- ΘΕΟΣ ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΑΛΛΑ ΓΙΓΝΕΤΑΙ - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Τη μόνη στιγμή που δεν θα την αναζητήσεις,τότε μόνο έρχεται,και πριν ο νους προλάβει να την κατανοήσει,πριν η μνήμη προλάβει να την καταψύξει εκείνη βυθίζεται στην άβυσσο της Λήθης,χάνεται,σκιά ονείρου
Ο πόνος για αυτό που χάθηκε
Η σκοτεινή μαγεία του Γίγνεσθαι,η μουσική της Ρέας
"Τα δάκρυα του Ορφέα θα συνοδεύουν τη ζωή από την πρώτη στιγμή της γέννησης",έτσι διέταξαν οι Ισχυροί των κόσμων
Περπατούσαν για ώρες,Ανέβαιναν για ώρες,Εκείνη πίσω του.Δεν άντεξε,γύρισε να την κοιτάξει και εκείνη χάθηκε στην άβυσσο
Ο Μάγος της Αγάπης κατέρρευσε και το τραγούδι του έγινε σκοτεινό,απόκοσμο,άγριο.Η μουσική του Τράγου
"Πώς ταράζονται μέσα στο απέραντο Σύμπαν,πώς στροβιλίζονται και ζητούν η μία την άλλη αυτές οι αναρίθμητες ψυχές,που ξεπηδούν από τη μεγάλη Ψυχή του κόσμου!Πέφτουν από πλανήτη σε πλανήτη και οδύρονται μέσα στην άβυσσο για τη χαμένη πατρίδα...Είναι τα δάκρυά σου,ώ Διόνυσε,ώ μεγάλο πνεύμα,ώ θείε λυτρωτή,πάρε και πάλι πίσω τις κόρες σου στο φωτεινό σου στήθος"
quote:
Υπάρχει κάτι που ξεφεύγει απ' τις γραμμές
Κάτι κυλάει ανάμεσά τους
κατι ρευστό κι αόρατο, σχεδόν αερας
Παιζει κρυφτό και χάνεται απ' τα λόγια μας, μα και τα λογικά μας.
Πανω εκει που λέγαμε το πιάσαμε
Την ίδια τη στιγμή ετουτο δραπετεύει.
Πανω εκεί που ψάχνουμε πολύπλοκα γιατί,
εκείνο απλά συμβαίνει...
Πόσο αληθινό!
Κιαι πώς ο άνθρωπος θέλει να περιπλέκει τα πράγματα!
Τι μωρία!
Να είσαι καλά, 1900, να μας ταρακουνάς κάπου-κάπου.
Το χρειαζόμεθα.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
quote:
"Πώς ταράζονται μέσα στο απέραντο Σύμπαν,πώς στροβιλίζονται και ζητούν η μία την άλλη αυτές οι αναρίθμητες ψυχές,που ξεπηδούν από τη μεγάλη Ψυχή του κόσμου!Πέφτουν από πλανήτη σε πλανήτη και οδύρονται μέσα στην άβυσσο για τη χαμένη πατρίδα...Είναι τα δάκρυά σου,ώ Διόνυσε,ώ μεγάλο πνεύμα,ώ θείε λυτρωτή,πάρε και πάλι πίσω τις κόρες σου στο φωτεινό σου στήθος"
Τέλειο, Kost, τέλειο.
Αυτή η παράγραφος σε καλεί, απλά, για διαλογισμό.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
quote:
Το αγαπητό μέλος ΠΛΩΤΙΝΟΣ μας έχει χαρίσει σημαντικές αναφορές:"ο Πλάτων (Φαίδρος) υπαινίσσεται, ότι στα μυστήρια η ψυχή θυμάται την θεία καταγωγή της - ίσως και τις προηγούμενες ενσαρκώσεις της - και χάρη σ' αυτή την ανάμνηση, ο θνητός άνθρωπος γίνεται "μύστης" και "επόπτης"!"
Σ'ευχαριστώ Zadok για την πληροφορία. Δε γνώριζα την ύπαρξη αυτού του άρθρου, ούτε και αυτήν την ιδιότητα του αγαπητού μέλους ΠΛΩΤΙΝΟΣ.
Και για το πώς
quote:
Δεν υπάρχει μόνο ένα νοητικό τμήμα μέσα μας που αναγνωρίζει
την ατέλεια, υπάρχει συνάμα κι ένα ψυχικό κομμάτι που την αρνιέται.
και αρχίζει να γεννιέται μέσα μου η ανησυχία πως λειτουργεί παράλληλα και ένα κομμάτι μας που αντιστέκεται στην πλήρωση του κενού, ένα τμήμα μας που αρνιέται την αναίρεση της ατέλειας. Η λήθη, η βαρεμάρα, η αδράνεια και ο φόβος μαστίζουν την ανθρωπότητα τις λίγες φορές που αποφασίζει να επικεντρωθεί στην δύσκολη Οδύσσεια της.
Inertia creeps moving up slowly λένε οι Massive Attack και σχεδόν μπορώ να δω μια δυσοίωνη αντίροπη δύναμη να αντιστέκεται στον δύσκολο δρόμο μας. Δεν αναφέρομαι σε περίεργες οντότητες ή σκοτεινούς αγγέλους: μιλώ για το κομμάτι μας που φοβάται ό,τι δεν γνωρίζει και προτιμά τη μίζερη γεύση του γνωστού. Για το κομμάτι που δεν θέλει το καλό μας και μας περιγελά όταν το ψάχνουμε. Για τον φτηνό κριτή που μας σιγοψυθιρίζει πως αυτά τα πράγματα είναι δύσκολα, επίπονα, παράλογα, αβάσιμα, πως οδηγούν στην απομόνωση και τη μοναξιά, πως ξεβολεύουν. Και μας θυμίζει πως η πολυθρόνα είναι ζεστή, η αγκαλιά τρυφερή, η σόμπα αναμμένη, το ποτό δροσερό ενώ ο δρόμος του γίγνεσθαι είναι δύσβατος, επικίνδυνος και μοναχικός. Και ενίοτε μας πείθει (για πολύ ή για λίγο ανάλογα με τον καθένα μας και την φλόγα που θρέφει μέσα του). Ποιός από μας δεν έχει ακούσει τη φωνή των Σειρήνων;
Και ο δρόμος θέλει πολλά εργαλεία αλλά πάνω απ'όλα μοιάζει να θέλει καρδιά λιονταριού. Και πόνο που δεν βολεύεται με φτηνές ασπιρίνες και πρόχειρα δόγματα. Θέλει "ψυχές που οδύρονται στην άβυσσο για τη χαμένη πατρίδα". Αν δεν αντέχεις την άβυσσο: δεν θα την περάσεις ποτέ, θα γκρινιάζεις που και που για το κακό σου ριζικό και θα αλλάζεις κανάλι στο τηλεκοντρόλ.
Ναι, ένα κομμάτι μας αντιστέκεται. Γιατί το θείο δεν προσφέρει βολή και λούφα. Και η αδράνεια (μας) το τρέμει. Δεν είναι που η θρησκεία -ή ό,τι άλλο- είναι "το όπιο του λαού". Είναι που ο "λαός" αναζητά απεγνωσμένα το πιο πρόχειρο "όπιο" για να μην ακούσει το ίδιο του το δάκρυ, να μη νιώσει την ίδια του την απόγνωση.
"Πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι;"
Μήπως, φίλοι μου, έχετε κάνει ποτέ παρόμοιες σκέψεις;
No Method, No Guru, No Teacher
Δεν έχω κάνει "Παρόμοιες" σκέψεις...Έχω κανει πανομοιότυπες σκέψεις με εσένα...
"Όλα έγιναν Λιαν Καλως",το θέμα είναι εμείς ως άνθρωποι τι κάνουμε με αυτά.(Η Φράση μου δεν βασίζεται τόσο σε χριστιανικές πεποιθήσεις,που έτσι και αλλιώς δεν έχω...)
Το πιο εύκολο για όλους μας είναι να λουφάξουμε και να αράξουμε.Να λουφάξουμε σε μια κοσμοθεωρία που μας βολεύει,σε μια θρησκεία που μας ανακουφίζει,στο υποκειμενικό "ΓΕΓΟΝΟΣ!" οτι είμαστε φωτεινοί παντογνώστες (το λαμπάκι μόνο μας λείπει,οι μπαταρίες ήταν στο πακέτο),να βουλιάξουμε στην καθημερινότητα και με απλά λογάκια να βρούμε χίλιους τρόπους να μην προσπαθήσουμε.
Ω!Ωραία που μυρίζει η στασιμότητα! Αν μείνουμε όμως στάσιμοι για πολύ θα αρχίζουν να φυτρώνουν μανιτάρια πάνω μας,και δεν εννοώ εδώδιμα,εννοώ σαπίλα...
Σειρήνες ψάνχετε? Πάμπολες! Πιο πάνω ανέφερα αυτό που αποκαλώ "Εφυσυχασμός ανώτερου επιπέδου"...Ας μιλήσουμε και για τον κοινο εφυσυχασμό.Χρήμα,παροδικές σχέσεις,τηλεόραση,η "αβάστασχτη ελαφρότητα" και ηδονή του "είμαι κάποιος"...Πολλές οι πιπίλες,πιο πολλά τα στόματα που θέλουν να τις απολάυσουν...Και να σκεφτείς οτι κάποτε με παραξένευε τι βρίσκουν οι άνθρωποι σε un"reality" show και εκπομπές κουτσομπολίστικες/"ψυχολογία του καναπέ"
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος λατρεύει να εφυσιχάζετε και απεχθάνετε την αλλαγή...Το χειρότερο που θα μπορούσα να κάνω στον 1900,στην Zadok,στον wendigo,στην Κάθυ και σε εμένα ακόμα θα ήταν με κάποια μαγικό τρόπο να άρπαζα την κοσμοθεωρία του καθενός ή οποιαδήποτε άλλη "σταθερά" του εγκεφάλου τους και να την σέρβιρα επι πίνακι...
Ο εγκέφαλος μας απο την άλλη λατρεύει όμως και την ανακάλυψη.Ας ξεχάσουμε ενέργειες και ανώτερους εαυτούς (Ανώτερους?Γιατι όχι διαφορετικούς,ο κόσμος δεν τρέχει σε άξονες Χ,Ψ) και άς δούμε τι μπορούμε να κάνουμε μέσα στην καθημερινότητά μας...
Πάντα θα θέλουμε στεγανά και κάπου να πατάμε,αρκεί αυτά να μην αποβούν η κρεμάλα που μας περιμένει...
Και ΟΧΙ,όσο και να προόδευσε η επιστήμη δεν μπορούμε ακόμα να μεταμοσχεύσουμε λιονταρίσια καρδιά σε ανθρώπινο σώμα...Μέχρι να το καταφέρει αυτό κάποιος περίλαμπρος γιατρός,θα μπορούμε να το έχουμε μονο με προσπάθεια!
Reality: A serotonine induced Hallucination?
quote:
Μήπως, φίλοι μου, έχετε κάνει ποτέ παρόμοιες σκέψεις;
Ίσως το πιο δύσκολο είναι ν' ανακαλύψει κάποιος την καρδιά του λιονταριού... μέσα του.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
quote:
Και ο δρόμος θέλει πολλά εργαλεία αλλά πάνω απ'όλα μοιάζει να θέλει καρδιά λιονταριού. Και πόνο που δεν βολεύεται με φτηνές ασπιρίνες και πρόχειρα δόγματα. Θέλει "ψυχές που οδύρονται στην άβυσσο για τη χαμένη πατρίδα". Αν δεν αντέχεις την άβυσσο: δεν θα την περάσεις ποτέ, θα γκρινιάζεις που και που για το κακό σου ριζικό και θα αλλάζεις κανάλι στο τηλεκοντρόλ.Ναι, ένα κομμάτι μας αντιστέκεται. Γιατί το θείο δεν προσφέρει βολή και λούφα. Και η αδράνεια (μας) το τρέμει. Δεν είναι που η θρησκεία -ή ό,τι άλλο- είναι "το όπιο του λαού". Είναι που ο "λαός" αναζητά απεγνωσμένα το πιο πρόχειρο "όπιο" για να μην ακούσει το ίδιο του το δάκρυ, να μη νιώσει την ίδια του την απόγνωση.
Παρ’ όλα αυτά ο κόσμος «λίγο μόνο καιρό λουφάζει και μετά προς την έρευνα/επανάσταση τραβά».
quote:
Το πιο εύκολο για όλους μας είναι να λουφάξουμε και να αράξουμε.Να λουφάξουμε σε μια κοσμοθεωρία που μας βολεύει,σε μια θρησκεία που μας ανακουφίζει,στο υποκειμενικό "ΓΕΓΟΝΟΣ!" οτι είμαστε φωτεινοί παντογνώστες (το λαμπάκι μόνο μας λείπει,οι μπαταρίες ήταν στο πακέτο),να βουλιάξουμε στην καθημερινότητα και με απλά λογάκια να βρούμε χίλιους τρόπους να μην προσπαθήσουμε.
Και το λαμπάκι παρακαλώ να μην είναι ένα απλό λαμπάκι,
νάναι και εκατό κηρίων.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
της ζωής πάνω στη γη, η προσδοκία της ψυχής που κινείται προς
την κατάργηση όλων των ατελειών στη φύση μας, (όχι μόνο σε έναν
παράδεισο του πέραν όπου αυτόματα η ατέλεια θα ήταν αδύνατη,)
προσδοκεί εδώ και τώρα, στη ζωή, όπου η τελειότητα πρέπει
να κατακτηθεί με την εξέλιξη και τον αγώνα.
Ακριβώς τέτοιος είναι ο νόμος της ύπαρξής μας όπως είναι και έναντι
σε αυτό που επαναστατούμε, το νοητικό κομμάτι και το ψυχικό αυτό
τμήμα είναι επίσης θεία– μια θεία ικανοποίηση, μια θεία προσδοκία.
Μέσα τους βρίσκεται το έμφυτο φως μιας δύναμης που
υποστηρίζει/διατηρεί όλα αυτά μέσα μας ώστε το Θείο να μην είναι
εκεί, απλά, σαν μια κρυφή Πραγματικότητα στα πνευματικά μας
μυστικά, αλλά να ξετυλίγεται και στην εξέλιξη της Φύσης.
Μ’ αυτή την έννοια θα μπορούσαμε να παραδεχτούμε πως το παν
λειτουργεί τέλεια προς ένα θεϊκό τέλος, από μια θεϊκή σοφία,
και επομένως το κάθε πράγμα, με αυτή την αίσθηση, είναι τέλεια
προσαρμοσμένο στη θέση του.
Σίγουρα υπάρχει ένα θεϊκό κλειδί που δικαιολογεί το παν, αλλά
εμείς δεν είμαστε ευχαριστημένοι/ικανοποιημένοι με αυτή την
πίστη ή δόγμα. Ο νόμος της ύπαρξής μας, ίσως, είναι η αναζήτηση
και η ανακάλυψη του πνευματικού/θεϊκού κλειδιού των πραγμάτων.
Και το σημάδι της ανακάλυψης δεν είναι μια φιλοσοφική διανοητική
αναγνώριση ή μία άγια αποδοχή της ύπαρξης των πραγμάτων εξ
αιτίας μιας θεϊκής αίσθησης και σκοπού που έχουν μέσα τους
και που είναι για μας απρόσιτα.
Το πραγματικό σημάδι είναι μια εξύψωση προς την πνευματική γνώση
και δύναμη που θα μεταμορφώσει τον νόμο και το φαινόμενο και τα
εξωτερικά σχήματα της ζωής μας και θα τα φέρει πιο κοντά στην
αληθινή εικόνα αυτής της πνευματικής αίσθησης και σκοπού.
Είναι σωστό και λογικό να υπομένομε με ηρεμία την ταλαιπωρία
και τον ζυγό της ατέλειας ως την άμεση θέληση του Θείου αλλά
με τον όρο πως, συνάμα, την αναγνωρίζομε ως την θέληση του Θείου
μέσα μας που θέλει να τελειοποιήσει και να εξυψώσει το κακό και
την ταλαιπωρία, να αναγνωρίσομε πως θα μεταμορφώσει την ατέλεια
σε τελειότητα, να υψωθούμε σε ένα ανώτερο νόμο της Θείας Φύσης.
Στην ανθρώπινή μας συνείδηση υπάρχει το σύμβολο μιας ιδανικής
αλήθειας της ύπαρξης, μια θεία φύση, μια αρχική θεότητα.
Υπάρχει μέσα μας μια δύναμη, μια σφραγισμένη Θεότητα,
που έχει ανάψει την φλόγα της προσδοκίας,
οραματίζεται την εικόνα του ιδανικού, διατηρεί ζωντανή
την δυστυχία μας και μάς ωθεί να πετάξουμε τη μάσκα και να
αποκαλυφθεί η Θεότητα ή να διαμορφώσει και να φανερώσει τη Θεότητα
στο εκδηλωμένο πνεύμα, στο νου, στη ζωή ακόμη και στο σώμα αυτής
εδώ της γήινης δημιουργίας.
Η τωρινή μας φύση δεν μπορεί παρά να είναι μεταβατική, η ατελής
κατάστασή μας δεν μπορεί να είναι παρά μια αρχή, μια ευκαιρία
για την εκπλήρωση μια άλλης ανώτερης κατάστασης, πλατύτερης και
μεγαλύτερης της τωρινής, που θα είναι θεία και τέλεια.
Όλα αυτά, όμως, δεν είναι παρά μόνο συμπεράσματα της λογικής μας
ή των κάποιων διαισθήσεών μας σε ορισμένες από τις εμπειρίες μας.
Δεν μπορούν ολοσχερώς να επικυρωθούν, εκτός κι αν γνωρίζαμε την
πραγματική αιτία της άγνοιας, την πραγματική αιτία της ατέλειας
και την πραγματική αιτία της ταλαιπωρίας καθώς και την θέση/ρόλο
που έχουν στον κοσμικό σκοπό ή στην κοσμική τάξη.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
" Θεός ουκ έστιν αλλά γίγνεται "
Τι ήθελε να πει ο "σκοτεινός" φιλόσοφος άραγε, τι είχε στο νου του όταν εξέφραζε αυτήν τη σκέψη;
Αφού 'θεός ουκ έστιν', τότε ΤΙ 'έστιν';
Εφόσον τα πάντα βρίσκονται σε 'ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ', ποιό το Αμετάβλητο, το Ακίνητο, το Αιώνιο και Σταθερό;
Ποιά η Απόλυτη Πρώτη Αρχή, ποιό το 'ΕΙΝΑΙ';
Και ποιές οι διαβαθμίσεις της εξέλιξης, εντός του 'ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ';
Πού και Πώς αυτή η διαδικασία ολοκληρώνεται;
Και τι σημαίνει αυτή η περιβόητη "επιστροφή στον Πατέρα";
Αν Πατέρας ίσον Θεός και αφού Θεός 'ουκ έστιν', τότε μιλάμε για μία εξέλιξη του ανθρώπου που συνεχίζεται πέραν των ορίων της υλικής, γήινης υπόστασης, σε ταύτιση με κάποια θεία οντότητα -Θεό;
Μερικές σκέψεις επί του τίτλου καθε'αυτού...
ΘΕΟΣ ΓΙΓΝΕΤΑΙ.Είσαί έτοιμος να δεις τη μεταμόρφωση του θεού?
Από θηρίο ξεκίνησε,μετά έγινε άνθρωπος,μετά ήρωας,μετά δαίμων και τελικά θα γίνει θεός.
Στην αρχή είναι ο Λυκαβηττός,εκεί που βαίνουν οι λύκοι,τόπος άγονος,άγριος και ζοφερός.
Στο τέλος είναι η Πνύκα,η έξοδος από τη νύχτα,η γη του Φωτός,η ιερή γη του Απόλλωνα.
Έτσι είναι Πλάτωνα,ακριβώς όπως το είπες,αυτά είναι τα δύο άκρα της Αθήνας,ο Λυκαβηττός και η Πνύκα,ο Λύκος και ο Απόλλων και σύμφωνα με τους μύθους τα βράδια ο Απόλλων μεταμορφώνεται πάλι σε Λύκο.
Όποιος μπορεί να νοήσει αυτό τότε μπορεί να νοήσει κι άλλα.
Ο Διαλογισμός σου έχει προχωρήσει.Μακριά...
Μπορεί γιατί κανείς μας δεν "εστί" αλλά "γίγνεται" και η δική τους πορεία τους θέλει κάπου αλλού.
Ποιό το Αιώνιο πριν γεννηθεί ο χρόνος;
Ποιό το Αμετάβλητο και το Σταθερό πριν νοηθεί ο χώρος;
Παίζουμε αιώνες τώρα με λέξεις που καταδεικνύουν την ανασφάλεια και τους φόβους μας και μόνον;
Αν το θείο είναι σαν ένα υποατομικό σωματίδιο, αν εκφράζεται κβαντικά ή αν είναι η πεμπτουσία της μεταβολής, αν είναι Πρόσωπο (σε κάποιο επίπεδο που δε μπορούμε να ορίσουμε) ενώ εμείς γυρεύουμε χιλιετηρίδες τώρα ένα ακρογωνιαίο λίθο, μια στέγη να απαγκιάσουμε, ένα λιμάνι να αράξουμε;
Αντέχει η ανθρωπότητα τον Θεό ως εγρήγορση/κύμα ή απλά ψάχνει ένα τοίχο πίσω από την πλάτη της για να πολεμήσει τους "εχθρούς" της;
Ένα μεγάλο συμπαντικό Big Daddy να διώξει τα παιδάκια που της σπάνε τα παιχνίδια;
Ξανακοιτώ τις εικόνες που χρησιμοποίησα: τις στατικές και τις δυναμικές. Φοβόμαστε τόσο το γίγνεσθαι, επειδή νιώθουμε τόσο ευάλωτοι, και αναζητούμε κάποιο ανύπαρκτο "εστί";
Τι καλή αυτή η ανάσα! Λες να αναπνεύσουν κι άλλοι εδώ μέσα;
No Method, No Guru, No Teacher
wendigo σε χαιρετώ από αυτόν εδώ τον χώρο ξανά!
Ένα υπέροχο απόσπασμα ανακάλυψα σήμερα, καταγεγραμμένο στην "Μυστική Δοξασία" και κατάλληλο γι αυτό το εξαίρετο θέμα της Κάθυ, που επανέφερες ΑΤΜΑ:
Δεν υπήρχε Κάτι
ούτε και Τίποτα.
Ο λαμπερός ουρανός δεν υπήρχε,
ούτε ο απέραντος θόλος του απλωνόταν από πάνω.
Τι τα σκέπαζε όλα; Τί τα κάλυπτε; Τί τα έκρυβε;
Μήπως η απύθμενη ΥΔΑΤΙΝΗ ΑΒΥΣΣΟΣ;
Θάνατος δεν υπήρχε. Κι όμως δεν υπήρχε τίποτα αθάνατο.
Δεν υπήρχε διάκριση ανάμεσα στη μέρα και στη νύχτα.
Το μοναδικό Ένα ανέπνεε μόνο Του χωρίς πνοή,
τίποτε πέρα από Αυτό δεν υπήρχε.
Μόνο σκοτάδι, και στην αρχή όλα τα σκέπαζε
βαθύς ζόφος: ένας ωκεανός δίχως φώς.
Ποιός γνωρίζει το μυστικό; Ποιός το διακήρυξε εδώ;
Από που, από που ξεπήδησε αυτή η πολύμορφη δημιουργία;
Ακόμα και οι Θεοί δημιουργήθηκαν αργότερα.
Ποιός γνωρίζει από που ξεπήδησε αυτή η μεγάλη δημιουργία; -
Εκείνος, απ' όπου προήλθε όλη αυτή η μεγάλη δημιουργία,
ε ί τ ε την δημιούργησε η Θέλησή του,
ε ί τ ε ήταν βουβός,
ο Μεγαλύτερος Ενορατικός που βρίσκεται στον ύψιστο ουρανό,
Αυτός το γνωρίζει
ή ίσως ακόμα κι Αυτός δεν το γνωρίζει.
Ριγκβέντα, Μάνταλα Χ
Ο ΘΕΟΣ ΕΠΛΑΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΙ....;;;;
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
quote:Ο ΘΕΟΣ ΕΠΛΑΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΙ....;;;;
Είπε ποτέ ο Πλωτίνος ότι κάτι έπλασε το κόσμο?
Μήπως οι Νεοπλατωνικοί θεώρούσαν το σύμπαν αυθόρμητο δημιούργημα και όχι θέμα ανθρωπόμορφου θεού?
Υπάρχουν Πλατωνικοί που υποστήριξαν την ανάσταση του σώματος?
Υπάρχει ψυχή πριν τη γέννηση στον Χριστιανισμό?
Όταν μιλάμε για αθανασία (χαρακτηριστικό του θείου) μιλάμε για ψυχή και σώμα ή μόνο για ψυχη?
Μήπως το "θεός ουκ έστιν αλλά γίγνεται" αναφέρεται απλά στους κατώτερους θεούς σε μία προσπάθεια να ατενίσουμε το πραγματικά αμετάβλητο πλησιάζοντας πρώτα αυτούς?
0 BE 1 CAN 0 BE
"Ακόμα και οι θεοί δημιουργήθηκαν αργότερα".
Αυτό είναι μία μεγάλη αλήθεια.Οι Θεοί γεννήθηκαν μέσα από το Χάος,ανέπτυξαν ανώτερη Συνείδηση και Βούληση όμως δεν είναι άφθαρτοι.Θα έρθει η ώρα που και αυτοί θα επιστρέψουν στη Μεγάλη Νύχτα...
quote:
το σύμπαν αυθόρμητο δημιούργημα
Αν δεν κάνω λάθος "αυθόρμητο" σημαίνει εξ ιδίας ορμής. Ποιό το υποκείμενο, το φέρον την ορμή;
No Method, No Guru, No Teacher
quote:quote:
το σύμπαν αυθόρμητο δημιούργημα
Αν δεν κάνω λάθος "αυθόρμητο" σημαίνει εξ ιδίας ορμής. Ποιό το υποκείμενο, το φέρον την ορμή;
Η νοητή τάξη.=>Πως θα ορισθεί?=> Αν το προχωρήσει κανείς λίγο θα θέσει το ερώτημα πως ο κόσμος γίνεται να έχει χρονική αρχή.
Άρα πρέπει να ορισθεί το τι εννοούμε σύμπαν και κόσμο.
Έχει ο κόσμος χρονική γέννηση?
Για ποιον κόσμο θεωρεί ο Πλάτων ότι έχει χρονική αρχή?
Μήπως για κάποιο κόσμο μέσα σε κόσμο αφού τρέχει ο χρόνος? Μήπως αυτό ς ο δεύτερος είναι φθαρτός αφού έχει αρχή και άρα τέλος? Μήπως είναι πχ ο πλανητόκοσμος? Μήπως υπάρχει σε ευρύτερη κλίμακα δημιουργία εκτός σύμπαντος? Ή εκτός του δικού μας?
Τελικά ποία τα όρια της φιλοσοφικής διείσδυσης? Υπάρχουν ή ταλαιπωρούμαστε αδίκως? (που αν ισχύει το δεύτερο αυτομάτως καταργείται η ανθρώπινη ηθική του θεού.)
0 BE 1 CAN 0 BE