- ανεξηγητες εμπειριες στην Πεντελη - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
τρομάξατε τη Γιωργίτσα του Κενού Διαστήματος, και έκοψε λάσπη....
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
Και δεν εχω βρει ακομα τον πρωτο τομεα ενδιαφεροντος,.......εσωτερικο η εξωτερικο ........ ,στον οποιο προκειμενου κανεις να εντρυφησει και να προχωρησει ,......να μην απαιτειται ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΙΖΑ προσωπικη ερευνα και προσπαθεια
Ο πρωτος και απαραβατος κανονας του πραγματικου εσωτερικου δρομου ,γ ια μενα ,ειναι να προσπαθουμε να δωσουμε εξηγησεις και να προσεγγισουμε τις αιτιες για οτι συμβαινει
Μεσα η εξω απο εμας
Οποιαδηποτε τετοια αποπειρα εξηγησης ......οσο ελειπης η λανθασμενη και να ειναι ,θα προσθεσει ενα μικρο λιθαρακι στην πορεια μας ,και θα μας κανει να αντιληφθουμε το γιατι των θεωριων
Οι θεωριες κατ εμε ειναι για να επιβεβαιωνουν την προσωπικη μας πορεια ,και πολυ λιγοτερο για να δινουν μια μικρη ιδεα για το παρακατω
Δυστυχως η ευτυχως στον δικο μας δρομο δεν βρεθηκαν ανθρωποι που να ηταν σε θεση να μας υποδειξουν την καταληλη θεωρια στην καταληλη στιγμη
Σαν μονο εφοδιο στον δρομο αυτο ,ειχαμε την ανισοροπια που δημιουργητο λογω αγνοιας ,και κατα συνεπεια την θεληση κινητρο ,εξευρεσης λυσεων
Απο την αλλη........... ακομα και αν απλοποιηθουν στο μεγιστο ,οι θεωριες......... αν δεν υπαρχει το εσωτερικο κινητρο........ ειναι ΘΕΩΡΩ πολυ δυσκολο αν οχι αδυνατο να ωφεληθει κανεις
Ακομα και απο την πιο προσγειωμενη προσεγγιση
Δυστυχως ο κοσμος και η συντριπτικη πλειοψηφια των εσωτεριστων .......στην προκειμενη περιπτωση , δεν εχει μαθει να να αμφισβητει , να μελετα , να σκεπτεται , και να ερευνα ,με αποτελεσμα η θεωρητικη καινη γνωση ,να μετατρεπεται στα ματια μας σε πραγματικη
Πολλοι δεν θα καταφερουν ουτε καν να υποπτευθουν οτι σε ολη τους την ζωη ,δεν ηταν τιποτα περισσοτερο απο μιμιδια του εσωτερικου δρομου που ακολουθουσαν τυφλα ανθρωπους και θεωριες που δεν ηταν του δικου τους μεγεθους και επιπεδου
Και ως γνωστο ,το να ζει κανεις στην σφαιρα της φαντασιας δεν ωφελει πουθενα .....
Μαλον το αντιθετο
Ειναι ομως αναποφευκτο ........και ΙΣΩΣ απαραιτητο ...........να περασουμε ΚΑΙ μεσα απο αυτο
Το καριο σημειο ζητημα....... ειναι ποσο θα παραμεινουμε εκει
Αν ........δεν βρηκαμε μπροστα μας τους καταληλους ανθρωπους ...συνοδοιπορους..... ,να μας δειξουν την καταληλη γνωση την καταληλη στιγμη
Να προσπαθησουμε να δουμε σαν αντικειμενικοι αποτραβηγμενοι παρατηρητες
Εστω κα για ενα δευτερολεπτο
Και παλι... και παλι.. και παλι ........και παλι
Αυτο που μας επιτρεπει η κατανοηση μας αλλα και κατοπιν , το συνολο εγω αισθηση
Ειναι σημαντικο να δουμε ,και να δεχτουμε οτι η δυνατοτητα ειναι αυτη
Αυτο το λιγο
Να ειμαστε στην στιγμη δεχομενοι μονο αυτο που μπορουμε να κανουμε ,και τιποτα αλλο .....απολυτως
Να μην επιτρεψουμε σε κανενα δεδομενο .ονειρο .του οποιουδηποτε τυπου διδασκαλιας να μας τραβα απο την πραγματικοτητα μας
Μονο τοτε ....οταν ειμαστε εναρμονισμενοι με το δικο μας προσωπικο επιπεδο ισως βρουμε τα υποτιμημενα εμποδια
Γιατι οπου υπαρχει κολλημα και στασιμοτητα υπαρχει και εμποδιο
Πρεπει συνεχως να υπενθυμιζουμε στον εαυτο μας οτι ειμαστε μονοι μας ,γιατι αυτος το ξεχνα ...και .....περιπλανατε ασκοπως
Αν γινομαστε ικανοι να το ανιχνευουμε σως καταφερουμε να κανουμε το επομενο βημα.......... ,αν υπαρχει τετοιο
Αν υπαρχει τετοιο.......... ετσι θα πρεπι να σκεφτουμε
Να μεινουμε μονοι μακρυα απο καθε διδασκαλια και επηρεια αυτης
Αποκομενοι ακομα και απο τις οποιεσδηποτε σκεψεις που αφορουν διδασκαλιες και οτι ενοειται με αυτο,γιατι θα μας τραβηξει απο το τωρα
Θα βλεπουμε αυτο που πιστευουμε οτι κανουν οι αλλοι η τι πιστευουν οτι κανουν
Θα βλεπουμε τι θα μπορουσαμε να κανουμε η που μπορουμε να φθασουμε ......αλλα με την φαντασια .......
Οχι στην πραγματικοτητα
Γιατι πραγματικοτητα ειναι μονο η στιγμη
Οταν καταφερνουμε να δουμε ,τοτε στιγμιαια κατι αλλαζει
Η πραξη εχει δειξει οτι μονο η στιγμη μπορει να γινει το σκαλοπατι για την επομενη κατανοηση
Αν υπαρχει αυτη!!!!!!!
...................................................................................................
Για τον σκοπο αυτο ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ......και αρχικα ..........θα πρεπει να δοθουν καποια στοιχεια αφορωντα την φυση και την λειτουργια του ψυχισμου
Στοιχεια αυτογνωσιας , που ειναι τελειως απαραιτητα για την σωστη και αποτελεσματικη εφαρμοφη του κλειδιου ΥΑΤ
Για οσους γνωριζουν .εστω και το θεωρητικο μερος του πραγματος .......,το κλειδι ΥΑΤ, ειναι μια πρακτικη ,που εχει στοχο το ξυπνημα της συνειδησης
Και συνειδηση στα νηπιακα επιπεδα που εμεις βρισκομαστε σημαινει να αντιληφθουμε .... στο ΤΩΡΑ ..........την καθε πτυχη και σε καθε περισταση ......... το ........τι ειναι αυτο........ που υποβαθμιζει την υπαρξη κανοντας μας να υποφερουμε
Το κλειδι ΥΑΤ.......... σαφως δεν το συστηνω στους απειρους αναζητητες......... ,διοτι παντα παραμονευει η παγιδα της ακαιρης γνωσης ,με οτι αυτο μπορει να σημαινει
Ετσι θα πρεπει πρωτα προηγουμενως ........να εμπειριωθουν καποια αλλα πραγματα
Θα πρεπει αρχικα ....να αντιληφθει κανεις, τι σημαινει εγω,και πως διαδικαζεται μεσω των κεντρων της ανθρωπινης μηχανης
Και αυτο ειναι ενα πρωταρχικο κομματι αυτογνωσιας που αποκταται μεσω αναδρομικων πρακτικων γραψιματος αυτοεκφρασης σκεψεων και περασμα απο την θεση στην αντιθεση
Εξασκηση στην μετατροπη των εντυπωσεων
Θα πρεπει επισης να κατανοηση κανεις τι σημαινει συμπεριφορα
Αυτες οι γνωσεις θα συνεισφερουν στο να μαθουμε να ξεχωριζουμε βλεπουμε το εγω .........και να διαχωριζομαστε απο αυτο σαν συνεπεια
Οχι σαν κατι που καποιος μας ειπε η προτεινε αλλα σαν αμεσο και επιτακτικο ζητημα που μας αφορα
Να μαθουμε τι καλουμαστε να αντικρυσουμε και να αποστασιοποιουμαστε , εφαρμοζοντας το κλειδι ΥΑΤ αλλα και οποιαδηποτε αλλη μονοσημαντη απο πλευρας θεληματικης προσοχης , πρακτικη
Ετσι θα πρεπει να μαθουμε το πως.... το ποτε .....και ....... με ποιες μορφες .......,εκφραζεται το εγω ........
Η βιωματικη επισης αυτη γνωση θα μας κανει να επαναστατησουμε , επειδη ακριβως..... θα βιωσουμε οτι ειμαστε σκλαβοι καποιων αγνωστων μεχρι τωρα δυναμεων ,που μας στερουν την επιλογη
Για εμενα και στο επιπεδο που βρισκομαι .........ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ σημαινει να συνειδητοποιω την καθε στιγμη............. πως διαδικαζεται η προσοχη μεσω της πληθωρας των εγω
Ετσι ολα γινονται με φυσικο τροπο
Τι ειναι αυτο που υποβαθμιζει την υπαρξη ειναι μια φυσικη και αυθορμητη ερωτηση
Εγω ,ειναι καθε ΑΙΣΘΗΣΗ η οποια καταλαμβανει το ΣΩΜΑ
Εγω επισης ....ειναι και καθε απλη αισθηση οπως αυτες του.......... βλεπω ακουω αισθανομαι γευομαι κλπ
Και ολα λαμβανουν χωρα στο παιχνιδι της δημιουργιας και συστασης .... της συμπεριφορας
Η ενταση της καθε αισθησης αυξανει την γενικευμενη ενταση στο σωμα και ετσι το καθε εγω επηρεαζει επηρεαζεται και δημιουργει ακομα περισσοτερα τετοια
Αυτο ενοειται σαν διαδικασιες του εγω
Και αυτο ΠΡΩΤΙΣΤΑ καλουμαστε να ανακοπτουμε ........αν σκοπος μας ειναι να παρατηρησουμε και να αποστασιοποιηθουμε
Το εγω καταλαμβανει τα κεντρα του σωματος .......που ειναι.... αυτο της συγκινησης διανοησης και ενστικτου
,Αναγκαζοντας μας να δρουμε και να διαδικαζομαστε συμφωνα με αυτο το εγω
Αυτο συμβαινει ,επειδη ακριβως πιστευουμε.............. εχουμε την εντυπωση ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΕΓΩ ΑΙΣΘΗΣΗ
Η καθε αισθηση εγω εχει δυο στοιχεια
Το ΠΡΩΤΟ οπως προειπα ειναι οτι μας διδεται η εντυπωση οτι ειμαστε εμεις ,και οχι κατι που εναλασεται διαρκως που ειναι και η πραγματικοτητα
Αυτο συμβαινει επειδη το εγω εκφραζεται μεσω των αισθησεων του σωματος
Και οι αισθησεις ειναι αδυνατο να αμφισβητηθουν απο καποιον που δεν μπορει να αυτοπαρατηρηθει
Ετσι το εγω αποροφα ολη την προσοχη μας που ειναι ακομα ενας λογος για τον οποιο για τον οποιο δεν αμφισβητειται
Και το κλειδι ΥΑΤ κανει ακριβως αυτο
Διαμοιραζει την προσοχη ,και ετσι το εγω, απο μοναδικος κατοχος αυτης, μετατρεπεται σε ενα αντικειμενο παρατηρησης
Αποκομενο και στερουμενο την ισχυος που ειχε σε εμας
Και εδω βρισκεται η αξια της αποστασιοποιησης ,που αν και ειναι πασιφανης η αξια της , αμφισβητηται ακομα και σαν υποπτη
Το ΑΛΛΟ στοιχειο ειναι οτι οι αισθησεις αυτες, ειναι κατι μηχανικο
Μηχανικο σημαινει οτι δεν αφηνονται περιθωρια στο υποκειμενο .....δηλαδη εμας........ για οποιαδηποτε δραση εταιρη απο αυτην που καθοριζεται απο το συγκεκριμενο η τα συγκεκριμενα εγω
Υπαρχει μονο η επιλογη της αντιδρασης
Δρουμε δηλαδη μονο και συμφωνα με αυτο α τα εγω
Και εδω ακριβως βρισκεται και η χρηστικοτητα του κλειδιου ΥΑΤ
Το οποιο μας δινει την δυνατοτητα να αντιληφθουμε οτι δεν ειμαστε το εγω
Μας δινει την ευκαιρια να αντιληφθουμε οτι το εγω ειναι κατι που απλα εχει εντυπωθει στο σωμα μας
Και εχει εντυπωθει με τετοιον τροπο ,που ειναι αδυνατο για την πλειοψηφια ακομα και να υποπτευθει κατι παρομοιο
Η πλειοψηφια ζει συνεχως συμφωνα με το εγω εστω και αν αυτο εναλασεται συνεχως
Εστω και αν κανει την ζωη προβληματικη
Το καθε δευτερολεπτο ζωης χαρακτηριζεται ετσι απο ταυτιση με το εγω
Οτιδηποτε και αν γινει μεσω του εγω θα ειναι υποκειμενο των νομων αυτου
Ετσι ποτε δεν της διδεται η ευκαιρια δυνατοτητα να αντιληφθει αυτην την πραγματικοτητα
Οτι δηλαδη ,το εγω δεν αντιπροσωπευει την πραγματικη μας υποσταση καλυπτοντας ολοκληρωτικα αλλες εκφανσεις πιο πραγματικες
Εμεις ομως υπακουμε τις προσταγες του επειδη μας εχει υπνωτισει πειθοντας μας οτι αντιπροσωπευει ολοκληρη την υποσταση μας
Καθε στιγμη ενα νεο εγω προστιθεται σβηνει καταλαμβανει η αφηνει την προσοχη
Πολλα εγω συνιστουν και γινονται συμπεριφορα
Ειναι απολυτα αναγκαιο , ......να γινει αντιληπτο .......,οτι καθε αισθηση......... ειναι ενα εγω ,που συμβαλει διαδικαζει και διαδικαζεται ...στην γενικοτερη αισθηση του εαυτου
Και αρα στην συμπεριφορα που εκφραζουμε επιδεικνυουμε
Η προσοχη εγκλωβιζεται χωρις να εχει επιγνωση του γεγονοτος αυτου
Δηλαδη του εγκλωβισμου της, σε αισθησεις ,κανοντας μας κατα συνεπεια να νομιζουμε πως ειμαστε αυτα τα εγω
Το εγω ομως ....το καθε εγω........ ειναι απλα ενα μικρο κομματι αυτου που καλουμε ............η συμπεριφορα μας
Μερος ενος συνολου τετοιων
Και αυτο ειναι κατι που θα πρεπει να γινει κατανοητο
Πολλα εγω συνιστουν και καθοριζουν την συμπεριφορα και αυτο ειναι κατι που διαφοροποιειται απο στιγμη σε στιγμη
Απο την αλλη .......να αντικαθιστουμε ενα η περισσοτερα εγω με αλλα ...... ειναι κενο νοηματος
Και αυτο ειναι κατι που κανουμε χωρις να το αντιλαμβανομαστε συνεχως
Αυτο γιατι......... ουσιαστικα ........στις πλειστες περιπτωσεις ,δεν αντικαθιστουμε .......αλλα προσθετουμε ακομα κατι
Δεν πρεπει να παραβλεπουμε οτι το εγω επειδη ειναι αισθησεις εχει ισχυ διαρκεια η οποια παραμενει ,για λιγο η περισσοτερο διαστημα στο πεδιο του σωματος ακομα και μετα τον χρονο η την περισταση απο την οποια εμφανιστηκε και εκδηλωθηκε
ΠΧ
Νευριαζουμε μας βγαινει ζηλια μισος λαγνεια η ακομα τραυματιστηκαμε
Αυτες οι αισθησεις αναγκαστικα παραμενουν στο ενστικτο κεντρο και παρ ολο που η παρουσια τους δεν ειναι εμφανης συνεχιζουν να μας επηρεαζουν τα μεγιστα
Ετσι το καθε τετοιο εγω συνεχιζει να ζητα το δικο του μεριδιο στην ενεργεια και συμπεριφορα μας
Μονο αν ειχαμε την δυνατοτητα να ΔΕΙΞΟΥΜΕ στον εαυτο ΥΠΟΣΤΑΣΗ οτι το εγω ΔΕΝ ειμαστε ΕΜΕΙΣ τοτε κανουμε βηματα προς την σωστη κατευθυνση
Και αυτο μπορει μονο να γινει με την χρηση της θεληματικης συνειδητης προσοχης φαντασιας
Τοτε βλεπουμε το εγω οπως ειναι ,και τοτε σταματαμε εστω και προσωρινα ...... την διαροη ενεργειας και την ολοκληρωτικη ταυτιση με αυτο
Απο ολα ομως αυτα ,τιποτα , και καμμια ενοια απο αυτες δεν προηγειται της αλλης οσον αφορα την διαδικασια της μαθησης
Και αρχη ολων ειναι η αυθορμητη αναρωτηση και ερευνα
Αρκει κανεις να βρισκεται στο ΔΙΚΟ του επιπεδο εργασιας και αναρωτησης τετοιας
Η μαθηση τελικα θα ειναι ..... μια σταδιακη και αργη κατανοηση......... του πως λειτουργουμε
Και κατι ακομα
Αναφερει ο Σ Α Β
Υποκείμενο, να μην ξεχνάμε τον εαυτό μας, να αυτοφυλαγόμαστε σε κάθε δευτερόλεπτο, σε κάθε λεπτό.
Αυτό ............ΠΕΡΙΠΛΕΚΕΙ ...........την κατάσταση επαγρύπνησης σε σχέση με τις σκέψεις μας, χειρονομίες, δράσεις, συγκινήσεις, συνήθειες, λόγια κτλ
.ΠΕΡΙΠΛΕΚΕΙ ειναι η λεξη κλειδι που υποδεικνυει την σχεση της αισθησης αναμνησης εαυτου, με την δυνατοτητα ανιχνευσης επιπροσθετων στοιχειων εγω
Παρομοιες υποδειξεις θα συναντησει κανεις σε πολλα ανεξαρτητα κειμενα εσωτεριστικου περιεχομενου
Αν αυτο καθως και οι αρχες απο τις οποιες συνοδευεται δεν γινουν κατανοητες η αυτοπαρατηρηση θα ειναι απλα αδυνατη
Μυρμηγκολέων ώλετο παρά το μη έχειν βοράν
____________________________
Έγινε επέμβαση στο μήνυμα
17/06/2018
____________________________
*τελευταια προειδοποίηση
quote:
Δεν ξέρω τι να πω , το βλέπω και στη ζωή , ο ένας γράφει στη Σοφία για επίγνωση και ο άλλος για σεισμικότητα στη γνώση. Νομίζω ο,τι φλερτάρουμε με την παραφροσύνη, αν δεν τηςγαμησαμεταπρεκια ήδη δλδ. Ή Κουκουβίζουμε πριν σαλταρουμεreculer pour mieux sauterμακάρι αλλά χλωμοΜυρμηγκολέων ώλετο παρά το μη έχειν βοράν
____________________________
Έγινε επέμβαση στο μήνυμα
17/06/2018
____________________________
*τελευταια προειδοποίηση
Μυρμηγκολέων ώλετο παρά το μη έχειν βοράν
quote:quote:
Δεν ξέρω τι να πω , το βλέπω και στη ζωή , ο ένας γράφει στη Σοφία για επίγνωση και ο άλλος για σεισμικότητα στη γνώση. Νομίζω ο,τι φλερτάρουμε με την παραφροσύνη, αν δεν τηςγαμησαμεταπρεκια ήδη δλδ. Ή Κουκουβίζουμε πριν σαλταρουμεreculer pour mieux sauterμακάρι αλλά χλωμοΜυρμηγκολέων ώλετο παρά το μη έχειν βοράν
____________________________
Έγινε επέμβαση στο μήνυμα
17/06/2018
____________________________
*τελευταια προειδοποίησηΜυρμηγκολέων ώλετο παρά το μη έχειν βοράν
Είστε μεγάλοι αστείατορεςς σας χαιρετώ
Μυρμηγκολέων ώλετο παρά το μη έχειν βοράν
quote:quote:quote:
Δεν ξέρω τι να πω , το βλέπω και στη ζωή , ο ένας γράφει στη Σοφία για επίγνωση και ο άλλος για σεισμικότητα στη γνώση. Νομίζω ο,τι φλερτάρουμε με την παραφροσύνη, αν δεν τηςγαμησαμεταπρεκια ήδη δλδ. Ή Κουκουβίζουμε πριν σαλταρουμεreculer pour mieux sauterμακάρι αλλά χλωμοΜυρμηγκολέων ώλετο παρά το μη έχειν βοράν
____________________________
Έγινε επέμβαση στο μήνυμα
17/06/2018
____________________________
*τελευταια προειδοποίησηΜυρμηγκολέων ώλετο παρά το μη έχειν βοράν
Είστε μεγάλοι αστείατορεςς σας χαιρετώ
Μυρμηγκολέων ώλετο παρά το μη έχειν βοράν
Διάβασε ο αγράμματος μπινελίκι στα ελληνικά ,σου λέει στο άδειο- του μυαλο το ίδιο γρΑΦει στα φλαμανδικά , είστε πέρα και από ζωολογικό κήπο στον Τραλφαλμαδορ.
Μυρμηγκολέων ώλετο παρά το μη έχειν βοράν
Ομοίως, σύμφωνα με σύγχρονες μελέτες,
τα πολλά quote δεν είναι σημάδι μόρφωσης ή εξυπνάδας. Το αντίθετο...
Ο λογαριασμος απενεργοποιείται για πέντε (5) μέρες
In order to remember oneself it is necessary first of all not to identify
But in order to learn not to idendify man must first of all not call himself I always and on all ocassions
Αν και αυτό που θέλω να γράψω δεν σχετίζεται και πολύ με την επίγνωση, ωστόσο γράφω εδώ, επειδή δεν θέλω να ανοίξω καινούργιο θέμα και αφού ο θεματοθέτης είναι καλός άνθρωπος και καταδεχτικός και φιλόξενος, είπα να έρθω κι εγώ σε αυτό το "σπίτι".
Θα μπω κατευθείαν στο θέμα για να μην γίνομαι κουραστική.
Λοιπόν, το θέμα μου είναι το εξής:
(δεν είναι συγκεκριμένο το θέμα, είναι παντός επιστητού).
Γιατί είμαστε θνητοί?
Μήπως η μηχανή που έχουμε (το σώμα μας) είναι τέλεια αλλά λόγω συγκάλυψης της αλήθειας δεν τη συντηρούμε σωστά και δεν τη χρησιμοποιούμε σωστά, γι' αυτό και πεθαίνει?
Γιατί αλλιώς, γιατί γεννηθήκαμε?
Σκοπός μας είναι ο θάνατος?
Δηλ. ό,τι και να κάνουμε στη ζωή θα χαθεί κάποια στιγμή?
Όποια γνώση κατακτήσαμε θα γίνει σκόνη μαζί με το σώμα μας?
Τι νόημα έχει αυτό?
Δε θα' πρεπε λογικά να υπάρχει ένα νόημα? ένας σκοπός? να εξελισσόμαστε κατ' αναλογία με τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου?
Δεν θα' πρεπε να εξελισσόμαστε από θνητά σε αθάνατα όντα?
Γιατί δεν μπορούμε να υπερβούμε τη φύση μας?
Γιατί να είμαστε καταδικασμένοι να περιοριζόμαστε στα στενά όρια που ορίζουν οι νόμοι της φύσης, αφού κάτι τέτοιο εκ των πραγμάτων μας στερεί την ελευθερία?
πχ αν εγώ επιχειρήσω να πηδήξω απ' το μπαλκόνι, θα σπάσω τα κόκκαλά μου..
Γιατί να μην είμαι σούπερμαν?
Γιατί να πρέπει να έχουμε ανάγκες? οι ανάγκες μας περιορίζουν!
Παρακάτω τώρα:
Αποδεχόμενοι τελικά την ατελή φύση του ανθρώπου, αφού δεν γίνεται αλλιώς, ο άνθρωπος έτσι όπως είναι, με τα κακά του τα χάλια, με όλες τις αδυναμίες και τη θνητότητά του, έως πιο σημείο έχει δικαίωμα παρέμβασης στο περιβάλλον (τη φύση, τα ζώα) αλλά και στον ίδιο τον άνθρωπο μέσω της ιατρικής και των άλλων επιστημών?
Αφού είναι ατελής! οτιδήποτε κατασκευάσει, οποιοδήποτε δημιούργημά του θα είναι ατελές και προβληματικό!
Και γιατί οι επιστήμονες παριστάνουν τους θεούς? ποιοι νομίζουν ότι είναι?
Ξεχνούν ότι δεν έφτιαξαν οι ίδιοι τον εαυτό τους!
Αν η ανθρώπινη φύση είναι ατελής, πόσο μάλλον τα κατασκευάσματα του ανθρώπου!
Οι άνθρωποι το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να ερευνούν τον κόσμο και τον εαυτό τους, το σώμα τους, και να διατυπώνουν θεωρίες ή να παίζουν με τις χημικές ουσίες και να κάνουν αλχημίες και να ανακατεύουν τα συστατικά του κόσμου ή να εκμεταλλεύονται τους νόμους της φυσικής για να διευκολύνουν τη ζωή τους, χωρίς ποτέ όμως να μπορέσουν να φτάσουν στην πηγή, την αιτία των αιτιών, γιατί οι ίδιοι δεν δημιούργησαν τον εαυτό τους!
Οπότε οι άνθρωποι είναι σαν να παίζουν με τη φύση, ενώ ο Θεός γελάει μαζί τους γιατί δεν μπορούν να τον φτάσουν!
Υπάρχει μια μανιώδης επιθυμία στην εποχή μας να μείνουμε για πάντα νέοι, υγιείς..
Δεν λέω, η υγεία είναι αγαθό.
Και οτιδήποτε ομορφαίνει τη ζωή μας, πχ η τέχνη, οι σχέσεις με τους συνανθρώπους μας, η υγεία.. είναι θεμιτό και ζητούμενο στη ζωή.. απλά θέλω να πω αφού θα πεθάνουμε στο τέλος..
γιατί παίρνουμε τόσο στα σοβαρά τη ζωή και τρελαινόμαστε?
Ίσως κάποια από αυτά τα θέματα να τα είχα θίξει και παλαιότερα, αλλά δεν κάθισα να ξαναδιαβάσω τι είχα γράψει τότε, οπότε αναγκαστικά ίσως κάποια τα επαναλαμβάνω, αφού κιόλας δεν έχουν λυθεί μέσα μου αυτές οι απορίες..
καλωσήρθες και πάλι
Έχεις μερικά καλά σημεία, αλλά σε άλλα το βλέπεις το θέμα... σουρρεαλιστικά!
quote:
πχ αν εγώ επιχειρήσω να πηδήξω απ' το μπαλκόνι, θα σπάσω τα κόκκαλά μου..
Γιατί να μην είμαι σούπερμαν?
'Εχεις σκεφτεί ότι ίσως το ερώτημα δεν είναι ορθώς διατυπωθέν?
Η αρχική ερώτηση προτού φτάσεις σε αυτό το σημείο, θα ήταν:
Γιατί να θέλεις να πηδήξεις από το μπαλκόνι? Τι θα σου προσέφερε αυτό? 'Εξτρα αδρεναλίνη? Επίδειξη? Μαγκιά? Κάτι άλλο?
Θα ήταν μια χρήσιμη ιδιότητα? (αν σκέφτεσαι να ληστεύεις σπίτια πχ. και να έχεις άμεση διέξοδο διαφυγής, ναι, ας πούμε...)
Μήπως βλέπεις πολλά κινούμενα σχέδια με υπερ-ήρωες, τύπου Σούπερμαν, ΣπάιντερΜαν, κλπ και επηρεάστηκες?
Σκέψου μόνο τί κακός χαμός θα γινότανε αν όλοι οι κοινοί 'θνητοί' είχαμε τέτοιες ιδιότητες! Θα είχαμε γίνει κουλουβάχατο, σαλταρισμένοι, έτοιμοι για όλα, όλοι εναντίον όλων, κλπ, χαώδεις καταστάσεις που θα απέρρεαν ακριβώς από αυτή την 'παντοδυναμία' και 'ελευθερία' δράσεων/κινήσεων του καθενός.
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
quote:
Γιατί είμαστε θνητοί?
Δεν το ορίσαμε εμείς. Έτσι είναι οι όροι του παιχνιδιού. Και μάλιστα για όλα τα έμβια όντα. Δύσκολο ερώτημα για να απαντηθεί. Βασικά αναπάντητο εις τους αιώνας....
quote:
Μήπως η μηχανή που έχουμε (το σώμα μας) είναι τέλεια αλλά λόγω συγκάλυψης της αλήθειας δεν τη συντηρούμε σωστά και δεν τη χρησιμοποιούμε σωστά, γι' αυτό και πεθαίνει?
Η μηχανή είναι μια χαρά. Πολύ αποτελεσματική και πολύ εξελιγμένη. Υπηρετεί μια λειτουργικότητα και μια οικονομία. Είμαστε φτιαγμένοι από σχετικά φτηνά και ευτελή υλικά, όμως το σύνολο έχει θαυμαστές ιδιότητες και αποδίδει πολλαπλάσια.
Δεν έχει σχέση η 'χρήση' της. Αυξάνει ή μειώνει τους χρόνους ζωής βεβαίως ως ένα σημείο, αλλά ακόμα και αν δεν αρρωσταίναμε από τίποτα, θα πεθαίναμε κάποτε λόγω γήρατος και λόγω "παύσης" του συστήματος σε κάποιο λίμιτ -απ, πχ στα 120 ή 130 ή 150 χρόνια το πολύ. Εννοώ χρησιμοποιώντας το ίδιο σώμα και όργανα με αυτά που γεννηθήκαμε. Αν τώρα το πάμε σε σενάρια Φρανκενστάιν, συνεχείς μεταμοσχεύσεις οργάνων/ανταλλακτικών, κλπ τότε πάμε σε άλλα χωράφια...
quote:
Γιατί αλλιώς, γιατί γεννηθήκαμε?
Σκοπός μας είναι ο θάνατος?
Η λέξη "Σκοπός" είναι λάθος εδώ. Δεν σκοπεύουμε σε κάτι. Ο σκοπός έχει στόχευση, σκοπιμότητα. Δεν πάμε σκόπιμα προς το θάνατο. Ο θάνατος είναι μια φυσιολογική κατάληξη του κύκλου της ζωης. Το τέλος αυτής.
Γεννηθήκαμε για να ...ζήσουμε. Να υπηρετήσουμε αυτόν τον κύκλο της ζωης από το δικό μας πόστο. Το ατομικό του ο καθένας, αλλά και στα πλαίσια του Συλλογικού. Μιας Συλλογικής λειτουργικότητας.
Δεν υπάρχει λόγος να εστιάσεις μόνο σε αυτό το δίπολο Γέννηση- Θάνατος. Η ζωή είναι όλο το υπόλοιπο, το "ενδιάμεσο", που είναι και το πιο ενδιαφέρον άλλωστε. Ή τουλάχιστον αυτό που μέχρι τώρα γνωρίζουμε.
quote:
Δηλ. ό,τι και να κάνουμε στη ζωή θα χαθεί κάποια στιγμή?
Όποια γνώση κατακτήσαμε θα γίνει σκόνη μαζί με το σώμα μας?
Τι νόημα έχει αυτό?
Σε ατομικό επίπεδο, μπορεί και ναι. Εκτός αν υπό προϋποθέσεις υπάρχει κάποιου είδους μεταθανάτια "συντήρηση" της Συνειδήσεώς μας/Ψυχής/Μνημών κλπ.
Αλλά ακόμα και αν χαθεί και γίνει σκόνη το σώμα μας και τα πεπραγμένα μας, το νόημα είναι ότι δώσαμε κάτι, μικρό ή μεγάλο, λίγο ή πολύ, καλό ή κακό, στο Συλλογικό Σώμα. Στην κοινωνία, την ανθρωπότητα, την οικογένειά μας, κλπ. Νόημα υπάρχει σε ό,τι εσύ θες να δώσεις νόημα, και δεν υπάρχει σε ότι εσύ αγνοείς, ή επιλέγεις να απορρίπτεις και να απαξιείς. Δεν εξαρτάται δηλαδή το "νόημα" από το θάνατό σου ή όχι, αλλά από τον αντίκτυπο των πεπραγμένων σου, σε σένα, στη ζωή σου, και στις ζωές των άλλων.
quote:
Δε θα' πρεπε λογικά να υπάρχει ένα νόημα? ένας σκοπός? να εξελισσόμαστε κατ' αναλογία με τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου?
Δεν θα' πρεπε να εξελισσόμαστε από θνητά σε αθάνατα όντα?
Η αλήθεια είναι ότι εξελισσόμαστε. Όμως η θεωρία του Δαρβίνου έχει γίνει και λίγο...λάστιχο. Την πάει ο καθείς κατά που γουστάρει.
Δεν υπάρχει μόνο μια "εξέλιξη". Υπάρχουν λογιώ λογιώ εξελίξεις, ειδικά για το ανθρώπινο γένος: η Βιολογική , η Τεχνολογική, η Συλλογική/κοινωνική.
Το μόνο Φως/φανάρι είναι ότι στην Τεχνολογική εξελισσόμαστε κάργα και το βέλος είναι πάντα μπροστά. Με τη δαρβινική και με ό,τι έννοια του όρου εξέλιξη θες να βάλεις.
Το μπέρδεμα είναι με τις άλλες δυο. Άλλοτε πάμε μπροστά, άλλοτε πίσω, σαν την Εθνική Ελλάδας στο ποδόσφαιρο ας πούμε....
Για να ίσχυε απολύτως πχ. η βιολογική εξέλιξη τότε θα έπρεπε ασυνείδητα ή ενσυνείδητα να έχουμε κάποιο είδος "ευγονικής" ή τάση προς δημιουργία "αρείας φυλής". Κάτι που όχι μόνο δεν συμβαίνει πρακτικά, αλλά όπως βλέπεις πολλές φορές πάμε και τελείως κόντρα στο ρεύμα, ακριβώς διότι κοινωνικά και ηθικά ο γάμος και η τεκνοποίηση δεν είναι 'προνόμιο' ή 'δικαίωμα' μόνο του εύρωστου, όμορφου και υγειούς, αλλά ακόμα και του ασχημούλη, του κοντούλη, του χοντρούλη, του αρρωστούλη, του μπαρμπούλη, του καμπούρη, κλπ,κλπ
quote:
Γιατί δεν μπορούμε να υπερβούμε τη φύση μας?
Γιατί να είμαστε καταδικασμένοι να περιοριζόμαστε στα στενά όρια που ορίζουν οι νόμοι της φύσης, αφού κάτι τέτοιο εκ των πραγμάτων μας στερεί την ελευθερία?
Εδώ μας τα χαλάς λίγο, και τα ερωτήματα μάλλον είναι άκυρα.
Η φύση μας είναι αυτή που είναι. Έτσι τη βρήκαμε, έτσι τη διαβάσαμε, την παρατηρήσαμε, την καταλάβαμε, όσο την καταλάβαμε.
Δεν μπορούμε να λέμε γιατί έτσι και γιατί αλλιώς.
Είναι σαν να λες, γιατί το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά.
Ε αυτό γίνεται, αυτό είναι νόμος, αυτό είναι φύση. Αν ήταν κάτι άλλο σε ένα άλλο Σύμπαν, θα συζητάγαμε σε άλλο επίπεδο. Εδώ πέρα όμως σε αυτόν τον κόσμο, σε αυτό το περιβάλλον, έτσι γινότανε και έτσι γίνεται. Δεν έχει νόημα να διαμαρτύρεται κανείς γι'αυτό.
Εσύ μπορεί δηλαδή να ήθελες να μην πεφτει το μήλο, ή να αιωρείται ή να πηγαίνει προς τα πάνω. Εγώ θα ήθελα να πηγαίνει λοξώς διαγωνίως και να κάνει πιρουέτες. Και ο Τσίπρας θα ήθελε να πηγαίνει αριστερά (και μετά μεταβολή και δεξιά)
Έλα όμως που το μήλο το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να πέφτει κάτω ασχέτως τι θα θέλαμε ή τι θα φανταζόμασταν εμείς.
Και δεν κατάλαβα δηλαδή, γιατί σου στερεί την ελευθερία εσένα ένας φυσικός νόμος? άμα ήθελες να είσαι υπεράνω των φυσικών νόμων και να τους γράφεις κατά βούληση στα @@ σου τότε δεν θα ήσουν 'φυσικό ον' ούτε μέρος της φύσης, αλλά κάτι Υπερ-φυσικό.
Όσο όμως είμαστε 'φυσικοί', και εμείς και το μήλο, δεν μπορούμε να λέμε ότι δεν έχουμε 'ελευθερία'. Έχουμε ελευθερία στα πλαίσια που ορίζει η φύση μας.
quote:
Γιατί να πρέπει να έχουμε ανάγκες? οι ανάγκες μας περιορίζουν!
Ανάγκες έχουμε πάλι, επειδή και αυτές είναι μέρος της φύσης (μας). Τι να κάνουμε δηλαδή?
Βεβαίως αυτές είναι κάποιες βασικές και συγκεκριμένες λίγο πολύ κοινές για όλους, αλλά είναι και άλλες δεκάδες τόσες που επινοήθηκαν ή υπαγορεύθηκαν από τους ανθρωπους και τις κάθε είδους κοινωνικές συμβάσεις. Εκεί πάνω πχ. μπορούμε να έχουμε διαφοροποιήσεις και κάποιο κοντρόλ.
Πάρε παράδειγμα το φαί. 'Ολοι οι άνθρωποι το έχουμε ανάγκη. Αλλος όμως τρωει 10 φορές τη μέρα και δεν του φτάνει, άλλος τρωει ένα πιατο ρύζι τη μέρα και είναι καλά, και άλλος πχ. κανας μοναχός τρώει μια στις 3 μέρες ή δεν τρώει σχεδόν καθόλου.
Τώρα ποιος περιορίζει ποιον και πόσο βλέπεις ότι είναι θέμα σχετικό. Άλλος κουμαντάρει τις ανάγκες του και άλλος γίνεται υποχείριό τους. Ο καθένας τις βάζει σε άλλα κουτάκια, μικρά ή μεγαλύτερα.
quote:
Αποδεχόμενοι τελικά την ατελή φύση του ανθρώπου, αφού δεν γίνεται αλλιώς, ο άνθρωπος έτσι όπως είναι, με τα κακά του τα χάλια, με όλες τις αδυναμίες και τη θνητότητά του, έως πιο σημείο έχει δικαίωμα παρέμβασης στο περιβάλλον (τη φύση, τα ζώα) αλλά και στον ίδιο τον άνθρωπο μέσω της ιατρικής και των άλλων επιστημών?
Ποιος το είπε ότι η φύση του ανθρώπου είναι 'ατελής'? Για ποιο λόγο? Ποια είναι τα κακά του και τα χάλια του δηλαδή? Επειδή δεν έχει το...τρίχωμα της αρκούδας ή τα δόντια του λιονταριού ή την προβοσκίδα του ελέφαντα?
Εγώ μια χαρά Ον τον βλέπω.
quote:
Αφού είναι ατελής! οτιδήποτε κατασκευάσει, οποιοδήποτε δημιούργημά του θα είναι ατελές και προβληματικό!Και γιατί οι επιστήμονες παριστάνουν τους θεούς? ποιοι νομίζουν ότι είναι?
Ξεχνούν ότι δεν έφτιαξαν οι ίδιοι τον εαυτό τους!
Αν η ανθρώπινη φύση είναι ατελής, πόσο μάλλον τα κατασκευάσματα του ανθρώπου!
Άλλο μπέρδεμα κι εδώ.
Τα κατασκευάσματα του ανθρώπου μια χαρά είναι.
Και σε πολλές περιπτώσεις πολύ καλύτερα όσον αφορά τη σύγκριση με συγκεκριμένες ιδιότητες του ανθρώπου (τις οποίες κλήθηκαν να ενισχύσουν ή να αντικαταστήσουν). Εξαρτάται σε τί στοχεύεις κάθε φορά.
Πχ. το ανθρώπινο μάτι, είναι μια χαρά όργανο. Βλέπει ένα συγκεκριμένο εύρος ακτινοβολιών και μέχρι μια συγκεκριμένη απόσταση και κλίμακα.
Ο άνθρωπος όμως κατασκευασε το Τηλεσκόπιο και βλέπει κρατήρες στο φεγγάρι που δεν μπορεί να δει το γυμνό μάτι.
Κατασκεύασε το μικροσκόπιο και βλέπει κύτταρα και μικρόβια που δεν μπορεί να δει το γυμνό μάτι.
Άρα ο "ατελής" άνθρωπος, με το 'ατελές' (κατ'εσέ) μάτι του, κατασκεύασε πράγματα που ξεπερνούν την ατέλειά του και τουλάχιτον είναι αν όχι "τέλεια" πιο ισχυρά και πιο ικανά από τον "ατελή" οφθαλμό του. Άρα ποιο το παράπονο για τα κατασκευάσματα των ανθρώπων? Μπορούν όντως να εφευρουν και να κατασκευάσουν πράγματα και συσκευές/τεχνολογίες οι οποίες να είναι καλύτερες και πιο "τέλειες" από τις υπάρχουσες ανθρώπινες ιδιότητες! Γιατί να μην το κάνουν δηλαδή?
quote:
Οι άνθρωποι το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να ερευνούν τον κόσμο και τον εαυτό τους, το σώμα τους, και να διατυπώνουν θεωρίες ή να παίζουν με τις χημικές ουσίες και να κάνουν αλχημίες και να ανακατεύουν τα συστατικά του κόσμου ή να εκμεταλλεύονται τους νόμους της φυσικής για να διευκολύνουν τη ζωή τους, χωρίς ποτέ όμως να μπορέσουν να φτάσουν στην πηγή, την αιτία των αιτιών, γιατί οι ίδιοι δεν δημιούργησαν τον εαυτό τους!
Και δεν κατάλαβα, γιατί θα πρέπει να είναι αυτό το άσπρο-μαύρο?
Δηλαδή ο μόνος στόχος του επιστήμονα/ανθρώπου θα έπρεπε να είναι να φτιάξει τον εαυτό του? Δεν τον έφτιαξε και ούτε θα τον φτιάξει, τι πάει να πει αυτό?
Λίγο είναι δηλαδή για σένα αυτό που λές ότι "εκμεταλλεύεται τους νομους της φύσης και διευκολύνει τη ζωή του"? Αυτό δεν είναι ένας σκοπός (που έψαχνες προηγουμένως) δεν είναι ένα "νόημα"? Λίγο το'χεις?
quote:
Υπάρχει μια μανιώδης επιθυμία στην εποχή μας να μείνουμε για πάντα νέοι, υγιείς..
Δεν λέω, η υγεία είναι αγαθό.
Και οτιδήποτε ομορφαίνει τη ζωή μας, πχ η τέχνη, οι σχέσεις με τους συνανθρώπους μας, η υγεία.. είναι θεμιτό και ζητούμενο στη ζωή.. απλά θέλω να πω αφού θα πεθάνουμε στο τέλος..
γιατί παίρνουμε τόσο στα σοβαρά τη ζωή και τρελαινόμαστε?
Υπάρχουν πολλές απαντήσεις σε αυτό.
Το ότι επειδή στο τέλος θα πεθάνουμε σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε οι απόλυτοι μηδενιστές και όλα στα @@ μας?
Επιπλέον, μπορεί να είναι η ζωή μας γενικώς "μικρή" αλλά είναι ταυτόχρονα και ...μεγαλούτσικη.
Δηλαδή δεν θα πεθάνεις κιόλας από αύριο ή μεθαύριο (νταξ' ποτέ κανείς δεν ξέρει ακριβώς - κι αυτό είναι ίσως 'δώρο' της φύσης, αλλά κατά 99.9999% δεν θα πεθάνουμε αύριο κι εσύ κι εγώ πχ)
Αυτό οδηγεί σε αυτούς τους συμβιβασμούς.
Λειτουργούμε κάνοντας ένα projection του θανάτου σε μια αβέβαιη και άγνωστη στιγμή στο μέλλον, και έτσι δημιουργείται η ανάγκη να κάνουμε συμβάσεις, επενδύσεις, και φροντίδες στο παρόν για το εγγύτερο μέλλον ή και παραπέρα.
Δηλαδή ο χρόνος της μετάθεσης διαφοροποιεί την κατάσταση, και όχι η θέληση ή οι απόψεις.
Να στο πω με παράδειγμα: Τι γουστάρεις να κάνεις?
Να πηγαίνεις διακοπές σε εξωτικά μέρη και να πίνεις κοκτέιλ και πινα-κολάδες.
Αν είχες καμιά βδομάδα ζωής ή κανα μήνα ζωής, πιθανότατα θα τα βρόνταγες όλα και όλους, σχολεία δουλειές και λοιπές ρουτινιάρικες παπαρίτσες και θα την έκανες με την πρώτη πτήση για Μαλδίβες ή Καραϊβική ας πούμε.
Γιατί δεν το κάνεις τώρα?
Διότι στην ουσία δεν πιστεύεις ότι ενδέχεται να πεθάνεις σε καμιά βδομάδα ή σε κάνα μήνα, οπότε είναι κίνηση υψηλού ρίσκου από οικονομικής ή άλλης απόψεως να μαζεψεις πχ ό,τι φράγκα έχεις και δεν έχεις, να αρχίσεις τις διακοπές, να παραιτηθείς από τη δουλειά σου ή ό,τι άλλο κάνεις και να εξαφανιστείς, διότι μόλις περάσει ένα Α χρονικό διάστημα, και τελειώσει το πάρτι, τελειώσουνε και τα λεφτά, κι έχεις φάει σουτ από δουλειά, από σπίτι και από ξενοδοχείο, τότε κλάφτα Χαράλαμπε, ποιος τη βγάζει τις επόμενες ...δεκαετίες χαβαλεδιάζοντας?
Και όπως είπαμε, βεβαίως μακροπρόθεσμα,και με αφ'υψηλού παρατήρηση όλα είναι "Ματαιότης Ματαιοτήτων..." αλλά έλα και πέρνα την κάθε μέρα σου τα επόμενα 40 ή 50 ή 80 χρόνια που θα ζήσεις μη έχοντας τί άλλο να κάνεις παρά να περιμένεις το μοιραίο! Γίνεται αυτό? Δεν γίνεται. Κάτι πρέπει να κάνουμε και στο ...ενδιάμεσο που λέγεται ζωή. Τόσο απλά.
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
Αν μπορούσα να το κάνω, θα αισθανόμουν πιο ελεύθερη.
Αισθάνομαι τους νόμους της φύσης να με περιορίζουν.
Το ότι πρέπει για όλη μου τη ζωή να πατάω στη γη, το ότι δεν μπορώ να πάω στο διάστημα πετώντας, αλλά αν ποτέ γινόταν αυτό θα έπρεπε να γίνει υπό συγκεκριμένες και ελεγχόμενες συνθήκες, (ειδική εκπαίδευση, πολύ καλή φυσική κατάσταση, ειδική στολή, εξοπλισμός κλπ), το ότι αν επιχειρήσω να αναπνεύσω μέσα στο νερό θα πνιγώ, το ότι αν σταματήσω να αναπνέω (πολύ δύσκολο να γίνει εσκεμμένα) θα πεθάνω, το ότι πρέπει κάθε μέρα να τρώω, να κρατάω τα χρήσιμα και να αποβάλλω τα άχρηστα (κάτι που από άποψη λογικής πάσχει από όπου κι αν το δούμε: γιατί να πρέπει κάθε μέρα να τρώμε? αν ήμασταν πραγματικά λογικά και νοήμονα όντα δεν θα χρειαζόταν να αναλωνόμαστε με το φαγητό κάθε μέρα και 3 φορές τη μέρα και όλη τη μέρα τέλος πάντων!
Αισθάνομαι τον κόσμο σαν μια τεράστια φυλακή, κι αν σου' ρθει να ουρλιάξεις σε πλακώνουν στα φάρμακα ή σε κλείνουν μέσα για να "συνετιστείς" και να γίνεις "φυσιολογικός".
Δεν καταλαβαίνω τον κόσμο αυτό, λυπάμαι..
Αν κάνω κάπου λάθος, πείτε μου..
Έχω κουραστεί..
Και να απαντήσω και στο τελευταίο που γράψατε..
Ενώ τώρα δεν είναι ένα χάος ο κόσμος μας!
Αν ο κόσμος ήταν ιδανικός θα έπρεπε ο άνθρωπος να είχε τη δυνατότητα να είναι παντοδύναμος δηλ. δεν θα έπρεπε να τη στερείται apriori με το που γεννιέται, αλλά ταυτόχρονα να είχε και τη σοφία ώστε να ξέρει πότε να χρησιμοποιεί τις απεριόριστες δυνατότητες και πώς να τις χρησιμοποιεί, δηλ. να ήταν ένας μικρός θεός.
Μόνο που οι άνθρωποι είναι βλάκες, οπότε μάλλον καλώς δεν είναι παντοδύναμοι..
Ποιος ξέρει πώς θα χρησιμοποιούσαν την παντοδυναμία τους με τόση βλακεία και εγωισμό στο μυαλό..
Οπότε το ίδιο λέμε εν τέλει..
Αν μιλήσουμε για το ιδανικό δεν θα υπήρχε πρόβλημα να είμαστε μικροί θεοί, αλλά σε αυτόν τον κόσμο, έτσι όπως είναι τα πράγματα και όπως είναι και οι άνθρωποι στο σύνολό τους, καλώς δεν είναι..
Πάντως θέλω να πω πως και τώρα έτσι όπως είναι ο κόσμος και πάλι το χάος επικρατεί.
Προσπαθούν οι άνθρωποι να το τιθασεύσουν μέσω της οργάνωσης των κοινωνιών αλλά αυτό που βλέπω σαν αποτέλεσμα είναι μια ψυχολογική πίεση να ασκείται στον καθένα ξεχωριστά.
Γιατί όσο πιο πολύ γινόμαστε τόσο μεγαλώνει η ανάγκη για έλεγχο.
Και όσο πιο οργανωμένες είναι οι κοινωνίες τόσο ακυρώνονται τα άτομα σαν προσωπικότητες και τόσο μειώνεται το ελεύθερο πεδίο δράσης τους, τόσο πιο δυστυχισμένοι γίνονται εν τέλει..
Βέβαια άλλο οι νόμοι της φύσης άλλο οι νόμοι της κοινωνίας..
Ίσως ο λόγος που δεν έχω συμφιλιωθεί με τη φύση μου ακόμα, να είναι η αόρατη αυτή πίεση που αισθάνομαι στην κοινωνία..
Ίσως το πρόβλημά μου δεν είναι οι νόμοι της φύσης δηλ. αλλά της κοινωνίας..
Μπορεί αν ο κόσμος ήταν διαφορετικά οργανωμένος, πιο ανθρώπινος, να μην με ενοχλούσε τόσο το ότι πρέπει πχ να δουλεύουμε κάθε μέρα ή να τρώμε κάθε μέρα και τέλος πάντων να επαναλαμβάνουμε κάποιες ενέργειες όπως είναι και το μπάνιο που δεν ανέφερα, προκειμένου να ζήσουμε..
Ίσως να είχα όρεξη να κάνω όνειρα..
Ίσως να μου άρεσε η ζωή..
Και δεν βλέπω κινούμενα σχέδια..
Σχεδόν δεν έχω καμία προσλαμβάνουσα εδώ και χρόνια..
Είμαι κλεισμένη στον εαυτό μου.
Δεν με ενδιαφέρει το συγκεκριμένο περιβάλλον.
Δυστυχώς δεν βρίσκω καμία λύση σε όλες αυτές τις σκέψεις που κάνω.
Είναι αδιέξοδες και αυτό είναι που με θλίβει περισσότερο..
ωραία.. μου άρεσε πολύ η απάντησή σας.. (η δεύτερη)
Μάλλον κάπου τα έχω δει λάθος..
Δεν μπορεί να είναι σωστές οι σκέψεις μου και ταυτόχρονα να με βγάζουν σε τόσο μεγάλο αδιέξοδο και δυστυχία..
Πιο πολύ από όλα μου άρεσε και κράτησα αυτό που είπατε σχετικά με τα κατασκευάσματα του ανθρώπου, όπου παρά τους φυσικούς περιορισμούς του σώματός του, ο άνθρωπος κατάφερε να κατασκευάσει μηχανές και όργανα τα οποία ενισχύουν και ξεπερνούν τις δικές του ικανότητες..
Αυτό, οκ, το γνωρίζω πως έτσι έχει, απλά δεν το είχα δει ποτέ με καλό μάτι..
Έχω συνηθίσει να τα βλέπω όλα ανάποδα, και το άσπρο να το βλέπω μαύρο, όπως γράψατε..
Δηλ. ο τρόπος που το έβλεπα είναι, γιατί να μην μπορεί πχ το μάτι μου να βλέπει σαν το τηλεσκόπιο ή σαν το μικροσκόπιο?
Δεν κάθισα ποτέ να παραδεχτώ ότι έτσι είμαι και τι μπορώ να κάνω για να βελτιώσω αυτό που είμαι!
Και δεν λέω πως θα αλλάξω τρόπο σκέψης εν μία νυκτί, απλά ίσως είναι ευκαιρία να το δουλέψω λίγο μέσα μου αυτό το θέμα της αποδοχής της φύσης μου και της προσπάθειας να βελτιώσω τον τρόπο ζωής (τον δικό μου και των άλλων), όσο μπορώ και όσο περνάει απ' το χέρι μου, αφού μου έλαχε να γεννηθώ..
Δεν με βλέπω και πάλι να έχω όρεξη αλλά απ' την άλλη πώς θα βγάλω πχ 20 χρόνια ακόμα ζωής περιμένοντας το μοιραίο?
Επίσης άλλη μια φορά που σκέφτηκα πόσο τραγικό ον είναι ο άνθρωπος! Ενώ αποστρέφομαι την ατελή μας φύση, ωστόσο με συγκινεί τώρα όταν σκέφτομαι πχ πόσο πολύ αξίζει αυτό το ον, όταν παραβλέπει τις αδυναμίες του και προσπαθεί να κάνει κάτι για να τις ξεπεράσει!!
Με συγκινεί ακριβώς γιατί βλέπω τους ανθρώπους απ' έξω..
Δεν ανήκω σε αυτήν την κατηγορία.. Είμαι πολύ εγωίστρια για να καταδεχτώ να κάνω κάτι που θα προϋποθέτει προσπάθεια για το καλύτερο..
Μέχρι τώρα σκεφτόμουν : "όχι! και δεν δέχομαι εγώ τον κόσμο όπως είναι! και δεν θα κάνω τίποτα για να τον κάνω καλύτερο! γιατί δεν φταίω εγώ! και όλα είναι μάταια κλπ"..
Αλλά αν πχ σκεφτώ τι τραβάνε οι γιατροί, οι νοσοκόμες με τις φροντίδες των αρρώστων, τι τραβάνε και οι συγγενείς που φροντίζουν αρρώστους, τι τραβάνε και οι επιστήμονες μέχρι να βρουν μια λύση σε ένα πρόβλημα, πόσα χρόνια διαβάσματος...
Και γενικά τι τραβάει ο κόσμος προκειμένου να διατηρήσει και να διατηρηθεί στη ζωή, τη ζωή που γνωρίζουν πως θα τους προδώσει στο τέλος... αυτό κι αν είναι τραγικό!!
Ο άνθρωπος είναι αξιοθαύμαστο ον τελικά..
Ελπίζω να μην σας ξαναενοχλήσω..
Αν μετά από δυο-τρεις μήνες γράψω πάλι τα ίδια, πάει να πει πως είμαι ανεπίδεκτη και θα σέρνομαι σε όλη μου τη ζωή..
quote:
Το να θέλω να πηδήξω απ' το μπαλκόνι το έφερα σαν παράδειγμα για να θίξω ακριβώς την αδυναμία του ανθρώπου να υπερβεί τους νόμους της φύσης.Αν μπορούσα να το κάνω, θα αισθανόμουν πιο ελεύθερη.
Αισθάνομαι τους νόμους της φύσης να με περιορίζουν.
Γιωργίτσα, αυτό στο εξήγησα αναλυτικά προηγουμένως. Θέλω να πιστεύω ότι το αντιλήφθηκες.
Οι φυσικοί νόμοι είναι το λιγότερο.
Δεν χρειάζεται να νιώθεις 'καταπιεσμένη' και με λιγότερους βαθμούς ελευθερίας επειδή δεν μπορείς να πηδήξεις από το μπαλκόνι και να βγεις άθικτη και ατσαλάκωτη.
Οι τεχνητοί/ανθρώπινοι νόμοι να δεις πόσο περιορίζουν την ελευθερία!
Και αυτοί είναι που πρέπει να μας την σπάνε ακόμα περισσότερο.
Γιατί αυτοί τουλάχιστον αλλάζουν ή μπορούν να αλλάξουν και να βελτιωθούν.
Υπάρχουν νόμοι και χώρες όπου μπορείς να τιμωρηθείς για αστεία πράγματα. πχ. για το μάσημα τσίχλας, ή τον τρόπο ενδυμασίας.
Ή για να μην πάμε και μακριά, στα δικά μας, επειδή πχ. μπορεί να έχεις καπνίσει 1 γραμμάριο χασίς.
Τέτοιου είδους μ@λακίες περιορίζουν πολύ περισσότερο και πολύ πιο ανοήτως τις ελευθερίες μας, και εκεί θα έπρεπε να εστιάζουμε κατά τη γνώμη μου.
'Αμα ξεμπερδέψουμε με αυτά, μετά ας πάμε να λύσουμε και τους περιορισμούς των φυσικών νόμων και να εφεύρουμε συσκευές...αντιβαρύτητας και το βαλιτσάκι του Σπορτ-Μπίλη ή τα εργαλεία του Αστυνόμου Σαϊνη...και να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε, να πετάμε, να κολυμπάμε, να τρέχουμε, να πηδάμε, σε οποιοδήποτε ύψος και βάθος.
Εμένα με περιορίζουν άλλα πράγματα...
Με περιορίζει που ενώ μπορεί να κάνω την ίδια ή και καλύτερη δουλειά από πεντέξι άλλα ελιτοτσογλάνια, αυτοί μπορεί να κερδίζουν άκοπα τα δεκαπλάσια και εκατονταπλάσια από μένα.
Με περιορίζει που δεν μπορώ όχι μόνο να ληστέψω μια τράπεζα για να ρεφάρω τις κοινωνικές ανισότητες που συντηρεί το σύστημα (απαλλοτρίωση ντε :-) ) , αλλά ούτε καν να ρίξω μια δυο σφαλιάρες σε έναν ανευθυνοϋπεύθυνο εκπρόσωπο του συστήματος που αποδεδειγμένα μου προκαλεί ζημία ως πρόσωπο και ως πολίτη (δημόσιο υπάλληλο, δάσκαλο, καθηγητή, εργοδότη, αστυνομικό, δικαστή, δήμαρχο, πολιτικό,κλπ) που θα βρω μπροστά μου, χωρίς να κινδυνεύσω να πληρώσω δυσανάλογο τίμημα σε τιμωρία, φυλάκιση , κακοποίηση,κλπ.
Με περιορίζουν τόσοι και τόσοι νόμοι και κανονισμοί που φτιαχτήκανε είτε φωτογραφικά, είτε για να προστατέψουν και να καλύψουν το "μαγαζί" και τους νομιμοποιημένους νταβατζήδες.
Αλλά τί να κάνουμε τώρα?
Να το ρίξουμε στα φάρμακα? Ή στις ομαδικές αυτοκτονίες?
Δεν λέει....
Χώρια που δεν θα χαμπαριάσει το σύστημα.
Αυτός ο πόλεμος είναι λεπτός. Θέλει να τον κάνεις με τα μέσα που διαθέτει το σύστημα και με πολυ καλό καμουφλάζ.
quote:
Βέβαια άλλο οι νόμοι της φύσης άλλο οι νόμοι της κοινωνίας..
Ίσως ο λόγος που δεν έχω συμφιλιωθεί με τη φύση μου ακόμα, να είναι η αόρατη αυτή πίεση που αισθάνομαι στην κοινωνία..
Ίσως το πρόβλημά μου δεν είναι οι νόμοι της φύσης δηλ. αλλά της κοινωνίας..
Βλέπεις τι σου λεγα?
Θα τον βρεις το δρόμο σιγά σιγά...
quote:
Δυστυχώς δεν βρίσκω καμία λύση σε όλες αυτές τις σκέψεις που κάνω.
Είναι αδιέξοδες και αυτό είναι που με θλίβει περισσότερο..
Λύση μονομερής και εύκολη δεν υπάρχει.
Υπάρχουν βήματα προς τη λύση. Αναλόγως της θέσης, κατάστασης, ηλικίας,κλπ που βρίσκεσαι.
Μπορείς να κάνεις βήματα πάντως.
Αν δεν έχεις δουλειά ψάξε βρες.
Αν δεν έχεις γκόμενο ψάξε βρες.
Αν κάθεσαι στην Ελλάδα και μιζεριάζεις, σήκω και φύγε έχει κι αλλού πορτοκαλιές. Της Ελλάδας τα πορτοκάλια σάπισαν. Και δεν θα βγάλει άλλα σύντομα...
Αν δεν έχεις παρέες, κάνε παρέες.
Αν κλείστηκες μέσα, βγες έξω.
Παράτα την κλεισούρα και το σκοτάδι, επιδεινώνει το πρόβλημα.
Φως και ανοιχτωσιά χρειάζεσαι. Σε όλα τα επίπεδα.
Αφορμές και διάθεση θα βρεις.
Τη ζωή σου εσύ την κατευθύνεις σε μεγάλο βαθμό.
Κάνε τις αντίστοιχες επιλογές πορείας.
Και δώσε φυσικά λίγο χρόνο μέχρι να δεις αποτελέσματα. Δεν γίνονται όλα από τη μια μερα στην άλλη...
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
Μάλλον θα τα παίρνω εφ' όρου ζωής..
Αλλά είπαμε να ακούμε τους επιστήμονες..
Αλλά κι αυτοί φάσκουν και αντιφάσκουν πολλές φορές..
Υπάρχει η ψυχιατρική, υπάρχει και η αντιψυχιατρική!
Άντε βγάλε άκρη..
Έχω μπερδευτεί..
Γιατί μπαίνει το ερώτημα, έως ποιο σημείο επιτρέπεται να παρεμβαίνουμε στην ανθρώπινη σκέψη και συμπεριφορά με σκοπό την ομαλή κοινωνικοποίηση του ατόμου?
Είναι μεγάλο θέμα αυτό..
Είναι σωστό αυτό που γίνεται που όλα τα παιδιά τώρα τα μπουκώνουν στα ψυχοφάρμακα?
Αντί να αλλάξουν τις συνθήκες ζωής τους οι άνθρωποι, αντί να γίνουν πιο ανθρώπινες οι κοινωνίες, προσπαθούν όσοι κατέχουν θέσεις ισχύος πχ δάσκαλοι, δικαστές, ψυχίατροι κλπ.. να ρίξουν το μπαλάκι στο άτομο που πάσχει αντί να βρουν τι οδήγησε το άτομο να πάσχει και να αλλάξουν τις δομές..
Ασφαλώς γιατί κάτι τέτοιο είναι πιο δύσκολο..
Μόνο που δεν καταλαβαίνουν πως η υγεία δεν έρχεται με τα φάρμακα..
Μόνο μια θολούρα και μια καταστολή..
Και έχουν βελτιωθεί τώρα τα φάρμακα, έχουν γίνει πολύ επιλεκτικά και έξυπνα, και οι παρενέργειές τους δεν είναι τόσο εμφανείς..
πχ μια άλλη κοπέλα που γνωρίζω με παρόμοιο πρόβλημα με το δικό μου, ούτε έχει εργαστεί, ούτε κατάφερε να τελειώσει τη σχολή της, ούτε κάνει τίποτα γενικά και παίρνει τα φάρμακά της με τα όσα επιπλέον προβλήματα υγείας της σούρνουν από πίσω αυτά..
Ίσως σε πρώτη φάση πρέπει να αλλάξω περιβάλλον και σε δεύτερο πλάνο, αν δω πως έχει βελτιωθεί αρκετά η ψυχολογία μου στο νέο περιβάλλον, τότε κάνω και απόπειρα διακοπής τους, γιατί αν τα κόψω από τώρα με τις ίδιες συνθήκες δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα γίνει..
Την ίδια στιγμή που θα αλλάξω περιβάλλον (κάτι που θα γίνει στο κοντινό μέλλον), θα πρέπει κάτι να κάνω και με τις σπουδές που τις έχω παρατήσει..
Γιατί δουλειά χωρίς σπουδές, τι σόι δουλειά θα είναι?
του ποδαριού? θα με κουράσει..
Κάποιος αρχαίος βέβαια είχε πει: αν στα 20 σου δεν μάθεις, στα 30 σου δεν κάνεις, στα 50 σου δεν ξεκουραστείς κάπως έτσι, τότε ούτε θα μάθεις ποτέ, ούτε θα κάνεις ούτε θα ξεκουραστείς...
Κάτι τέτοιο..
Τέτοια διαβάζω τυχαία και με αγχώνουνε, αλλά δεν γίνεται να προχωρήσω βάζοντας συνέχεια τρικλοποδιές στον εαυτό μου!
Και εν κατακλείδι, ήθελα να επαναλάβω για την ψυχιατρική κάτι που είχα σκεφτεί απ' την πρώτη στιγμή που τέθηκε το θέμα "φάρμακα".
Αισθάνομαι πως τα φάρμακα επιλύουν μία οικογενειακή ή κοινωνική σύγκρουση με τρόπο τεχνητό και όχι υγιή.
Δηλ. ενώ έχει προκύψει μία δυσαρμονία στο περιβάλλον, αντί να βρούμε τις αιτίες και να προσπαθήσουμε να λύσουμε το πρόβλημα, αλλάζοντας πιθανόν τις συνθήκες διαβίωσης, αλλάζοντας πχ τα πρόσωπα που περιβάλλουν τον "ασθενή" ή αλλάζοντας τα ίδια τα πρόσωπα συμπεριφορά απέναντί του, αντίθετα εμείς κουκουλώνουμε τη σύγκρουση, δίνουμε φάρμακα στον "ασθενή", ώστε να αλλάξει η συμπεριφορά του και να επιστρέψει στο πρότερο περιβάλλον του ήρεμος και φυσιολογικός χωρίς να ωρύεται και να κοπανιέται..
Μόνο που αν το περιβάλλον ήταν εξαρχής υγιές, το άτομο δεν θα είχε φτάσει στο σημείο να αρρωστήσει!
Σίγουρα παίζει ρόλο και η κληρονομικότητα μόνο που αν λάβουμε ως δεδομένο την αύξηση των ψυχικών νοσημάτων στην εποχή μας καθώς και το δεδομένο ότι δεν νοσούν όλοι όσοι έχουν προδιάθεση αλλά πρέπει να συνδυαστεί η προδιάθεση και με το κατάλληλο περιβάλλον για να εκδηλωθεί μια ψυχική ασθένεια, τότε φτάνουμε στο συμπέρασμα, πως πρέπει να αλλάξουν οι συνθήκες ζωής!
Δεν είναι υγιές να συντηρούμε το ίδιο αρρωστημένο περιβάλλον και το μόνο που να κάνουμε να είναι να παίρνουμε φάρμακα!
Αυτή είναι μια εξίσου αρρωστημένη λύση και δεν λύνει το πρόβλημα..
Τέλος πάντων..
quote:
εμμ εγώ που το' χω ρίξει στα φάρμακα τι να κάνω?
Μάλλον θα τα παίρνω εφ' όρου ζωής..
Αλλά είπαμε να ακούμε τους επιστήμονες..
Αλλά κι αυτοί φάσκουν και αντιφάσκουν πολλές φορές..
Υπάρχει η ψυχιατρική, υπάρχει και η αντιψυχιατρική!
Άντε βγάλε άκρη..
Έχω μπερδευτεί..
Κοίταξε, αυτό το θέμα είναι λεπτό.
Το αναφέρεις σε πρώτο πρόσωπο βέβαια, αλλά φαντάζομαι την απόφαση "να το ρίξεις στα φάρμακα" δεν την πήρες εσύ από μόνη σου ούτε κάποιος από τους δικούς σου,
αλλά υποθέτω ότι αποτέλεσε προϊόν και επαγώμενο σοβαρής ιατρικής εξέτασης, σοβαρού και υπεύθυνου Ιατρού, κατόπιν σοβαρής και υπεύθυνης Διάγνωσης, κοκ.
Εάν έχουν γίνει όλα αυτά με το σωστό τρόπο και τα τεκμήρια τότε προφανώς πρέπει να παίρνεις τη φαρμακευτική σου αγωγή για όσο διάστημα χρειαστεί και σου υποδείξει ο αρμόδιος Ιατρός.
Αν πάλι "τό ριξες στα φάρμακα από μόνη σου" τότε να σταματήσεις τα πειράματα και τις αλχημείες και να πας σε έναν σοβαρό γιατρό, για να σου πεί τι ακριβώς να κάνεις. Και όταν λέμε γιατρό εννοούμε γιατρό, όχι τη μάνα μας ούτε τη γιαγιά μας, ούτε τη θειά μας, ούτε την κυρά Κατίνα τη γειτόνισσα.
Αυτό είναι το ένα και βασικότερο σημείο που θα πρέπει να προσέξεις.
quote:
Γιατί μπαίνει το ερώτημα, έως ποιο σημείο επιτρέπεται να παρεμβαίνουμε στην ανθρώπινη σκέψη και συμπεριφορά με σκοπό την ομαλή κοινωνικοποίηση του ατόμου?
Είναι μεγάλο θέμα αυτό..Είναι σωστό αυτό που γίνεται που όλα τα παιδιά τώρα τα μπουκώνουν στα ψυχοφάρμακα?
Νταξ τώρα, μη γενικεύεις και κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια.
Όσοι και να μπουκώνονται με ψυχοφάρμακα, είτε παιδιά είτε ενήλικες, είναι ακόμα -ευτυχώς- μειονότητα.
quote:
πχ μια άλλη κοπέλα που γνωρίζω με παρόμοιο πρόβλημα με το δικό μου, ούτε έχει εργαστεί, ούτε κατάφερε να τελειώσει τη σχολή της, ούτε κάνει τίποτα γενικά και παίρνει τα φάρμακά της με τα όσα επιπλέον προβλήματα υγείας της σούρνουν από πίσω αυτά..Ίσως σε πρώτη φάση πρέπει να αλλάξω περιβάλλον και σε δεύτερο πλάνο, αν δω πως έχει βελτιωθεί αρκετά η ψυχολογία μου στο νέο περιβάλλον, τότε κάνω και απόπειρα διακοπής τους, γιατί αν τα κόψω από τώρα με τις ίδιες συνθήκες δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα γίνει..
Την ίδια στιγμή που θα αλλάξω περιβάλλον (κάτι που θα γίνει στο κοντινό μέλλον), θα πρέπει κάτι να κάνω και με τις σπουδές που τις έχω παρατήσει..
Γιατί δουλειά χωρίς σπουδές, τι σόι δουλειά θα είναι?
του ποδαριού? θα με κουράσει..
Από τα λεγόμενά σου θεωρώ ότι είσαι σχετικά νεαρής ηλικίας, εφόσον μιλάς ακόμα για σπουδές, αλλά και ταυτίζεσαι "με τα παιδιά που τα μπουκώνουν ψυχοφάρμακα".
Για το φιλολογικό μέρος της υπόθεσης, τί ήταν αυτό που τα πυροδότησε όλα αυτά? Γιατί έφτασες ως εκεί?
Ανέφερες πχ για την κοινωνικοποίηση. Ήσουν πχ "ακοινώνητη" δεν ήθελες και δεν μπορούσες να επικοινωνήσεις? Τι ήταν αυτό δηλαδή που σε οδήγησε στο να καταλήξεις σε ...μπούκωμα με χάπια?
Γιατί λες ότι χωρίς αυτά δεν μπορείς να λειτουργήσεις? Τι φοβάσαι ότι θα γίνει? Είχες κρίσεις πχ? Υστερίες, παραφροσύνες, εμμονικές ιδέες?
Για πιο λόγο χρειάστηκες δηλαδή 'καταστολή' ή έλεγχο συμπεριφοράς μέσω φαρμάκων? Δεν μπορούσες από μόνη σου να το πετυχεις αυτό, μόνο με το μυαλό και την κρίση σου? Ήσουν ανώριμη/ανήμπορη ή απλώς δεν ήθελες?
quote:
Κάποιος αρχαίος βέβαια είχε πει: αν στα 20 σου δεν μάθεις, στα 30 σου δεν κάνεις, στα 50 σου δεν ξεκουραστείς κάπως έτσι, τότε ούτε θα μάθεις ποτέ, ούτε θα κάνεις ούτε θα ξεκουραστείς...
Κάτι τέτοιο..
Τέτοια διαβάζω τυχαία και με αγχώνουνε, αλλά δεν γίνεται να προχωρήσω βάζοντας συνέχεια τρικλοποδιές στον εαυτό μου!
Ναι, αυτό αποδίδεται στον Κικέρωνα, και η διατύπωση ήταν περίπου έτσι:
Αν ως τα 20 δεν Μάθεις (ενν. σχολικές/ακαδημαϊκές γνώσεις)
ως τα 30 δεν Κάνεις (ενν. Ενεργητική και δημιουργική φάση)
και ως τα 40 δεν Έχεις (ενν. χρήματα, περιουσία, επενδύσεις, σχετική οικονομική επιφάνεια)
τότε στα 50 ούτε θα μάθεις ούτε θα κάνεις ούτε θα έχεις.
Το οποίο, εδώ που τα λέμε, είναι στη γενική του θεώρηση σωστό και ρεαλιστικό, έστω και αν βάλουμε μια "ανοχή" της τάξεως των 2,3,5 χρόνων +/- από τα ηλικιακά milestones που έθεσε αυτός.
Κακά τα ψέματα, η ανθρώπινη ζωή, η ενεργός, εάν όλα πάνε καλά είναι κάπου μεταξύ 50-60 ετών, δηλαδή από την εφηβεία/σχολική ηλικία έως ένα υγιές και αυτόνομο γήρας. Σε αυτό το εύρος λίγο πολύ παίζουμε όλοι, και δεν μπορούμε να προσποιούμαστε και να λειτουργούμε σαν να πρόκειται να έχουμε 3 ή 4 ζωές και καμιά 200αριά χρόνια.
Υπ'αυτή την έννοια λοιπόν, ο Κικέρωνας έχει γενικώς δίκιο σε αυτό το ρητό.
Όμως αυτό λέγεται ρεαλισμός, δεν είναι εκεί για να σε αγχώνει! Δες το σαν ένα μέρος κάποιου 'προγράμματος'. Παντού υπάρχουν ωράρια, στάδια, αρχή , τέλος, φάσεις.
Πας πχ, σε ένα γυμναστήριο. Εχεις προπόνηση ας πούμε 6 με 8 μμ.
Ε δεν μπορείς να πάς και να στρογγυλοκαθήσεις εκεί πέρα μέχρι τα μεσάνυχτα! Αυτό είναι λόγος να αγχωθείς? Ή αισθάνεσαι ότι σε περιορίζει σε κάτι? Μια σύμβαση είναι.
Το ίδιο και τα στάδια της ζωής.
Νταξ υπάρχουν άνθρωποι που σπουδάζουν μέχρι τα 40 τους
ή και άλλοι που ...μπαίνουν στα Πανεπιστήμια στα 70 τους! Μαγκιά τους και αξιέπαινοι για τους στόχους και την προσπάθειά τους, αλλά βασικά το κάνουνε για τους δικούς τους λόγους και την κ@βλα τους που λέμε. Δηλαδή δεν είναι αυτό ο κανόνας. Και δεν χρειάζεται να είναι.
Εξαρτάται ύστερα και από το περιβάλλον του καθενός, την οικονομική άνεση, κλπ.
Δεν είμαστε όλοι στα ίδια επίπεδα ούτε έχουμε τις ίδιες ανάγκες ούτε απολαμβάνουμε τις ίδιες ανέσεις. Πρέπει να κάνεις το προσωπικό σου προφίλ και το προσωπικό σου πλάνο σε σχέση με το τί διαθεσιμα εφόδια και παροχές έχεις και σε τι περιβάλλον βρισκεσαι για να οριοθετήσεις τη δική σου κατάσταση και τη δική σου ζωή. Και βεβαίως αυτό να το δεις σαν μια φυσιολογική διαδικασία και να μη σε φορτώνει με άγχος!
Κι εγώ δεν κατάφερα ακόμα να πάρω το πρώτο μου λήαρ τζετ ή ένα κότερο
ή έστω να έχω και τη μισή περιουσία του τσόγλανου του Ζουκερμπεργκ πχ,
αλλά δεν αγχώνομαι ούτε θα κάτσω να σκάσω κιόλας! Προσπαθώ να πετυχαίνω ό,τι μπορώ και αξίζει κατά τα δικά μου κριτήρια, και να εντάσσω τη ζωή μου μέσα σε αυτά και να την ευχαριστιέμαι με τον τρόπο μου. Η συνταγή δηλαδή μάλλον είναι σχετικά απλή, εδώ που τα λέμε....
quote:
Και εν κατακλείδι, ήθελα να επαναλάβω για την ψυχιατρική κάτι που είχα σκεφτεί απ' την πρώτη στιγμή που τέθηκε το θέμα "φάρμακα".
Αισθάνομαι πως τα φάρμακα επιλύουν μία οικογενειακή ή κοινωνική σύγκρουση με τρόπο τεχνητό και όχι υγιή.
Δηλ. ενώ έχει προκύψει μία δυσαρμονία στο περιβάλλον, αντί να βρούμε τις αιτίες και να προσπαθήσουμε να λύσουμε το πρόβλημα, αλλάζοντας πιθανόν τις συνθήκες διαβίωσης, αλλάζοντας πχ τα πρόσωπα που περιβάλλουν τον "ασθενή" ή αλλάζοντας τα ίδια τα πρόσωπα συμπεριφορά απέναντί του, αντίθετα εμείς κουκουλώνουμε τη σύγκρουση, δίνουμε φάρμακα στον "ασθενή", ώστε να αλλάξει η συμπεριφορά του και να επιστρέψει στο πρότερο περιβάλλον του ήρεμος και φυσιολογικός χωρίς να ωρύεται και να κοπανιέται..
Μόνο που αν το περιβάλλον ήταν εξαρχής υγιές, το άτομο δεν θα είχε φτάσει στο σημείο να αρρωστήσει!
Σίγουρα παίζει ρόλο και η κληρονομικότητα μόνο που αν λάβουμε ως δεδομένο την αύξηση των ψυχικών νοσημάτων στην εποχή μας καθώς και το δεδομένο ότι δεν νοσούν όλοι όσοι έχουν προδιάθεση αλλά πρέπει να συνδυαστεί η προδιάθεση και με το κατάλληλο περιβάλλον για να εκδηλωθεί μια ψυχική ασθένεια, τότε φτάνουμε στο συμπέρασμα, πως πρέπει να αλλάξουν οι συνθήκες ζωής!Δεν είναι υγιές να συντηρούμε το ίδιο αρρωστημένο περιβάλλον και το μόνο που να κάνουμε να είναι να παίρνουμε φάρμακα!
Αυτή είναι μια εξίσου αρρωστημένη λύση και δεν λύνει το πρόβλημα..
Αυτό είναι μεγάλο θέμα, και εν πολλοίς έχεις δίκιο. Δηλαδή το βλέπεις σωστά. Τα φάρμακα, και εν προκειμένω τα ψυχοφάρμακα, προφανώς δεν λύνουν το πρόβλημα. Μάλλον κατευνάζουν κάποια συμπτώματα, χαλαρώνουν, αποφορτίζουν τη διάθεση, κλπ.
Αλλά όπως λές κι εσύ το θέμα δεν είναι εκεί. Είναι στις αιτίες. Στις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων. Εντόπισέ τες και συζήτησέ τες με άτομα του περιβάλλοντός σου. Με άτομα που θα σε καταλάβουν.
Διεκδίκησε αυτόν το χώρο και αυτόν το λόγο. Αλλιώς δεν γίνεται.
Η λογική λέει ότι αν πατήσεις ένα αγκάθι ή σε τρυπήσει μια βελόνα, τότε βρίσκεις το σημείο και το αντικείμενο που σου προκάλεσε το τραύμα και τον πόνο, και απομακρύνεις την αιτία (αγκάθι, βελόνα).
Δεν θα πάρεις παυσίπονο, αφήνοντας τα αγκάθια και τις βελόνες εκεί, για να ξεχάσεις τον πόνο!
Έλα όμως που πολλές φορές, αντί για τα προφανή και λογικά,
καταφεύγουμε σε άλλες ανεπαρκείς μεθόδους αντιμετώπισης, εκ των προτέρων καταδικασμένες να αποτύχουν και να μη λύσουν το ουσιαστικό πρόβλημα, προσφέροντας απλώς κατά καιρούς μια λιγότερο ή περισσότερο πρόσκαιρη και επιφανειακή ανακούφιση...
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "