- ΘΕΟΣ ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΑΛΛΑ ΓΙΓΝΕΤΑΙ - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
quote:
Μήπως το "θεός ουκ έστιν αλλά γίγνεται" αναφέρεται απλά στους κατώτερους θεούς σε μία προσπάθεια να ατενίσουμε το πραγματικά αμετάβλητο πλησιάζοντας πρώτα αυτούς?
Καλωσήρθες Baltazar.
Η λέξη "Θεός" (ανώτερος ή κατώτερος) εμπεριέχει την έννοια της κίνησης. Το πραγματικά αμετάβλητο θαρρώ πώς δεν είναι προσεγγίσημο, παρά μόνο -όπως λέει ο Kost (γειά σου Kost!) την ώρα της επιστροφής στη "Μεγάλη Νύχτα", ή αλλιώς κατά την Επαναρρόφηση - ΠΡΑΛΑΓΙΑ.
Τότε που ένας Κόσμος μπαίνει σε προσωρινή συσκότηση, ένα διάστημα εισπνοής το οποίο θα ακολουθηθεί από μία εκπνοή - εκδήλωση ξανά...
quote:
πως ο κόσμος γίνεται να έχει χρονική αρχή.
Το ΟΛΟΝ δεν μπορεί να έχει χρονική αρχή. Υπήρχε πάντα.
Αυτό που συμβαίνει είναι διαφοροποίηση της κατάστασής του.
Η διαφοροποίηση στοχεύει προς το καλύτερο?
Διότι αν η τελική κατάσταση δεν είναι ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη είναι τελείως μάταιη.
Άλλωστε η διαφοροποίηση δείχνει μεταβολή που κι εσύ περιγράφεις σαν περιοδική εξέλιξη. Το απόλυτο δεν έχει περίοδο για αυτο και αναφέρομαι και σε δημιουργία εκτός σύμπαντος. Ο κόσμος που περιγράφεις έχει όρια.
Αν η μεταβολή-διαφοροποίηση δεν είναι παρά αυτεπίγνωση αυτό σημαίνει ότο ταυτίζεις το όλον με το νου ενώ είναι υπεράνω της δικαιοδοσίας του.
Το πάω πολύ γρήγορα?
0 BE 1 CAN 0 BE
Είμαι σίγουρος πως γνωρίζεις τις απόψεις του φιλοσόφου του οποίου το όνομα δανείστηκα. Το ΕΝ του Πλωτίνου είναι με Παρμενίδια εκφραση ΜΗ ΟΝ, εφόσον ένα ΟΝ έχει τα στοιχεία εκείνα με τα οποία μπορούμε να προσδιορίσουμε την ύπαρξη του χωροχρονικά.
Οσον αφορά τον Πλάτωνα αυτός ξεκινά τον Τιμαίο ξεκινά με το ερώτημα τι είναι αυτό που υπάρχει πάντα και δεν γεννήθηκε ποτε...
Ο φίλος thoth έχει ενδιαφέροντα στοιχεία σε σχέση με τον Πλωτίνο στον παρακάτω σύνδεσμο, ίσως σε ενδιαφέρει να το δείς:
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=3454&ARCHIVE=&whichpage=1
Το ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΑΛΛΑ ΓΙΓΝΕΤΑΙ ορίζει ακριβώς το απερίγραπτο του πρώτου σκέλους της πρότασης, και την περιγραφή του δεύτερου κατα νοητου, της εκπόρευσης, της μεταβολής, την κίνησης, της διαφοροποίησης του "γίγνεσθαι"...
Ποιός ο στόχος της διαφοροποίησης;
Ποίος ορίζει το χειρότερο - καλύτερο;
Αυτοεπίγνωση; Για να υπάρχει "αυτό" προυποθέτει το εκέινο/άλλο...
Πραγματικά ενδιαφέρουσες οι απόψεις σου, δυστυχώς στερούμαι δραματικά χρόνου ευελπιστώ να επανέλθω σύντομα.
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
quote:
Τελικά ποία τα όρια της φιλοσοφικής διείσδυσης? Υπάρχουν ή ταλαιπωρούμαστε αδίκως? (που αν ισχύει το δεύτερο αυτομάτως καταργείται η ανθρώπινη ηθική του θεού.)
Μπορεί να εξαρτάται από το αν η "διείσδυση" (χμμ!) νοείται ως νοητική, αναλυτική και λογοκρατούμενη ή τη θεωρήσουμε και μεθεκτική, υπερβατική και εμπειρική. Προσωπική αίσθηση είναι πως όταν υπάρχει πηγή "ταλαιπωρίας" (έλλειμα) υπάρχει και κάποια απάντηση (πλήρωση).
Απορώ όμως: ανθρώπινη ηθική του Θεού; Με οποιοδήποτε ορισμό του θείου αυτό μου φαίνεται σχήμα οξύμωρο, κάτι που δεν καταργείται γιατί εξ ορισμού δεν υφίσταται.
Επίσης:
quote:
Η διαφοροποίηση στοχεύει προς το καλύτερο?
Διότι αν η τελική κατάσταση δεν είναι ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη είναι τελείως μάταιη.
Πώς θα κρίνουμε που στοχεύει η διαφοροποίηση και μάλιστα αν είναι προς το καλύτερο ή το χειρότερο; Με ποιά κριτήρια, ποιά εποπτική θέση, τη στιγμή που μιλάμε για κάτι που υπερβαίνει την ανθρώπινη εμπειρία;
Αν δεν είναι καλύτερη ούτε και χειρότερη γιατί είναι "τελείως μάταιη";
Σε αντίθεση με τι; Με κάτι τελέσφορο;
Υποθέτουμε Κοσμικές δυνάμεις και τις κρίνουμε με βάση το πεπερασμένο των εμπειριών και τις λογικής μας;
quote:
Αν η μεταβολή-διαφοροποίηση δεν είναι παρά αυτεπίγνωση αυτό σημαίνει ότι ταυτίζεις το όλον με το νου ενώ είναι υπεράνω της δικαιοδοσίας του.
Από πού το γνωρίζουμε αυτό; Μην έχοντας καν βρει τα όρια του ανθρώπινου νου! Πώς μοιράζουμε δικαιοδοσίες και οριοθετούμε το ασύληπτο;
Τα παραπάνω αποτελούν ερωτήσεις/ενστάσεις μου στον αγαπητό Baltazar.
Ταυτόχρονα, όμως, έχω την αίσθηση πως μπορεί κάλλιστα να μην έχω πιάσει ακόμα τον τρόπο έκφρασής του. Ας μην εκληφθούν ως συγκαλυμμένες δογματικές δηλώσεις.
No Method, No Guru, No Teacher
Αν μπορεί μόνος του ένας μυστηριακός υλισμός να τα καταφέρει έτσι, τότε καταλήγουμε στο βλάσφημο πόρισμα ότι μία τελετουργία μπορεί να προσφέρει αθανασία και ότι οι θεοί μπορούν να εξαναγκαστούν από τους ανθρώπους που γνωρίζουν τα κόλπα της συμπαθητικής μαγείας. Μπορεί η δύναμη του μυστηριακού υλισμού να ξεπερνά τα όρια του αισθητού κόσμου, δε διαφωνώ, αλλά νομίζω ότι δε πρέπει να μπερδεύουμε ανώτερα πεδία ύπαρξης με νοητό κόσμο.
Ρωτάτε ποίος ορίζει το χειρότερο – καλύτερο. Μα η ίδια η διαφοροποίηση. Αν δεχτούμε την αδυναμία μας να αντιληφθούμε το καλό και το κακό (ή το κακό και το καλό) τότε αυτομάτως αποδεχόμαστε την ανεπάρκεια της φιλοσοφικής διείσδυσης στο να τα κατανοήσει, και εν συνεχεία να εισχωρήσει στο νοητό κόσμο.
Ο Nada μας είπε :
Το ΟΛΟΝ δεν μπορεί να έχει χρονική αρχή. Υπήρχε πάντα.
Αυτό που συμβαίνει είναι διαφοροποίηση της κατάστασής του.
Η ένστασή μου είχε να κάνει με το γεγονός στο ότι του προσδίδει μεταβολή.
Και ρωτώ: Η μεταβολή αυτή αντιστοιχεί σε κάποιου είδους αυτεπίγνωση?
Διότι αν είναι έτσι και δεχόμενοι το γεγονός ότι ένας νους μπορεί να προκύψει μόνο από αυτοθέαση αυτομάτως ταυτίζουμε το όλον με το Νου. Από την άλλη το Εν δε θα πρέπει λογικά να υπερβαίνει τα δημιουργήματα και να μην έχει καμία ανάγκη το Νου? Ο Νους από μόνος του δεν ορίζει τη κίνηση? Μήπως είναι λάθος να ταυτίσουμε το όλον - Εν με το Νου καθώς ο δεύτερος προϋποθέτει κίνηση ενώ το πρώτο ακινησία? Συνεπώς μήπως κακώς το Εν – Μη Ον ταυτίζεται με το όλον γιατί αυτό το δεύτερο είναι πεπερασμένο και μάλιστα μεταβάλλεται περιοδικά όπως έθεσε ο Nada?
Αν από την άλλη αρνηθούμε το ότι η κίνηση – μεταβολή μπορεί να οδηγήσει στην αυτεπίγνωση είναι σαν να αρνούμαστε την ικανότητα του ανθρώπου να οδηγήσει τη ψυχή του πίσω στο νοητό κόσμο.
Τώρα όσον αφορά τη ματαιότητα της διαφοροποίησης. Νομίζω ότι δεν αρμόζει στο θείο η άσκοπη μεταβολή. Άρα πρέπει να στοχεύει στο καλύτερο, πράμα που δείχνει τη προσωρινή του ατέλεια. Εκτός κι αν στοχεύει στο χειρότερο που δείχνει πάλι ατέλεια. Συνεπώς το θείο δε μπορεί να είναι μεταβλητό. Ή μήπως είναι αδόκιμος και ο όρος θείου γιατί από μόνος του προϋποθέτει κίνηση?
Οφείλουμε λοιπόν να καταλήξουμε στο τι εννοούμε όταν λέμε θεός και θείο. Εννοούμε έναν απαθή Νου (που δεν υπόκειται σε πάθη) ο οποίος όμως εξορισμού περιορίζεται στο χωροχρόνο?
0 BE 1 CAN 0 BE
quote:
Αγαπητέ wendigo δε πιστεύω ότι καμία εκστατική, μεθεκτική, υπερβατική και εμπειρική διείσδυση –κοίτα όρος που προέκυψε- να μπορεί να οδηγήσει τη ψυχή στο νοητό κόσμο χωρίς τη παρουσία της φιλοσοφίας.
Αυτό το δίλημμα τέθηκε το 1337 μ.χ από τον Βαρλαάμ ενάντια στους ησυχαστές που εκπροσωπήθηκαν από τον Γ. Παλαμά, και αφορούσε το θεολογικό ερώτημα για το εάν η γνώση του Θεού μπορεί να προσεγγιστεί διανοητικά – θεωρητικά, ή μπορεί να είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα της προσευχής. Ο Βαρλαάμ πίστευε ότι διαμέσω της φιλοσοφικής γνώσης και της διάνοιας μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει την «πλατωνική θεοπτία», ενώ οι Αγιορείτες μοναχοί υποστήριζαν ότι χωρίς την ελληνική παιδεία, και με μόνη την άσκηση της προσευχής μπορούσαν να έχουν την μυστική εμπειρία της θεοπτίας.
quote:
Αν μπορεί μόνος του ένας μυστηριακός υλισμός να τα καταφέρει έτσι, τότε καταλήγουμε στο βλάσφημο πόρισμα ότι μία τελετουργία μπορεί να προσφέρει αθανασία και ότι οι θεοί μπορούν να εξαναγκαστούν από τους ανθρώπους που γνωρίζουν τα κόλπα της συμπαθητικής μαγείας. Μπορεί η δύναμη του μυστηριακού υλισμού να ξεπερνά τα όρια του αισθητού κόσμου, δε διαφωνώ, αλλά νομίζω ότι δε πρέπει να μπερδεύουμε ανώτερα πεδία ύπαρξης με νοητό κόσμο
Eπανερχόμενος λοιπόν στους Νεοπλατωνικούς, o Ιάμβλιχος αναφέρει: «Δεν είναι η νόηση που ενώνει με τον Θεό, διότι τότε τι θα εμπόδιζε τους θεωρητικούς φιλοσόφους να πετύχουν την θεουργική ένωση μαζί του; Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ!. Η ένωση με τον Θεό επιτυγχάνεται μόνο με την θεουργία» (Ιάμβλιχος Περί μυστήριων ΙΙ, 11,96,13, Partney).
Οι οπτικές συνεπώς διαφέρουν…
quote:
Τελικά ποία τα όρια της φιλοσοφικής διείσδυσης? Υπάρχουν ή ταλαιπωρούμαστε αδίκως? (που αν ισχύει το δεύτερο αυτομάτως καταργείται η ανθρώπινη ηθική του θεού.)
Η φιλοσοφική πιστεύω πως απομακρύνει σκέψεις περί ηθικής ανθρώπινης υπόστασης του Θείου. Μία τέτοια στάση περνά από ην φιλοσοφική σκέψη στην θεολογία . Η προσωπική μου προσέγγιση ταλαντεύεται μεταξύ αγνωστικισμού, Πανθεισμού και Ουμανισμού...
quote:
Τώρα όσον αφορά τη ματαιότητα της διαφοροποίησης. Νομίζω ότι δεν αρμόζει στο θείο η άσκοπη μεταβολή Άρα πρέπει να στοχεύει στο καλύτερο, πράμα που δείχνει τη προσωρινή του ατέλεια. Εκτός κι αν στοχεύει στο χειρότερο που δείχνει πάλι ατέλεια. Συνεπώς το θείο δε μπορεί να είναι μεταβλητό. Ή μήπως είναι αδόκιμος και ο όρος θείου γιατί από μόνος του προϋποθέτει κίνηση?
Εξ ορισμού ο Πλάτωνας το αναφέρει ρητά η έννοια Θεός προέρχεται από την λέξη «θέω» που σημαίνει κινούμαι, τρέχω, προσδιορίζει συνεπώς τον Θεό ως την δύναμη εκείνη που κινεί ολόκληρο του σύμπαν. Έτσι ο Θεός είναι η αιτία της κίνησης που κινεί και μορφοποιεί το Χάος, δημιουργώντας τον χωροχρόνο. Είναι το ΕΝ-ΠΑΝ όπου όλα είναι ΕΝ ΔΥΝΑΜΙ, χωρίς χώρο, χωρίς χρόνο, αφού δεν μπορεί να υπάρξει παρατηρητής έξω από αυτό.
Μιλάμε για ΜΕΤΑ- βολή, πως μπορούμε όμως αν μιλάμε για το μετά όταν δεν υπάρχει το πριν….!!
quote:
Οφείλουμε λοιπόν να καταλήξουμε στο τι εννοούμε όταν λέμε θεός και θείο. Εννοούμε έναν απαθή Νου (που δεν υπόκειται σε πάθη) ο οποίος όμως εξορισμού περιορίζεται στο χωροχρόνο?
Δεν μπορώ παρά να μην υοθετήσω την άποψη του original, πλωτίνου , Το ΜΗ ΟΝ, Εν είναι η απόλυτη ενότητα η απόλυτη ύπαρξη υπερβατική και άρρητη. Έίναι άμορφο άρα δεν παρέχει καμία δυνατότητα να του αποδώσουμε ιδιότητες, διότι τότε θα το καταστούσαμε διττό. Μπορούμε να πούμε τι ΔΕΝ είναι και όχι ΤΙ ΕΙΝΑΙ, καθώς κανένα γνωστό ανθρώπινο κατηγόρημα δεν μορούμε να του προσάψουμε...
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Η αναφορά μου στον Κόσμο που εισέρχεται σε προσωρινή συσκότηση, μπορεί να αφορά έναν άνθρωπο, έναν Πλανήτη (και τον Λόγο αυτού), ένα ηλιακό σύστημα, ένα Σύμπαν.
Οριοθετημένοι -πράγματι αγαπητέ/ή Baltazar- κόσμοι ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΟΛΟΥ.
Το ΟΛΟΝ είναι χωρίς όρια. Που αλλού μπορεί να λαμβάνει χώρα η όποια διαφοροποίηση αν όχι Εντός του ΟΛΟΥ; Πού μπορεί να στέκει κάτι αν όχι Εντός του ΧΩΡΟΥ (ορατού και αόρατου);
Προσωπικά, δεν ταυτίζω το ΟΛΟΝ με με τον Νου ούτε με κάποιον προσωπικό Θεό. Δέχομαι τις Θεοσοφικές (και όχι μόνο) απόψεις που φέρουν τον Συμπαντικό Νού ή Εκδηλωμένο ΕΝΑ να εκπορεύεται από την Άπειρη ΟΛΟΤΗΤΑ , την Άγνωστη Χωρίς-Αιτία Αιτία, που συμβολίζεται με δύο όψεις: "απόλυτος αφηρημένος ΧΩΡΟΣ" και "Απόλυτη αφηρημένη ΚΙΝΗΣΗ".
Όπως αναφέρεται εξάλλου: "Η Κίνηση είναι αιώνια στο ανεκδήλωτο και περιοδική στο εκδηλωμένο".
Το εκδηλωμένο ΕΝΑ, αποχωρισμένο από την Πηγή - Αρχή του, καθίσταται Ο Συμπαντικός Νούς, ο Δημιουργός, ο πρώτος δημιουργικός Λόγος, ο τετραπρόσωπος Μπράχμα της Ινδουιστικής θρησκείας.
Είναι η Πρώτη Αιτία, μία εκδήλωση, και ως εκ τούτου πεπερασμένη και εξαρτημένη.
Συνεπώς -και στο βαθμό που μού επιτρέπει ο περιορισμός της αντίληψής μου- πιστεύω ότι έχω τοποθετηθεί πάνω σε αυτά:
quote:
Μήπως είναι λάθος να ταυτίσουμε το όλον - Εν με το Νου καθώς ο δεύτερος προϋποθέτει κίνηση ενώ το πρώτο ακινησία? Συνεπώς μήπως κακώς το Εν – Μη Ον ταυτίζεται με το όλον γιατί αυτό το δεύτερο είναι πεπερασμένο και μάλιστα μεταβάλλεται περιοδικά όπως έθεσε ο Nada?
Ο Νούς λοιπόν δεν ταυτίζεται με το ΟΛΟΝ. Ωστόσο είναι Εντός του ΟΛΟΥ που συμβαίνουν όλα (που αλλού θα μπορούσαν να συμβούν;)
Το ΟΛΟΝ ή ΕΝ θεωρείται ως Μή-ΟΝ με την έννοια της Ανεκδήλωτης, Απόλυτης ΖΩΗΣ. Δεν θα έλεγα ότι ταυτίζονται, παρά μόνο με την έννοια ότι η ΖΩΗ αυτή είναι η ΜΙΑ ΖΩΗ, η Ριζική ΑΡΧΗ που βρίσκεται Πανταχού Παρούσα και όμως Αόρατη και Αδιάγνωσθη, Αιώνια και Αμετάβλητη (όπως λέγεται...).
Θεωρείται ωστόσο και ως Το Απόλυτο ΟΝ (αν και η λέξη ΟΝ μάλλον δεν είναι κατάλληλη όταν αναφερόμαστε στο Ανεκδήλωτο), ενώ σε άλλες σχολές σχέψης, Μη-Ον ονομάζεται οτιδήποτε περιοδικό, προσωρινό ή μεταβλητό. (η πλέον αφαιρετική άποψη θέλει να είναι ΜΑΓΙΑ κάθε εκδηλωμένο Σύμπαν)
Για τη μεταβολή προς το καλύτερο ή χειρότερο (και για τα υπόλοιπα) συμφωνώ με τούς φίλους wendigo και Πλωτίνο. Εξάλλου δεν εξέφρασα παρά αντίστοιχες σκέψεις με διαφορετικό τρόπο.
NADA ( συμπτωματικά... ευρισκόμενη σε θηλυκό φυσικό φορέα)
“Μια Πανταχού Παρούσα, Αιώνια, Απεριόριστη και Αμετάβλητη ΑΡΧΗ, για την οποία δεν είναι δυνατό να γίνει καμιά θεώρηση, γιατί ξεπερνάει τη δύναμη της ανθρώπινης αντίληψης και μόνο να μειωθεί μπορεί από οποιαδήποτε ανθρώπινη έκφραση ή παρομοίωση. Βρίσκεται πέρα από την ακτίνα και τη δυνατότητα προσέγγισης της σκέψης. Σύμφωνα με τα λόγια της Μαντούκυα Ουπανισάντ, «είναι αδιανόητη και άφατη». (Μ.Δ. I, 14)
«Το Σύμπαν είναι η περιοδική εκδήλωση αυτής της άγνωστης Απόλυτης Ουσίας. Ονομάζοντάς την όμως «ουσία», αμαρτάνουμε απένατι στο ίδιο το πνεύμα της φιλοσοφίας. Γιατί αν και η λέξη προέρχεται από το ρήμα ειμί, «είμαι», ΑΥΤΗ δεν μπορεί να ταυτιστεί με κανένα είδος οντότητας που να μπορεί να γίνει αντιληπτή από την ανθρώπινη διάνοια. Περιγράφεται καλύτερα σαν ούτε πνεύμα, ούτε ύλη, αλλά και τα δύο.
» (Μ.Δ.. I, 273)
«Αυτή η Πρώτη Αιτία, όταν αφυπνίζεται, εμφανίζεται ως Αρχή, που
υπάρχει στον ορατό και τον αόρατο Χώρο, ενώ γίνεται Ουσία στο
εκδηλωμένο Σύμπαν. Ως Αρχή αντιπροσωπεύεται από τη Συνειδητότητα ή το
Πνεύμα, ως Ουσία αντιπροσωπεύεται από την Ύλη. Πνεύμα και Ύλη ή
Συνειδητότητα και Δύναμη είναι ενωμένα, αδιαίρετα, όπως στο Πραλάγια.
Ένας άλλος όρος είναι Σβαμπαβάτ ή Μητέρα-Πατέρας ή Ακάσα, η οποία θεωρείται από τους Αποκρυφιστές ως ακτινοβολία από το Πρακρίτι. “
Όταν το ένα γίνεται δύο» τότε αναφέρεται ως Πνεύμα και Ύλη.» (Μ.Δ. I, 327-8)
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Δε διαφωνώ με κανέναν, επιτρέψτε όμως να παίξω λίγο το δικηγόρο του διαβόλου για χάρη της κουβέντας. Να προσθέσω κι εγώ στο ότι ο φίλος Πλωτίνος ορθώς αναφέρθηκε σε οπτικές οι οποίες διαφέρουν.
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
1.Με βάση τον ισχυρισμό σου αγαπητή Nada –που δύο λεπτά πριν ήταν δικός μου- περιγράφεις το Εν ως διαφορετικό από το Νου αφού δε ταυτίζονται.
Η ετερότητα αυτή όμως συνεπάγεται την έννοια του ορίου το οποίο είναι χαρακτηριστικό των δημιουργημάτων του Ενός. Αρά ο Νους δε καταλήγει παρά ένα δημιούργημα!!!
Ο Νους όμως δεν είναι αποτέλεσμα της αυτοθέασης του Ενός? Πως γίνεται το Εν να υπερβαίνει το Νου όταν αυτός προκύπτει από την αυτοθέαση του πρώτου?
2. Λες «"Η Κίνηση είναι αιώνια στο ανεκδήλωτο και περιοδική στο εκδηλωμένο".» Ναι, αλλά δεν υπάρχει κίνηση χωρίς σημείο αναφοράς!!!
3. Λες «Το ΟΛΟΝ είναι χωρίς όρια. Που αλλού μπορεί να λαμβάνει χώρα η όποια διαφοροποίηση αν όχι Εντός του ΟΛΟΥ; Πού μπορεί να στέκει κάτι αν όχι Εντός του ΧΩΡΟΥ (ορατού και αόρατου);»
-Άρα ο οποιαδήποτε πεπερασμένος κόσμος είναι εντός το άρρητου όλου. -
Ενώ ο φίλος Πλωτίνος λέει ότι : «Το ΜΗ ΟΝ, Εν είναι η απόλυτη ενότητα η απόλυτη ύπαρξη υπερβατική και άρρητη. Είναι άμορφο άρα δεν παρέχει καμία δυνατότητα να του αποδώσουμε ιδιότητες, διότι τότε θα το καταστούσαμε διττό. Μπορούμε να πούμε τι ΔΕΝ είναι και όχι ΤΙ ΕΙΝΑΙ, καθώς κανένα γνωστό ανθρώπινο κατηγόρημα δεν μπορούμε να του προσάψουμε...»
Κατά αρχήν, αν πούμε ότι το ΜΗ ΟΝ δεν είναι κάτι καταργούμε την απόλυτη ενότητα του και ύπαρξη του!!! Άρα αν αρχίσω να αφαιρώ ιδιότητες από το Μη Όν του Πλωτίνου αυτομάτως προσθέτω όρια στο όλον της Nada!!!
4. Μας δίνει ο φίλος Πλωτίνος, εύστοχα:
«Εξ ορισμού ο Πλάτωνας το αναφέρει ρητά η έννοια Θεός προέρχεται από την λέξη «θέω» που σημαίνει κινούμαι, τρέχω, προσδιορίζει συνεπώς τον Θεό ως την δύναμη εκείνη που κινεί ολόκληρο του σύμπαν.»
Για αυτό και αναρωτιέμαι και για δημιουργία εκτός σύμπαντος. Γιατί απλούστατα η κίνηση προϋποθέτει σημείο αναφοράς. Άρα συνεπώς ο θεός αυτός δε ταυτίζεται παρά με τη δεύτερη υπόσταση και άρα με δημιούργημα αφού κινείται?
Για να μη μακρηγορήσω άλλο να αναφέρω τα εξής σημεία στα περί θεουργίας και νόησης χωρίς απαραίτητα να είμαι κάθετος σε οποιαδήποτε ένσταση:
Με τη θεουργία οι αρχές που θεάται η ψυχή είναι οι Λόγοι, η ψυχή του κόσμου, οι πλανητικοί λόγοι και οι θεοί των ουράνιων σφαιρών και άρα η 2η υπόσταση. Δε πιστεύω ότι οι θεουργικές πρακτικές εκτείνονται ως τις υπερβατικές Ιδέες καθαυτές τις οποίες καμία ψυχή δε μπορεί να τις ατενίσει όσο παραμένει ψυχή.
0 BE 1 CAN 0 BE
Ούτε θα περιόριζα τέτοιες προσεγγίσεις στα κανάλια και το λεξιλόγιο
της νεοπλατωνικής θεουργίας. Η βιωματική προσέγγιση του θείου (με όποιους τρόπους ή σχολές εκφράζεται, με τα μειονεκτήματα ή τα πλεονεκτήματά της) δεν χωρά άνετα σε μια και μόνη ταμπέλα. Σαν όρος ο "μυστηριακός υλισμός" δεν ξέρω τι μπορεί ακριβώς να σημαίνει σε μια εποχή που ο ίδιος ο όρος "ύλη" φορτίζεται με τόσο φευγαλέες, σχεδόν μεταφυσικές, ιδιότητες -κι ας επιλέγουν να ονομάζουν αλλιώς τα πράγματα οι περισσότεροι φυσικοί!
Πέραν αυτού, κάποια σχόλια στα ενδιαφέροντα λόγια του φίλου Baltazar:
quote:
Με βάση τον ισχυρισμό σου αγαπητή Nada –που δύο λεπτά πριν ήταν δικός μου- περιγράφεις το Εν ως διαφορετικό από το Νου αφού δε ταυτίζονται.
Έχω την εντύπωση πως η NADA περιγράφει το Όλον ως διαφορετικό από το Νου και όχι το Εν.
quote:
Λες «"Η Κίνηση είναι αιώνια στο ανεκδήλωτο και περιοδική στο εκδηλωμένο".» Ναι, αλλά δεν υπάρχει κίνηση χωρίς σημείο αναφοράς!!!
Νιώθω πάλι σαν να μας περιορίζουν οι λέξεις. Η κίνηση ενός αυτοκινήτου χρειάζεται σημείο αναφοράς για να οριστεί. Θέλει χρόνο, χώρο και μετατόπιση. Όταν λέμε πως το Ον, το Εν, το Μηδέν, ο Νους (ή όποια μάσκα χρησιμοποιούμε για να καλύψει κάτι που, επί της ουσίας, δεν καταλαβαίνουμε) λέμε πως "κινείται" (ή όποια μάσκα χρησιμοποιούμε για να μεταφέρουμε την ακαθόριστη υπόνοια ή αίσθηση πως δεν είναι παγιωμένο και αμετάβλητο) μιλάμε για το ίδιο πράγμα;
Αν, εξ ορισμού, δεν υπάρχει το "πα στω", το σημείο αναφοράς έξω από το Όλο, το Σύμπαν (και δεν εννοώ το σύμπαν, όπως όταν λέμε τη φράση "ίσως υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα") τι κάνουμε εκτός από ασκήσεις επί χάρτου της λογικής μας;
Λύνεται κάποια υπαρξιακή μας δίψα ή μόνο αναλωνόμαστε σε γλωσικούς ακροβατισμούς;
Μήπως (πράγμα πιθανό, οπότε και θα παρακαλούσα τον Baltazar να πει περισσότερα) το "εκτός σύμπαντος" σημαίνει κάτι που δεν έχω καταλάβει;
Ένας θεός δημιούργημα δεν σημαίνει και το δημιουργό του; Άρα δεν μεταθέτουμε απλώς το πρόβλημα ένα σκαλί παραπάνω βάζοντας παραμέτρους που δεν λύνουν τίποτα;
No Method, No Guru, No Teacher