκτιμημενη
και σαν προσπαθω να μιλησω γι αυτην αναγκαστικα θα
πω ψεμματα...αυτη ειναι και η ιδιοτητα της..να κρυβεται..
βασικα θεωρω το ψεμα το πιο φυσιολογικο πραγμα που
διακατεχει την ανθρωπινη φυση..
απλα ειτε λεμε αληθεια ειτε ψεμματα δεν πρεπει
να ταυτιζομαστε..απλα να παρατηρουμε...
χμ...οταν κρυβουμε την αληθεια και δεν την αποκαλυπτουμε
λεμε ψεμματα?
το αγαπημενο μου αποφθεγμα ειναι το εξης
οι αντρες θελουν να τα γδυσουν ολα..
και οι γυναικες να τα μακιγιαρουν...
την καλησπερα μου...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
ΛΕΓΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
ΚΑΙ ΝΤΡΟΠΙΑΖΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ.
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΩΣΤΕ...
ΤΟ ΨΕΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΦΕΥΡΕΘΕΙ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ -Ε-
Ο ΠΟΝΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΟΣΤΡΑΚΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.
---
ΠΟΛΥ ΤΑ ΜΕΛΗ ΕΚΤΙΜΩ
ΜΑ ΑΠ΄ΟΛΟΥΣ ΥΠΕΡΑΝΩ
Η ΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΛΕΓΕΙ ΕΣΑΣ
ΜΑ Η ΚΑΡΔΙΑ; ΤΟΝ ΜΑΝΟ...
---
Φίλε jonniebegood,
σου οφείλω μια μεγάλη συγνώμη για τα .."βαφτίσια"!
Θα συμφωνήσω με την φράση σου:
οτι τιποτα δεν εχει σημασια περα απο αυτην που εμεις του δινουμε!
Εδώ όμως
γιατι επρεπε πρωτα να τους μαθεις την αληθεια περι φανατισμου και παρωπιδων, την αληθεια περι της ελεγχομενης απο την εκκλησια Παιδειας, και την αληθεια του κοινωνικου καμουφλαζ: πεταει ο γαϊδαρος?
πεταει!!!
Άντε να πείσεις έναν έφηβο να μην ξεκινήσει "επανάσταση"!!!
αμα χρειαζονται ψεματα για να επιβιωσουμε, με χαρα μας να τους τα λεμε!
Εδώ με χαλάει το "άμα χρειάζονται". Τα παιδιά φίλε μου έχουν ανάγκη
τον "μύθο", την εικονική πραγματικότητα που η δύναμη της φαντασίας τους παράγει για να αποδεχτούν και κατανοήσουν τον κόσμο των "μεγάλων". Ο Μύθος είναι μια αυθόρμητη δημιουργία της ανθρώπινης ψυχής, η οποία, σπίθα κι αυτή της γενικής δημιουργίας, ενεργεί προς μια κατεύθυνση ορισμένη και με ορισμένα μέσα πως να ξεπεράσει ολοένα τον εαυτό της. Αυτή κατά την άποψη μου είναι η τεράστια αλήθεια: ότι πίσω απο όλους τους θεούς κι όλους τους μύθους, κρύβεται μονάχη ανεξάντλητη γεννήτρια των μύθων και των θεών, η ίδια μας ψυχή, δημιουργώντας κατα τον βαθμό της ακτινοβολίας της και της δεκτικότητας της, ζωή και σύμβολα ζωής.
Συμφωνώ με τον φίλο ryche ο οποίος γράφει:
θαρρω πως σαν προσθεσεις ολα τα ψεμματα θα βρεις την αληθεια
γιατι το ψεμα ειναι η αληθεια κομματιασμενη
αλλιως αδυνατω να το συλλαβω.
και σαν ολα τα διπολα απλα πρεπει να ξεπεραστει...
η αληθεια ειναι μια κατασταση υπερεκτιμημενη
και σαν προσπαθω να μιλησω γι αυτην αναγκαστικα θα
πω ψεμματα...αυτη ειναι και η ιδιοτητα της..να κρυβεται..
βασικα θεωρω το ψεμα το πιο φυσιολογικο πραγμα που
διακατεχει την ανθρωπινη φυση..
απλα ειτε λεμε αληθεια ειτε ψεμματα δεν πρεπει
να ταυτιζομαστε..απλα να παρατηρουμε...
χμ...οταν κρυβουμε την αληθεια και δεν την αποκαλυπτουμε
λεμε ψεμματα?
το αγαπημενο μου αποφθεγμα ειναι το εξης
οι αντρες θελουν να τα γδυσουν ολα..
και οι γυναικες να τα μακιγιαρουν...
Γράφεις:
τα του Βολταιρου κατα συνθηκην ψευδη μου διαφευγουν, τα του Νεχρου δεν τα θυμαμαι (πανε τριαντα χρονια που το διαβασα), αλλα τα συγχρονα κατα συνθηκην ψευδη τα εχω εντοπισει μονος
Αναφέρεσε στον γνωστό Νεχρού τον συνοδοιπόρο του Γκάντι? Μήπως ξέρεις αν υπάρχει στα βιβλιοπωλεία και με ποιο τίτλο? Θα με ενδιέφερε να το διαβάσω.
Και πάλι συγνώμη φίλε μου για το λάθος μου στο όνομα σου.
Φιλία κι εκτίμηση lorenzo.
Γενικά έχω παρατηρήσει ότι η αλήθεια είναι κάτι το αφύσικο, αυτό που δεν έχει καμία σχέση με τον άνθρωπο και ίσως αδύνατο να λεχθεί.
Άλλωστε η αρχή του τρόπου σκέψης καθενός από εμάς είναι "να κάνω κάνω κι αυτό, να τελείωσω..." Είτε αυτό αναφέρεται σε συμπεριφορές είτε στο σχολείο είτε σε υποχρεώσεις, σε σχέσεις... Πρόκειται δηλαδή για το "βόλεμα", αγαπάμε την ησυχία, το τέλος τότε που τίποτα δεν ανατρέπεται.
Και το θέμα αλήθεια-ψέμα (πιστεύω) λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Ποιος πραγματικά θα ήθελε την αλήθεια αν αυτή θα τον ανάγκαζε να εγκαταλέίψει συνύθειες μιας ζωής, σχέσεις μιας ζώης.
Στην αρχική τοποθέτηση του φίλου aleksandrou τι μένει όταν τα ψέματα τελέιωσουν, δεν μπορώ να απαντήσω αλλα είμαι σίγουρος ότι αυτοι που μενουν δεν θα μαστε εμείς. Εμείς είμαστε ένα ψέμα. Κάθε φορά που λέμε "έκανα ότι μπορούσα" ξέρουμε ότι λέμε ψέμα,ακόμα και αυτό που λέω μπορεί να είναι ψέμα(τότε τρελένεσαι και τα παρατάς), κάθε φορά που λέμε "σ'αγαπώ ξέρουμε ότι είναι ψέμα αφού δεν θα θυσιάσουμε τα πάντα για την/τον άλλον.
Tip:Ο θάνατος είναι ευκολότερη θυσία απο μία ζωή χώρις τίποτα αφού θα τα έχεις όλα θυσιασμένα.
Αν και είπα ότι δεν μπορώ να απάντήσω, θα πώ ότι όταν τα ψέματα τελείωσουν μένουμε εμείς αλλά μόνοι μας! Κάθε ένας μόνος του. Όλοι θα έχουμε πεί την αλήθεια, θα έχουμε πεί τα παντά, θα έχουμε δείξει ποιοι πραγματικά είμαστε και τότε ποιοι θα αντεχουν να αλληλοκοιτάζονται πλέον. Κάποιοι που ίσως είναι η αλήθεια. Αύτοι μένουν, όλοι εμείς οι υπόλοιποι θα έχουμε ήδη ξεφτίσει μπροστά τους...
Πόσο καιρό έχεις να νιώσεις πώς είναι όταν κοιμάσαι;
quote:
Αν και είπα ότι δεν μπορώ να απάντήσω, θα πώ ότι όταν τα ψέματα τελείωσουν μένουμε εμείς αλλά μόνοι μας! Κάθε ένας μόνος του. Όλοι θα έχουμε πεί την αλήθεια, θα έχουμε πεί τα παντά, θα έχουμε δείξει ποιοι πραγματικά είμαστε και τότε ποιοι θα αντεχουν να αλληλοκοιτάζονται πλέον. Κάποιοι που ίσως είναι η αλήθεια. Αύτοι μένουν, όλοι εμείς οι υπόλοιποι θα έχουμε ήδη ξεφτίσει μπροστά τους...
Ο Πεσσοα ελεγε...Αγαπαμε ο ενας τον αλλο και το ψεμα ειναι το φιλι που ανταλλασουμε...
Με κάλειψες πλήρως, ryche!!!
Πόσο καιρό έχεις να νιώσεις πώς είναι όταν κοιμάσαι;
---
ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΩΝ ΤΙΜΩΝ ΑΠΟ ΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑΤΙ Ο ΕΝΑΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΕΝΩ Ο ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ -Ε-
Ο ΠΟΝΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΟΣΤΡΑΚΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.
---
ΠΟΛΥ ΤΑ ΜΕΛΗ ΕΚΤΙΜΩ
ΜΑ ΑΠ΄ΟΛΟΥΣ ΥΠΕΡΑΝΩ
Η ΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΛΕΓΕΙ ΕΣΑΣ
ΜΑ Η ΚΑΡΔΙΑ; ΤΟΝ ΜΑΝΟ...
---
quote:Αν και είπα ότι δεν μπορώ να απάντήσω, θα πώ ότι όταν τα ψέματα τελείωσουν μένουμε εμείς αλλά μόνοι μας!
Κάθε ένας μόνος του.
καλως ηρθες φιλε silent_guy!
ειπες μια "αληθεια".
ακου μια "αληθεια" πανω απο την "αληθεια" που μολις ειπες: παντα ειμαστε μονοι μας!
μονοι μας γεννιωμαστε, μονοι μας ζουμε, μονοι μας πεθαινουμε!
οι συναισθηματικες μας σχεσεις, μας δημιουργουν την ψευδαισθηση της "συντροφιας", αλλα ουσιαστικα ειμαστε μονοι μας απομονωμενοι στο σωμα μας και στον κοσμο που δημιουργει η αντιληψη μας.
συμφωνουμε οτι το μερος του ηλεκτρομαγνητικου φασματος που αντιστοιχει στο γαλαζιο χρωμα, λεγεται "γαλαζιο" χρωμα, αλλα ποτε δεν θα μαθουμε αν και οι αλλοι βλεπουν τον γαλαζιο ουρανο οπως εμεις...
αυτο αποδεικνυει οτι υπαρχουν και κατα συνθηκην αληθειες!
αλλα υπαρχει και αλλη "αληθεια" πανω απο αυτην που μολις ειπα, οτι ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ, και αν το βιωσεις αυτο δεν εισαι φυσικα ποτε μονος! 
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν
quote:Άντε να πείσεις έναν έφηβο να μην ξεκινήσει "επανάσταση"!!!
θα συμφωνησω απολυτα φιλτατε!
quote:αμα χρειαζονται ψεματα για να επιβιωσουμε, με χαρα μας να τους τα λεμε!
Εδώ με χαλάει το "άμα χρειάζονται".
μα χρειαζονται για την επιβιωση, δυστυχως, αφου η κοινωνια ειναι ψευτοπουριτανικη και λατρευει τα ψεματα.
εφερες εσυ το παραδειγμα με το μαθημα των θρησκευτικων.
τα παιδια πρεπει να μαθαινουν την αληθεια αλλα και πως να φυλαγονται απο την αποκαλυψη της.
quote:Αναφέρεσε στον γνωστό Νεχρού τον συνοδοιπόρο του Γκάντι? Μήπως ξέρεις αν υπάρχει στα βιβλιοπωλεία και με ποιο τίτλο? Θα με ενδιέφερε να το διαβάσω.
σε αυτον αναφερομαι αδερφε.
στα 16-17 μου ανακαλυψα την "βιβλιοθηκη" της μανας μου, η οποια λογω κατοχης εβγαλε με το ζορι το δημοτικο και διαβαζει πολυ αργα.
αποδειχθηκε οτι καποια περιοδο εφερνε (αγνωστο απο που) βιβλια στο σπιτι.
η "βιβλιοθηκη" της ηταν ενα κιβωτιο στο παταρι.
αναμεσα στο "ο γιατρος στο σπιτι σας", στο καμα σουτρα, και στο "θα φτυσω στους ταφους σας" του Μπορις Βιαν, βρισκοταν και ενα δερματοδετο βιβλιο με τιτλο "τα κατα συνθηκην ψευδη" του Παντιτ Νεχρου. (επιλογη θεματων ομως η μαμα, ε? 
)
εγω δεν γνωριζα τοτε ποιος ηταν ο Νεχρου, ουτε καταλαβα ο,τι θα καταλαβαινα αν το ξαναδιαβαζα τωρα, αλλα το ονομα μου εμεινε.
οταν μεγαλυτερος ανακαλυψα τον Γκαντι, θυμηθηκα το βιβλιο και θελησα να το ξαναδιαβασω, αλλα ειχε χαθει σε καποια απο τις μετακομισεις.
αν δεν με ξεγελαει το αλτσχαϊμερ βεβαια, ε?
Φιλία κι εκτίμηση και απο εμενα!
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν
οσο διαβαζα τις αποψεις σας σκεφτομουν διαφορα.
πιστευω οτι ο ανθρωπος εχει αναγκη την υπαρξη της αινιας της αληθειας στη ζωη του. μπορει να μην τη βρει ποτε ολοκληρη. αλλα δεν νομιζω οτι αυτο πρεπει να τον κανει να σταματησει να την αναζητα και να πιστευει στην υπαρξη της. τι ειναι τελικα αληθεια? οτι η μανα μου με αγαπαει ειναι για εμενα αληθεια. αυτο βεβαια σε συνδιασμο με τα δικα μου αισθματα για αυτη μου δημιουργει πολλες """υποχρεωσεις"""(δε μου αρεσει σα λεξη αλλα δεν βρισκω αλλη αυτη τη στιγμη). ετσι ειναι με καθε αληθεια δημιουργει ενα βαρος. ειναι ευκολο να αμφισβητησει κανεις την υπαρξη της αληθειας προκειμενου να γλητωσει αυτο το βαρος.
αλλα "Η ΑΞΙΑ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΛΟΓΗ ΜΕ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΙΚΩΣΕΙ." ενα μεγαλο θεμα ειναι το ποση αληθεια μπορει να σικωσει ο καθενας απο εμας????
αρκη ομως η υπαρξη μιας αληθειας για να στειρηχθουν πανω της εκατομυρια αλλες.
δεν τρεφω αυταπατες ουτε ψαχνω διεξοδο. η αληθεια υπαρχει στη ζωη.
τα παιδια=αθοοτητα πραγματι. σκευτομαι: απο μικρο και απο τρελο μαθαινεις την αληθεια. οντως. θελουν αληθεια. πιστευου. να πιστευου και για αυτο και ζουν(χωρις εισαγογικα οπως κανουν οι περισσοτεροι απο εμας). δεν εχουν αναγκη απο ψεμα γιατι εχουν φαντασια, γιατι ονειρευοντα γιατι ελπιζουν και γιατι αγνοουν αρκετα για τον εαυτο τους και για τους γυρω τους ακομα.ναι.. τους αρεσουν τα παραμυθια. και εμενα μου αρεσουν τα περαμυθια...με ταξιδευουν μερι απροσιτα, μου μαθαινουν και μου υπενθημιζουν να κρατησω μεσα μου ζωντανο το παιδι. μα :"ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΛΛΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑΤΑ"
υπαρχει ομως και το ψεμα.
το ψεμα για εμενα ειναι κατι σαν την καλπηκη λυρα. δηλωνει κατι διαφορετικο απο αυτο που πραγματικα ειναι.
μην βιαστειτε να κρινεται τον ψευτη. συχνα δεν εχει επιγνωση της ζημιας που κανει.
τι ειναι χειροτερο ομως να εισαι δημιουργος η θυμα ενος ψευδους? πιστευω οτι ο δημιουργος πρεπει εκτος απο το ψεμα του να αντιμετοπησει και τον ιδιο του τον εαυτο. και αυτο αν εχεις συνειδηση ειναι ιδιαιτερα εποδηνο.. μα λοιπαμαι οταν βλεπω με τι ελαφροτητα και ποσο οχαδερφισμο μερικοι "δημιουροι" το ξεπερνανε. αρκετοι δε, αρνουναι και την πατροτητα του λαθους τους και ψαχνουν να φοτρωσουν αλλου την ευθηνη τους. δεν κρινω ατομικα κανενα, δεν ειμαι αξιος για κατι τετοιο. απλα ειναι ενα φαινομενο που το παρατηρω να λαμβανει χωρα και με πιεζει.
αλλες φορες παλι παρουσιαζεται ενα ψεμα και αρχιζει να λειτουργει ενα περιπλοκος μηχανισμος "ο Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΑΦΟΜΕΙΩΣΗΣ ΨΕΥΔΟΣ". σε αυτη την περιπτωση ο ανθρωπος βρισκομενος μπροστα σε ενα ψεμα(που διαισθανεται η ακομα χειροτερα ξερει) κανει οτι μπορει για να πισει τον εαυτο πρωτα του και ολου τους γυρω του στη συνεχεια για την αληθινοτητα της εν λογο καταστασης. ετσι καταληγει να πιστευει πιο εντονα το ψεμα του απο διαφορες πιθανες αληθειες, μεχρι η φισαλιδα να αναδηθει τελικα στην επιφανεια..
οσο για το θυμα, αυτον που ενδρομος ανακαλειπτει οτι ζει μια πλανη..
κομμματια γινεται.. τον πρωτο καιρο μοιαζουν ολα ψεμα. εχει φοβερη ανασφαλια ακομα και για τα ιδια του τα συναισθηματα. αιμα παντου και μια χαινουσα πληγη που ισος σταματησει καποτε να αιμοραγει αλλα παντα θα ειναι εκει ,ουλη χλομη, να θυμηζει.......
ισος το ποιο αληθινο μερος αυτης της πλανης τουτη η ουλη
"ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΠΑΤΗΜΕΝΟΥ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΦΡΙΧΤΟ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΙΑΣ ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ"
τι μενει οταν τα ψεματα τελειωνουν?
αναγνωστη που θα διαβασεις αυτα μην πιστεψεις ειναι απλα μια απο τις πολλες υποκειμενικες θεσεις που μπορει να εχει καποιος για το τι μενει οταν τα ψεματα τελειωνουν.
να εισαι καλα
Υ.Γ.: Αν νοικιάσετε το dvd της ταινίας δείτε στα extras την "εμπειρία" που καταθέτει η σεναριογράφος. Έχει πολύ ενδιαφέρον...Εγώ προσωπικά σκίρτησα κατά τη διάρκεια της περιγραφής της.
"Δώρο είναι οι καρδιές των ανθρώπων που ψάχνουν πέρα απο τον κόσμο και δε βρίσκουν ανάπαυση εντός του."
Edited by - Secondborn on 29/09/2003 03:04:16
Θυμάται δηλαδή τον ευατό της να της συμβαίνουν αυτά που συνέβησαν στη γυναίκα του Μπρους Γουίλις στην ταινία.
"Δώρο είναι οι καρδιές των ανθρώπων που ψάχνουν πέρα απο τον κόσμο και δε βρίσκουν ανάπαυση εντός του."
Όταν τα έλεγε αυτά σε έκανε να ανατριχιάζεις. Ήταν σαν να ταξίδευες και εσύ μαζί της...
"Δώρο είναι οι καρδιές των ανθρώπων που ψάχνουν πέρα απο τον κόσμο και δε βρίσκουν ανάπαυση εντός του."
.Φίλε Secondborn, η ταινία είναι υπέροχη. Με έναν υποβλητικό ρυθμό σε μαγνητίζει, σε καθηλώνει.
Προσωπικά "διάβασα" το μήνυμα πως ακόμη κι ο θάνατος δεν είναι το τέρμα, πως ακόμη και μετά μπορεί να υπάρχει ελπίδα.
HIGHLANDER
"ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ"
Εξάλλου: "Η ελπίδα πεθαίνει(;) πάντα τελευταία..."
"Δώρο είναι οι καρδιές των ανθρώπων που ψάχνουν πέρα απο τον κόσμο και δε βρίσκουν ανάπαυση εντός του."