- Ολογραφικό σύμπαν. - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Πρόκειται περί προφανούς αλήθειας . Ας αναλογισθούμε όμως τις συνέπειές της .
Στην επιστήμη θεωρείται σύνηθες , αλλά και επιβεβλημένο , οι παρατηρητές να τοποθετούν τον εαυτό τους εκτός του συστήματος το οποίο μελετούν , ειδάλλως αποτελούν μέρος του και , επομένως , αδυνατούν να διαμορφώσουν εντελώς αντικειμενική άποψη .
Επίσης με τις ενέργειες και τις επιλογές τους ενδέχεται να επηρεάζουν το σύστημα , δηλαδή η ίδια η παρουσία τους δεν αποκλείεται να αλλοιώνει την αντίληψή τους γι’αυτό .
Προς τούτο , καταβάλλεται προσπάθεια να μελετώνται κατά το δυνατόν περιπτώσεις συστημάτων στις οποίες η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο σύστημα και τον παρατηρητή να καθορίζεται με σαφήνεια . Στη φυσική και την αστρονομία κάτι τέτοιο είναι εφικτό με αποτέλεσμα αυτές να χαρακτηρίζονται «αυστηρότερες» ως επιστήμες .
Θεωρούνται πιο αντικειμενικές και αξιόπιστες από τις κοινωνικές επιστήμες , διότι ο παρατηρητής μοιάζει να τίθεται εύκολα εκτός του υπό μελέτη συστήματος . Στις «ηπιότερες» κοινωνικές επιστήμες οι ίδιοι οι επιστήμονες αναπόφευκτα αποτελούν μέλη της κοινωνίας την οποία μελετούν .
Βρίσκονται , βέβαια τρόποι να ελαχιστοποιηθούν οι επιπτώσεις και , καλώς ή κακώς , μεγάλο μέρος της μεθοδολογίας των κοινωνικών επιστημών βασίζεται στην άποψη ότι σε όσο μεγαλύτερο βαθμό αποστασιοποιείται ο παρατηρητής από το σύστημα τόσο πιο επιστημονική καθίσταται η μελέτη .
Όλα τα παραπάνω είναι ωραία και καλά στις περιπτώσεις όπου υπάρχει η δυνατότητα να απομονωθεί το υπό μελέτη σύστημα — παραδείγματος χάριν , μέσα σε ένα θάλαμο κενού ή έναν δοκιμαστικό σωλήνα .
Τι επιλογές διαθέτουμε , όμως , όταν το σύστημα που επιθυμούμε να κατανοήσουμε είναι ολόκληρο το Σύμπαν ;
Ζούμε μέσα στο Σύμπαν . Με άλλα λόγια οι κοσμολόγοι αποτελούν μέρος του συστήματος που μελετούν .
Οφείλουμε να αναρωτηθούμε αν η διαπίστωση αυτή δημιουργεί προβλήματα . Η απάντηση είναι θετική . Ίσως πρόκειται για την πιο μεγάλη πρόκληση , καθώς και την πιο σκοτεινή όψη της κβαντικής θεωρίας της βαρύτητας .
Στην πραγματικότητα , μέρος του προβλήματος δεν σχετίζεται καθόλου με την κβαντική θεωρία , αλλά γεννάται από το συνδυασμό δύο ανακαλύψεων που θεωρούνται από τις σημαντικότερες των αρχών του 20ου αιώνα .
Η πρώτη ανακάλυψη είναι ότι τίποτα δεν μπορεί να ταξιδέψει με ταχύτητα μεγαλύτερη από την ταχύτητα του φωτός .
Και η δεύτερη ότι , καθώς φαίνεται , το Σύμπαν δημιουργήθηκε πριν από πεπερασμένο χρόνο .
Σήμερα , το εν λόγω διάστημα εκτιμάται περίπου σε 14 δισεκατομμύρια έτη — πάντως , η ακριβής τιμή δεν έχει σημασία .
Οι δύο ανακαλύψεις μαζί , μας λένε ότι δεν μπορούμε να δούμε ολόκληρο το Σύμπαν , παρά μόνο ό,τι βρίσκεται στην περιοχή που εκτείνεται γύρω μας σε ακτίνα 14 δισεκατομμυρίων ετών φωτός — απόσταση , δηλαδή , την οποία διανύει το φως σε 14 δισεκατομμύρια έτη .
Επομένως , η επιστήμη δεν μπορεί , κατ’αρχήν , να μας απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση .
Με κανέναν τρόπο δεν θα μάθουμε , ας πούμε , πόσες γάτες περιέχει το Σύμπαν ούτε και πόσους γαλαξίες .
Το πρόβλημα είναι απλό : Δεν υπάρχει παρατηρητής ο οποίος να βλέπει ολόκληρο το Σύμπαν .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Gaetan de Lavilléon, Marie Masako Lacroix, Laure Rondi-Reig & Karim Benchenane
Received 29 July 2013 Accepted 09 February 2015 Published online 09 March 2015
Hippocampal place cells assemblies are believed to support the cognitive map, and their reactivations during sleep are thought to be involved in spatial memory consolidation. By triggering intracranial rewarding stimulations by place cell spikes during sleep, we induced an explicit memory trace, leading to a goal-directed behavior toward the place field. This demonstrates that place cells' activity during sleep still conveys relevant spatial information and that this activity is functionally significant for navigation.
περισσότερα εδώ:
http://www.nature.com/neuro/journal/vaop/ncurrent/full/nn.3970.html
Γάμησέ τα Κηφέα. Γάμησέ τα...
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
quote:
DSM :Explicit memory creation during sleep demonstrates a causal role of place cells in navigation
Gaetan de Lavilléon, Marie Masako Lacroix, Laure Rondi-Reig & Karim Benchenane
Received 29 July 2013 Accepted 09 February 2015 Published online 09 March 2015
Hippocampal place cells assemblies are believed to support the cognitive map, and their reactivations during sleep are thought to be involved in spatial memory consolidation. By triggering intracranial rewarding stimulations by place cell spikes during sleep, we induced an explicit memory trace, leading to a goal-directed behavior toward the place field. This demonstrates that place cells' activity during sleep still conveys relevant spatial information and that this activity is functionally significant for navigation.
περισσότερα εδώ:
http://www.nature.com/neuro/journal/vaop/ncurrent/full/nn.3970.html
Γάμησέ τα Κηφέα. Γάμησέ τα...
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
DSM , σαν να μου φαίνεται πως δεν έχεις κι άδικο 
!
Εμείς εδώ στη Γη δεν έχουμε λάβει φως από κανέναν γαλαξία ούτε από καμία γάτα που να βρίσκεται πάνω από 14 δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά μας . Αν λοιπόν υποστηρίξει κάποιος ότι στο Σύμπαν υπάρχουν ακριβώς 314.402.010.078 περισσότερες γάτες απ’όσες μπορούμε να μετρήσουμε ευρισκόμενοι στη Γη , κανείς δεν θα είναι σε θέση να αποδείξει αν έχει δίκιο ή άδικό .
Διόλου απίθανο , όμως , οι διαστάσεις του Σύμπαντος να υπερβαίνουν κατά πολύ τα 14 δισεκατομμύρια έτη φωτός .
Μιας και η εξήγηση θα μας απομάκρυνε πολύ από το θέμα μας , ας περιοριστώ στο να πω ότι στερούμαστε ενδείξεων για τυχόν όρια ή αναδίπλωση του Σύμπαντος .
Δεν έχουμε παρατηρήσει τίποτα που να μας πείθει ότι λίγα απομένουν να δούμε .
Αν αληθεύει η υποψία μας , ακόμη και με τα τελειότερα τηλεσκόπια δεν θα βλέπαμε παρά ένα μικρό μέρος του συνόλου .
Από τον καιρό του Αριστοτέλη , μαθηματικοί και φιλόσοφοι ασχολήθηκαν με το ζήτημα της λογικής . Σκοπό είχαν να θεμελιώσουν τους νόμους που διέπουν την έλλογη σκέψη .
Ο ορθός λόγος από τις απαρχές του βασίσθηκε στην υπόθεση πως κάθε πρόταση είναι αληθής ή ψευδής .
Στηριζόμενοι σε τούτη την υπόθεση , έχουμε τη δυνατότητα να συναγάγουμε αληθείς προτάσεις .
Δυστυχώς όμως , η λογική αυτού του είδους αποδεικνύεται εντελώς ανεφάρμοστη στην περίπτωση που προσπαθούμε να συναγάγουμε συμπεράσματα για ολόκληρο το Σύμπαν .
Ας υποθέσουμε πως μετράμε όλες τις γάτες στην ορατή με εμάς περιοχή του Σύμπαντος και βρίσκουμε ότι στη συγκεκριμένη περιοχή αριθμούν περίπου 1 τρισεκατομμύριο .
Πρόκειται για πρόταση της οποίας την αλήθεια είμαστε σε θέση να στηρίξουμε .
Αλλά πώς θα αντιμετωπίσουμε κάποιες άλλες προτάσεις , όπως , ας πούμε , « 14 δισεκατομμύρια χρόνια μετά την Μεγάλη Έκρηξη υπάρχουν σε ολόκληρο το Σύμπαν 100 τρισεκατομμύρια γάτες » ;
Τέτοιες προτάσεις μπορεί να αληθεύουν ή όχι , πάντως εμείς η γήινοι παρατηρητές δεν έχουμε απολύτως κανέναν τρόπο να μάθουμε τι από τα δύο ισχύει .
Ενδέχεται να μην υπάρχουν άλλες γάτες σε αποστάσεις πέρα από τα 14 δισεκατομμύρια έτη φωτός , ή ίσως να υπάρχουν 99 τρισεκατομμύρια ή ακόμη και άπειρο πλήθος γάτες .
Παρότι μπορούμε να διατυπώσουμε τέτοιους ισχυρισμούς , αδυνατούμε να εξακριβώσουμε εάν είναι αληθείς ή ψευδείς .
Ούτε κανένας άλλος παρατηρητής μπορεί να επικυρώσει την αλήθεια των ισχυρισμών που αφορούν το πλήθος των γατών μέσα στο Σύμπαν .
Εφόσον μάλιστα , οι γάτες χρειάζονται ως είδος μόλις 4 δισεκατομμύρια χρόνια περίπου για να εξελιχθούν σε κάποιο πλανήτη , αποκλείεται κανείς παρατηρητής να γνωρίζει αν έχουν εξελιχθεί γάτες σε περιοχές του Σύμπαντος που απέχουν από τον ίδιο πάνω από 4 δισεκατομμύρια έτη φωτός — μιας και το φως από τα μυστηριώδη μάτια τους δεν θα έχει προλάβει να φθάσει στα δικά του .
Παρ’όλα αυτά σύμφωνα με την κλασική λογική κάθε πρόταση είναι απαραιτήτως ή αληθής ή ψευδής . Η κλασική λογική , επομένως , δεν περιγράφει την έλλογη σκέψη .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Αν όμως , επιμείνουμε στην αρχή μας , δηλαδή ότι δεν υπάρχει τίποτα έξω από το Σύμπαν , τέτοιο όν δεν νοείται .
Συνεπώς στην κοσμολογία έχουμε ανάγκη από μια διαφορετικής μορφής λογική , η οποία δεν θα υποθέτει πως κάθε πρόταση μπορεί να χαρακτηρισθεί ή αληθής ή ψευδής .
Σ’αυτό το κατάλληλο είδος λογικής , οι προτάσεις που διατυπώνει ο παρατηρητής για το Σύμπαν χωρίζονται σε τουλάχιστον τρεις κατηγορίες : Εκείνες τις οποίες μπορούμε να επαληθεύσουμε , εκείνες που μπορούμε να διαψεύσουμε και εκείνες για την αλήθεια ή το ψεύδος των οποίων αδυνατούμε να αποφανθούμε επί του παρόντος .
Σύμφωνα με την κλασική θεώρηση για τη λογική , το αν μια πρόταση μπορεί να κριθεί αληθής ή ψευδής είναι κάτι απόλυτο — εξαρτάται μόνο από την πρόταση και όχι από τον παρατηρητή που εκφέρει την κρίση .
Ωστόσο , εύκολα αντιλαμβανόμασθε ότι μια τέτοια θεώρηση αποτυγχάνει στην περίπτωση του Σύμπαντος .
Τα αίτια της αποτυχίας σχετίζονται στενά με όσα μόλις είπαμε , δηλαδή ότι ένας παρατηρητής λαμβάνει φως από μέρος μόνο του Σύμπαντος και , επιπλέον , το ποιο μέρος βλέπει εξαρτάται από τη θέση του ιδίου στην ιστορία του Σύμπαντος .
Αντιθέτως , οι παρατηρητές που βρίσκονται περισσότερο από 14 δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά μας δεν θα έχουν λάβει καμιά πληροφορία η οποία να τους επιτρέπει ακόμη και να υποψιαστούν την ύπαρξη ενός τέτοιου φαινομένου .
Οφείλουμε λοιπόν να συμπεράνουμε ότι η δυνατότητά μας να αποφανθούμε για την αλήθεια ή το ψεύδος μιας πρότασης εξαρτάται σε κάποια έκταση από τη σχέση ανάμεσα στον παρατηρητή και το υποκείμενο της πρότασης .
Επιπλέον , παρατηρητές που θα ζήσουν στη Γη σε 1 δισεκατομμύριο χρόνια από σήμερα θα βλέπουν πολύ μεγαλύτερο μέρος του Σύμπαντος , διότι θα είναι ικανοί να κοιτάξουν 15 δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά τους αντί για τα δικά μας 14 δισεκατομμύρια .
Θα αντιλαμβάνονται όλα όσα και εμείς αλλά και πολύ περισσότερα , διότι θα βλέπουν μακρύτερα .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Θεωρήστε επίσης έναν παρατηρητή που ζει 14 δισεκατομμύρια έτη μετά την Μεγάλη Έκρηξη , όπως εμείς , αλλά βρίσκεται 100 δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά από εμάς .
Πολλοί κοσμολόγοι , άλλωστε , υποστηρίζουν ότι η διάμετρος του Σύμπαντος υπερβαίνει τα 100 δισεκατομμύρια έτη φωτός .
Άρα δεν έχουμε λόγο να αποκλείσουμε την ύπαρξη νοήμονα παρατηρητή σε τέτοια απόσταση από εμάς . Το μέρος του Σύμπαντος , όμως , που αντιλαμβάνεται εκείνος δεν παρουσιάζει κοινές περιοχές με το μέρος του Σύμπαντος που βλέπουμε εμείς .
Κατά συνέπεια , ο κατάλογος των προτάσεων που εκείνος μπορεί να αποφανθεί αν είναι αληθείς ή ψευδείς διαφέρει εντελώς από τον αντίστοιχο δικό μας .
Επομένως , μια λογική που θα βρίσκει εφαρμογή στην κοσμολογία επιβάλλεται να έχει δομηθεί με τρόπο ώστε το ποιες προτάσεις μπορούν να κριθούν αν είναι αληθείς ή όχι να εξαρτάται από τον παρατηρητή .
Αντίθετα με την κλασική λογική , η οποία υποθέτει πως οποιοσδήποτε παρατηρητής δύναται να εκφέρει κρίση για την αλήθεια ή το ψεύδος οποιασδήποτε πρότασης , η ζητούμενη λογική θα πρέπει να εμπεριέχει εξάρτηση από τον παρατηρητή .
Έχει συμβεί κατ’επανάληψη στην ιστορία της φυσικής επιστήμης , όταν οι φυσικοί συνειδητοποιούν την ανάγκη τους για καινούργια μαθηματικά , να ανακαλύπτουν ότι οι μαθηματικοί τους έχουν προλάβει και τα έχουν ήδη εφεύρει .
Τούτο συνέβη με τα μαθηματικά που χρειάσθηκαν για την κβαντική θεωρία και για τη σχετικότητα . Το ίδιο έχει συμβεί και στην παρούσα περίπτωση .
Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα , οι μαθηματικοί , για δικούς τους λόγους , εξερεύνησαν μια ολόκληρη συλλογή μορφών λογικής εναλλακτικών προς την καθιερωμένη λογική που μάθαμε στο σχολείο .
Ανάμεσά τους και μια μορφή λογικής την οποία θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «λογική του ενεργού κοσμολόγου», διότι ενσωματώνει όλα τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε προηγουμένως .
Αναγνωρίζει , δηλαδή , το γεγονός ότι κάθε συλλογισμός σχετικά με τον Κόσμο πραγματοποιείται από παρατηρητές που ανήκουν στον Κόσμο , καθένας από τους οποίους διαθέτει περιορισμένη και αποσπασματική πληροφόρηση σχετικά με αυτόν , και την οποία έχει αποκομίσει από όσα παρατηρεί γύρω του .
Το αποτέλεσμα είναι οι προτάσεις να μη χαρακτηρίζονται μόνο αληθείς ή ψευδείς , αλλά ενδεχομένως να φέρουν εναλλακτικούς χαρακτηρισμούς , όπως , «δεν μπορούμε τώρα να πούμε αν αληθεύει , αλλά ίσως το καταφέρουμε στο μέλλον» .
Μια τέτοια κοσμολογική λογική εξαρτάται επίσης εγγενώς από τον παρατηρητή , διότι αναγνωρίζει ότι κάθε παρατηρητής αντιλαμβάνεται διαφορετικό τμήμα του Κόσμου .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Στις πρώτες της μορφές ονομαζόταν « ιντουισιονιστική λογική » .
Κάποιες περισσότερο εξεζητημένες εκδοχές της , που μελετήθηκαν πιο πρόσφατα , είναι γνωστές συλλογικά ως «θεωρία τόπων» .
Ως μαθηματικός φορμαλισμός , η θεωρία τόπων δεν είναι εύκολη .
Πρόκειται ίσως για το δυσκολότερο μαθηματικό ζήτημα που έχει βρεθεί ως τώρα .
Απ’όσα γνωρίζω σχετικά , η Φωτεινή Μαρκοπούλου - Καλαμάρα , η οποία έχοντας διακρίνει την ανάγκη της κοσμολογίας για μια διαφορετική , μη καθιερωμένη λογική , βρήκε ότι η θεωρία τόπων πληρούσε τις προϋποθέσεις καταλληλότητας .
Πάντως , παρά τις δυσκολίες , τα βασικά της θέματα κατανοούνται αβίαστα , διότι περιγράφουν την πραγματική μας κατάσταση στον Κόσμο και όχι απλώς ως κοσμολόγων .
Εδώ , στον κόσμο της πραγματικότητας , σχεδόν πάντοτε κάνουμε συλλογισμούς βασιζόμενοι σε ατελή πληροφόρηση .
Κάθε μέρα ερχόμαστε αντιμέτωποι με προτάσεις , των οποίων η αλήθεια ή το ψεύδος δεν μπορεί να κριθεί με βάση τη διαθέσιμη γνώση .
Εξάλλου , στις μορφές της κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής αναγνωρίζουμε , ρητά πολλές φορές , ότι διαφορετικοί παρατηρητές έχουν πρόσβαση σε διαφορετική πληροφορία .
Τέλος , κάθε μέρα αντιμετωπίζουμε το ενδεχόμενο η αλήθεια ή το ψεύδος των προτάσεων σχετικά με το μέλλον να επηρεάζεται από τις επιλογές του παρόντος .
Οι παραπάνω διαπιστώσεις έχουν πολύ βαθιές συνέπειες για ένα ολόκληρο πλήθος ζητημάτων .
Υποδεικνύουν πως για να κρίνουμε την ορθολογικότητα των αποφάσεών μας δεν χρειάζεται να απαιτήσουμε την ύπαρξη κάποιου υπερφυσικού παρατηρητή ο οποίος γνωρίζει τα πάντα : αρκεί οι διαφορετικοί παρατηρητές να εκθέτουν με ειλικρίνεια όσα βλέπουν .
Εφόσον ακολουθείται ο κανόνας αυτός , διαπιστώνουμε ότι όλοι όσοι διαθέτουν επαρκή πληροφόρηση , ο καθένας για να αποφασίσει αν κάτι είναι αληθές ή ψευδές , καταλήγουν στην ίδια απόφαση .
οΥ ΤΑ ΠΆΝΤΑ ΤΟΙς ΠΆΣΙ ΡΗΤΆ
Μπορούμε να διάγουμε ορθολογικό βίο δίχως την αναγκαιότητα να πιστεύουμε σε ένα « όν που ορά τα πάντα » .
Αρκεί η αφοσίωση στην ηθική αρχή ότι οι παρατηρητές οφείλουν να κοινοποιούν με ειλικρίνεια ό,τι βλέπουν .
Η προσκόλληση στην αρχή αυτή μας επιτρέπει , παρά την αναπόφευκτη ύπαρξη ερωτήσεων που αδυνατούμε να απαντήσουμε , να συμφωνούμε στο πώς αντιλαμβανόμασθε τις πλευρές εκείνες του Κόσμου μας τις οποίες όλοι μοιραζόμασθε .
Συμπεραίνουμε ότι η λογική της θεωρίας των τόπων , ή της κοσμολογίας , είναι η κατάλληλη επιλογή για την κατανόηση και του ανθρώπινου κόσμου .
Αυτή αποτελεί την ορθή βάση για την οικονομία , για την κοινωνιολογία και για την πολιτική επιστήμη .
Απ’όσο γνωρίζω , κανένα από τα συγκεκριμένα γνωστικά πεδία δεν έχει επιχειρήσει να τοποθετήσει τη θεωρία τόπων ως βάση του αντικειμένου του .
Ας μην εκπλησσόμαστε πάντως αν αμφότερες , η κοσμολογία και η κοινωνιολογία , μας δείχνουν προς την ίδια κατεύθυνση .
Πρόκειται ακριβώς για τις δύο επιστήμες που δεν μπορούν να διατυπωθούν λογικά παρά μόνο εάν χτίσουμε στα θεμέλιά τους το απλό γεγονός ότι όλοι οι πιθανοί παρατηρητές αποτελούν μέρος του συστήματος το οποίο μελετούν .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Σε κάθε επιστημονική μορφή της κοσμολογίας απαιτείται ριζική αναδιαμόρφωση της λογικής μας , προκειμένου να συνυπολογίζεται το γεγονός ότι το Σύμπαν εμπεριέχει τους παρατηρητές του .
Καλούμαστε επομένως να χτίσουμε τη θεωρία μας έτσι ώστε να λαμβάνει υπόψη εξαρχής κάποιας μορφής εξάρτηση από τον παρατηρητή .
Στην κοσμολογία οφείλουμε να μην παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι ο εκάστοτε παρατηρητής διαθέτει αναγκαστικά περιορισμένη πληροφόρηση σχετικά με τον Κόσμο , καθώς επίσης και ότι οι διάφοροι παρατηρητές έχουν πρόσβαση σε διαφορετικές πληροφορίες ο καθένας .
Έχοντας κατά νου τις παραπάνω σημαντικές παρατηρήσεις , ας επιστρέψουμε στο πρόβλημα της ενσωμάτωσης της κβαντικής θεωρίας στην κοσμολογία .
Ήδη ακούω τις διαμαρτυρίες του αναγνώστη : « Αρκετά με παιδεύει η κβαντική θεωρία από μόνη της . Τώρα μου ζητάτε να σκεφθώ πώς να την εφαρμόσω στον Κόσμο ως σύνολο ! Πώς θα βγάλω άκρη ; »
Κατανοητό , αλλά , όπως θα αναλύσω , η διαδικασία εφαρμογής της κβαντικής θεωρίας στη μελέτη του Σύμπαντος ως όλον , όχι μόνο δεν δυσχεραίνει την κατανόηση της κβαντικής φυσικής αλλά τη διευκολύνει .
Οι αρχές που εξετάσαμε , μπορούν κάλλιστα να αποτελέσουν το κλειδί για την κατανόηση της κβαντικής θεωρίας .
Επειδή η κβαντική θεωρία συγκρούεται με τις καθιερωμένες μας ιδέες για τη σχέση ανάμεσα στη θεωρία και τον παρατηρητή , μας προκαλεί σύγχυση .
Πράγματι , πρόκειται για τόσο αινιγματική θεωρία , ώστε να μην έχουμε καταλήξει ως τώρα σε μία κοινώς αποδεκτή φυσική ερμηνεία της .
Υπάρχουν πολλές και διάφορες απόψεις γύρω από το τι πραγματικά ισχυρίζεται η κβαντική θεωρία για την πραγματικότητα και για τη σχέση της με τον παρατηρητή .
Οι ίδιοι οι θεμελιωτές της , όπως ο Αϊνστάιν , ο Bohr , ο Heisenberg και ο Schrödinger , δεν κατόρθωσαν να συμφωνήσουν στα εν λόγω ζητήματα .
Όσο για τη σημερινή κατάσταση , δεν είναι καλύτερη , καθώς τώρα πια κυκλοφορούν επιπλέον απόψεις , οι οποίες ξεπερνούν τη φαντασία των ιδιοφυών εκείνων πρωτοπόρων .
Σήμερα δεν υπάρχει περισσότερη συμφωνία επί της ερμηνείας της κβαντικής θεωρίας απ’ό,τι την εποχή της πρώτης σχετικής διαμάχης ανάμεσα στον Αίνστάιν και τον Bohr , τη δεκαετία του 1920 .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
E=m.c(ν)
Aυτή θα είναι η εξίσωση, που θα αντικαταστήσει σύντομα, την αρχαία ιστορία της Ε=m.c(2).
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Στο παράδειγμα με το αυτοκίνητο, διαφέυγει από τον ομιλητή ότι ο χρόνος επί του προκειμένου έχει να κάνει και με την αντίληψη μέσω του ηλεκτρονικού υπολογιστή που έχουμε στο κεφάλι μας, αν και παραδέχομαι ότι αυτό με τα πολλά εγώ μου άρεσε. Οταν το πρόγραμα μπαίνει στο auto, ο χρόνος σαφώς θα φαίνεται να περνάει γρηγορότερα, καθώς οι άχρηστες είτε μπαίνουν στον temporary bin, είτε σε επανάληψη ίδιου συμβάντος ξανά και ξανά ενεργοποιείται η αυτοματοποιημένη διαδικασία, αφού τα cookies είναι εκεί και περιμένουν.
Οσον αφορά το παράδοξο των διδύμων, κανείς δεν μας λέει αν συναντήθούνε ξανά στο μέλλον ποια θα είναι η πραγματική έκβαση του γεγονότος, αφού το παρατηρούμε σαν τρίτο πρόσωπο, και αδυνατούμε να το δούμε μέσα από τα μάτια ενός εκ των δυο διδύμων. Αυτό με τα πολλά εγώ παραπάνω νομίζω βοηθάει στο τι θέλω να πω.
Τέλος, δεν νομίζω ότι υπάρχει χρόνος, τουλάχιστον όπως τον αντιλαμβανόμαστε σήμερα. Μάλλον σαν μια "τέταρτη (πέμπτη έκτη)" διάσταση στην οποία "ακουμπάμε" μεν, αδυνατούμε να την δούμε σαν εξωτερικοί παρατηρητές δε, αφού βρισκόμαστε εντός αντιληπτικά. Η αρχή και το τέλος δηλαδή, είναι πάνω στο ίδιο "τραπέζι", αλλά εμείς αντιλαμβανόμαστε μοναχά ένα σημείο κάθε φορά, αυτό που εφάπτεται της αντίληψης μας. Κάπως έτσι https://www.youtube.com/watch?v=vrqmMoI0wks
Ελπίζω να μην κουράζω, πυροβολήστε με ελεύθερα. Τώρα λέω να δω και το υπόλοιπο.
Μετά Τιμής...ο μικρός Κθούλου
https://www.youtube.com/watch?v=0aRi4R01CZM
Edited by - Italos on 28/05/2015 20:12:15
τα τυπικά προσόντα του... σκηνοθέτη.
Για την ιστορία αναφέρω ότι για πιάσεις τα θέματα έστω περιφερειακά, χρειάζονται βασικά πτυχία στο αντικείμενο, σχετική ειδίκευση (πχ θεωρητική φυσική) και ερευνητική εργασία ουσίας (ας πούμε στην πορεία ενός διδακτορικού).
Η συρραφή τμημάτων διαλέξεων άλλων, το αυθαίρετο ανακάτεμα εννοιών που κάποιος νομίζει ότι κατάλαβε, και η παραγωγή πυροτεχνημάτων, είναι πολύ χαρακτηριστικό ενός είδους που διεκδικεί να καταλάβει την θέση της σύγχρονης δεισιδαιμονίας: Ψευδοεπιστήμη. Κάντε και ένα googling για τον Gavin Wince.
Edited by - Heretic on 28/05/2015 22:34:50
Ο Κηφέας έγραψε:
quote:
Δίχως μέχρι στιγμής να έχω αναφερθεί καθόλου στην κβαντική θεωρία προσπάθησα να πείσω ότι και μόνο η ενασχόληση με την κοσμολογία απαιτεί εκ βάθρων αναθεώρηση της επιστημονικής μας μεθοδολογίας — αναθεώρηση που αγγίζει μέχρι και τα θεμέλια της λογικής .
Επειδή βλέπω ένα τσουνάμι μαλακίας να πλησιάζει, θεώρησα σκόπιμο να κάνω την συγκεκριμένη παραπομπή. Έτσι, αν και όταν ο Κηφέας αποφασίσει να περιγράψει πέντε πράγματα, όποιος αρχίσει τις παπαριές, να έχει και μιαν ιδέα περί του αντικειμένου.
Ακριβώς όπως την περιγράφεις.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Ο τύπος είναι για κλωτσιές.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
quote:
HereticΟ Κηφέας έγραψε:
quote:
Δίχως μέχρι στιγμής να έχω αναφερθεί καθόλου στην κβαντική θεωρία προσπάθησα να πείσω ότι και μόνο η ενασχόληση με την κοσμολογία απαιτεί εκ βάθρων αναθεώρηση της επιστημονικής μας μεθοδολογίας — αναθεώρηση που αγγίζει μέχρι και τα θεμέλια της λογικής .
Επειδή βλέπω ένα τσουνάμι μαλακίας να πλησιάζει, θεώρησα σκόπιμο να κάνω την συγκεκριμένη παραπομπή. Έτσι, αν και όταν ο Κηφέας αποφασίσει να περιγράψει πέντε πράγματα, όποιος αρχίσει τις παπαριές, να έχει και μιαν ιδέα περί του αντικειμένου.
Ακριβώς όπως την περιγράφεις.
Νομίζω ότι λέμε το ίδιο πράγμα. Ο Κηφέας άλλωστε -ας μας επιτρέψει- έχω παρατηρήσει ότι κάνει συστηματικό review. Δεν παράγει δικιά του θεωρία, τουλάχιστον δεν έχω διαβάσει επιμελώς όλα τα γραπτά του. Έχει μεγάλο εύρος γνώσεων, φιλομαθή θα τον χαρακτήριζα, σε αρκετά θέματα δεν έχω την υποδομή να ασχοληθώ για να σχολιάσω καν (βλ φιλοσοφικά ρεύματα). Είναι πάντως ένα μεγάλο κεφάλαιο το θέμα της ψευδοεπιστήμης, και δεν ξέρω αν έχει συζητηθεί εδώ μέσα. Θα ήταν ενδιαφέρον να το επεκτείναμε κάποια στιγμή.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
α) Για το κύτταρο το μικρότερο δομικό συστατικό της έμβιας ύλης.
β) Το άτομο το μικρότερο σωματίδιο ενός χημικού στοιχείου.
γ) Το φωτόνιο, το μικρότερο σωματίδιο για εμένα όπου μεταφέρει το φως.
Αυτό που παρατηρούμε είναι ότι κάθε υλικός οργανισμός έχει δομικά υλικά όπου δομούν και απαρτίζουν το κάθε σώμα.
Τι σημαίνει όμως δομικό υλικό, ξέρουμε για παράδειγμα σε ένα κτήριο σκάβουμε και βάζουμε γερά στην γη θεμέλια, μετά βάζουμε την λάσπη τα τούβλα κτλ.... Εμείς βέβαια κρίνουμε εκ του αποτελέσματος μάλλον όσοι δεν γνωρίζουμε, απλά πάμε να μπούμε μέσα, να κατοικίσουμε ή ακόμα απλά να περάσουμε από εκεί και το μόνο μου μας ενδιαφέρει είναι το να μας προστατέψει από τα καιρικά φαινόμενα, να είναι όμορφο κτλ...
Οπότε και βλέπουμε μια εικόνα απλά, ένα κτήριο δηλαδή που μας παρέχει προστασία και σιγουριά, χωρίς να σημαίνει ότι χάνονται τα πρωταρχικά του στοιχειά η δομή του.
Από αυτό το κτήριο θα περάσουν διάφοροι άνθρωποι, ο υδραυλικός θα το δει διαφορετικά, ο ηλεκτρολόγος το ίδιο, ο αρχιτέκτονας, ο οικοδόμος, ο εργολάβος, ο κηπουρός , ο ιδιοκτήτης και ο ενοικιαστής, όλοι θα δουν διαφορετικά και με την δική τους οπτική ένα απλό κτήριο.
Κάπως έτσι λειτούργει για εμένα το σύμπαν, δηλαδή τα πάντα υπάρχουν και δεν χάνονται από το ποιο μικρό σωματίδιο, μέχρι τους πυλώνες κτλ... απλά καλύπτονται και αν καταστραφούν η ξανά φτιάχνονται η αντικαθιστούνται από άλλους μπορει και καλυτερους, άρα βλέπουμε την ποιο απλή κίνηση για εμένα, ζωή=ενέργεια, θάνατος=ενέργεια, θα μου πείτε θάνατος ενέργεια ναι, γιατί ή θα δημιουργηθεί κάτι άλλο ή αν όχι δεν σημαίνει ότι δεν πέρασε από εκεί, συνεχεις αναγέννηση του προτύπου θα το ελεγα.
Κάπως έτσι φαντάζομαι και το σύμπαν να καμουφλάρεται γιατί δεν ξέρουμε που να κοιτάξουμε η γιατί αν θέλετε ο καθένας το βλέπει διαφορετικά, χωρίς όμως να σημαίνει ότι οι ενδιαφερόμενοι δεν είναι και αυτοί ολογραφικοί.
quote:
Νομίζω Heretic, πως είναι πρέπον να ανοίξεις εσύ ένα τέτοιο θέμα, περί ψευδοεπιστήμης.Θα χαρώ να διαβάσω τις απόψεις σου και να συμμετέχω.ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Ναι... νομίζω έφτασε η ώρα μετά απο 15 χρόνια να γίνω επιτέλους και θεματοθέτης, εκτός απο σχολιαστής 
Μέσα στο Σ/Κ.
Έτσι οι φυσικοί μπορούν και τη χρησιμοποιούν χωρίς προβληματισμό , κι’ ας μη συμφωνούν μεταξύ τους στην ερμηνεία της . Ίσως ακούγεται περίεργο , αλλά έτσι γίνεται .
Ο μέσος αναγνώστης , όμως , δεν γνωρίζει τα απαραίτητα μαθηματικά για να στηριχθεί .
Έχοντας στη διάθεσή του μόνο ιδέες και αρχές , σίγουρα θα απελπίζεται με τη διαπίστωση ότι οι διάφοροι φυσικοί στα βιβλία τους προσφέρουν ο καθένας και μία διαφορετική εκδοχή των θεμελίων της κβαντικής φυσικής .
Η κβαντική κοσμολογία αποδεικνύεται αρωγός μάλλον παρά εμπόδιο στην προσπάθειά μας , επειδή , όπως θα δούμε , μας περιορίζει το πεδίο των πιθανών ερμηνειών της κβαντικής θεωρίας .
Αν παραμείνουμε πιστοί στις αρχές που εισάγαμε προηγουμένως , θα πρέπει είτε να απορρίψουμε πολλές από τις ερμηνευτικές προσεγγίσεις στην κβαντική μηχανική είτε να παραιτηθούμε από κάθε φιλοδοξία εφαρμογής της στο χώρο και το χρόνο .
Η αρχή σύμφωνα με την οποία δεν υπάρχει τίποτα έξω από το Σύμπαν , μαζί με την αρχή ότι στο μέλλον θα γνωρίζουμε περισσότερα , πράγματι μας προσφέρουν μια νέα οπτική , απλούστερη , αλλά και πιο λογική σε σύγκριση με πολλές παλαιότερες ιδέες .
Ως αποτέλεσμα της εφαρμογής της κβαντικής θεωρίας στην κοσμολογία , έχει αναδυθεί πρόσφατα μια νέα ερμηνεία της κβαντικής θεωρίας , την οποία και επιθυμώ να κοινοποιήσω στη συνέχεια .
Η συνηθισμένη κβαντική θεωρία εφαρμόζεται στην περιγραφή των ατόμων και των μορίων .
Στην αρχική της μορφή , όπως αναπτύχθηκε από τον Bohr και τον Heisenberg , ο Κόσμος θεωρείται χωρισμένος σε δύο μέρη .
Στο ένα βρίσκεται το υπό μελέτη σύστημα , το οποίο περιγράφεται στη γλώσσα της κβαντικής φυσικής , ενώ στο άλλο μέρος ζει ο παρατηρητής , μαζί με οτιδήποτε όργανα μέτρησης χρειάζονται για τη μελέτη του συστήματος .
Ο εν λόγω διαχωρισμός του Κόσμου είναι ουσιώδης για την ίδια τη δομή της κβαντικής μηχανικής , στην καρδιά της οποίας βρίσκεται ένα θεμελιώδες αξίωμα , η “αρχή της υπέρθεσης” .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Εάν κάποιος δεν φανεί προσεκτικός , μπορεί να παρασυρθεί σε ένα είδος μυστικισμού , στον οποίο η σημαντική αυτή αρχή έχει υποστεί υπερβολική καθώς και αστήριχτη ερμηνεία . Έτσι , θα είμαστε προσεκτικοί και θα διαθέσουμε αρκετό χρόνο στην παρουσίασή της .
Κατ’αρχάς , ας τη διατυπώσουμε . Σύμφωνα με την αρχή της υπέρθεσης , λοιπόν , αν ένα κβαντικό σύστημα δύναται να βρεθεί σε μία από δύο καταστάσεις , A και B , οι οποίες χαρακτηρίζονται από διαφορετικές ιδιότητες η καθεμία , τότε μπορεί να βρεθεί και σε έναν οποιονδήποτε γραμμικό συνδυασμό τους , aA + bB , όπου a και b τυχαίοι αριθμοί . Κάθε τέτοιος συνδυασμός ονομάζεται υπέρθεση και είναι διαφορετικός από φυσική άποψη .
Τι ακριβώς εννοούμε ;
Πρώτα πρώτα πρέπει να κατανοήσουμε τι εννοούν οι φυσικοί όταν μιλούν για «καταστάσεις» .
Τούτη η λέξη και μόνο εμπεριέχει όλο σχεδόν το μυστήριο της κβαντικής θεωρίας .
Χοντρικά , θα λέγαμε ότι η κατάσταση ενός συστήματος αποτελεί τη θεσεογραφία του σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή .
Αν , για παράδειγμα , το σύστημα που μελετάμε είναι ο αέρας του δωματίου , η κατάστασή του κάποια χρονική στιγμή θα περιλαμβάνει τη θέση καθώς και το μέτρο και την κατεύθυνση της ταχύτητας κάθε μορίου αέρα .
Εάν πάλι το σύστημά μας είναι το χρηματιστήριο , η κατάστασή του σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή θα προσδιορίζεται από τις τιμές όλων των μετοχών τη στιγμή αυτή .
Θα λέγαμε ότι , τρόπον τινά , η κατάσταση ενός συστήματος περιλαμβάνει το σύνολο της πληροφορίας που απαιτείται για την πλήρη περιγραφή του συστήματος σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή .
Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα με τη χρήση της παραπάνω ιδέας στην κβαντική θεωρία , διότι δεν έχουμε τη δυνατότητα να μετρήσουμε ταυτόχρονα τη θέση και την ταχύτητα ενός σωματιδίου .
Συγκεκριμένα , η αρχή της απροσδιοριστίας του Heisenberg μας επιτρέπει να μετρήσουμε ταυτόχρονα και με ακρίβεια είτε τη θέση του σωματιδίου είτε την κατεύθυνση και το μέτρο της ταχύτητάς του , αλλά όχι αμφότερα .
Μη σας απασχολεί το γιατί προς το παρόν . Αποτελεί μέρος του μυστηρίου — και για να είμαστε ειλικρινείς , κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά πώς εμφανίζεται . Ας δούμε όμως τις συνέπειες της αρχής της απροσδιοριστίας .
Εφόσον αποκλείεται ο ταυτόχρονος προσδιορισμός της θέσης και της ταχύτητας ενός σωματιδίου , ο ορισμός που δώσαμε προηγουμένως για την «κατάσταση ενός συστήματος» δεν μας εξυπηρετεί .
Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι υφίσταται , με μια εξιδανικευμένη έννοια , η ακριβής κατάσταση του σωματιδίου , δηλαδή εκείνη που περιλαμβάνει και τη θέση και την ταχύτητά του , θα πρόκειται για οντότητα την οποία , σύμφωνα με την αρχή της απροσδιοριστίας , ποτέ δεν θα παρατηρήσουμε .
Έτσι στην κβαντική θεωρία τροποποιούμε την έννοια της κατάστασης , ώστε η πληρότητα της περιγραφής που μας παρέχει να υπόκειται στον περιορισμό που θέτει η αρχή της απροσδιοριστίας .
Εφόσον αδυνατούμε να μετρήσουμε ταυτόχρονα τη θέση και την ταχύτητα ενός σωματιδίου , οι πιθανές καταστάσεις του θα περιλαμβάνουν είτε την περιγραφή της ακριβούς θέσης του είτε της ακριβούς ταχύτητάς του , όχι όμως και των δύο ταυτόχρονα .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά