- Αγία Γραφή περί Προέλευσης του Ανθρώπου Νο2 - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

quote:

---

Καλώς τη Zadok!

---

quote:

---

Δεν ξέρουμε αν αυτά ήταν "αρχικά" ή καν αν ήταν "ψήγματα", αλλά ας το δεχθούμε μια δεν είναι αυτό το θέμα μας.

---

Ε, από κάπου και κάπως θα ξεκίνησαν οι φίλοι μου οι Τέκτονες. Θα άρχισε σιγά-σιγά να δημιουργείται μια κεντρική ιδέα, μέχρι να πλαστεί το όλο σύστημα.
Ελλείψει επαρκών στοιχείων, μερικές φορές αναρωτιέμαι αν οι Τέκτονες και οι Ναΐτες είχαν την ίδια πηγή. Δεν εννοώ ότι συνέπιπταν, αν και η μοίρα τους επεφύλασσε μια συνάντηση μετά.

Με το ερώτημα "Ποιοι έστειλαν τους Ναΐτες" εννοώ... ποιοι έστειλαν τους Ναΐτες. Πέρα από τα γνωστά πρόσωπα (Βενεδικτίνοι και συντροφία). Κάνω μια υπόθεση, μήπως κάποιοι ψαγμένοι από τη μια επεξεργάζονταν τον εσωτερισμό στην Ευρώπη και από την άλλη έστειλαν τους Ναΐτες να ψάξουν στους τόπους της παράδοσης.

Ως προς τη συνέχεια των Ναϊτών: Ναι, συνέχισαν να υπάρχουν αλλά διακριτικά πια. Στη Σκοτία φαίνεται ότι υπήρξε μια πιο ηρωική -ας το πω έτσι- συνέχεια.

Για τους Ροδόσταυρους το έχουμε ξανακουβεντιάσει νομίζω. Σαφέστατη ομάδα παραμένει από τον "Εμπρός-Αντρέα-για μια Ευρώπη νέα" και μετά, με τα μανιφέστα και τα λοιπά. (Αν και το "σαφέστατη" συζητείται, γιατί σήμερα πια υπάρχουν διάφορα σχήματα που αυτοαποκαλούνται ροδοσταυρικά και that's all, folks.) Πριν όμως, πολύ πριν, η έννοια "Ροδόσταυρος" κυκλοφορούσε ακαθόριστα χωρίς να έχουμε περισσότερα στοιχεία αν επρόκειτο για θρύλο ή για πραγματικότητα. Στους πριν αναφέρομαι.

Τους CBCS οφείλω να πω ότι τους μπέρδεψα με τους Αδελφούς της Ανατολής (άλλοι ανεξιχνίαστοι), ενώ οι CBCS είναι μεταγενέστεροι. Ουπς!

Μα τι μνήμη είναι αυτή που έχεις;

Η σελίδα 20 είναι εξαιρετική. Ξαναδιάβασα και για τους Ρεκτιφιέ και ενθουσιάστηκα. Εσύ δε, Zadok μας, έχεις δώσει ρεσιτάλ. Αν συγκεντρώναμε όλα αυτά που έχουμε γράψει θα φτιάχναμε ένα βιβλιαράκι (τι βιβλιαράκι δηλαδή, βαρέων βαρών!) θαύμα!

Τώρα συγχίστηκα όμως διότι το αδελφόν τόπικ έχει πάθει τεχνολογική βλάβη και αναρωτιέμαι αν θα βρεθεί καμιά διαχοιρίστρια να το επιδιορθώσει. Με έχετε δει ποτέ να ορύομαι; Ε, μου φαίνεται πως θα με δείτε!

Ιδού και ένα εικονίδιον που συνδυάζει δυο ρομαντικές εποχές, για να ξεδώσω:

quote:

---

Χαίρε Zadok, χαίρεσθε αγαπητές και αγαπητοί,

---

quote:

---

Τεράστιο ζήτημα αυτό και ειλικρινά, δε νομίζω ότι μπορούμε να το πραγματευτούμε εδώ.
"Πασαλείμματα" και προχειρολογίες σε τέτοια θέματα είναι ιεροσυλία...

---

Ζadok έχεις απόλυτο δίκιο... με μια δεύτερη ματιά είδα και γω τις αντιφάσεις όμως ο τρόπος αντιμετώπισής σου δεν είναι και ο καλύτερος γι'αυτό και απείχα και ΘΑ απέχω από τη συζήτηση αν και θα το παρακολουθώ...

Ξέρετε σκέφτηκα αρχικά να το εκτυπώσω αλλά επειδή το ένα και μοναδικό θέμα που κάποτε εκτύπωσα (Ρόδόσταυροι) κλειδώθηκε μετά από λίγες μέρες δε θέλω να γρουσουζέψω και αυτό
Καλή συνέχεια στο όμορφο αυτό θέμα.

.
.

quote:

---

Ο πίνακας τον οποίον επαινούν περισσότερο από δέκα τοις εκατό θεατές, αξίζει να καεί.

---

Επειδή –όσο αντέχουμε– παραμένουμε παιδιά, σας παραπέμπω για μια σχετική νοσταλγία και γνώση εδώ:

http://www.sacred-texts.com/neu/frr/index.htm

…και μη χανόμαστε, εντάξει;

Για πρώτη φορά συναντάμε το όνομα αυτό στο Grand Lodge Manuscript No 1. Εμφανίζεται επίσης, σε πολλά αρχαία χειρόγραφα (Lansdowne του 1600, Kilwinning του 1600, Sloane του 1646, Dowland του 1815 κ.ά ) σε διαφορετικές παραλλαγές: Namas Grecius, Naymus Graecus, Maymus Grecus, Mimus Graecus, Mannon Grecus, Namus Grecus ή απλά, Grecus. Αυτό το τελευταίο, είναι και το μόνο, το οποίο παραμένει σταθερό, επειδή προφανώς υποδηλώνει καταγωγή ή, σύμφωνα με την ερμηνεία του Gould, τουλάχιστον κάποιον, ο οποίος έφερε ΕΛΛΗΝΙΚΟ όνομα.

Συνεχίζεται...

.
.

Πάντως διαπιστώνω και μερικά στοιχειώδη φαινόμενα συγχρονιστικότητας: Σήμερα, περνώντας από το περίπτερο της ενορίας μου, πέφτει το βλέμμα μου σε ένα καινούργιο περιοδικό που λέγεται «Crypto» και με δελεάζει με το κύριο θέμα του: «Άγιο Δισκοπότηρο». Τι να κάνω κι εγώ, είμαι άνθρωπος που ενδίδει. Παίρνω ένα τεύχος, το ανοίγω, συναντώ το εικονίδιο του αγγέλου με το Δισκοπότηρο, το οποίο (εικονίδιο) έχω ενθέσει παραπάνω. Πέραν τούτου, διαβάζω και μια παρουσίαση για την ταινία «The Sineater» (ο αμαρτοβόρος, ωραίο πράγμα) που προβλήθηκε, λέει, στας ΗΠΑ με τίτλο «Τhe Order». Και στα δικά μας. Η ταινία, ξαναλέει, αναφέρεται στο «ολιγομελές, φθίνον και άκρως παραδοσιακό τάγμα της Καθολικής Εκκλησίας, το Τάγμα των Καρολίγγειων, του οποίου τα μέλη –άντε πάλι τα μέλη, που μου αρέσουν– ειδικεύονται στους εξορκισμούς».

Βρε, τους Καρολίγγειους. Zadok, περιμένω τη συνέχεια είπα!

Το περιοδικό τώρα, μιας και το φέρνει η κουβέντα, μια χαρά είναι, εντός και επί τα αυτά. Είναι φροντισμένο, έχει ωραίες γραμματοσειρές και είναι τόσο Crypto που κανείς δεν το έχει πάρει είδηση να του δώσει διαφήμιση. Πώς θα επιβιώσει; Του εύχομαι ιπποτικότατα καλή συνέχεια.

http://www.theordermovie.com/

Και περιμένω συνέχεια Zadok, επαναλαμβάνω!

"Οκτώ αιώνες μύθων και ιστορίας διατρέχει η έκθεση «Σταυροφορίες: Μύθος και πραγματικότητα», που εγκαινιάστηκε τη Δευτέρα στο πολιτιστικό κέντρο «Ελληνικός Κόσμος» του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, στην οδό Πειραιώς, από τον υφυπουργό Πολιτισμού Πέτρο Τατούλη.

Ο επιμελητής της έκθεσης Γιάννης Τουμαζής σχεδίασε μια εντυπωσιακή καστροπολιτεία, εμπνευσμένη από μεσαιωνικά πρότυπα, όπου παρουσιάζονται 200 εκθέματα από 21 μουσεία και ιδιωτικές συλλογές.

Πρόκειται για μια περιοδεύουσα έκθεση που έρχεται από την Κύπρο και θα συνεχίσει το ταξίδι της μετά την Ελλάδα στην Ιταλία και τη Μάλτα, συνδιοργανώτριες χώρες μαζί με το Ίδρυμα Πιερίδη της Κύπρου και το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού (ΙΜΕ), στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος «Πολιτισμός 2000».

Εκκλησιαστικές εικόνες και τοιχογραφίες από την Κύπρο και τη Ρόδο, όπλα των ιπποτών, προσωπογραφίες των Μεγάλων Μαγίστρων του νοσοκομείου των ιπποτών του τάγματος του Αγίου Ιωάννη και ισλαμικά αντικείμενα που μαρτυρούν την πολιτισμική σχέση Ανατολής - Δύσης είναι μερικά από τα εκθέματα.

Η έκθεση εστιάζει στην επίδραση των σταυροφοριών στους πολιτισμούς της Μεσογείου, ξεκινώντας από τον 11ο αιώνα και καταλήγοντας τη χρονιά της κατάργησης του τάγματος των ιπποτών του Αγίου Ιωάννη, το 1798.

Συμπληρωματικά λειτουργεί και έκθεμα πολυμέσων, που ανέπτυξε για λογαριασμό της έκθεσης το ΙΜΕ, με ψηφιακές εικόνες πραγματικών αντικειμένων, ψηφιακούς χάρτες, κείμενα και άλλα δισδιάστατα στοιχεία.

Επαινώντας την προσπάθεια και το έργο του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, ο κ. Τατούλης χαιρέτισε την έκθεση και για τη «νέα μουσειακή αντίληψη» με την οποία έχει στηθεί, αλλά και τονίζοντας ότι η περίοδος των σταυροφοριών «είναι ουσιαστικά άγνωστη στη χώρα μας» και πώς πρόκειται για μια περίοδο που «έχει ουσιαστικά βασανίσει τους ιστορικούς, και ιδιαίτερα τους Ευρωπαίους πολίτες»".

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=603435

Η κατ' επανάληψη αναφορά - και μάλιστα από τόσο παλιά - του ονόματος αυτού, αν και παραφθαρμένου, οδήγησε ερευνητές όπως ο W. Speth και ο W. Papworth να υποστηρίξουν πως πρόκειται πάντα για το ίδιο πρόσωπο και πως οι παραφθορές του ονόματος οφείλονται στο ότι ο θρύλος γύρω από το πρόσωπο αυτό χάνεται στα βάθη του χρόνου και διαδόθηκε κυρίως μέσα από την προφορική παράδοση.

Σύμφωνα με απόσπασμα του χειρογράφου Dowland, η μυθική ιστορία του έχει ως εξής:

"Ήταν γνωστό πως υπήρχε ένας πολυπράγμων Τέκτονας, ο σπουδαίος Maymus Grecus, ο οποίος πήρε μέρος στην κατασκευή του Ναού του Σολομώντα και ήρθε στη Γαλλία και εκεί, δίδαξε την επιστήμη της Τεκτονικής.
Και εκεί ζούσε ένας απόγονος της βασιλικής γενιάς των Γάλλων, ο περίφημος Κάρολος Μαρτέλος.
Και ήταν άνδρας που αγάπησε τόσο την επιστήμη και ένοιωσε τέτοια έλξη προς αυτήν από τον Maymus Grecus, τον οποίο αναφέραμε προηγουμένως και διδάχθηκε από αυτόν την επιστήμη και θεσμοθέτησε γι' αυτήν τα έθιμα και τους κανόνες.
Και ύστερα, με τη Χάρη του Θεού, επελέγη να είναι Βασιλεύς των Γάλλων.
Και όταν ανέλαβε την εξουσία, πήρε Τέκτονες και τους βοήθησε να κάνουν και άλλους άνδρες Τέκτονες.
Και τους ανέθεσε να διεξάγουν έργα και θέσπισε καθήκοντα και έθιμα και σωστές αμοιβές, όπως είχε διδαχθεί από άλλους Τέκτονες.
Και επικύρωσε τον Καταστατικό Χάρτη τους, ώστε να συγκαλούν ετήσιες συνελεύσεις όπου αυτοί θέλουν.
Και τους περιέβαλλε με ιδιαίτερη φροντίδα. Και έτσι, ήρθε η επιστήμη στη Γαλλία."

Αυτός λοιπόν, ο φιλοπερίεργος, πολυπράγμονας, περίεργος ("curious" χαρακτηρίζεται από όλα σχεδόν τα αρχαία κείμενα) Τέκτονας, ο οποίος συμμετείχε στην ανέγερση του Ναού του Σολομώντα, φαίνεται πως εισήγαγε τον Τεκτονισμό στην Ευρώπη ή τουλάχιστον, το όνομά του είναι το μοναδικό, το οποίο διασώζεται και αναφέρεται ιστορικά σε αρχαία χειρόγραφα.

Επανέρχομαι μετ' ολίγον δια τα περαιτέρω...

.
.

Οπλισμός ιππέων στους Ρωμαίους
Τους δε ιππείς κατ' αυτόν τον τρόπο εξόπλιζαν οι μεν ασπίδες των καταφράκτων ήσαν επιμήκεις, μήκους 4,5 σπιθαμών, τα δε δόρατα οκτώ πήχεων και είχαν μικρούς επισείοντες (φλαμουλίσκια) και αιχμές σπιθαμιαίες, και επίσης θώρακες τέλειους αλυσιδωτούς, πού έφθαναν μέχρι τους αστραγάλους, ανασυρόμενοι δε με λουρίδες και με κρίκους, ή θώρακες σιδερένιους ή κατασκευασμένους από κεράτινη ύλη ή και μακρούς χιτώνες βαμβακερούς και με κάλυμμα κεφαλής πού έφορούντο πάνω από τους θώρακες, καί ο'ι όποιοι (χιτώνες) είχαν σχισίματα στους πήχεις (για να εξέρχονται τα χέρια), όπως πιο πάνω είπαμε, έπανωθωράκια διαθέτοντα πέραν των άλλων και λοφία (τουφία) τους μετέπειτα λιβέλους στους ώμους έκρέμοντο δε από τους ώμους τους και αμφίστομα ξίφη τα όποια είχαν μέγεθος τεσσάρων σπιθαμών χωρίς την λαδή, τα δε μικρότερα μέγεθος τεσσάρων σπιθαμών μαζί με την λαβή καί άλλα μονόστομα ξίφη, του ιδίου μήκους με τα αμφίστομα, είχαν ζωσθή οι ίδιοι, τα όποια ονομάζονται καί παραμήρια. Καί τα μεν χέρια προστατεύονταν με τίς περιχειρίδες (χειρόψελλα), τα δε πόδια, με τίς περικνημίδες (τα ονομαζόμενα ποδόψελλα). Καί αυτές (δηλαδή οι περιχειρίδες καί οι περικνημίδες) ήσαν σιδερένιες ή ξύλινες ή από κατεργασμένο δέρμα βοδιού. Στίς σέλλες των Ίππων είχαν όλοι ρόπαλα (δαρδούκια), οιδηροραύδια (σιδερένιες ράδδους) καί πέραν τούτων θήκες (σελοπούγγια, μαροίππια) με δύο ή καί τρία παξιμάδια στην καθεμία ή αλεσμένο κεχρί, όπως αναλυτικότερα αναφέραμε περί αυτού στο εικοστό κεφάλαιο. Στα κεφάλια φορούσαν ωσαύτως τέλεια σιδηρά κράνη σεσαμιωμένα, τα όποια είχαν στο πάνω μέρος λοφία έφεραν δε καί θήκες βελών, καθεμία από τίς όποιες χωρούσε τριάντα ή σαράντα βέλη, μήκους όχι μικρότερου των εννέα παλαμών, καί τόξα ευλύγιστα μήκους 16 παλαμών ή το ελάχιστο 15 παλαμών μαζί με τίς θήκες τους είχε δε καθένας οτίς ζώνες των θηκών (κουκουρων) καί δέρμα (ρινον) καί οουβλί καί μαχαίρια καί κόλλα καί αλλά τέτοια απαραίτητα. ΟΙ δε Ίπποι αυτών προστατεύονταν με προμετωπίδια καί περιστήθια καί κατανώτια (σκεπάσματα στα νώτα) ή λωρίκια καί κλιβάνια καί αυτά σιδερένια ή από πλέγμα κεράτων. Ώπλίζοντο δε καί οι δορυφόροι με όμοια σχεδόν όπλα με τους καταφράκτους ιππεϊς, ελαφρότερα όμως εν συγκρίσει με αυτά καί λιγότερο στεγανά, καί οι Ίπποι, εν αντιθέσει με αυτούς, ήσαν άοπλοι (δηλαδή χωρίς προστατευτικά ή άλλα καλύμματα) για να μπορούν να έπελαύνουν ευκολότερα ή αντιστοίχως να υποχωρούν. Καί αυτά μεν περί τούτων όσον αφορά στους ονομαζόμενους ψιλούς (ελαφρούς) Ιππείς, οι μεν ακοντιστές ανά δύο ή καί τρεις, καθένας έφερε ακόντια μήκους δώδεκα σπιθαμών, καί προς τούτοις δόρυ μήκους οκτώ πήχεων καί επιμήκη ασπίδα μεγέθους σχεδόν τεσσάρων σπιθαμών ή καί περιφερή (κυκλική) ασπίδα μεγέθους τριών σπιθαμών καί κράνη γυμνά. ΟΙ τοξότες έφεραν καί κούκουρά (θήκες) καί ευλύγιστα τόξα καί για την εύκολη μεταφορά τους καί για μεγαλύτερη ευστοχία ως καί παραμήριά καί κράνη, καί μαρσίππια καί κρεμασμένα από τίς ζώνες των θηκών ώρισμένα απαραίτητα πράγματα, όπως αναφέραμε καί στο κεφάλαιο περί των καταφράκτων Ιππέων.

quote:

---

[brown]"Ήταν γνωστό πως υπήρχε ένας πολυπράγμων Τέκτονας, ο σπουδαίος Maymus Grecus, ο οποίος πήρε μέρος στην κατασκευή του Ναού του Σολομώντα και ήρθε στη Γαλλία και εκεί, δίδαξε την επιστήμη της Τεκτονικής.

---

Xα!
Τι ψάχνετε να βρείτε?
Από το όνομα καταλαβαίνετε πόσο "μαϊμού" ήταν ο τύπος.
Sorry... ξέρω... υποσχέθηκα να μην ξαναγράψω αλλά με αυτό που είδα δεν κρατήθηκα...

Υ.Γ. Το μόνο που αξίζει στην προκειμένη να ερευνηθεί είναι το ΠΟΣΟ "μαϊμού" ήταν ο "Ελληνας"

"H Γνώση είναι δύναμη...1234"

quote:

---

σιγά-σιγά θα καταδειχθεί ότι πολλοί διάσημοι συγγραφείς, τους οποίους έχουμε ακριβοπληρώσει ουκ ολίγες φορές, απλά μας πούλαγαν "φύκια για μεταξωτές κορδέλες" και νομίζω ότι θα καταλάβεις πολύ καλά σε ποιούς αναφέρομαι...

---

Ουδεμία αντίρρησις. Συχνάκις όμως αγοράζουμε τα βιβλία αυτών των συγγραφέων για τέρψη, όπως θα αγοράζαμε ένα μυθιστόρημα.

quote:

---

Ήταν γνωστό πως υπήρχε ένας πολυπράγμων Τέκτονας, ο σπουδαίος Maymus Grecus, ο οποίος πήρε μέρος στην κατασκευή του Ναού του Σολομώντα και ήρθε στη Γαλλία και εκεί, δίδαξε την επιστήμη της Τεκτονικής.

---

Εδώ μπερδεύω τις ημερομηνίες. Πότε χτίστηκε ο ναός και πότε δίδαξε ο πολυώνυμος συμπατριώτης (;) μας στη Γαλλία; Αν και, νομίζω ότι έτσι ο θρύλος γίνεται γοητευτικότερος, άχρονος.

Δεν μπορώ, δεν μπορώ, μπαίνω στον πειρασμό, θα μεταφέρω το αυθεντικό απόσπασμα του Dowland Manuscript το οποίο είναι πανέμορφο:

«Curious craftsmen walked about full wide into divers countryes, some because of learninge more craft and cunninge, and some to teach them that had but little conynge. And soe it befell that there was one curious Mason that height Maymus Crecus, that had been at the making of Solomon's Temple, and he came into France, that height Charles martell; and he was a man that loved well such a science, and drew to this Maymus Grecus that is above said, and learned of him the science, and tooke upon him the charges and manners; and afterwards, by the ggrace of God, he was elect to be the Kinge of France. And when he was in his estate he tooke Masons, and did helpe to make men Masons that were none; and set them to worke, and gave them both the charge and the manners and good paie as he had learned of other Masons; and confirmed them a Chartor from yeare to yeare, to hold their semble wher they would; and cherished them right much; And thus came the science into France.»

Με κάτι τέτοια θυμάμαι και το αγαπημένο μου Regius Poem, άλλο διαμαντάκι.

Χίλια ευχαριστώ, Zadok! Περιμένουμε και τα άλλα που μας υπόσχεσαι!

quote:

---

Στίς σέλλες των Ίππων είχαν όλοι ρόπαλα (δαρδούκια), οιδηροραύδια (σιδερένιες ράδδους) καί πέραν τούτων θήκες (σελοπούγγια, μαροίππια) με δύο ή καί τρία παξιμάδια στην καθεμία ή αλεσμένο κεχρί

---

Φίλτατες και φίλτατοι, συχνά-πυκνά διαβάζοντας τα ιπποτικά μου, αναλογίζομαι το πώς πολεμούσαν εκείνοι οι άνθρωποι. Σήμερα μας φαίνονται όλα αυτά πολύ μακρινά έως παραμυθένια, αν μεταφερθούμε όμως με τη σκέψη σε τέτοιες σκηνές… ωχ!
Διάβαζα πρόσφατα ένα μυθιστόρημα από εκείνα που είναι εμπλουτισμένα με πολλά ιστορικά στοιχεία. Πολλή αγριάδα, όχι μόνο στις μάχες αλλά και στις τεχνικές τιμωρίας μέχρι και αθώων. Ας τα αφήσω όμως αυτά.

quote:

---

Από το όνομα καταλαβαίνετε πόσο "μαϊμού" ήταν ο τύπος

---

Βρε μαϊμουδίτσα, γιατί τον σχολιάζεις τον άνθρωπο; Βέβαια, σε μια από τις εκδοχές του, το όνομα είναι γουστόζικο. Εμείς όμως δεν στεκόμαστε σε αυτά.
Η ουσιαστική πληροφορία είναι ότι κάποιος –ελληνικής προέλευσης– μετέφερε την «επιστήμη της Τεκτονικής» στην Ευρώπη (η Γαλλία κατά διάφορες έννοιες ταυτιζόταν με την Ευρώπη). Maymus Grecus ή όπως αλλιώς και αν γράφεται, μπορεί να ήταν και κάτι σαν «κωδικό» όνομα. Avallon, ψάξε να βρεις την ετυμολογία και να πεις και σε εμάς!

/-----------------------------------------------------------------/
NAYMUS GRECUS

The curiously puzzling problem of Naymus Grecus which is discussed on page 700 is in a sense a Rosetta Stone for the archeology of early Masonic Manuscripts, therefore the large amount of time devoted to it by Masonic scholars has not been out of proportion. Robert I. Clegg's penetrating suggestion in that article that Naymus Wrecks was Magna Graecza is respected as one of the reasonable solutions. On page 94 of his History of Freemasonry Mackey refused to commit himself except to reject Krause's theory that Naymus had been Nannon, a Greek scholar of the period of Charles the Bold. Edmund H. Dring contributed to Ars Quatuor Coronatorum, Vol. XVIII., page 178, a treatise in which he brought his great erudition to bear to prove that Naym?~s Grecus was a corruption of the name Alcuin. R. F. Gould had proposed the theory that Naymus meant "some one with a Greek name." Wm. E. Upton believed that Grecus was a genuine surname. Wyatt Papworth enumerated eight possible derivations. Howard advocated the theory that a Greek colony in France named Nemausus or Nismes was referred to; and with this W. J. Hughan agreed. Sidney Klein took Naymus Grecus to be an anagram of Simon Grynaeus, a 15th century editor of Euclid. Russell Forbes took Naymus to have been an architect who worked under Charlemagne. Speth and Yarker identified him with Marcus Graecus. (The data immediately above are collected from the discussions appended to Dring's treatise.)

To these may be added yet another suggestion. Jewish scholars who divide the history, religion, and literature of the Jews into the three periods of Eebraic, Israelitish, and Judaic, begin the third period at the time when the Jews enlarged their own culture to include, first, Hellenic culture, with its Greek language and dialects, and (at a somewhat later period) Arabic culture. Mohammed received most of what little education he possessed from Jewish teachers in his home community, and it is certain that his Allah was his own theological presentation of Moses Jehovah, a pure monotheism; when Mohammedanism swept through the Near East and into North Africa and Spain it carried with it a saturation of Old Testament and Talmudic lore.
During the long period when the regnant culture in North Africa, Egypt, Arabia, the Near East, and some of Greece was an amalgam of Jewish, Hellenic, and Mohammedan elements the word naymus was everywhere in use by it. In Greece a naysus was a law-giver, or teacher, or great scholar. In the Talmud he was a prophet, the term being taken to denote an orator, leader, scholarly reformer, etc. Among Arabs a naymus was a "cryer out," or prophet or teacher; Mohammed himself was called a naytnus. Perhaps in that whole culture (of which 80 much infiltrated into Europe from Greece, Sicily, Spain, and from the Crusades) the most famous Greek naymus was Pythagoras; and since he is in the Old Manuseripts connected with Euclid, Naymus Grecus could easily have referred to Pythagoras as the Greel; "Naymus." This is not to suggest that the author of the Old Charges intended Naymus Grecus to be Pythagoras; rather it is to suggest that originally Naymus Grecus had been a title, but that the author of the 0ld Charges took this title to be a name; and it may be that it originally had been a title used of Pythagoras.

quote:

---

Χωρίς να θέλω να αποπροσανατολίσω απο την συζήτηση, θέλω να συνεχίσω την αφιέρωση μου στον φίλο μου τον Σπείρο, μια και δείχνει οτι "τα ψάχνει" τα πραγματα.

---

Zadok, Scar face (καλώς όρισες), ευχαριστώ πολύ. Αυτό μόνο, δεν θέλω να διακόψω. Για πρώτη φορά στην καριέρα μου στο τόπικ αισθάνομαι την επιθυμία να σοβαρέψω. Μερικές φορές κάποια πράγματα εμφανίζονται και την κατάλληλη στιγμή! Και πάλι ευχαριστώ.

Λεπτομέρειες για αυτά τα κείμενα όποιος ενδιαφέρεται περισσότερο, μπορεί να βρει στο βιβλίο "Τα Αρχαία Τεκτονικά Χειρόγραφα" του J.P. Craftson.

Ελπίζω να μη σας κούρασα so far, αλλά νομίζω ότι χρειαζόταν να αναφέρω αρκετά στοιχεία, ώστε να δυνηθούμε να εξάγουμε κάποια συμπεράσματα.

Συνεχίζεται λοιπόν...

.
.