- ΗΛΙΑΚΗ ΚΑΙ ΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Αγαπητές nst και Unseen
Και ατομικά σας ευχαριστώ για την ανταπόκριση στην επαφή και την επικοινωνία.
Αγαπητή Unseen έγραψες:
quote:
Unseen Πρόκειται, όπως πολύ σωστά λέει ο oros777, για μια πλήρη και ολοκληρωμένη διδασκαλία που έχει εξηγήσεις για όλα τα καίρια ζητήματα: κοσμογονικά, ανθρωπολογικά, οντολογικά κτλ.Αυτό ακριβώς που είναι το δυνατό της σημείο όμως (δηλ. η πληρότητα και η αυτοσυνέπεια) είναι και – για μας τους σκεπτικιστές πάντοτε – η αχίλλειος πτέρνα της. Μας φαίνεται κάπως σαν τον παπά που ευλογάει τα γένια του, γιατί σε κάποιον που γνωρίζει τη διδασκαλία για πρώτη φορά, φαίνεται σαν να καταξιώνει αυτούς που την αποδέχονται ως προερχόμενους από ανώτερες ακτινικές επιδράσεις και να απαξιώνει αντίστοιχα αυτούς που δεν την αποδέχονται ως μη αρκετά εξελιγμένους. Είναι αρκετά βολικό, δεν είναι;
Προσοχή παρακαλώ. Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι η διδασκαλία είναι λανθασμένη ή ότι κάποια άλλη είναι καλύτερη. Αυτό που λέω είναι πώς φαίνεται σε κάποιον που τη γνωρίζει για πρώτη φορά.
Πάντοτε για όλους μας υπάρχει η πρώτη φορά σχετικά με τα πνευματικά θέματα, … και κανείς που μελετάει για πρώτη φορά μία πνευματική διδασκαλία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι λιγότερο εξελιγμένος από κάποιον που την μελέτησε για πολλά χρόνια. …
Όσο για τον παπά που ευλογάει τα γένια του, … καθένας θα μπορούσε να θεωρηθεί ιερωμένος εφόσον μελετάει με ειλικρίνεια και συνέπεια σε βάθος κάθε τι που θεωρείται πνευματικό, είτε αυτή είναι η Καινή Διαθήκη, είτε ο Γκουρτζίεφ, είτε η αστρολογία και η αστρονομία, είτε ακόμη τα μαθηματικά και η φυσική, εφόσον επιθυμεί να βοηθήσει τους συνανθρώπους του στην κατεύθυνση των ορθών ανθρώπινων σχέσεων. …
Για το θέμα της εξέλιξης της ψυχής πάντως θα μπορούσα να κάνω κάποια εισήγηση που θα αποδεικνύεται με λογικά εσωτερικά επιχειρήματα ότι αυτό που εξελίσσεται είναι η Ψυχή και ότι η προσωπικότητα απλώς αλλάζει μοντέλο σε κάθε ενσάρκωση, γιατί η Ψυχή από το πεδίο της και λόγω της διεύρυνσης (εξέλιξής της) μαθαίνει να δομεί περισσότερο ικανοποιητικά όργανα (προσωπικότητες). Όταν όμως είμαστε ταυτισμένοι με την προσωπικότητά μας δεν κατανοούμε ότι αυτό που εξελίσσεται στην πραγματικότητα είναι η Ψυχή, αλλά το μοντέλο (προσωπικότητα).
Για να το πούμε κάπως διαφορετικά. Ο κατασκευαστής (Ψυχή) που κατασκευάζει κάποιο αυτοκίνητο (προσωπικότητα) μέσα από την τεχνογνωσία που αποκτάει κατά την διάρκεια που βγαίνει το αυτοκίνητο (προσωπικότητα) στην αγορά και κινείται στους δρόμους (ή την καθημερινή ζωή) την επόμενη φορά που θα κατασκευάσει ένα νέο αυτοκίνητο (προσωπικότητα) επειδή θα έχει μάθει αρκετά πράγματα από την εμπειρία, θα προσπαθήσει να βελτιώσει το νέο αυτοκίνητο (προσωπικότητα) στην επόμενη ενσάρκωση.
Εμείς τώρα αν δεν δεχόμαστε την μετενσάρκωση (ή δεν έχουμε πειστεί ότι υφίσταται) τότε μας φαίνεται ότι εξελίσσεται το μοντέλο (προσωπικότητα) και όχι η Ψυχή.
quote:
Unseen Τέλος, καθένας νομίζω επιφυλάσσεται του δικαιώματός του να επιλέξει τον δάσκαλο που του πηγαίνει καλύτερα. Ο Μορύα, για παράδειγμα, είχε έναν ιδιαίτερο τρόπο να εκφράζεται που νομίζω πηγαίνει σε ελάχιστους ανθρώπους, αν και κατάλαβα αρκετά καλύτερα πιστεύω τα γραφόμενά του μετά τις επεξηγήσεις σου αγαπητέ oros777.
Θα σου υπενθυμίσω ότι τις παραθέσεις αποσπασμάτων του Διδασκάλου Μορύα σ’ αυτό το topic τις έκανε το μέλος maya1 και όχι το άτομό μου. Ο Διδάσκαλος Μορύα είναι ένα Διδάσκαλος πρώτης ακτίνας γι’ αυτό και λειτουργεί πρωτακτινικά. … Είναι επίσης απ’ ό,τι λέγεται πνευματικός αρχηγός όλων των εσωτερικών σχολών σ’ όλη την ανθρωπότητα. Τα βιβλία του Μορύα τα προτιμούν πάρα πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων στην Δύση (την Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη κυρίως) μέσω της Agni Yoga Society.
Ατομικά έχω κάνει παραθέσεις του Διδασκάλου Djwhal Kull, ενός Διδασκάλου δεύτερης ακτίνας της αγάπης – σοφίας. Φυσικά καθένας μπορεί να επιλέξει τον δάσκαλο που του πηγαίνει καλύτερα αλλά το θέμα είναι αν είναι αληθινός Διδάσκαλος και όχι απλώς δάσκαλος. Γιατί οι αληθινοί Διδάσκαλοι δεν προσλαμβάνουν μαθητές στα Ασραμς οιονδήποτε υποβάλλει κάποια αίτηση, … αφού θα πρέπει να διαθέτει και τα ανάλογα πνευματικά προσόντα, … και φυσικά με κανένα τρόπο δεν υπονοώ τον εαυτό μου, ότι τα έχω.
Σας αφιερώνω τώρα δύο αποσπάσματα για τον πόνο που νομίζω ότι θα τα βρείτε πολύ σημαντικά.
------------------------------------
ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ
“Οι υιοί του Θεού, που γνωρίζουν και βλέπουν και ακούν (και γνωρίζοντας, γνωρίζουν ότι γνωρίζουν), υπομένουν τον πόνο του συνειδητού περιορισμού. Βαθιά στα μύχια της συνειδητής ύπαρξης η χαμένη τους κατάσταση ελευθερίας τρώει σαν έλκος. Η οδύνη, η αρρώστια, η φτώχεια και η απώλεια κοιτάζονται σαν τέτοιες και απ’ αυτές εξεγείρεται κάθε υιός του Θεού. Ξέρει ότι μέσα του, όπως ήταν κάποτε πριν εισέλθει αιχμάλωτος στη μορφή, δε γνώριζε τον πόνο. Η αρρώστια κι ο θάνατος, η φθορά και η νόσος, δεν τον άγγιζαν. Τα πλούτη του σύμπαντος ήταν δικά του και τίποτε δε γνώριζε για την απώλεια.
“Οι ζωές που εισέρχονται στη μορφή μαζί με τις αυτοσυνείδητες μορφές, οι ντεβαϊκές ζωές που δομούν τις μορφές στις οποίες ενοικούν όλοι οι υιοί του Θεού, δε γνωρίζουν τον πόνο ή την απώλεια ή τη φτώχεια. Η μορφή παρακμάζει, οι άλλες μορφές αποσύρονται κι αυτό που χρειάζεται για να θρέψει και να διατηρήσει δυνατό το εξωτερικό, λείπει. Αλλά επειδή λείπει επίσης η θέληση και η σχεδιασμένη πρόθεση, δε νιώθουν ενόχληση και δε γνωρίζουν σαφή εξέγερση.”
Μια λέξη για τον πόνο θα είχε τη θέση της εδώ, μολονότι δεν έχω τίποτε να κοινοποιήσω με δυσνόητη φύση σχετικά με την εξέλιξη της ανθρώπινης ιεραρχίας με το μέσον του πόνου. Οι ντέβα δεν υποφέρουν από πόνο όπως το ανθρώπινο γένος. Η συχνότητα του ρυθμού τους είναι σταθερότερη κι όμως σύμφωνη με το Νόμο. Μαθαίνουν με την εφαρμογή στο έργο της δόμησης και με την ενσωμάτωση στη μορφή εκείνου που δομήθηκε. Αναπτύσσονται με την εκτίμηση και τη χαρά στις μορφές που δομήθηκαν και στο έργο που εκπληρώθηκε. Οι ντέβα δομούν και η ανθρωπότητα σπάζει και με τη συντριβή των μορφών ο άνθρωπος μαθαίνει μέσω της δυσαρέσκειας. Έτσι επιτυγχάνεται η συναίνεση στο έργο των μεγάλων Δομητών.
Πόνος είναι εκείνος ο ανοδικός αγώνας διαμέσου της ύλης που προσγειώνει τον άνθρωπο στα Πόδια του Λόγου.
Πόνος είναι η ακολούθηση της γραμμής της μέγιστης αντίστασης και ως εκ τούτου η προσέγγιση στην κορυφή του βουνού.
Πόνος είναι ο θρυμματισμός της μορφής και η προσέγγιση του εσώτερου πυρός.
Πόνος είναι το ψύχος της απομόνωσης που οδηγεί στη θέρμη του κεντρικού Ηλίου.
Πόνος είναι το κάψιμο στην κάμινο για να μπορέσουμε τελικά να γνωρίσουμε την ψυχρότητα του ύδατος της ζωής.
Πόνος είναι το ταξίδι στη μακρινή χώρα, που καταλήγει στο καλωσόρισμα στον Οίκο του Πατρός.
Πόνος είναι η πλάνη της αποκήρυξης του Πατρός, που οδηγεί τον άσωτο κατευθείαν στην καρδιά του Πατρός.
Πόνος είναι ο σταυρός της έσχατης απώλειας, που ξαναδίνει τα πλούτη της αιώνιας αφθονίας.
Πόνος είναι το μαστίγιο που οδηγεί τον αγωνιζόμενο οικοδόμο να φέρει σε πλήρη τελειότητα το κτίσιμο του Ναού.
Οι χρήσεις του πόνου είναι πολλές και οδηγούν την ανθρώπινη ψυχή από το σκοτάδι στο φως, από τα δεσμά στην απελευθέρωση, από την αγωνία στην ειρήνη. Αυτή η ειρήνη, αυτό το φως κι αυτή η απελευθέρωση μαζί με τη διευθετημένη αρμονία του κόσμου είναι για όλους τους υιούς των ανθρώπων.
ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΣΧΟΛΙΟ
“Τα καταπραϋντικά ύδατα ψύχουν. Φέρνουν βραδέως ανακούφιση, αφαιρώντας τη μορφή από καθετί που μπορεί ν’ αγγιχθεί. Ο τρομώδης πυρετός της από μακρού καταπιεσμένης επιθυμίας υποχωρεί απ’ το ψυκτικό ρεύμα. Ύδωρ και πόνος εξουδετερώνονται αμοιβαία. Μακρά είναι η διαδικασία του ψυκτικού ρεύματος.
“Το καίον πυρ αποδεσμεύει καθετί που φράζει το δρόμο της ζωής. Η ευδαιμονία έρχεται κι ακολουθεί το πυρ, όπως το πυρ τα ύδατα. Ύδωρ και πυρ σμίγουν και προκαλούν τη μεγάλη Πλάνη. Παράγουν ομίχλη και καταχνιά και ατμό και θόρυβο, συγκαλύπτοντας το Φως, κρύβοντας την Αλήθεια και αποκλείοντας τον Ήλιο.
“Το πυρ καίει βίαια. Πόνος και ύδατα εξαφανίζονται. Ψύχος, θερμότητα, το φως της μέρας, η ακτινοβολία του ανατέλλοντος ηλίου και η τέλεια γνώση της Αλήθειας προβάλλουν.
“Αυτή είναι η ατραπός για όλους όσους αναζητούν το Φως. Πρώτα η μορφή κι όλος ο πόθος της. Ύστερα ο πόνος. Έπειτα τα καταπραϋντικά ύδατα και η εμφάνιση λίγου πυρός. Το πυρ αυξάνει και η θερμότητα γίνεται τότε ενεργός μέσα στη μικροσκοπική σφαίρα κι επιτελεί το πύρινο έργο της. Επίσης παρατηρείται υγρασία. Πυκνή ομίχλη και στον πόνο προστίθεται μια θλιβερή σύγχυση, γιατί όσοι χρησιμοποιούν το πυρ του νου στα αρχικά στάδια χάνονται σ’ ένα φως απατηλό.
“Άγρια γίνεται η θερμότητα. Έπειτα έρχεται η απώλεια της δύναμης να υποφέρουμε. Όταν το στάδιο αυτό ξεπεραστεί, έρχεται η λάμψη του ανεμπόδιστου Ηλίου και το καθαρό λαμπρό φως της Αλήθειας. Είναι η ατραπός πίσω στο κρυφό κέντρο.
“Χρησιμοποίησε τον πόνο. Κάλεσε το πυρ, ω Προσκυνητή σε μια παράξενη και ξένη χώρα. Τα ύδατα ξεπλένουν τη λάσπη και το βούρκο της ανάπτυξης της φύσης. Τα πυρά καίνε τις παρεμποδιστικές μορφές που ζητούν να καθυστερήσουν τον προσκυνητή κι έτσι φέρνουν αποδέσμευση. Τα ζώντα ύδατα σαν ποταμός παρασύρουν τον προσκυνητή στην Καρδιά του Πατρός. Τα πυρά καταστρέφουν τον πέπλο που κρύβει την Όψη του Πατρός.”
(Από το βιβλίο «Μαθητεία στη Νέα Εποχή I»)
----------------------------------------
Σας χαιρετώ φιλικότατα καλημέρα
Γνώθι σαυτόν
quote:
Για το θέμα της εξέλιξης της ψυχής πάντως θα μπορούσα να κάνω κάποια εισήγηση που θα αποδεικνύεται με λογικά εσωτερικά επιχειρήματα ότι αυτό που εξελίσσεται είναι η Ψυχή και ότι η προσωπικότητα απλώς αλλάζει μοντέλο σε κάθε ενσάρκωση, γιατί η Ψυχή από το πεδίο της και λόγω της διεύρυνσης (εξέλιξής της) μαθαίνει να δομεί περισσότερο ικανοποιητικά όργανα (προσωπικότητες).
Αγαπητέ oros777, προσωπικά θεωρώ αρκετά χρήσιμη την εισήγηση που σκέπτεσαι να κάνεις και πιστεύω ότι θα ενδιαφέρει και τους φίλους του θέματος.
Οπότε θα μπορούσαμε να έχουμε κι έναν διάλογο στην συνέχεια επί της εισήγησης όπου να καταθέσουμε τις απόψεις μας, να αναρωτηθούμε για κάποια πράγματα - τόσο στο παρόν θέμα όσο κι ο καθένας μας ατομικά - αλλά και να οδηγηθούμε σε κάποια συμπεράσματα.
quote:
Ότι είναι μία αυταπάτη και ότι ο Χριστός ο Πνευματικός αρχηγός της Ιεραρχίας δεν ήταν Θεός ή έστω Ένα υπερανθρώπινο Ον με εκλειπτικής φύσεως δυνάμεις και δυνατότητες;
Επειδή δεν κατανοώ το σημείο που υπογράμμισα, θα σου ήταν εύκολο να το αναλύσεις λίγο περισσότερο?
quote:
Τέλος, καθένας νομίζω επιφυλάσσεται του δικαιώματός του να επιλέξει τον δάσκαλο που του πηγαίνει καλύτερα. Ο Μορύα, για παράδειγμα, είχε έναν ιδιαίτερο τρόπο να εκφράζεται που νομίζω πηγαίνει σε ελάχιστους ανθρώπους, αν και κατάλαβα αρκετά καλύτερα πιστεύω τα γραφόμενά του μετά τις επεξηγήσεις σου αγαπητέ oros777.
Unseen μου, η αλήθεια είναι πως ο Μορύα είχε όντως έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο να εκφράζεται απ' όσο γνωρίζω, καθώς δεν τον έχω μελετήσει σε μεγάλο βαθμό.
Αυτό πάντως το έχω ακούσει από αρκετά άτομα κι αυτή είναι κι η δική μου πεποίθηση.
Παρόλα αυτά, κάποιος λόγος υπάρχει και για αυτό...
Τα λόγια του με μια πρώτη ανάγνωση θα μπορούσαν να επιφέρουν κάποια αρνητικά συναισθήματα ή κάποια δυσφορία στον αναγνώστη, πιστεύω όμως ότι αν ο αναγνώστης εμβαθύνει λίγο περισσότερο στα λόγια του ίσως να κατορθώσει να αντικρύσει την ουσία που κρύβεται πίσω από τη μορφή.
Συμφωνώ κι εγώ ότι ο κάθε άνθρωπος μπορεί να επιλέξει τι θα διαβάσει.
Μπορεί να εντρυφήσει στην διδασκαλία του του Θιβετανού, του Μορύα, του Κουτ Χούμι, του Κρισναμούρτι κλπ κλπ.
Αν τα μάτια της Ψυχής είναι έτοιμα να αντιληφθούν αυτά που περιμένουν να τα δούμε, θα τα δούμε όποια διδασκαλία κι αν μας ελκύσει.
Όσον αφορά όμως την επιλογή και το ενδιαφέρον που θα επιδείξει ένας αναζητητής, νομίω ότι είναι θέμα ομοιοκραδασμού που είχε αναφέρει παλιότερα κι ο oros777 αλλά κι Ακτινών.
Εάν σκεφτούμε λίγο επάνω σ' αυτά τα θέματα, ίσως και να κατανοήσουμε τους λόγους που μας ωθούν προς την επιλογή μας αυτή... 
In anticipation of my resurrection...
Κατάφερα να διαβάσω ολόκληρο το θέμα μέσα δυο μέρες...!!!
Και στο κεφάλι μου φύτρωσε αυτό:
Αγαπητέ oros777 και maya1 πραγματικά πάρα πολύ καλή δουλειά έχετε κάνει στο θέμα αυτό.
Συμφωνώ με τον Dying_Incubus για την εισήγηση.
Να παραθέσω μια και βρισκόμαστε στην μαθητεία και τον πόνο ένα αγαπημένο μου σημείο από την Πρώτη ακτίνα του Μορύα.
"... Από αυτούς τους λίγους που προθυμοποιούνται να προσφέρουν υπηρεσίες, οι πολύ καλοί διαλέγονται, οι οποίοι εξαιτίας παρελθοντικών ορμών και αξιοπιστίας "μέσα στη φωτιά" απέδειξαν τους εαυτούς τους σαν τα πιο ταιριαστά όργανα, από τα οποία το όραμα, η εφεύρεση, το σχέδιο και η βοήθεια μπορούν να χαμηλώσουν μέσα στον κόσμο της μορφής.
Είναι σκληρό γεγονος ότι τα αγαπητά και πιστά πνεύματα που προσφέρονται για μια τέτοια υπηρεσία έχουν συχνά χάσει το δικαίωμα της εντελώς προσωπικής ανάπτυξης που κερδίζει την ειλικρινή έγκριση από το στενό κριτήριο των ανθρώπινων παραδοχών για τις "αξίες", δίνοντας την δυναμικότητά τους στον αγρό της μάχης, στη φωτιά των σύγχρονων αναγκαίων γεγονότων του κόσμου, παρά από το να καλλιεργηθούν με μοναχικό διαλογισμό στην ασφάλεια που έρχεται συχνά σ΄αυτούς που δεν ενδιαφέρονται για "το μεγαλύτερο αγρό" της υπηρεσίας του κόσμου.
Το αυλακωμένο πρόσωπο του πολεμιστή δεν συγκρίνεται ευνοϊκά με την λεία και καλοξυρισμένη όψη του ευγενή, όμως ο πολεμιστής είναι αυτός που κόβει τη δουλεία, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, έξω από το δεσποτισμό, ΘΑΡΡΑΛΕΟΣ, έξω από την αδικία, ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΟΣ και ΔΙΚΑΙΟΣ."
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Απαιτούν από την πιο απλή μορφή μαθητείας, τεράστια προσπάθεια, και Θυσία.
Συχνά ο μαθητής αισθάνεται πιεσμένος και μπροστά στις δυσκολίες που συναντάει, αρχίζει και αμφισβητεί την ορθότητα του δρόμου.
Αρχίζει και βλέπει τον δασκαλο σαν δυνάστη και όταν φυσικά βρίσκεται μπροστά στον εαυτό του και τη δουλειά που πρέπει να κάνει για τις συνήθειες και τα ελαττώματα της προσωπικότητας, καθώς και τις θυσίες στην προσωπική του ζωή, ζορίζεται και είναι πιθανό να σκεφτεί να εγκαταλείψει την ατραπό.
Είναι όπως η σκάλα της Ίσιδας. Το πρώτο σκαλί (πρώτη μύηση) είναι χαμηλό, αλλά το δεύτερο είναι πολύ ψηλό αλλά φαρδύ, το τρίτο είναι ψηλό και στενό.
Θα συμφωνήσω ότι τα λόγια του Μορύα ως διδάσκαλος πρώτης ακτίνας είναι συχνά σκληρά, αλλά αν εμβαθύνουμε θα δούμε ότι μας ξενίζουν όταν λέει ότι οι μαθητές είναι αναλώσιμοι, το γενικότερο καλό της ανθρωπότητας μετράει, τα λόγια του είναι πλήγμα στον εγωισμό μας, γιατί οι άνθρωποι πάντα νομίζουν ότι είναι μοναδικοί.
Ο μαθητής όμως πρέπει να είναι ταπεινός και να θυσιάζει το προσωπικό του συμφέρον για το καλό του όλου.
Εγω σαν ακτίνες προσωπικότητας έχω ανεπτυγμένη την πρώτη και τη δεύτερη οπότε βρίσκω ταιριαστούς και τον Μορύα και τον Θιβετανό.:ΡΡΡ
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Αγαπητέ Dying Incubus
quote:
ΜορύαΠρέπει κανείς να αποδείξει τον αγώνα προς την Ιεραρχία σαν την ουσία της ζωής και να πάρει μιαν ευσεβή στάση προς αυτή τη σωτήρια αγωνιστικότητα. Υποτιμώντας την Ιεραρχία μπορεί κάποιος να καταδικάσει εαυτόν και να επιφέρει επικίνδυνη βλάβη στους πλησίον του. Είναι καιρός να το θυμηθείτε αυτό!
Στην απάντησή μου προς τον προβληματισμό της αγαπητής nst μεταξύ των άλλων είχα αναφέρει τα εξής:
quote:
oros777 Χιλιάδες παραδείγματα μπορεί να σκεφτεί κάποιος για την βλάβη που προξενούν οι άνθρωποι καθημερινά στους πλησίον τους υποτιμώντας την Πνευματική Ιεραρχία.
Φυσικά οι περισσότεροι έχουν το ελαφρυντικό της άγνοιας.
Όταν η Ιεραρχία εκπροσωπεί το επόμενο Βασίλειο του Θεού που είναι το κέντρο της Αγάπης πώς δεν προξενείται βλάβη από όλους αυτούς που διατυμπανίζουν ότι αυτή δεν υπάρχει και δεν υφίσταται; Ότι είναι μία αυταπάτη και ότι ο Χριστός ο Πνευματικός αρχηγός της Ιεραρχίας δεν ήταν Θεός ή έστω Ένα υπερανθρώπινο Ον με εκλειπτικής φύσεως δυνάμεις και δυνατότητες;
quote:
Dying Incubus Επειδή δεν κατανοώ το σημείο που υπογράμμισα, θα σου ήταν εύκολο να το αναλύσεις λίγο περισσότερο?
Αρχικά η λέξη «εκλειπτικής» γράφτηκε λάθος και γι' αυτό υπήρξε αυτή η παρανόηση. Η λέξη που έπρεπε να γραφτεί ήταν "εκπληκτικής". Έτσι η φράση θα γινόταν:
«με εκπληκτικής φύσεως δυνάμεις και δυνατότητες.»
Ελπίζω ότι σχεδόν όλοι δέχονται ότι ο Χριστός ήταν και είναι Ένα υπερανθρώπινο Ον (γιατί για εκατομμύρια ανθρώπους είναι Θεός!!!). Κατά την διάρκεια της διδασκαλίας του (από τα 30 έως τα 33 του) έκανε διάφορα θαύματα, θεράπευσε, … και απέδειξε ότι είχε εκπληκτικής φύσεως δυνάμεις και δυνατότητες. Φυσικά όσοι αμφισβητούν τα θαύματα του Χριστού κτλ. …, την χριστιανική διδασκαλία, … τότε δεν μπορεί να γίνει συζήτηση γιατί σε κάθε επιχειρηματολογική θέση μπορεί να υπάρχει και ένας αντίλογος.
Αν θα ήθελες θα μπορούσαμε να το συζητήσουμε περισσότερο ή να γίνεις λίγο περισσότερο διευκρινιστικός.
quote:
oros777 Για το θέμα της εξέλιξης της ψυχής πάντως θα μπορούσα να κάνω κάποια εισήγηση που θα αποδεικνύεται με λογικά εσωτερικά επιχειρήματα ότι αυτό που εξελίσσεται είναι η Ψυχή και ότι η προσωπικότητα απλώς αλλάζει μοντέλο σε κάθε ενσάρκωση, γιατί η Ψυχή από το πεδίο της και λόγω της διεύρυνσης (εξέλιξής της) μαθαίνει να δομεί περισσότερο ικανοποιητικά όργανα (προσωπικότητες).
quote:
Dying Incubus Αγαπητέ oros777, προσωπικά θεωρώ αρκετά χρήσιμη την εισήγηση που σκέπτεσαι να κάνεις και πιστεύω ότι θα ενδιαφέρει και τους φίλους του θέματος.
Οπότε θα μπορούσαμε να έχουμε κι έναν διάλογο στην συνέχεια επί της εισήγησης όπου να καταθέσουμε τις απόψεις μας, να αναρωτηθούμε για κάποια πράγματα - τόσο στο παρόν θέμα όσο κι ο καθένας μας ατομικά - αλλά και να οδηγηθούμε σε κάποια συμπεράσματα.
Αρκετά σύντομα λοιπόν θ’ αρχίσω την εισήγηση.
Καλημέρα
Γνώθι σαυτόν
Σχετικά με τον Χριστό, παρόλο που δεν αποδέχομαι την θεώρηση που έχει για αυτόν η Χριστιανική Θρησκεία, σίγουρα θεωρώ ότι ήταν Ον με εκπληκτικές δυνάμεις και Παγκόσμιος Διδάσκαλος της Αγάπης - μαζί με τον Βούδα (Διδάσκαλο της Σοφίας).
Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω σε τι ποσοστό οι άνθρωποι που δεν αποδέχονται τον Χριστιανισμό θα μπορούσαν να αποδεχθούν τον Χριστό ως Παγκόσμιο Διδάσκαλο.
Κι αυτό το αναφέρω λόγω της αρνητικότητας που μπορεί να τους προκαλεί η σύνδεση του ονόματος του που μπορεί να έχουν κάνει με την Χριστιανική θρησκεία.
In anticipation of my resurrection...
Αγαπητή gretel
Αρχικά θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια.
Δεν γνωρίζω αν η φωτογραφία που έχεις παραθέσει παριστάνει τον λωτό. Ο Λωτός όπως είναι γνωστό είναι ένα από τα σύμβολα της Ψυχής και σ’ αυτή την γραμμή κυρίως σκοπεύεται να πραγματοποιηθεί η εισήγηση.
quote:
Μορύα"... Απ’ αυτούς τους λίγους που προθυμοποιούνται να προσφέρουν υπηρεσίες, οι πολύ καλοί διαλέγονται, οι οποίοι εξαιτίας παρελθοντικών ορμών και αξιοπιστίας "μέσα στη φωτιά" απέδειξαν τους εαυτούς τους σαν τα πιο ταιριαστά όργανα, από τα οποία το όραμα, η εφεύρεση, το σχέδιο και η βοήθεια μπορούν να χαμηλώσουν μέσα στον κόσμο της μορφής.Είναι σκληρό γεγονος ότι τα αγαπητά και πιστά πνεύματα που προσφέρονται για μια τέτοια υπηρεσία έχουν συχνά χάσει το δικαίωμα της εντελώς προσωπικής ανάπτυξης που κερδίζει την ειλικρινή έγκριση από το στενό κριτήριο των ανθρώπινων παραδοχών για τις "αξίες", δίνοντας την δυναμικότητά τους στον αγρό της μάχης, στη φωτιά των σύγχρονων αναγκαίων γεγονότων του κόσμου, παρά από το να καλλιεργηθούν με μοναχικό διαλογισμό στην ασφάλεια που έρχεται συχνά σ΄αυτούς που δεν ενδιαφέρονται για "το μεγαλύτερο αγρό" της υπηρεσίας του κόσμου.
Το αυλακωμένο πρόσωπο του πολεμιστή δεν συγκρίνεται ευνοϊκά με την λεία και καλοξυρισμένη όψη του ευγενή, όμως ο πολεμιστής είναι αυτός που κόβει τη δουλεία, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, έξω από το δεσποτισμό, ΘΑΡΡΑΛΕΟΣ, έξω από την αδικία, ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΟΣ και ΔΙΚΑΙΟΣ."
Το κείμενο που Μορύα που παρέθεσες είναι εξαιρετικό και πράγματι αυτά που αναφέρονται σ’ αυτό, αφορούν πάρα πολλούς σήμερα σ’ όλη την ανθρωπότητα που εργάζονται απρόσωπα προσπαθώντας να φέρουν στο Φως της μέρας … το όραμα ενός καλύτερου και πιο υγιούς αυριανού κόσμου. …
quote:
gretel Όπως έχει προαναφερθεί τόσο η μαθητεία, έτσι και η Μαθητεία, καθώς και η Μύηση δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολη υπόθεση.Απαιτούν από την πιο απλή μορφή μαθητείας, τεράστια προσπάθεια, και Θυσία.
Συχνά ο μαθητής αισθάνεται πιεσμένος και μπροστά στις δυσκολίες που συναντάει, αρχίζει και αμφισβητεί την ορθότητα του δρόμου.
Αρχίζει και βλέπει τον δασκαλο σαν δυνάστη και όταν φυσικά βρίσκεται μπροστά στον εαυτό του και τη δουλειά που πρέπει να κάνει για τις συνήθειες και τα ελαττώματα της προσωπικότητας, καθώς και τις θυσίες στην προσωπική του ζωή, ζορίζεται και είναι πιθανό να σκεφτεί να εγκαταλείψει την ατραπό.
Είναι όπως η σκάλα της Ίσιδας. Το πρώτο σκαλί (πρώτη μύηση) είναι χαμηλό, αλλά το δεύτερο είναι πολύ ψηλό αλλά φαρδύ, το τρίτο είναι ψηλό και στενό.
Αυτά που γράφεις για ορισμένους Μαθητές πράγματι αληθεύουν αλλά … από ένα σημείο και πέρα δεν μπορεί να υπάρξει οπισθοχώρηση. … (π.χ. Μπλαβάτσκυ, Γκουρτζίεφ, κτλ.)
Όπως αναφέρεται «Η μυητική διαδικασία μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μυήσεως είναι για πολλούς ο χειρότερος χρόνος στενοχώριας, δυσκολίας, κατανοήσεως προβλημάτων και μιας σταθεράς προσπαθείας να "καθαρίσει τον εαυτό του" στην οποία υποβάλλεται σε οποιοδήποτε χρόνο ο μαθητής.»
Επίσης: «Βάπτισμα. Ελευθερία από τον έλεγχο της συγκινησιακής φύσεως και της εγωϊστικής ευαισθησίας του κατώτερου εαυτού.»
«Η δεύτερη μύηση έχει απελευθερώσει τον μυημένο από το αστρικό επίπεδο συνειδήσεως, το αστρικό πεδίο - το πεδίο της θυμικής αυταπάτης, της πλάνης και της διαστροφής.»
«Στη δεύτερη μύηση, ο μυημένος αποδεικνύει ότι μπορεί να διαλέξει μεταξύ των ζευγών των αντιθέτων και να προχωρήσει αποφασιστικά στην "μέση οδό".» ……
quote:
gretel Εγω σαν ακτίνες προσωπικότητας έχω ανεπτυγμένη την πρώτη και τη δεύτερη οπότε βρίσκω ταιριαστούς και τον Μορύα και τον Θιβετανό.
Αναφέρεται ότι:
Η Alice Bailey είχε δεύτερη ακτίνα ψυχής και πρώτη προσωπικότητα.
Ότι δεύτερη ακτίνα ψυχής είχαν οι: Πλάτων, Πυθαγόρας, Σωκράτης, Dostoyevsky, Dalai lama, …
Πρώτη ακτίνα ψυχής είχαν οι: FD Roosevelt, Churchill, Gorbachev, Washington, καθώς επίσης οι H. Roerich, A. Besant, …
Τρίτη ακτίνα ψυχής είχαν οι: Karl Marx, Kant, Spinoza, Sartre, καθώς επίσης οι Einstein, Αρχιμήδης, …
Θα ετοιμάσω σύντομα την εισήγηση.
Καλημέρα
Γνώθι σαυτόν
Αγαπητέ Dying Incubus
quote:
Dying Incubus Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω σε τι ποσοστό οι άνθρωποι που δεν αποδέχονται τον Χριστιανισμό θα μπορούσαν να αποδεχθούν τον Χριστό ως Παγκόσμιο Διδάσκαλο.
Κι αυτό το αναφέρω λόγω της αρνητικότητας που μπορεί να τους προκαλεί η σύνδεση του ονόματος του που μπορεί να έχουν κάνει με την Χριστιανική θρησκεία.
Οι καθημερινοί απλοί πολίτες στην Δύση σίγουρα ακόμη δεν μπορούν να αποσυνδέσουν το όνομα του Χριστού από την Χριστιανική Διδασκαλία και να Τον σκεφτούν ως Ένα «Παγκόσμιο Διδάσκαλο».
Αυτό συμβαίνει γιατί η Χριστιανική θρησκεία οικειοποιήθηκε το όνομά του και δεν κατανοεί ότι το μήνυμα των Λόγων του απευθύνεται σε όλο τον κόσμο. …… ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας και έθνους.
Οι άνθρωποι είναι αυτοί που δημιουργούν τις θρησκείες, … ίσως γιατί πολλοί από τους θρησκευτικούς ηγέτες σκέφτονται την εξουσία, το ποίμνιο, κτλ.
Ο Χριστός απευθύνεται στην καρδιά των ανθρώπων και υπάρχουν πράγματι πάρα πολλοί που ενώ δεν έχουν ουδεμία σχέση με την Χριστιανική Διδασκαλία λειτουργούν στην καθημερινότητα πολύ περισσότερο σύμφωνα με τις αρχές των Λόγων του Χριστού, απ΄ ό,τι αυτοί που δηλώνουν και το παίζουν Χριστιανοί.
Πάντως ευθύνη για την παγκόσμια παρανόηση έχουν και οι … δήθεν ονομαζόμενοι εσωτεριστές, … αλλά και οι χιλιάδες επιθέσεις που έγιναν κατά διαφόρων πνευματικών ομίλων στο παρελθόν που μίλησαν για τον Χριστό, που παρουσιάστηκαν ως αιρετικοί κτλ.
Ακόμη και σήμερα πραγματοποιείται μία προσπάθεια να φιμώνεται το στόμα όσων έχουν διαφορετική άποψη από την επικρατούσα.
Καλημέρα
Γνώθι σαυτόν
quote:
Η Alice Bailey είχε δεύτερη ακτίνα ψυχής και πρώτη προσωπικότητα.
Ότι δεύτερη ακτίνα ψυχής είχαν οι: Πλάτων, Πυθαγόρας, Σωκράτης, Dostoyevsky, Dalai lama, …Πρώτη ακτίνα ψυχής είχαν οι: FD Roosevelt, Churchill, Gorbachev, Washington, καθώς επίσης οι H. Roerich, A. Besant, …
Τρίτη ακτίνα ψυχής είχαν οι: Karl Marx, Kant, Spinoza, Sartre, καθώς επίσης οι Einstein, Αρχιμήδης, …
Αγαπητέ oros777 μήπως θα μπορούσες πριν αρχίσεις την εισήγησή σου να μας εξηγήσεις λίγο περισσότερο για τις ακτίνες της προσωπικότητας και της ψυχής και για το πως μπορεί κάποιος να μάθει σε ποια ακτίνα ανήκει? Οχι τίποτ'άλλο αλλά δεν είναι όλοι τόσο "προχωρημένοι"... και το φόρουμ δεν είναι πριβέ...όπως είπε ο DI...
Αγαπητοί φίλοι
Πριν από ένα χρόνο περίπου (1/9/06) είχα θέσει ένα διάγραμμα των «Επτά Πεδίων Του Ηλιακού Συστήματος» σε αντίστοιχο θέμα στην ενότητα «ΨΥΧΗ».
Σ’ αυτό το σχήμα απεικονιζόταν σε συμβολική μορφή «Η Σύσταση του Ανθρώπου». Απεικονιζόταν η Ενάδα (Μονάδα), το Εγώ (Ανώτερος Εαυτός) και η Προσωπικότητα.
Το Εγώ (Ατιώδες ή Εγωϊκό Σώμα) βρισκόταν στην θέση του τρίτου υποπεδίου του Νοητικού πεδίου, αμέσως άνωθεν της προσωπικότητας.
Ξαναπαραθέτω αυτό το σχήμα σ’ αυτό το σημείο.
Θα ακολουθήσει ένα παρόμοιο διάγραμμα στο οποίο όμως θα εμφανίζεται στην θέση του Εγώ, ο Δωδεκαπέταλος Λωτός, ο οποίος συμβολίζει στον εσωτερισμό την Ψυχή.
Το σχήμα αυτό βρίσκεται στην «Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός» σελ. 817 Αγγλ.
Ακολουθεί επίσης ακόμη ένα διάγραμμα του «ΕΓΩΙΚΟΥ ΛΩΤΟΥ» σε μεγέθυνση:
Το σχήμα αυτό βρίσκεται στην «Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός» σελ. 823 Αγγλ.
Σ’ αυτά τα τρία διαγράμματα θα στηριχθεί η άποψη για το θέμα της εξέλιξης της Ψυχής.
Μάλλον στην συνέχεια θα χρειαστεί να παραθέσω και αποσπάσματα από το παραπάνω βιβλίο της «Πραγματείας επί του Κοσμικού Πυρός» για το θέμα της εξέλιξης της Ψυχής – Συνείδησης.
Προς το παρόν αυτό που μπορούμε να παρατηρήσουμε στα παραπάνω τρία σχήματα είναι ότι:
Το Εγώ, ή Αιτιώδες, ή Εγωϊκό Σώμα, ή Ψυχή, βρίσκεται άνωθεν της προσωπικότητας (συμβολικά), ή εκτός της προσωπικότητας.
Δηλαδή η ενεργειακή σύσταση της Ψυχής, η δόνηση και ο κραδασμός της αποτελείται από ενεργειακές μονάδες περισσότερο λεπτεπίλεπτες (ελαφρύτερες) από την βαρύτερη δόνηση της ενεργειακής σύστασης της προσωπικότητας.
(Η τρισυπόστατη προσωπικότητα όπως έχει ξανά ειπωθεί αποτελείται από φυσικοαιθερική, συναισθηματική και συγκεκριμένη νοητική ύλη (ενέργεια). Οι όροι αυτοί είναι απαραίτητοι γιατί διαφορετικά δεν μπορούμε να διακρίνουμε σχετικά με το τις συμβαίνει στους αόρατους κόσμους. Όπως κάθε επιστήμη διαθέτει τους όρους της έτσι και η επιστήμη του αποκρυφισμού, διαθέτη τους δικούς της όρους.)
Ο Λωτός όπως ήδη έχει ειπωθεί συμβολίζει την Ψυχή.
Στο διάγραμμα βρίσκεται στα τρία ανώτερα υποπεδία του νοητικού πεδίου που στην συγκεκριμένη διδασκαλία αναφέρονται ως πεδία του αφηρημένου νου.
Αυτός ως υδρόβιο φυτό φύεται μέσα σε λιμνάζοντα ύδατα (μέσα σε λίμνες κυρίως). Οι ρίζες του βρίσκονται στον βυθό της λίμνης, μέσα στο έδαφος, κάτωθεν του νερού (που συμβολίζει το φυσικό σώμα). Το σώμα του Λωτού (κοτσάνι) διαπερνά το νερό (που συμβολίζει το αστρικό σώμα) και το υπόλοιπο τμήμα μαζί με το άνθος του λωτού που ανοίγει, βρίσκεται στον αέρα (που συμβολίζει το νοητικό σώμα).
Ο Δωδεκαπέταλος Λωτός έχει τρία πέταλα Γνώσης, τρία πέταλα Αγάπης, τρία πέταλα Θυσίας - Θέλησης και το πετράδι (εσωτερικό μπουμπούκι) μέσα στον λωτό.
Σε έναν πολύ μεγάλο κύκλο ενσαρκώσεων αυτά που αφυπνίζονται (εκδιπλώνονται) είναι τα πέταλα του Εγωϊκού Λωτού, σταδιακά και αργά.
Πρώτα αφυπνίζονται (εκδιπλώνονται) τα πέταλα της πρώτης τριάδας, στην χρονική διάρκεια πολλών ενσαρκώσεων.
Έπειτα αφυπνίζονται τα πέταλα της δεύτερης τριάδας, των πετάλων της Αγάπης.
Ακολουθεί η αφύπνιση των πετάλων της Θέλησης (Θυσίας) και στο τέλος όταν ο άνθρωπος είναι μυημένος ψιλού βαθμού ανοίγουν τα πέταλα του εσωτερικού κύκλου (του μπουμπουκιού).
Στο δεύτερο και το τρίτο διάγραμμα απεικονίζεται επίσης η μεταφορά των ενεργειών από τα κατώτερα κέντρα προς τα ανώτερα.
Η ενέργεια μεταφέρεται από τα τρία κατώτερα αιθερικά κέντρα στα αντίστοιχα ανώτερα. Ακολουθεί το ίδιο στο αστρικό πεδίο, έπειτα στο νοητικό καταλήγοντας στα πέταλα του εγωϊκού Λωτού και από εκεί στην Πνευματική Τριάδα και στην συνέχεια στην Μονάδα.
Δηλαδή η ενέργεια των Γεννητικών οργάνων μεταφέρεται στο κέντρο του Λαιμού. Έπειτα η ενέργεια του Ηλιακού Πλέγματος μεταφέρεται στο κέντρο της Καρδιάς και ακολουθεί η ενέργεια της Βάσης της Σπονδυλικής Στήλης που μεταφέρεται στο κέντρο της Κεφαλής.
Μεταφέρεται επίσης η ενέργεια της Σπλήνας.
Δεν νομίζω όμως ότι θα έπρεπε να κουράσω άλλο για σήμερα γι’ αυτό σταματώ εδώ.
Χαιρετώ φιλικά ευχόμενος εποικοδομητικό στοχασμό.
Γνώθι σαυτόν
Αγαπητή Avallon
Η εισήγησή μου με διαφορά λιγότερη του ενός λεπτού περίπου συνέπεσε με το δικό σου μήνυμα.
Aυτή είναι ανεξάρτητη από το θέμα των ακτίνων της ψυχής και της προσωπικότητας. Έχει να κάνει με την εξέλιξη της Ψυχής στο πεδίο της.
Σε χαιρετώ φιλικά
Γνώθι σαυτόν
Ζητώ συγνώμη για την απουσία, όμως με καθυστέρησε ένα ζήτημα υγείας.
Δεν ξέρω αν έχει νόημα να αναφέρω την προσωπική μου άποψη όσον αφορά τη μετενσάρκωση. Ίσως μόνο χάριν συζητήσεως. Προσωπικά έχω επηρεαστεί από τον Sri Aurobindo και δεν πιστεύω στην επιβίωση της ατομικής προσωπικότητας. Έχω ένα όραμα της Ψυχής ως ενός συλλογικού ωκεανού από τον οποίο αποσπόμαστε και επιστρέφουμε ως σταγόνες. Όταν επιστρέφει, κάθε σταγόνα διαλύεται μέσα στο όλον και, κάθε φορά που μια νέα σταγόνα αποσπάται, φέρει χαρακτηριστικά ολόκληρου του ωκεανού, ο οποίος, όντας ζωντανός και σε αέναη κίνηση, ευθύνεται για το γεγονός ότι οι σταγόνες που αποσπώνται από αυτόν για να μπουν στην περιπέτεια της ύλης δεν είναι παρά μίγμα ή συρραφή διαφόρων τμημάτων του. Γι’ αυτό έχουμε μέσα μας τόσες διαφορετικές φωνές: λίγο Αττίλα, λίγη Ζαν ντ’ Αρκ, λίγη Αγία Τερέζα και λίγο από έναν εργάτη που έζησε τον περασμένο αιώνα κάπου αλλού.
Μέσα από μια τέτοια θεώρηση, οι πράξεις, το ήθος και το πνευματικό ανάστημα του καθενός αναδεικνύεται σε κάτι που αφορά καίρια όλους, αφού το κάρμα που συσσωρεύει καθένας ατομικά στη διάρκεια μιας ενσάρκωσης βαρύνει όλους (όλο τον ωκεανό), ενώ η οποιαδήποτε απελευθέρωση από το κάρμα αφορά και πάλι όλους…
Είναι μια εικόνα που απέχει από το να είναι τέλεια έτσι όπως τη δίνω, αλλά και αυτό ακόμη με ανακουφίζει. Φοβάμαι τη στιγμή που ίσως γίνει ένα άρτιο νοητικό κατασκεύασμα. Ίσως νιώσω πως πρέπει να το υπερασπιστώ ή – ακόμη χειρότερα – να το επιβάλλω στους άλλους, γοητευμένη από την αρτιότητά του.
Ευχαριστώ για τις παραθέσεις σχετικά με τον πόνο, είχα θέσει σχετικό ερώτημα σε ένα διπλανό τόπικ. Αν δεν κάνω λάθος, και σε παρακαλώ διόρθωσέ με εδώ, αγαπητέ μου oros777, οι παραδόσεις λένε ότι ο πόνος δεν αφορά την ολότητα του ανθρώπου παρά μόνο το εγώ του. Το εγώ είναι το μόνο που μπορεί να πληγωθεί (όντας εντέλει ένα αυτοκίνητο που τρέχει στους δρόμους, για να αναφερθώ στην ωραία παρομοίωσή σου) και να πονέσει, αφού η πραγματική μας ουσία είναι άφθαρτη και αναλλοίωτη. Όμως οι εμπειρίες της ψυχής έρχονται μέσα από το όχημα, μέσα από το εγώ. Και ο πόνος γράφεται εντέλει στην ψυχή, που καταλήγει να τον κουβαλάει. Ή μήπως όχι; Αναρωτιέμαι.
Έρχονται λοιπόν τα βιβλία και οι διδασκαλίες της Νέας Εποχής και λένε: όooooχι, ο πόνος και η θρησκευτική προσήλωση σε αυτόν ωσάν να ήταν κάτι το αναγκαίο είναι μια πλάνη. Ο πόνος δεν είναι ανάγκη, ανάγκη είναι μόνο η χαρά και το φως. Κι έτσι γεννήθηκαν περισσότερες διδασκαλίες που μιλάνε για τη συμπαντική αγάπη και το Φως λες και είναι κάτι σαν το προσωπικό μας αξεσουάρ που μπορούμε να το βγάλουμε από το τσαντάκι μας και να το χρησιμοποιήσουμε ανά πάσα στιγμή.
Κάπως έτσι εγκλωβίζεται ένας σκεπτόμενος άνθρωπος ανάμεσα στην αναγκαιότητα του πόνου, που του φαίνεται εδώ που τα λέμε απάνθρωπη, και στα ροζ συννεφάκια της συμπαντικής αγάπης, που του φαίνονται και λίγο χαζά έτσι όπως σερβίρονται (εδώ καλά-καλά δεν ξέρουμε πώς να αγαπήσουμε τον εαυτό μας).
Τέλος, ένα ακόμη σχόλιο, τελευταίο ελπίζω, για τον Μορύα. Αγαπητή μου Gretel, προσωπικά έχω τελειώσει με όλες τις διδασκαλίες που θεωρούν τον άνθρωπο σκουλήκι, ανεξέλικτο κ.ο.κ. Ταπεινοφροσύνη δεν είναι το να εκμηδενίσεις την προσωπικότητά σου (η οποία είναι όπως είπαμε εξάλλου το όχημα για την ψυχή), αλλά το να την τοποθετήσεις στη σωστή της θέση. Και για ανθρώπους σαν και μένα που μεγάλωσαν νιώθοντας μειονεκτικά, είναι αβάσταχτο το βάρος διδασκαλιών όπως του Μορύα ή της δογματικής ορθοδοξίας που τους ισοπεδώνουν, αν όχι εκμηδενίζουν, περαιτέρω. Για μένα κάθε άνθρωπος είναι αναπόδραστα μοναδικός και θαυμαστός, έστω εν δυνάμει. Γιατί, πάντα για μένα, ο άλλος άνθρωπος είναι ο δρόμος που με φέρνει πιο κοντά στον Θεό από οποιαδήποτε αφηρημένη ιδέα περί Αυτού, όσο άρτια ή όμορφη κι αν είναι.
Συγνώμη αν παρασύρθηκα και σας κούρασα, γράφοντας πολλά.
Καλημέρα.
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Έτσι, όσο σημαντικός είναι ο δρόμος του μαχητή, άλλο τόσο σημαντικός είναι ο δρόμος του ειρηνοποιού, αυτού που σκορπίζει μέσα και γύρω του την ειρήνη. Θα έλεγα ότι στην εποχή και στην κουλτούρα που ζούμε, ο δρόμος του ειρηνοποιού είναι ακόμη πιο σημαντικός, δεδομένου μάλιστα ότι χρειάζεται αρκετή μαχητικότητα (στη μάχη με τον εαυτό) προκειμένου να μείνει κανείς σταθερός στον δρόμο αυτόν και να «αγωνιστεί» για την αβλάβεια.
Καλημέρα και πάλι.
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Αγαπητή Unseen
quote:
Unseen Δεν ξέρω αν έχει νόημα να αναφέρω την προσωπική μου άποψη όσον αφορά τη μετενσάρκωση. Ίσως μόνο χάριν συζητήσεως. Προσωπικά έχω επηρεαστεί από τον Sri Aurobindo και δεν πιστεύω στην επιβίωση της ατομικής προσωπικότητας. Έχω ένα όραμα της Ψυχής ως ενός συλλογικού ωκεανού από τον οποίο αποσπόμαστε και επιστρέφουμε ως σταγόνες. Όταν επιστρέφει, κάθε σταγόνα διαλύεται μέσα στο όλον και, κάθε φορά που μια νέα σταγόνα αποσπάται, φέρει χαρακτηριστικά ολόκληρου του ωκεανού, ο οποίος, όντας ζωντανός και σε αέναη κίνηση, ευθύνεται για το γεγονός ότι οι σταγόνες που αποσπώνται από αυτόν για να μπουν στην περιπέτεια της ύλης δεν είναι παρά μίγμα ή συρραφή διαφόρων τμημάτων του. Γι’ αυτό έχουμε μέσα μας τόσες διαφορετικές φωνές: λίγο Αττίλα, λίγη Ζαν ντ’ Αρκ, λίγη Αγία Τερέζα και λίγο από έναν εργάτη που έζησε τον περασμένο αιώνα κάπου αλλού.
Αυτό που θα ήθελα να ρωτήσω είναι αν η άποψή σου περί μετενσαρκώσεως αναφέρεται έτσι από τον Sri Aurobindo ή είναι καθαρά προσωπική; Αν μεν αναφέρεται από τον Sri Aurobindo θα με ενδιέφερε σε πιο βιβλίο το γράφει. Γιατί αν παρατήρησες και ο oros777 όχι απλά αναφέρει από πού είναι τα αποσπάσματα που παραθέτει αλλά και ορισμένες φορές τη σελίδα, ώστε κάποιος που ενδιαφέρεται να μπορεί να ανατρέξει σε αυτά. Αν η άποψη περί μετενσαρκώσεως είναι καθαρά δική σου, θα πρέπει να ξέρεις ότι αυτό που γράφεις ισχύει για τις ζωικές ψυχές και όχι για τις ανθρώπινες.
quote:
έχω τελειώσει με όλες τις διδασκαλίες που θεωρούν τον άνθρωπο σκουλήκι, ανεξέλικτο κ.ο.κ. Ταπεινοφροσύνη δεν είναι το να εκμηδενίσεις την προσωπικότητά σου (η οποία είναι όπως είπαμε εξάλλου το όχημα για την ψυχή), αλλά το να την τοποθετήσεις στη σωστή της θέση. Και για ανθρώπους σαν και μένα που μεγάλωσαν νιώθοντας μειονεκτικά, είναι αβάσταχτο το βάρος διδασκαλιών όπως του Μορύα ή της δογματικής ορθοδοξίας που τους ισοπεδώνουν, αν όχι εκμηδενίζουν, περαιτέρω. Για μένα κάθε άνθρωπος είναι αναπόδραστα μοναδικός και θαυμαστός, έστω εν δυνάμει. Γιατί, πάντα για μένα, ο άλλος άνθρωπος είναι ο δρόμος που με φέρνει πιο κοντά στον Θεό από οποιαδήποτε αφηρημένη ιδέα περί Αυτού, όσο άρτια ή όμορφη κι αν είναι.
Ακολουθούν κείμενα του Μορύα για την ταπεινοφροσύνη.
24. Μία από τις μεγάλες έννοιες, συχνά λανθασμένα ερμηνευμένη, είναι ακριβώς η μεγάλη έννοια της ταπεινοφροσύνης. Έχει ερμηνευθεί σαν μη-αντίσταση στο κακό. έχει ερμηνευθεί σαν καλοκαρδία, σαν συμπόνια, αλλά πολλοί λίγοι την δέχτηκαν σαν αυταπάρνηση. Γιατί μόνο η αυταπάρνηση και η αυτοθυσία μπορούν να οδηγήσουν στην κατανόηση της ταπεινοφροσύνης. Αληθινά, Εμείς βλέπουμε τους γίγαντες του πνεύματος και τους ήρωες που αφοσιώνονται πλήρως στα ταπεινά έργα για το καλό της ανθρωπότητας. Γνωρίζουμε μεγάλα πειράματα που διενεργούνται με ταπεινοφροσύνη στα εργαστήρια προς όφελος της ανθρωπότητας. Γνωρίζουμε τα μεγάλα πύρινα πειράματα εκείνων που αφιερώνουν τη ζωή τους ολόψυχα και ταπεινά στο όφελος του ανθρώπινου είδους. Γνωρίζουμε εκδηλώσεις πάνω στην ατραπό προς τον Πύρινο Κόσμο που εμπνέουν όλο το περιβάλλον. Πράγματι πολύπλευρη είναι η ταπεινοφροσύνη που εκδηλώνεται με αυτοθυσία και αυταπάρνηση. Ο ηρωισμός είναι μια απ' τις ποικίλες όψεις της ταπεινοφροσύνης. Έτσι τα αρχεία του διαστήματος είναι γεμάτα από μεγάλα έργα ταπεινοφροσύνης. Ανεκτίμητες είναι αυτές οι πύρινες πτήσεις του πνεύματος. Έτσι, αληθινά, οι ήρωες της ταπεινοφροσύνης στραγγίζουν το ποτήρι του δηλητηρίου για το καλό της ανθρωπότητας.
(Πύρινος Κόσμος ΙΙΙ)
26. Γι' αυτήν την πύρινη ταπεινοφροσύνη το πνεύμα πρέπει να έχει σφυρηλατηθεί δια μέσου χιλιάδων ετών και πρέπει να ζει μέσα σε σταθερή επίτευξη. Έτσι λαμβάνει χώρα η τελική προσπάθεια για τον πλανήτη, και σ' αυτή τη μεγάλη Μάχη, Εμείς εκδηλώνουμε τη Δύναμή Μας. Γι' αυτό η ταπεινοφροσύνη Μας είναι τόσο πύρινη. Δεν είναι εύκολο για ένα πύρινο πνεύμα να εκδηλώσει ταπεινοφροσύνη. Το πύρινο πνεύμα είναι σαν μια υψικάμινος, σαν μια φλεγόμενη δάδα, και η αυταπάρνηση και, αυτοθυσία είναι το πεπρωμένο του πάνω στο έσχατο σκαλί. Γι' αυτό η τελευταία διαμονή πάνω στη Γη είναι τόσο δύσκολη. Κάθε κατώφλι σημαίνει ένα επίπονο σκαλοπάτι. Έτσι, Εμείς σφυρηλατούμε το μεγάλο μέλλον.
Η κυριαρχία του πνεύματος και η κυριαρχία της καρδιάς κατανοούνται τόσο λίγο που είναι αναγκαίο να διευρύνουμε αυτές τις έννοιες για την πρόοδο της ανθρωπότητας. Συχνά η έλλειψη κατανοήσεως αυτών των μεγάλων αρχών δημιουργεί μια διαταραχή της γήινης ισορροπίας. Το καλύτερο παράδειγμα είναι το χάσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Έτσι, στην Ανατολή δεν καταλαβαίνουν ότι η κυριαρχία του πνεύματος δεν σημαίνει αδράνεια και ότι η κυριαρχία της καρδιάς δεν είναι έλλειψη θελήσεως. Και η Δύση κατέστρεψε και τις δύο αυτές έννοιες, επιβεβαιώνοντας την κυριαρχία της ύλης σαν τη βάση της ζωής. Δεν μπορεί να προχωρήσει κάποιος χωρίς την κυριαρχία του πνεύματος και της καρδιάς. Η φόρμουλα της εμπνευσμένης ύλης πρέπει να γίνει αποδεκτή στην καθημερινή χρήση. Τότε το πνεύμα, η καρδιά και η ύλη θα μπουν στη ζωή. Ο Πύρινος Κόσμος επιβεβαιώνει την κυριαρχία του πνεύματος σε όλη του την Κοσμική έκταση.
Εάν οι επιστήμονες κατανοούσαν μονάχα τη μεγάλη σημασία της κυριαρχίας του πνεύματος, πόσο πολλές χρήσιμες έρευνες θα δίνονταν στην ανθρωπότητα! Αλλά οι «βιβλιάνθρωποι» δεν αναγνωρίζουν την πιο ισχυρή δύναμη, συγκεκριμένα την κυριαρχία του πνεύματος. Γι' αυτό κάθε λεπτοφυής προσέγγιση της επιστήμης και της τέχνης, πρέπει να εκτιμάται σαν αληθινή πύρινη σκέψη. Ας θυμόμαστε την κυριαρχία του πνεύματος, στην ατραπό για τον Πύρινο Κόσμο.
(Πύρινος Κόσμος ΙΙΙ)
52. Λιγότερο απ' οτιδήποτε άλλο οι άνθρωποι καταλαβαίνουν την επιτυχία. Όταν η επιτυχία ενός έργου που έχει ανατεθεί από την Ιεραρχία και προωθηθεί με την συμπαράσταση της Ιεραρχίας, αποδίδεται από το πνεύμα το διαποτισμένο με ιδιοτέλεια στην προσωπική του αξία, συνήθως τότε η επιτυχία μεταλλάσσεται σε πόνο καρδιάς του πνεύματος. Όταν ένας συνεργάτης απαιτεί λατρεία, για την εκπλήρωση του καθήκοντος που του ανατέθηκε, φράσσει με την ίδια αυτή πράξη τα διαστημικά αρχεία. Τα αρχεία της ζωής που αξιολογούν την καθόλου γήινη δόξα αποκαλύπτουν πάμπολλους πνευματικούς επαίτες! Ένας συνεργάτης που παρουσιάζει στην κοινότητα την ιδέα ότι η Ιεραρχία θα πράξει σύμφωνα με την επιβεβαίωση του επιτυχημένου συνεργάτη, εισάγει αληθινά μια υποβάθμιση του Ιεράρχη. Πόσο δύσκολο είναι να εισάγουμε ανάμεσα στους συνεργάτες την αληθινή έννοια της επιτυχίας! Πράγματι, μόνο η ταπεινοφροσύνη του πνεύματος και το συναίσθημα της ευγνωμοσύνης αρμόζουν. Ποιος έδωσε όλες τις δυνατότητες; Ποιος έδωσε την κατεύθυνση; Ποιος εκδήλωσε όλο το καλό; Μόνο ο Ιεράρχης, μόνο ο Αρχηγός, μόνο οι Δυνάμεις του Φωτός. Επιτυχημένε συνεργάτη, εξέτασε την πανοπλία σου: σε κάθε σύνδεσμο είναι χαραγμένο - Ιεραρχία. Όχι εγώ, ο εαυτός μου, ούτε το δικό μου, αλλά το Δικό σου, Κύριε!
Συνεπώς, πάνω στην ατραπό προς τον Πύρινο Κόσμο πρέπει να θυμόμαστε ότι η ταπεινοφροσύνη είναι σύντροφος της επιτυχίας. Συνεργάτη, μην απαιτήσεις τύχη, γιατί οι πύρινες ενέργειες είναι λεπτοφυείς και ο αβασάνιστος εγωισμός δεν εμπεριέχει τα πυρά. Έτσι, ας θυμόμαστε την ταπεινοφροσύνη όταν επιθυμούμε να είμαστε αληθινά επιτυχημένοι.
(Πύρινος Κόσμος ΙΙΙ)
154. Η διορατικότητα, μία ιδιότητα του πνεύματος, μπορεί να εφαρμοσθεί στην εξέταση εκείνων των πράξεων που αποκαλύπτουν με ιδιαίτερη καθαρότητα τα βάθη της καρδιάς. Ακριβώς, εκεί όπου η ταπεινοφροσύνη λείπει θα υπάρχει χώρος για δολιότητα. Εκεί όπου η Ιεραρχία δεν είναι σεβαστή, θα υπάρχει χώρος για βλασφημία. Εκεί όπου το Θέσπισμα των Ανώτερων Δυνάμεων γίνεται αποδεκτό, αλλά χωρίς να πειθαρχούν σ' αυτό, θα κρύβεται εγωισμός. Κι εκεί όπου ο Πύρινος Διδάσκαλος είναι απών, η κατεύθυνση δεν θα είναι προς την πλευρά της Διδασκαλίας. Δεν μπορεί κάποιος να συνειδητοποιήσει τη μεγάλη Διδασκαλία χωρίς τον Πύρινο Διδάσκαλο, χωρίς αγώνα του Πνεύματος προς τον Κόσμο του Διδασκάλου. Η εκδήλωση του Πύρινου Διδασκάλου συνιστά την ατραπό προς τον Πύρινο Κόσμο. Έτσι, τα αρχεία του διαστήματος είναι πλήρη αυτοχειροτόνητων Διδασκάλων, αλλά η Καθοδηγητική Αρχή είναι ο Πύρινος Διδάσκαλος. Δεν μπορεί κάποιος να περάσει χωρίς Εκείνον, δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς Εκείνον, δεν μπορεί να φθάσει χωρίς Εκείνον. Αυτό ας το θυμόμαστε, δημιουργώντας ένα καλύτερο μέλλον.
(Πύρινος Κόσμος ΙΙΙ)
500. Το χειρότερο απ' όλα είναι να θεωρεί κανείς την ταπεινοφροσύνη σαν μετριότητα. Η μετριοφροσύνη είναι η άξια διεκπεραίωση της Υπηρεσίας. Είναι ασήμαντο το να περιφρουρεί κανείς τις εμπιστευμένες πύλες; Δεν είναι ασήμαντη η απόφαση να εκτελέσουμε ένα καλύτερο έργο. Ο σεβασμός προς τον Πύρινο Κόσμο δεν μπορεί να είναι άνευ σημασίας. Αλλά η αληθινή Υπηρεσία βρίσκεται στο μόχθο του καρτερικού σθένους και της τελειοποίησης. Αυτή η ιδιότητα ανήκει στην Πύρινη Ατραπό.
(Πύρινος Κόσμος ΙΙΙ)
Έχω την αίσθηση ότι δεν δέχεσαι τους Διδασκάλους της Σοφίας στους οποίους αναφερόμαστε. Υπάρχουν άτομα όμως που περιμένουν να μάθουν και να διαβάσουν τι λένε για τα διάφορα θέματα οι Διδάσκαλοι της Σοφίας όπως τώρα αναφέρει ο oros777 περί εξέλιξης της ψυχής. Μήπως με το να αναφερόμαστε στην προσωπική μας άποψη εμποδίζουμε να αναπτυχθεί η συζήτηση πάνω σε τόσα σοβαρά θέματα;
Φυσικά και «κάθε άνθρωπος είναι αναπόδραστα μοναδικός και θαυμαστός» όπως πολύ ορθά αναφέρεις, … μόνον που οι καθημερινοί πολίτες το έχουν ξεχάσει αυτό γιατί … το σύστημα τους έχει κάνει πλύση εγκεφάλου!!!
Οι καθημερινοί πολίτες λειτουργούν σαν μηχανικά εξαρτήματα μίας τεράστιας εθνικής ή παγκόσμιας μηχανής χωρίς να αντιλαμβάνονται καθόλου τον σκοπό της ύπαρξής τους!!!
Η εσωτερική φιλοσοφία (και τα δόγματα των θρησκειών) αναφέρουν ότι ο άνθρωπος είναι Πνεύμα, Ψυχή και μορφή (προσωπικότητα), αλλά οι περισσότεροι καθημερινοί πολίτες δεν ενδιαφέρονται καθόλου για την Ψυχή και το Πνεύμα στις καθημερινές τους δραστηριότητες. Ή μήπως αυτό δεν είναι γεγονός;
Μπορούν να συγκριθούν οι καθημερινοί μέσοι πολίτες με τους μεγάλους ανθρωπιστές της ανθρωπότητας; Είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι;
Γιατί να μην δεχτούμε το γεγονός ότι μερικοί από τους ανθρώπους είναι λιγότερο εξελιγμένοι από άλλους;
Μήπως δεν το δεχόμαστε γιατί υπερεκτιμούμε τον εαυτό μας;
Χαιρετώ και ευχαριστώ
Η αγνή σκέψη αποτελεί άμεση εγγύηση συνεργασίας.
Αγαπητή Unseen
quote:
Unseen Ευχαριστώ για τις παραθέσεις σχετικά με τον πόνο, είχα θέσει σχετικό ερώτημα σε ένα διπλανό τόπικ. Αν δεν κάνω λάθος, και σε παρακαλώ διόρθωσέ με εδώ, αγαπητέ μου oros777, οι παραδόσεις λένε ότι ο πόνος δεν αφορά την ολότητα του ανθρώπου παρά μόνο το εγώ του. Το εγώ είναι το μόνο που μπορεί να πληγωθεί (όντας εντέλει ένα αυτοκίνητο που τρέχει στους δρόμους, για να αναφερθώ στην ωραία παρομοίωσή σου) και να πονέσει, αφού η πραγματική μας ουσία είναι άφθαρτη και αναλλοίωτη. Όμως οι εμπειρίες της ψυχής έρχονται μέσα από το όχημα, μέσα από το εγώ. Και ο πόνος γράφεται εντέλει στην ψυχή, που καταλήγει να τον κουβαλάει. Ή μήπως όχι; Αναρωτιέμαι.
Θα παραθέσω ορισμένα αποσπάσματα σχετικά με τον πόνο που πιθανότατα τα βρουν ενδιαφέροντα όλοι οι φίλοι του esoterica.
--------------------------------
Aλλά το μάθημα που χρειάζεται να μαθευτεί (και είναι το μάθημα που ο άνθρωπος έχει τώρα δεσμευθεί να μάθει) ότι ο θάνατος όπως τον καταλαβαίνει η ανθρώπινη συνείδηση, ο πόνος και η θλίψη, η απώλεια και η καταστροφή, η χαρά και η απόγνωση, είναι τέτοια μόνο επειδή ο άνθρωπος ταυτίζεται προς το παρόν με τη ζωή της μορφής κι όχι με τη ζωή και τη συνείδηση της ψυχής, του ηλιακού αγγέλου του οποίου η επίγνωση είναι δυνητικά εκείνη της πλανητικής Θεότητας της Oποίας η μεγαλύτερη επίγνωση (με τη σειρά Tης) είναι δυνητικά εκείνη της ηλιακής Θεότητας. Tη στιγμή που ο άνθρωπος θα ταυτισθεί με την ψυχή του κι όχι με τη μορφή του, τότε καταλαβαίνει την έννοια του Nόμου της Θυσίας. Διέπεται αυθόρμητα απ’ αυτόν, και είναι αυτός που με εσκεμμένη πρόθεση διαλέγει να πεθάνει. Όμως αυτό δε συνεπάγεται πόνο, ούτε θλίψη, ούτε πραγματικό θάνατο. …… ………
Oι ίδιες συνθήκες που σμίγουν το Nόμο της Θυσίας με τον πόνο και τη θλίψη και τις δυσχέρειες, συναντώνται επίσης στον πλανήτη Aρη και στον πλανήτη Kρόνο. Δε συναντώνται στους άλλους πλανήτες. Όσοι διάβασαν τη Mυστική Δοξασία και την Πραγματεία επί του Kοσμικού Πυρός με κατανόηση, ξέρουν ότι η Γη μας δεν είναι ιερός πλανήτης. Ωστόσο ο Kρόνος, ο Άρης και η Γη μας συνιστούν κατά έναν περίεργο εσωτερικό τρόπο την προσωπικότητα μιας τρομακτικής ακτινικής Zωής της Oποίας η ενέργεια είναι εκείνη της τρίτης Aκτίνας. Όπως δηλώθηκε αλλού, υπάρχουν επτά ιεροί πλανήτες αλλά δέκα πλανητικές διατάξεις και σε τρεις περιπτώσεις (εκείνες των τριών κύριων ακτίνων) τρεις πλανήτες συνιστούν την προσωπικότητα κάθε ακτινικής Zωής. Mερικοί εσωτερικοί στοχαστές πιστεύουν ότι υπάρχουν δώδεκα πλανήτες που πρέπει να εξετάζονται στο ηλιακό μας σύστημα και υπάρχει βάση για το συμπέρασμά τους. H προσωπικότητα της τρίτης ακτινικής αυτής Zωής λειτουργεί μέσω των ακόλουθων πλανητών:
1. Tο νοητικό σώμα εκφράζεται μέσω του πλανήτη Kρόνου.
2. Tο αστρικό σώμα εκφράζεται μέσω του πλανήτη Άρη.
3. Tο φυσικό σώμα εκφράζεται μέσω του πλανήτη Γης.
H ισχύς αυτής της Zωής είναι τέτοια ώστε χρειάζεται τρεις πλήρεις διατάξεις – που και οι τρεις συνδέονται στενά και αλληλεξαρτώνται – δια των οποίων να εκφρασθεί. O Oυρανός, ο Δίας και η Aφροδίτη συνδέονται παρόμοια προκειμένου να εκδηλώσουν ή να εκφράσουν μια μεγάλη Zωή.
Tα γεγονότα αυτά αποτελούν ένα τεράστιο μυστήριο και δεν αποκλείουν με κανένα τρόπο την αλήθεια ότι η Aφροδίτη έχει μια ιδιάζουσα και στενή σχέση με τη Γη. Tο σημείο που τονίζεται εδώ είναι δύσκολο να εκφρασθεί, αλλά έχει μεγάλη σημασία. Aς γίνω πιο σαφής με τις ακόλουθες δηλώσεις:
1. Mόνο τρεις πλανητικές διατάξεις έχουν επίγνωση του πόνου και της θλίψης, όπως κατανοούμε αυτούς τους όρους. Kαμιά τους δεν τα γνωρίζει τόσο καλά ή δεν τα νιώθει τόσο πολύ όσο ο πλανητικός μας Λόγος.
2. O πόνος και η θλίψη είναι αποτέλεσμα εξέγερσης και θείας δυσαρέσκειας. Tο ένστικτο για καλυτέρευση, που βασίζεται στη δυσαρέσκεια, ενέχει αναγκαστικά την πλανητική ιδιοσυγκρασία ή στάση που αναγνωρίζει τις δυαδικότητες.
3. Yπάρχει ένα στάδιο που πρέπει να φτάσει η ανθρώπινη συνείδηση, όπου αυτό που βρίσκεται πίσω από τις δυαδικότητες – το στάδιο της ουσιαστικής εναδικότητας – μπορεί και θ’ αναγνωρισθεί.
4. Όταν συμβεί αυτό, τότε η συνείδηση της ανθρωπότητάς μας θα συγχωνευθεί με την υποκείμενη εκείνη συνείδηση του όλου, που δεν αναγνωρίζει ούτε πόνο ούτε θλίψη κι επομένως έχει γλιστρήσει έξω από την αντίληψη που διέπει κατεξοχήν τη συνείδηση των τριών μεγάλων Zωών στο ηλιακό μας σύστημα.
5. Η αμυδρά αισθητή αυτή αλήθεια βρίσκεται πίσω από την ανώτατου τύπου μεταφυσική σκέψη, όπως η Xριστιανική Eπιστήμη, η Eνότητα, η Θεία Eπιστήμη και την έμφαση που δίνεται από το Xριστιανισμό και τις εσωτερικές σχολές στην ενοποίηση.
Aυτό το ένστικτο για την καλυτέρευση μέσω θυσίας είναι καθαυτό ποικίλο.
Υπάρχει πρώτα απ’ όλα το ένστικτο για την ατομική καλυτέρευση, που οδηγεί στην ιδιοτέλεια, στην αρπαγή και στον προσανατολισμό των υλιστικά σκεπτόμενων στα υλικά αποκτήματα.
Υπάρχει κατόπιν το ένστικτο για βελτίωση των συνθηκών των άλλων ανθρώπων, στην αρχή από ιδιοτελές κίνητρο (την αποφυγή προσωπικής στενοχώριας στη θέα του πόνου) κι έπειτα μέσω αγνής, ανιδιοτελούς υπηρεσίας, που είναι ποιότητα της ψυχής.
Υπάρχει τέλος η ενεργός εφαρμογή και η πλήρης θυσία του κατώτερου χωριστού εαυτού μέσω της δύναμης να “στέκουμε σε πνευματική ύπαρξη” που υπονοεί αναγκαστικά ότι φτάσαμε εκείνη την κατάσταση συνείδησης η οποία υπερβαίνει αυτό που μπορεί να ονομασθεί συμβολικά κατάσταση συνείδησης “της Γης, του Kρόνου και του Άρη”.
Όμως μην ξεχνάτε πως η συμβολή των τριών αυτών μεγάλων πλανητικών Zωών, καθώς ενσωματώνουν κατεξοχήν το Nόμο της Θυσίας μέσω του πόνου και της εξέγερσης, είναι μια μεγάλη συμβολή στο όλο κι εμπλουτίζει κατά πολύ το σύνολο.
Oι μονάδες της θείας ζωής και τα άτομα της ηλεκτρικής ενέργειας που διέρχονται από τις τρεις αυτές πλανητικές διατάξεις, υποβάλλονται σ’ αυτές προκειμένου να αποκτήσουν την ψυχική εκείνη ευαισθησία που διαφορετικά θα ήταν ανέφικτη. Mόνο εκείνες οι μονάδες ζωής που χρωματίζονται κατεξοχήν από την τρίτη ακτίνα της δραστηριότητας, διέρχονται για κάποιο χρονικό διάστημα από τις τρεις αυτές διατάξεις. Eδώ σας δίνω μια νύξη ως προς την επικράτηση των Ενάδων της τρίτης ακτίνας μεταξύ των υιών των ανθρώπων. H ακτίνα της ενεργού νοημοσύνης, εκφραζόμενη δια των επτά ακτινικών τύπων, είναι πάνω από καθετί άλλο η ακτίνα στην οποία βρίσκεται η πλειονότητα των ανθρώπινων ενάδων, ιδιαίτερα αυτή την εποχή. ………………………………
(Από το βιβλίο «Εσωτερική Ψυχολογία II»)
--------------------------------------
Για την Οδύνη.
Η οδύνη σε τελική ανάλυση είναι εφικτή μόνο όταν η ψυχή ταυτίζεται με το σώμα, ή μάλλον όταν η πνευματική όψη της ψυχής (στο σώμα) ταυτίζεται με τη ζωώδη ψυχή η οποία εμψυχώνει και ζωογονεί τη μορφή και συνιστά την πρόσκαιρη ζωή της. Στη διάρκεια της αναισθησίας η ζωώδης ψυχή έχει επίγνωση του πόνου και της οδύνης κι εκείνοι που νοσηλεύουν κι επιβλέπουν το γνωρίζουν καλά, αλλά δεν υπάρχει πραγματικός πόνος ή αληθινή θλίψη, γιατί ο πραγματικός άνθρωπος, η πνευματική ψυχή, έχει αποσυρθεί είτε από υπερβολικό πόνο (όπως στην αληθινή αναισθησία) είτε από τα ναρκωτικά.
Η οδύνη της ψυχής όταν η προσωπικότητα παρεκτρέπεται, είναι μόνο μια συμβολική μορφή λέξεων. Δεν υπάρχει πόνος ή αληθινή οδύνη και συχνά καμιά γνώση του συμβάντος, γιατί ο κραδασμός δεν είναι αρκετά υψηλός για να εισδύσει στο υψηλό εκείνο πεδίο όπου ενοικεί η ψυχή. Όταν όμως υπάρχει τέτοια γνώση, η ψυχή βιώνει, αν μπορώ να το εκφράσω έτσι, μια αίσθηση χαμένης ευκαιρίας και συνεπώς μια αίσθηση ματαιότητας, αλλά τίποτε περισσότερο απ’ αυτό, γιατί η υπομονή της ψυχής, όπως και της Ιεραρχίας, είναι απεριόριστη. Όταν μιλούμε συμβολικά και λέμε ότι η ψυχή υποφέρει, δεν πρέπει να το ερμηνεύετε με τους συνήθεις όρους.
Η οδύνη του Χριστού ή του πλανητικού Λόγου ή του ίδιου του Θεού δε γίνεται κατανοητή με όρους αντίδρασης της προσωπικότητας. Χρησιμοποιούμε τις λέξεις, αλλά στην πραγματικότητα σημαίνουν “αποσπασμένη και απομονωμένη ταύτιση”. Μήπως αυτό σου μεταδίδει τίποτε, αδελφέ μου;
Η λανθασμένη ταύτιση είναι το αίτιο του πόνου και οδηγεί σε οδύνη, απογοήτευση και ποικίλα αποτελέσματα. Η ορθή ταύτιση οδηγεί σε κατανόηση κι αντίληψη της ψυχολογικής στάσης του πάσχοντα, όχι όμως σε αληθινό πόνο ή θλίψη, όπως συνήθως νοείται.
(Από το βιβλίο «Εσωτερική Θεραπευτική»)
--------------------------------------
Σε εκατοντάδες άλλα σημεία της εσωτερικής διδασκαλίας γράφονται διάφορα σχετικά με το θέμα του πόνου.
Το πρόβλημα με εμάς τους ανθρώπους είναι ότι τα πάντα τα προσεγγίζουμε με μορφικούς όρους και αρνούμαστε να δεχτούμε ότι μπορεί να υπάρχουν άλλου είδους οντότητες (υπερανθρώπινες) οι οποίες επειδή έχουν περάσει από το ανθρώπινο στάδιο και τώρα είναι απελευθερωμένες ψυχές, έχουν να μας πουν πραγματικότητες και αλήθειες, που στην δική μας κατανόηση δημιουργούν έντονο και διαφοροποιημένο προβληματισμό.
Το άτομό μου, η αγαπητή maya1, η αγαπητή gretel, πιοθανότατα ο αγαπητός Dying Incubus και μερικοί άλλοι (στο esoterica) βρίσκουν λογικές αυτές τις θεωρήσεις των εσωτερικών γραφών, … ενώ άλλοι όχι, … τι να γίνει έτσι είναι, … άλλοι ενδιαφέρονται και άλλοι όχι.
Χαιρετώ φιλικά ευχόμενος εποικοδομητικό στοχασμό
Γνώθι σαυτόν
Η όποια διαφωνία μου πηγάζει από αυτό που πολύ σωστά διέκρινε η maya1 (καλώς μας ξαναήρθες αγαπητή!) ως αντίσταση στους διδασκάλους και στην αμάσητη κατανάλωση διδασκαλιών. Ίσως επειδή έχω απογοητευτεί (και εξακολουθώ μέχρι και σήμερα να απογοητεύομαι) οικτρά από διδασκάλους και διδασκαλίες. Όμως ίσως να ήταν διαφορετικά τα πράγματα αν είχα γνωρίσει εξαρχής μια ολοκληρωμένη διδασκαλία όπως ο εσωτερισμός... δυστυχώς ο δρόμος μου δεν με έφερε προς τα εκεί.
Όπως και να έχει, προσωπικά θέλω να ευχαριστήσω και τους δυο σας για τις παραθέσεις αυτών των τελευταίων κειμένων. Ίσως επειδή αποτελούν ευθεία απάντηση στα ερωτήματά μου, τα βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέροντα και θα τα διαβάσω πολλές φορές.
Αγαπητή μου maya1, νομίζω πως ήμουν σαφής: η εικόνα περί μετενσάρκωσης που έδωσα είναι δική μου και είναι ασφαλώς εξαιρετικά ατελής. Μπορεί να είναι ένα απλό νοητικό κατασκεύασμα, όμως για σήμερα, για τώρα, μου δίνει μια εξήγηση της ύπαρξης που μου επιτρέπει την αποστασιοποίηση από την προσωπικότητα και τη θεώρηση της αλήθειας της ψυχής. Είναι ένα βήμα προς την ταπεινοφροσύνη το να βλέπω τον εαυτό μου σαν μια σταγόνα βροχής μέσα στην καταιγίδα των φθαρτών πραγμάτων.
Ξέρω ότι διαφοροποιούμαστε αρκετά στο πώς προσεγγίζουμε τα πράγματα: ξέρω ότι νιώθεις θεματοφύλακας μιας (ομολογουμένως άρτιας και ωραίας) διδασκαλίας, όπως ίσως και ο oros777, εγώ όμως όχι. Δεν φέρω ανάλογο φορτίο, νιώθω ελεύθερη να φτιάξω τις δικές μου ερμηνείες. Ίσως κάποτε να βρω το σθένος να αφήσω κάτω το μικρό μου λυχναράκι και να κοιτάξω γύρω, το μεγαλύτερο φως - αυτό θα είναι πραγματική απελευθέρωση από την προσκόλληση στην ατομική μου αλήθεια, προς το παρόν όμως δεν νιώθω έτοιμη να κάνω αυτό το άλμα. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι ο "εποικοδομητικός στοχασμός" που αναφέρει ο αγαπητός oros777 επί των κειμένων που με αγάπη και σεβασμό παραθέτετε. Κι αν το κάνω με κάπως επαναστατικό πνεύμα, ελπίζω να μου το συγχωρήσετε, γιατί - σας διαβεβαιώ - σίγουρα δεν είναι προκατειλημμένο.
Καλημέρα.
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Αγαπητή Unseen
Χαίρομαι ιδιαίτερα που φτάσαμε σε κάποιο σημείο, που αν και διαφοροποιημένοι ως χαρακτήρες, μπορούμε να συνεχίσουμε την συζήτησή μας με εποικοδομητικό τρόπο, για το καλό όλων μας.
Φυσικά να μην νομίσεις ότι το άτομό μου και η αγαπητή maya1 (απ’ ότι ξέρω) δεν εκφράζουμε και οι δύο μας έντονο προβληματισμό για τις ακατανόητες πληροφορίες που βρίσκουμε στα διάφορα γραπτά της εσωτερικής φιλοσοφίας κατά καιρούς!!! Ότι δεν εκφράζουμε κάπου κάπου (κάποια καλοπροαίρετη κριτική κατά τα άλλα) για τον Ηλιακό Λόγο που δεν είναι Ιερός … και Τον πλανητικό μας Λόγο της Γης που επίσης δεν είναι ιερός, … και για την κακοτυχία όλων μας αφού λειτουργούμε ως κύτταρα στο σώμα της εκδήλωσής του, … Σου τα λέω αυτά για να μην νομίσεις ότι λειτουργούμε φανατικά ως προς την διδασκαλία και ότι δεν δεχόμαστε άλλου είδους προβληματισμούς, … την στιγμή που κινητοποιούνται σε λογικά όρια.
Έχουμε αποδεχτεί όμως ότι οι Διδάσκαλοι της Σοφίας ως Οντότητες είναι γεγονός! Δεν έχουμε αμφιβολίες και επιφυλάξεις όμως και αν κάποια κείμενα μας φαίνονται ακατανόητα, αυτό οφείλεται στο χαμηλό μας (σε σχέση μ’ αυτούς) συνειδησιακό εξελικτικό σημείο. Έτσι το γεγονός Ύπαρξης της Πλανητικής Ιεραρχίας για μας ενώ είναι αδιαμφισβήτητο, δεν έχουμε ουδεμία ανάγκη να επιβάλουμε αυτή την γνώση σε άλλους και φυσικά ούτε να σώσουμε κάποιους την στιγμή που δεν σώσαμε ακόμη τους εαυτούς μας.
Συνεχίζω τις παραθέσεις σχετικά με την εξέλιξη της Ψυχής.
Αυτή θα γίνει σε τρία στάδια λόγω του μεγάλου όγκου πληροφοριών. Φυσικά οποιαδήποτε στιγμή μπορούμε να συζητούμε πάνω στα κείμενα που παρατίθενται.
-----------------------------
I. H ΦYΣH TOY EΓΩIKOY Ή AITIΩΔOYΣ ΣΩMATOΣ
Tο ζήτημα της εγωικής Aκτίνας και της σχέσης της με το δεύτερο πυρ έχει ζωτική σημασία σε τρεις τύπους ανθρώπων: εκείνους που ενδιαφέρονται για την αληθινή ψυχολογία ή την εξέλιξη της ψυχής· εκείνους που βρίσκονται ή προσεγγίζουν στην Aτραπό και συνεπώς έρχονται όλο και περισσότερο σε επαφή με το Eγώ τους· εκείνους που εργάζονται με τις ψυχές των ανθρώπων, τους υπηρέτες της φυλής.
O λόγος γι’ αυτό βρίσκεται στο γεγονός ότι με την πρέπουσα κατανόηση του ζητήματος, δηλαδή της λειτουργίας του Eγώ στο αιτιώδες σώμα, έρχεται η ικανότητα να εργάζεται κανείς επιστημονικά με το πρόβλημα της δικής του εξέλιξης και να εκτελεί αγαθό έργο βοηθώντας την εξέλιξη του αδελφού του.
1. H Eγωική Εκδήλωση Παράγεται με το Μέσον Δύο Πυρών.
Aς εξετάσουμε λοιπόν το ζήτημα της εγωικής Aκτίνας και του αιτιώδους σώματος, θεωρώντας το από τη σκοπιά του μικρόκοσμου και αφήνοντας το σπουδαστή να επεξεργασθεί για λογαριασμό του τις αναλογίες ως προς το Λόγο, προτρέποντάς τον να έχει κατά νου ότι η αναλογία πρέπει πάντα να συνάγεται με την κατάλληλη έμφαση στο γεγονός ότι όλα όσα μπορεί να κατανοήσει η ανθρώπινη μονάδα είναι η εκδήλωση του ηλιακού Λόγου σε φυσικό σώμα.
Σε κάθε εκδήλωση, όπως καλά γνωρίζουμε, έχουμε δυαδικότητα που παράγει τριαδικότητα. Tο πνεύμα συναντά κι έρχεται σ’ επαφή με την ύλη· αποτέλεσμα της επαφής αυτής είναι η γέννηση του Yιού ή του Eγώ, της όψης συνείδηση. Η εγωική εκδήλωση αποτελεί συνεπώς τη μεσαία όψη, τον τόπο ενοποίησης και (μετά τους κατάλληλους εξελικτικούς κύκλους) τον τόπο ισορροπίας ή ισοζυγίου. Πρέπει να σημειωθεί ότι η αναλογία ανάμεσα στο Λόγο και τον άνθρωπο δεν είναι ακριβής, γιατί ο άνθρωπος πρέπει να υποστεί την όλη διαδικασία εντός της ηλιακής περιφέρειας, ενώ ο Λόγος (εντός της ίδιας περιφέρειας) διέρχεται ένα στάδιο ανάλογο με εκείνο στο οποίο υπόκειται ο άνθρωπος όταν το αστρικό του περίβλημα ενδύεται με αιθερική ύλη και αποκτά φυσική ενσάρκωση, κάτι που θίξαμε όταν εξετάζαμε το θέμα του “Πυρός δια τριβής”. Είναι λοιπόν φανερό ότι, εξετάζοντας την εκδήλωση του Eγώ, ασχολούμαστε με ένα σημείο κεντρικής έμφασης στην τριπλή εκδήλωση του ανθρώπου. Πραγματευόμαστε εκείνο το τμήμα της φύσης του που αφορά τη διαδικασία η οποία τον καθιστά τέλειο εξάκτινο αστέρα διαρκούντος του προκαταρκτικού σταδίου (της τριπλής προσωπικότητας και της τρισυπόστατης Tριάδας που σμίγουν και συγχωνεύονται και προβάλλουν τέλεια δια του ενδιάμεσου σημείου, του αιτιώδους σώματος) και η οποία, όταν εξαλείφεται το φυσικό σώμα, τον καθιστά πεντάκτινο αστέρα ή τέλειο μανασαπούτρα.
Για να δηλώσουμε τα πάντα με όρους πυρός: το αιτιώδες σώμα προκύπτει μέσω της θετικής ζωής ή του πυρός του Πνεύματος (ηλεκτρικού πυρός) που συναντά το αρνητικό πυρ της ύλης ή το “πυρ δια τριβής”· αυτό προκαλεί την αστραποβολή του ηλιακού πυρός. Η κεντρική αυτή λάμψη στην κατάλληλη στιγμή κατακαίει αναπόφευκτα το τρίτο πυρ ή απορροφά την ουσία του και η ίδια τελικά σμίγει με το πυρ του Πνεύματος και αποχωρεί από την αντικειμενική εμφάνιση. ……
-----------------------------------
1.Kέντρα ή Tροχοί Eνέργειας.
α. Kέντρα Δύναμης. Θα φτάσουμε πάλι σε μια επιθυμητή διαύγεια όρασης αν μελετήσουμε το ζήτημα της εναδικής ανάπτυξης υπό την οπτική γωνία της ανθρώπινης μονάδας. Σε πολλά αποκρυφιστικά εγχειρίδια διδάσκεται ότι ο άνθρωπος έχει επτά κέντρα δύναμης (ή δέκα, σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς)· ότι τρία απ’ τα κέντρα αυτά προεξάρχουν και τελικά συνθέτουν τα υπόλοιπα τέσσερα, ή απορροφούν τη δύναμη ή ενέργειά τους. Aυτό προκαλεί την τελική τους συσκότιση ή την αποχώρησή τους από την εκδήλωση· αποκρυφιστικά “πεθαίνουν”. Aυτό παραλληλίζεται στα λογοϊκά κέντρα, τις πλανητικές διατάξεις, οι οποίες στην κατάλληλη πορεία του χρόνου περνούν επίσης σε συσκότιση και μεταφέρουν την ενέργειά τους στις τρεις κύριες διατάξεις. Tα τρία κύρια κέντρα του Mικρόκοσμου είναι η Κεφαλή, η Καρδιά και ο Λαιμός.
1. Το κέντρο της Κεφαλής H Eνάδα Θέληση Πνεύμα.
2. Το κέντρο της Καρδιάς Tο Eγώ Αγάπη Συνείδηση.
3. Το κέντρο του Λαιμού H προσωπικότητα Δραστηριότητα Ύλη.
Είναι συνεπώς φανερό ότι όπως ακριβώς στον άνθρωπο τα κέντρα αυτά σχετίζονται με τον τριπλό πνευματικό άνθρωπο στην πλήρη του ανάπτυξη, έτσι και οι τρεις τύποι κέντρων – μικροκοσμικών ή μακροκοσμικών – περιέρχονται βαθμιαία όλο και περισσότερο υπό τη ζωογόνο δύναμη μιας από τις τρεις όψεις του Λόγου. Τα κέντρα αυτά αναγνωρίζονται επίσης σαν εστιακά σημεία δρώσας δύναμης, η οποία εμφανίζεται στην όραση του ψυχορατικού σαν πύρινοι τροχοί ή φλεγόμενα πέταλα λωτού.
β. Το Αιτιώδες Σώμα……Εναδικό Καρδιακό Κέντρο. Μελετώντας το εγωικό σώμα θα πρέπει να θυμάστε ότι το αιτιώδες σώμα αποτελεί αντιστοιχία του καρδιακού κέντρου στην εναδική εκδήλωση. Είναι ένας φλεγόμενος τροχός πυρός μέσα στο εναδικό αυρικό ωό, που περικλείει τα πέντε πεδία της εναδικής εκδήλωσης. Φαίνεται επίσης σαν δωδεκαπέταλος Λωτός. Από τα δώδεκα αυτά πέταλα τα εσώτατα τρία δεν αποκαλύπτονται ή παραμένουν εμβρυώδη, οπότε το αιτιώδες σώμα θεωρείται συχνά σαν εννεαπέταλος Λωτός ή σαν πύρινος τροχός με μόνο εννέα ακτίνες ή στροβίλους. Αυτό αληθεύει ουσιαστικά όσον αφορά την εξελικτική διαδικασία, όταν όμως ο άνθρωπος επιτύχει ν’ αφυπνίσει ή να εκδιπλώσει τα εννέα πέταλα ή να εγείρει το πυρ των εννέα ακτίνων ή στροβίλων (που πρακτικά ολοκληρώνεται στις τρεις κύριες Mυήσεις), αποκαλύπτονται τα εσώτερα τρία. Ανταποκρίνονται στον εναδικό κραδασμό, στην όψη του αγνού Πνεύματος· η διέγερση ή αποκάλυψη των εσώτερων αυτών πετάλων από τον Ένα Μυσταγωγό, κατά την τρίτη και τέταρτη Mύηση, είναι εκείνη που επιφέρει την τελική κατάπαυση και αστραποβολή του αιτιώδους σώματος με την επακόλουθη απελευθέρωση της κεντρικής θετικής Zωής ή Πυρός.
2. O Δωδεκαπέταλος Eγωικός Λωτός.
Tο Hλιακό Πυρ είναι διπλό. Eίναι το πυρ της ύλης ή ουσίας και το πυρ του νου σε ανάμειξη. Aυτό καθιστά τον άνθρωπο εξάκτινο Aστέρα του Φωτός, γιατί το καθένα απ’ τα πυρά αυτά είναι τριπλό. Tο πυρ του νου είναι επίσης κατ’ ουσία διπλό, εισάγοντας μια ακόμη τριπλότητα και απαρτίζοντας έτσι το εννέα. Όταν ο άνθρωπος αφυπνίσει τα εννέα πυρά κι εκδιπλώσει τα εννέα πέταλα κι όταν δεχθεί τη διέγερση που μεταδίδεται κατά τη μύηση, δια της συνειδητής επαφής με τον ηλεκτρικό σπινθήρα του δικού του ιδιαίτερου Oυράνιου Aνθρώπου, τότε όλα σμίγουν και συγχωνεύονται. Tα εσώτερα τρία τα οποία συμπληρώνουν τη δωδεκάδα και αφορούν τα τελικά και ουσιωδώς πνευματικά στάδια της εξέλιξής του, στην πραγματικότητα σχετίζονται πολύ πιο άμεσα με την εξέλιξη του Oυράνιου Aνθρώπου και συνδέονται με τη διέγερση που Αυτός ο Ίδιος δέχεται όταν έρχεται σε επαφή με το λογοϊκό ηλεκτρικό σπινθήρα ή την όψη του αγνού Πνεύματος του Λόγου.
Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι την εννεαπλή αυτή ανάπτυξη υπαινίσσεται σε διάφορα σημεία η Mυστική Δοξασία στην οποία η E.Π.Mπ. αναφέρεται στους Kουμάρα ή τους Oυράνιους Aνθρώπους, για τους Oποίους ο μικρόκοσμος συνιστά αντανάκλαση. Tους αποκαλεί Kυρίους της Γνώσης, Kυρίους της Aγάπης και Kυρίους της Θυσίας. O καθένας Tους είναι ένας εννεαπέταλος Λωτός μέσα στο λογοϊκό σώμα. Eίναι οι φλεγόμενοι Tροχοί και στις ποικίλες ονομασίες Tους, όπως απαντώνται στη Mυστική Δοξασία, μπορεί να βρεθεί το κλειδί του μυστηρίου. Ας το αντιληφθούμε όμως αυτό με σαφήνεια αναφορικά με το μικρόκοσμο κι αργότερα θα επεκτείνουμε την ιδέα στους Oυράνιους Aνθρώπους. Aς απεικονίσουμε τον εννεαπέταλο εγωικό λωτό, το καρδιακό κέντρο της εναδικής συνείδησης, καθώς εκδιπλώνει το κάθε πέταλο σε ομάδες των τριών επί των τριών υποπεδίων του ανώτερου νοητικού. H εκδίπλωσή τους πραγματοποιείται δια της εξελικτικής διαδικασίας που λαμβάνει χώρα στα τρία πεδία των τριών κόσμων, ή μέσα στις τρεις Aίθουσες της Άγνοιας, της Mάθησης και της Σοφίας.
α. Πρώτη Ομάδα Πετάλων – Πέταλα Γνώσης:
1. Πέταλο Γνώσης για το φυσικό πεδίο. Δια της παραβίασης του Nόμου και της δυστυχίας που επακολουθεί, πληρώνεται το τίμημα της άγνοιας κι επιτυγχάνεται η γνώση. Η εκδίπλωση αυτή προκύπτει με την εμπειρία στο φυσικό πεδίο.
2. Πέταλο Aγάπης για το φυσικό πεδίο. Εκδιπλώνεται δια των φυσικών σχέσεων και της βαθμιαίας ανάπτυξης της αγάπης, απ’ την αγάπη του εαυτού μέχρι την αγάπη των άλλων.
3. Πέταλο Θυσίας για το φυσικό πεδίο. Η εκδίπλωση αυτή επέρχεται μέσω της κινούσας δύναμης των περιστάσεων κι όχι δια της ελεύθερης θέλησης. Eίναι η προσφορά του φυσικού σώματος στο βωμό της επιθυμίας – χαμηλής επιθυμίας κατ’ αρχή, αλλά έφεσης προς το τέλος, αν και ακόμη επιθυμίας. Καθώς ο άνθρωπος στα πρώιμα στάδια της εξέλιξής του είναι πολωμένος στο φυσικό, μεγάλο μέρος των παραπάνω συμβαίνει ασυνείδητα και χωρίς καμιά αντίληψη εκείνου που επιτελείται, όμως το αποτέλεσμα στο αιτιώδες σώμα γίνεται ορατό από μια διπλή αύξηση της θερμότητας ή της δραστηριότητας:
Το φυσικό μόνιμο άτομο αποβαίνει ραδιενεργό ή ακτινοβόλο σημείο πυρός.
Tα τρία κατώτερα πέταλα δονούνται κι αρχίζουν να εκδιπλώνονται μέχρι ν’ αναπτυχθούν πλήρως.
β. Δεύτερη Ομάδα Πετάλων – Πέταλα Αγάπης:
1. Πέταλο Γνώσης για το αστρικό πεδίο· η εκδίπλωση επέρχεται με τη συνειδητή εξισορρόπηση των ζευγών των αντιθέτων και τη βαθμιαία χρήση του Nόμου της Έλξης και Άπωσης. O άνθρωπος εξέρχεται από την Αίθουσα της Άγνοιας όπου, από εγωικής σκοπιάς, εργάζεται τυφλά κι αρχίζει να εκτιμά τα αποτελέσματα της ζωής του επί του φυσικού πεδίου· δια της αντίληψης της ουσιώδους δυαδικότητάς του αρχίζει να κατανοεί τα αίτια.
2. Πέταλο Αγάπης για το αστρικό πεδίο· η εκδίπλωση επέρχεται με τη διαδικασία της βαθμιαίας μετουσίωσης της αγάπης της υποκειμενικής φύσης ή του ένδον Εαυτού. Αυτή έχει ένα διπλό αποτέλεσμα και συντελείται στο φυσικό πεδίο σε πολλές ζωές αναταραχής, προσπάθειας και αποτυχίας καθώς ο άνθρωπος μοχθεί να στρέψει την προσοχή του στην αγάπη του Πραγματικού.
3. Πέταλο Θυσίας για το αστρικό πεδίο· η εκδίπλωση επέρχεται με τη στάση του ανθρώπου καθώς επιχειρεί συνειδητά να παραιτηθεί απ’ τις επιθυμίες του χάρη της ομάδας του. Το κίνητρό του είναι ακόμη κάπως τυφλό και χρωματίζεται ακόμη απ’ την επιθυμία για επιστροφή εκείνου που δίνει και για την αγάπη εκείνων που ζητά να υπηρετήσει, όμως είναι πολύ υψηλότερης τάξης από την τυφλή θυσία στην οποία οδηγείται ο άνθρωπος από τις περιστάσεις, όπως συμβαίνει στην προηγούμενη εκδίπλωση. Καθώς προχωρά η τριπλή αυτή φώτιση ή εκδίπλωση, παρατηρείται πάλι ένα διπλό αποτέλεσμα:
Το αστρικό μόνιμο άτομο οδηγείται σε πλήρη δραστηριότητα και ακτινοβολία αναφορικά με πέντε απ’ τα σπειρώματά του και τα δύο άτομα του φυσικού και αστρικού πεδίου δονούνται εξίσου.
Tα τρία πέταλα του κεντρικού δακτυλίου του εγωικού λωτού οδηγούνται επίσης σε πλήρη εκδίπλωση και το καρδιακό κέντρο της Eνάδας φαίνεται σαν τροχός πυρός με έξι απ’ τις ακτίνες του να εκδηλώνουν πλήρως την ενέργεια και να περιστρέφονται γοργά.
γ. Tρίτη Oμάδα Πετάλων – Πέταλα Θυσίας:
1. Πέταλο Γνώσης για το νοητικό πεδίο: η εκδίπλωσή του σημαδεύει την περίοδο κατά την οποία ο άνθρωπος χρησιμοποιεί συνειδητά όλα όσα έχει κερδίσει ή κερδίζει κάτω από το νόμο για την οριστική ωφέλεια της ανθρωπότητας.
Κάθε ομάδα πετάλων χαρακτηρίζεται από μια δεσπόζουσα χροιά· Γνώση επί του φυσικού πεδίου, με τη δευτερεύουσα χροιά των δύο άλλων· Αγάπη επί του αστρικού πεδίου, με το φως της θυσίας ασθενέστερο σε τόνο από τα δύο άλλα που πρακτικά δείχνουν ίση λαμπρότητα. Επί του νοητικού πεδίου το φως της Θυσίας οδηγείται σε πλήρη εκδήλωση κι όλα όσα παρατηρούνται, χρωματίζονται απ’ αυτό το φως.
2. Πέταλο Αγάπης επί του νοητικού πεδίου: εκδιπλώνεται δια της συνειδητής σταθερής εφαρμογής όλων των δυνάμεων της ψυχής στην υπηρεσία της ανθρωπότητας χωρίς καμιά σκέψη επιστροφής ούτε επιθυμία ανταμοιβής για τη συνεπαγόμενη καταπληκτική θυσία.
3. Πέταλο Θυσίας για το νοητικό πεδίο: εκδηλώνεται σαν η προεξάρχουσα πόλωση της ψυχής όπως παρατηρείται σε μια σειρά πολλών ζωών που διανύονται από το μυημένο πριν την τελική του απελευθέρωση. Αποβαίνει στη σφαίρα του η “Mεγάλη Θυσία”.
Το στάδιο αυτό μπορεί να ιδωθεί αντικειμενικά στον οφθαλμό του ψυχορατικού ότι είναι διπλό σε αποτέλεσμα:
α. H νοητική μονάδα αποβαίνει ένα ακτινοβόλο σημείο φωτός· τα τέσσερα σπειρώματά της διαβιβάζουν τη δύναμη με μεγάλη ταχύτητα.
β. Tα τρία ανώτερα πέταλα εκδιπλώνονται και ο εννεαπέταλος λωτός εμφανίζεται τέλειος.
Tο αιτιώδες σώμα καθίσταται τότε (εκφραζόμενο με όρους πυρός) αστραποβόλο κέντρο θερμότητας, που ακτινοβολεί στην ομάδα του θαλπωρή και ζωτικότητα. Mέσα στην περιφέρεια του εγωικού τροχού φαίνονται οι εννέα ακτίνες να περιστρέφονται με μεγάλη ταχύτητα και – μετά την τρίτη Mύηση – ν’ αποβαίνουν τετραδιάστατες ή να “στρέφονται” στον εαυτό τους. Στο μέσο, σχηματίζοντας ένα ορισμένο γεωμετρικό τρίγωνο (που διαφέρει ανάλογα με την ακτίνα της Eνάδας), παρατηρούνται τρία σημεία πυρός ή τα μόνιμα άτομα και η νοητική μονάδα σ’ όλη τους την αίγλη· στο κέντρο φαίνεται μια κεντρική αστραποβολή αίγλης που αυξάνει σε ένταση καθώς τα τρία εσώτερα πέταλα ανταποκρίνονται στη διέγερση. Όταν το πυρ της ύλης, ή “πυρ δια τριβής”, καταστεί επαρκώς έντονο· όταν το πυρ του νου, ή ηλιακό πυρ (που ζωογονεί τα εννέα πέταλα), αποβεί εξίσου φλογερό κι όταν ο ηλεκτρικός σπινθήρας στο εσώτατο κέντρο αστραποβολεί και μπορεί να γίνει ορατός, ολόκληρο το αιτιώδες σώμα καθίσταται ραδιενεργό. Tότε τα πυρά της ουσίας (η ζωτικότητα των μόνιμων ατόμων) διαφεύγουν απ’ τις ατομικές σφαίρες και προσθέτουν το μερίδιο τους στη μεγάλη σφαίρα στην οποία περιέχονται. Το πυρ του νου σμίγει με την εκπορευτική πηγή του και η κεντρική ζωή διαφεύγει. Aυτή είναι η μεγάλη απελευθέρωση. O άνθρωπος, με όρους ανθρώπινου μόχθου, πέτυχε το στόχο του. Διέσχισε τις τρεις Aίθουσες και μετέφερε στο περιεχόμενο της συνείδησής του ό,τι κέρδισε στην καθεμιά. Ανέπτυξε και διάνοιξε τα πέταλα του λωτού σε τακτή σειρά – πρώτα άνοιξαν τα κατώτερα τρία, που συνεπαγόταν μια διαδικασία η οποία κάλυπτε μια απέραντη χρονική περίοδο. Μετά άνοιξε η δεύτερη σειρά πετάλων κατά τη διάρκεια μιας χρονικής περιόδου που κάλυπτε τη νοήμονα συμμετοχή του στις υποθέσεις του κόσμου μέχρι της εισόδου στο πνευματικό βασίλειο κατά την πρώτη Mύηση· και μια τελική και συντομότερη περίοδο στην οποία αναπτύσσονται και ανοίγουν τα τρία ανώτερα ή ο εσώτερος δακτύλιος πετάλων.
Kλείνοντας όσα μπορούν να ειπωθούν γι’ αυτό το θέμα της εγωικής Aκτίνας και του πυρός του νου, θα ήθελα να ζητήσω από το σπουδαστή να έχει κατά νου τα ακόλουθα σημεία:
Πρώτο. Ότι η σειρά ανάπτυξης των πετάλων και διέγερσης των τριών πυρών εξαρτάται από την Aκτίνα της Eνάδας και την υποακτίνα στην οποία βρίσκεται το αιτιώδες σώμα. Η σκέψη αυτή αξίζει να επεκταθεί και θ’ αποδειχθεί καρποφόρα πηγή μελέτης για τον αποκρυφιστή ερευνητή.
Δεύτερο. Ότι η εκδίπλωση βαίνει αργά στα πρώτα στάδια και συνεχίζεται με ταχύτητα μόνο όταν ο ίδιος ο άνθρωπος εργάζεται γι’ αυτή με συνειδητή προσπάθεια.
Tο Eγώ δεν εκφράζει κανένα ενεργό ενδιαφέρον για την ανάπτυξη μέχρι ν’ αρχίσει ν’ ανοίγει το δεύτερο πέταλο της δεύτερης σειράς. Πριν απ’ αυτή την περίοδο το έργο προχωρά υπό το νόμο της ύπαρξής του και δια της έμφυτης ζωής του δεύτερου Λόγου, που συνιστά τη ζωή των πετάλων του λωτού. H ζωή του πρώτου Λόγου, που εργάζεται δια του EAYTOΥ (που ενοικεί σε μορφή δομημένη απ’ τη ζωή ή ενέργεια του δεύτερου Λόγου με δύναμη-ουσία εμψυχωμένη απ’ τη ζωή του τρίτου Λόγου) ανταποκρίνεται στην ευκαιρία μόνο όταν προσεγγισθεί το προαναφερθέν στάδιο.
Τέλος: H τελετή της μύησης τελείται μόνο όταν το αιτιώδες σώμα είναι σε κατάσταση να ανταποκριθεί στην όψη Θέληση του Oυράνιου Aνθρώπου (της πρώτης όψης) και να το κάνει με τη χαρωπή συνεργασία του πλήρως συνειδητού εαυτού.
Περισσότερα γι’ αυτό δεν είναι προς το παρόν εφικτά, αλλά δόθηκαν εδώ αρκετά για να διανοίξουν ποικίλες γραμμές μελέτης. Αν αυτές ακολουθηθούν, θα οδηγήσουν το σπουδαστή σε πολλά με πρακτική αξία κι εφαρμογή.
(Από το βιβλίο «Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός»).
-----------------------------------
Χαιρετώ φιλικά ευχόμενος εποικοδομητικό στοχασμό
Γνώθι σαυτόν
Η προσπάθεια μπορεί να είναι ομαδική, όπως αυτή η συγκεκριμένη με το παρών θέμα ( πολύ αξιόλογη ) , η ατομική .
Προσωπικά έχω ολοκληρώσει την προσπάθεια αυτή , έτσι αυτοεκτιμώ.
Ως σημείο αναφοράς για να πεισθώ , υπήρξε η ίδια η ζωή μου και ο τρόπος ,με τον οποίο αυτή εξελίχθηκε .
Σήμερα γνωρίζω ότι βιώνω μία καθημερινότητα , η οποία χαρακτηρίζεται από την επίτευξη του νοήματος , της οποίας δίνω .
Αυτό που εγώ θεωρώ ως επαρκές νόημα , είναι η προσπάθειά μου , να κρατώ μέσα μου ( ψυχή ) πνευματικά ζωντανό τον σκοπό ,για τον οποίο γνωρίζω ( ορίζω ) ότι υπάρχω .
ΥΠΑΡΧΩ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΑΤΤΩ ΤΟ ΚΑΛΟ .
Έχω ( εθίσει ) συνηθίσει τον εαυτό μου , να προσπαθεί να πράττει το καλό ,προς τον πλησίον μου ( συνάνθρωπο ) .
Σήμερα τουλάχιστον μπορώ να γράψω δημόσια , ότι είμαι πλήρως ικανοποιημένος , με την προσπάθεια αυτή .
Τι μου δίνει ;;;
Την εσωτερική ικανοποίηση ,ότι πράττω το σωστό .
Πως με ποιον τρόπο ;;;
ΚΑΝΩ ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΡΙΧΝΩ ΣΤΟ ΓΙΑΛΟ ( σύμπιαν ) .
Αυτό σαν μία άπειρη ηχώ, ( των προσπαθειών μου ) , λαμβάνει υπόψη την ύπαρξή μου και τις πράξεις μου και ενεργεί ανάλογα .
Αν η προσπάθειές μου αποδώσουνε καρπό η όχι , ολοκληρώνονται με μία αμοιβή , η μία επίπληξη στην καθημερινή ζωή μου .
ΕΠΕΙΔΉ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ , ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΖΩ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ , ΑΡΚΟΥΜΕ στις ατομικές μου προσπάθειες και προσπαθώ , όσο μου είναι εφικτό να τις καλυτερεύσω , μέσα από την γνώση που εισπράττω , μέσω των καθημερινών μου εμπειριών .
Κάνε το καλό και ρίχτο στο γιαλό .
Προσπάθησε και θα αντιληφθείς και εσύ γιατί αξίζει να το προσπαθείς , φίλε αναγνώστη .
Καλή εξέλιξη εύχομαι ,για το παρών θέμα .
Μετά τιμής , ο άλφα πριν το ωμέγα .
Αγαπητοί φίλοι
Αγαπητέ alfa-omega σου εύχομαι ολόψυχα να πράττεις πάντα το καλό.
Τώρα στο θέμα μας.
Αισθάνομαι εσωτερικά την ανάγκη να διευκρινίσω μερικά πράγματα.
Είναι γνωστό νομίζω σε αρκετούς από εσάς ότι τα σύμβολα έχουν πάρα πολύ μεγάλη σημασία στα πνευματικά θέματα.
Σίγουρα μάλιστα θα ακούσατε και θα διαβάσατε αρκετοί, για την λεγόμενη «Θεία Γεωμετρία».
Τα διαγράμματα που έχουν τεθεί παρά πάνω αποτελούν την συμβολική γεωμετρική παράσταση τμήματος των εσωτερικών κόσμων.
Όπως οι μαθηματικοί και γενικότερα οι επιστήμονες στην καθημερινότητα χρησιμοποιούν τα συνηθισμένα μαθηματικά και την γεωμετρία για την επίλυση διαφόρων καθημερινών πρακτικών θεμάτων, έτσι και στην επιστήμη του εσωτερισμού τα μαθηματικά και η εσωτερική (θεία) γεωμετρία υφίστανται, για την κατανόηση και αντίληψη εσωτερικών θεμάτων, που διαφορετικά (μάλλον) θα ήταν ακατανόητα.
Αρκετοί έχουν ακούσει για την ύπαρξη των εσωτερικών αόρατων κόσμων αλλά πολλοί λίγοι είναι αυτοί που προσεγγίζουν αυτά τα θέματα με ακριβή κατά το δυνατόν τρόπο, από αυτούς που συνήθως αοριστολογούν, χωρίς να λένε τίποτε τις περισσότερες φορές.
Οι λέξεις όπως είναι γνωστό μεταφέρουν νοήματα!
Αν κάποιος έκανε από εσάς μία στατιστική για το πόσο διαφορετικά γίνονται κατανοητές – αντιληπτές οι έννοιες των ιδίων λέξεων μεταξύ των ανθρώπων, θα εντυπωσιαζόταν!
Αυτό προπαντός συμβαίνει μεταξύ των λέξεων που δεν έχουν εξωτερικό φυσικό περιεχόμενο όπως είναι τα διάφορα αντικείμενα – πράγματα που αντιλαμβανόμαστε με τις πέντε φυσικές μας αισθήσεις, αλλά περισσότερο με τις λέξεις που έχουν υποκειμενικό περιεχόμενο.
Γι’ αυτό άλλωστε οι άνθρωποι συνεννοούνται πολύ γρήγορα όταν πρόκειται για το νόημα των λέξεων που αντιλαμβάνονται με τις πέντε φυσικές αισθήσεις, αλλά δυσκολεύονται πάρα πολύ να συνεννοηθούν και να καταλάβει ο ένας τον άλλον όταν οι λέξεις δεν είναι τόσο συγκεκριμένες, αλλά έχουν υποκειμενικό (δηλαδή εσωτερικό) περιεχόμενο.
Ας αναφέρω ορισμένα παραδείγματα.
100 άνθρωποι που παρατηρούν με την φυσική όραση ένα σπίτι διαπιστώνουν όλοι τους ότι αυτό είναι ένα σπίτι. Κανείς δεν διαφωνεί ότι αυτό είναι ένα σπίτι (από εξωτερική σκοπιά προσέγγισης). Μπορεί μάλιστα να διαπιστώσουν στην συνέχεια και να συμφωνήσουν (και οι 100) ότι αυτό το σπίτι έχει τρεις ορόφους, δύο εισόδους, δεκαπέντε παράθυρα, είναι βαμμένο μπεζ, κτλ.
Αυτή η γνώση είναι εξωτερική αντικειμενική πραγματική γνώση.
Οι λέξεις δεν δημιουργούν σ’ αυτή την περίπτωση (ιδιαίτερο) προβληματισμό.
Το πρόβλημα με τους ίδιους 100 ανθρώπους θα αρχίσει όταν θα αποφασίσουν να συζητήσουν θέματα τα οποία άπτονται της λεγόμενης υποκειμενικής τους αντιληπτικότητας και κατανόησης.
Το θέμα της ελευθερίας (της αγάπης, της γοητείας, κτλ.) π.χ. θα το προσεγγίζει κάποιος με Α τρόπο και κατανόηση, ένας άλλος με παραπλήσιο τρόπο, ένας άλλος με αρκετά διαφορετικό τρόπο και ορισμένοι … δεν θα ενδιαφέρονται καθόλου για τις έννοιες των λέξεων που έχουν υποκειμενικό εσωτερικό περιεχόμενο.
Φυσικά υπάρχει κάποιος καθορισμένος λόγος που συμβαίνει αυτό.
Οι άνθρωποι διαφέρουμε από λίγο έως πάρα πολύ ως συνειδήσεις (και συνεπώς ως χαρακτήρες) γι’ αυτό τον λόγο δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε άμεσα για θέματα που είναι υποκειμενικά. Δηλαδή για την βίωση και κατανόηση θεμάτων που άπτονται του εσωτερικού μας υποκειμενικού κόσμου (ή κόσμων).
Οι συζητήσεις στο esoterica άλλωστε σε ένα μεγάλο βαθμό γίνονται, για να διαπιστώσουν τα διάφορα μέλη το τι συμβαίνει, με την βίωση και κατανόηση διαφόρων θεμάτων, που άπτονται τον υποκειμενικό αόρατο κόσμο (κόσμους) μας.
Την υποκειμενικότητά μας την προσεγγίζει, με επιστημονικό κριτήριο, η λεγόμενη εσωτερική επιστήμη.
Στις χιλιετηρίδες που προηγήθηκαν υπήρξαν διάφορες οντότητες που για κάποιους λόγους εξελίχθηκαν πάρα πολύ, ξεπέρασαν το ανθρώπινο στάδιο εξέλιξης, γι’ αυτό τους δίνουμε το όνομα των υπερανθρώπινων υπάρξεων.
Πολλές απ’ αυτές τις οντότητες προέρχονται ως πνεύματα και συνειδήσεις από άλλους πλανήτες (άλλες όμως εξελίχθηκαν και στο δικό μας πλανήτη), εξερεύνησαν τους αόρατους κόσμους εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια πριν και κατά καιρούς αποφασίζουν και δίνουν κάποιες από τις γνώσεις τους, σε μας του ανθρώπους.
Τα θέματα της εσωτερικής φιλοσοφίας που εξετάζουμε εδώ, έχουν αποφασίσει να τα δώσουν σε μας τους ανθρώπους ορισμένες απ’ αυτές τις υπερανθρώπινες οντότητες, προκειμένου να κάνουμε τα απαραίτητα βήματα για την κατανόηση της υποκειμενικότητάς μας.
Θα πρέπει να καταλάβουμε ορισμένα πράγματα πιο μπροστά, για να μην αμφιβάλουμε ότι αυτά που λέγονται δεν είναι σωστά.
Όπως οι επιστήμονες στις μέρες μας εξετάζουν εργαστηριακά με τις λεγόμενες πέντε φυσικές αισθήσεις (καθώς επίσης με την διανοητικότητά τους) την δομή και την σύσταση της φυσικής ύλης, έτσι και αυτά τα υπερανθρώπινα όντα με τις αφυπνισμένες εσωτερικές τους αισθήσεις έχουν εξετάσει την δομή και σύσταση της ύλης – δύναμης – ενέργειας των εσωτερικών αόρατων κόσμων και κατέληξαν σε ορισμένα εσωτερικά συμπεράσματα, θεωρίες, νόμους και πορίσματα.
Η παραπάνω παράγραφος θα πρέπει να γίνει κατανοητή έστω και υποθετικά, γιατί αλλιώς κάποιος, πάντοτε θα αμφισβητεί την ύπαρξη των εσωτερικών κόσμων. Οι υπερανθρώπινες οντότητες ζουν μέσα σ’ αυτούς τους αόρατους για μας κόσμους, γιατί απελευθερώθηκαν από τους περιορισμούς που έχουμε εμείς τα ανθρώπινα όντα!
Δηλαδή με λίγα λόγια θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι η δική μας υποκειμενικότητα γι’ Aυτούς είναι αντικειμενικότητα!!!
Όταν δέκα μύστες παρατηρούν το αιθερικό, συναισθηματικό, συγκεκριμένο νοητικό και αφηρημένο νοητικό σώμα κάποιου συγκεκριμένου ανθρώπου, όλοι τους βλέπουν τον ίδιο τύπο ενεργειών και δυνάμεων, … όπως προηγουμένως ειπώθηκε ότι 100 άνθρωποι βλέπουν τα ίδια πράγματα όταν παρατηρούν με τις πέντε φυσικές τους αισθήσεις ένα σπίτι.
Όταν επομένως και σε εμάς κάποια στιγμή στο μέλλον ανοίξουν οι εσωτερικοί οφθαλμοί (και οι υπόλοιπες εσωτερικές αισθήσεις) θα βλέπουμε όλοι μας τις ίδιες πραγματικότητες των εσωτερικών κόσμων και δεν θα χρειάζεται να συζητούμε και να ξανασυζητούμε προκειμένου να συνεννοηθούμε για πράγματα που θα γίνονται αμέσως κατανοητά και αντιληπτά!
Πιθανότατα μετά από αυτά που λέχθηκαν θα γίνεται κατανοητό ότι αυτά που γράφονται ως εισήγηση για το θέμα της αφύπνισης των πετάλων του Εγωϊκού σώματος ή Λωτού, ή Ψυχής, έχουν εντελώς εσωτερική επιστημονική αντικειμενική βάση και ισχύ. Συνεπώς μερικοί από εμάς, που έχουν τα κότσια, μπορούν να προσπαθήσουν και να ανακαλύψουν την ισχύ των παραπάνω σε κάποιο βαθμό, εφόσον το επιθυμούν.
Και κάποιος άλλος προβληματισμός τώρα!
Μήπως η συζήτησή σας σε διπλανό θέμα σχετικά με την αλήθεια και την πραγματικότητα έχει άμεση σχέση με το άνοιγμα των πετάλων της δεύτερης ομάδας και ειδικότερα την εκδίπλωση του δεύτερου πετάλου στο αστρικό πεδίο;
Μήπως αυτή η εκδίπλωση επιτελέσθηκε σε κάποια προηγούμενη ενσάρκωση και τώρα για κάποιο σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα απλά επαναλαμβάνεται αυτή η ανάγκη της διάκρισης του θέματος της πλάνης από την αλήθεια, δηλαδή του απατηλoύ από το πραγματικό;
quote:
2. Πέταλο Αγάπης για το αστρικό πεδίο· η εκδίπλωση επέρχεται με τη διαδικασία της βαθμιαίας μετουσίωσης της αγάπης της υποκειμενικής φύσης ή του ένδον Εαυτού. Αυτή έχει ένα διπλό αποτέλεσμα και συντελείται στο φυσικό πεδίο σε πολλές ζωές αναταραχής, προσπάθειας και αποτυχίας καθώς ο άνθρωπος μοχθεί να στρέψει την προσοχή του στην αγάπη του Πραγματικού. …………
Tο Eγώ δεν εκφράζει κανένα ενεργό ενδιαφέρον για την ανάπτυξη μέχρι ν’ αρχίσει ν’ ανοίγει το δεύτερο πέταλο της δεύτερης σειράς.
Σας χαιρετώ φιλικότατα καλημέρα
Γνώθι σαυτόν
Οπότε ας σταθώ σε κάποια πράγματα στο γρήγορο πέρασμα μου!
quote:
Το άτομό μου, η αγαπητή maya1, η αγαπητή gretel, πιοθανότατα ο αγαπητός Dying Incubus και μερικοί άλλοι (στο esoterica) βρίσκουν λογικές αυτές τις θεωρήσεις των εσωτερικών γραφών, … ενώ άλλοι όχι, … τι να γίνει έτσι είναι, … άλλοι ενδιαφέρονται και άλλοι όχι.
Όντως βρίσκω ενδιαφέρουσες και χρήσιμες τις πληροφορίες που μπορεί να λάβω από τις θεωρήσεις των εσωτερικών γραφών καθώς θεωρώ ότι η επαφή μαζί τους μπορεί να ωφελήσει σε μεγάλο βαθμό τον ενδιαφερόμενο και να τον βοηθήσει να κατανοήσει αρκετά πράγματα που ενδεχομένως δίνουν απαντήσεις σε διάφορα ερωτήματα του.
Θεωρώ λοιπόν χρήσιμο οτιδήποτε μπορεί να συμβάλλει θετικά κι εποικοδομητικά στην εξέλιξη μου ως οντότητα.
Όσον αφορά την διδασκαλία του Θιβετανού, την θεωρώ αρκετά άρτια κι ολοκληρωμένη κι είναι αρκετά κοντά στον τρόπο σκέψης μου.
Φίλε alfa-omega, σίγουρα η βελτίωση αλλά κι η πορεία προς την ολοκλήρωση του εσωτερικού μας κόσμου είναι μια υπόθεση ατομική.
Αυτά δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν ούτε με τρόπο μαγικό ούτε δι αντιπροσώπου.
Ο καθένας από εμάς θα πρέπει να μοχθήσει, να παλέψει και να ταλαιπωρηθεί προκειμένου να διδαχθεί.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως μια ομαδική προσπάθεια ή η παρουσία ενός Δασκάλου είναι στοιχεία περιττά, καθώς μπορούν δυνητικά να ωφελήσουν τον άνθρωπο με τις εμπειρίες που θα αποκομίσει.
Θα ήθελα όμως να σε ρωτήσω κάτι:
quote:
Προσωπικά έχω ολοκληρώσει την προσπάθεια αυτή , έτσι αυτοεκτιμώ.
Η δική μου πεποίθηση είναι ότι αυτή η εξέλιξη δεν ολοκληρώνεται ποτέ, τουλάχιστον όχι στο εξελικτικό σημείο που βρισκόμαστε σήμερα ως άνθρωποι.
Πάντοτε παραμένει κάποιο επόμενο σκαλοπάτι προς κατάκτηση το οποίο θα μας περιμένει για να το ανεβούμε.
Όσο ζούμε δεν σκεφτόμαστε?
Δε μαθαίνουμε?
Δεν επαναπροσδιορίζουμε?
Δεν κάνουμε λάθη - έστω και λιγότερα με το πέρασμα των χρόνων - μέσω των οποίων μαθαίνουμε?
Πως γίνεται να έχει επέλθει η ολοκλήρωση όταν ως όντα είμαστε ατελή ακόμα?
In anticipation of my resurrection...