Empty Space

αφού είμαι βιβλίο ανοιχτό εσύ θα έπρεπε να μου πεις, τι ξέρω εγώ για το 13 που ξέρεις εσύ..

και δεν ξέρω τίποτα για το 13!
νομίζω ότι ξέρω αλλά θα μου πεις εσύ που ξέρεις καλύτερα..

Λοιπόν σου προτείνω να μείνεις σε αυτόν τον αριθμό μηνυμάτων (13) που σου ταιριάζει κιόλας.

Κι εγώ θα μείνω στο πρόβλημά μου και στα χρόνια που το κουβαλάω που μου ταιριάζουν επίσης.

Δεν ζήτησα εγώ απ' τον Πυθαγόρα να μου αναλύσει τις κατηγορίες των ανθρώπων.. Από μόνος του μου τα ανέλυσε αυτά..

Προφανώς το κρεβάτι του ψυχαναλυτή δεν ήταν τόσο καλό ούτε και το άλλου φόρουμ όπου έμπαινα, γι' αυτό είπα να τα πω κι εδώ..
Δεν καταλαβαίνω το ότι υπάρχουν 3 φορές πιο ασταθή άτομα από εμένα..
Με ξέρεις? με ήξερες?
Αυτά που γράφω την παρούσα στιγμή είναι ένα δείγμα..
Δεν ξέρεις σίγουρα από τι καταστάσεις έχω περάσει και τι έχω βιώσει..

Και αν αυτό δεν είναι φόρουμ ψυχολογίας, γιατί να το διαβάζουν και να γράφουν κι άλλα άτομα πιο ανισόρροπα ψυχολογικά?
Να προτείνεις στους διαχειριστές τότε να μπει ένα κριτήριο στο ποιος θα γίνεται μέλος και ποιος θα γράφει και να μας λέτε κιόλας τι να γράφουμε ακόμα καλύτερα ή να διαγράφετε ό, τι θεωρείτε εκτός θέματος ή να μπορέσετε να ελέγξετε και ποιος θα διαβάζει το φόρουμ προκειμένου να προστατευθεί και να μην θεωρηθώ εγώ ηθικός αυτουργός για έναν πχ αυτοτραυματισμό κάποιου..

Το θέμα είναι πως ηθικούς αυτουργούς μπορούμε να βρούμε παντού..
Είναι το πιο εύκολο.. Κι εγώ μπορώ να κατηγορήσω χίλιους δυο για την κατάστασή μου..
Και έτσι είναι η ζωή δηλ.. Κι όποιος αντέξει, τι να κάνουμε?
εγώ πώς αντέχω? ας αντέξουν κι οι άλλοι..
Εξάλλου επιβιώνει ο πιο δυνατός.. το έχουμε πει αυτό..
Είναι νόμος της φύσης αυτός..

Απ' τη στιγμή που μπορεί ο καθένας να γίνει μέλος σε ένα τέτοιο φόρουμ, δεν μπορεί να αποφευχθεί αυτό που έγινε με εμένα..
δηλ. να μπει ο άλλος και να πει τον πόνο του..
Που εξάλλου ο πόνος μου δεν είναι απλά ένα πρόβλημα ότι με παράτησε ο σύντροφός μου αλλά έχει και μεταφυσικές διαστάσεις, γι' αυτό τον έγραψα κι εδώ μπας και βγάλω καμιά άκρη..
Αλλά δεν βλέπω προθυμία..
Γιατί αν και γνωρίζεις πώς να απεξαρτηθώ απ' τις ανάγκες δεν θέλεις λέει να μου πεις γιατί.. δεν είμαι σε θέση να ακούσω!

Και την ελευθερία λες δεν την αντιλαμβάνομαι σωστά..
Ο καθένας έχει τη δική του αντίληψη για το καθετί..
Χρωματίζει με τη δική του παλέτα χρωμάτων την κάθε έννοια..
Πχ αν σε ρωτήσω εσύ τι γνώμη έχεις για τον έννοια της δικαιοσύνης ή της αγάπης θα μου πεις τη δική σου οπτική ανάλογα τις εμπειρίες σου απ' τη ζωή..
Αλλά κατά βάσιν οι έννοιες έχουν την ίδια σημασία για όλους..
Είναι το ίδιο σημαντικές ανεξάρτητα από το πώς τις εξασφαλίζει κανείς στη ζωή του..

αν έχεις την ευγενική καλοσύνη μην απαντήσεις τίποτα..
αν δεν θες να ασχοληθείς με αυτά που γράφω, απλά μην ασχολείσαι..

αν οι διαχειριστές κρίνουν πως απλά τρώω το χρόνο των μελών του esoterica, ας με διαγράψουν..

αν είσαι διαχειριστής και σου χαλάω το σπίτι, μπορείς να με διαγράψεις..

Ομολογώ πως αν και kangaro, τα λες ωραία, όσο να πει κανείς..

Και δεν ξέρω γιατί έχεις αμφιβολίες αν τα λέω σοβαρά?
Αυτό ποτέ δεν μπορούσα να το καταλάβω σε όσους αμφισβητούν τα πάντα!
Ας αμφισβητούν αυτά που έχει νόημα να αμφισβητούνται..
Αν δεν τα εννοούσα, θα είχα όρεξη να λέω τον πόνο μου σε συνέχειες όλη την ώρα?
Ή θα ήμουν τόσο φαντασιόπληκτη που θα μπορούσα να εφευρίσκω ιστορίες για τον εαυτό μου?
Και γιατί να το έκανα αυτό? τι θα κέρδιζα? την προσοχή σας για λίγο θα μου πεις..
Τέλος πάντων, εγώ σοβαρά τα λέω..
Όποιος θέλει με πιστεύει..

Μα θέλω να μάθω να μην έχω υλικές ανάγκες!!
Και πιο πολύ επειδή δεν συμφωνώ με το να ασχολούμαστε όλη μέρα με το να τις ικανοποιήσουμε και να χάνουμε έτσι τον καιρό μας αλλά και επειδή καταστρέφουμε το περιβάλλον μας και επειδή καθετί όμορφο θυσιάζεται προκειμένου να παρατείνουμε εμείς οι άνθρωποι για 10 χρόνια τη μίζερη ζωή μας!
Άμα ξέρεις τον τρόπο θα μου λύσεις τα χέρια!!
Αυτό είναι μεγάλο μέρος του προβλήματός μου..

Έχεις δίκιο.. Πρέπει να το έχω αναφέρει κιόλας αυτό για την ελευθερία.. Το καταλαβαίνω και το νιώθω πως είμαι σαν δεμένη..

Ωραία, θα σου πω τώρα τι είναι ελευθερία για μένα..
Ελευθερία είναι:
Να μένω μόνη μου ή με κάποιον της επιλογής μου..
Να μη δίνω λογαριασμό σε κανέναν τι κάνω, πού είμαι, πώς είμαι κλπ..

Να μην έχω υποχρεώσεις..
(που δεν έχω τώρα, επίτηδες δεν τις έχω δημιουργήσει, αλλά ξέρω πως αυτή περίοδος χάριτος θα τελειώσει αν δεν κάνω κάτι για να βγω απ' το αδιέξοδο)..

Να μην έχω υλικές ανάγκες (το είπαμε αυτό).. Οι ανάγκες εξ ορισμού είναι κάτι που μας περιορίζει..
(ανάγκη για φαγητό, ανάγκη να μαγειρέψεις για να έχεις φαγητό, ανάγκη για χρήματα, ανάγκη να δουλέψεις για να έχεις χρήματα για να μπορείς να αγοράσεις τα υλικά για να μαγειρέψεις ή για να κάνεις ένα μπάνιο ή να πληρώσεις το ρεύμα, το νερό ή για να αγοράσεις ένα ρούχο ή για να κάνεις εξετάσεις στο γιατρό, ή για να αγοράσεις ένα φάρμακο κλπ, ανάγκη γενικά για χρήματα όπως είπα και όπου αυτά ξοδεύονται)..

Ελευθερία είναι να μην παίρνω φάρμακα, γιατί όσο τα παίρνω τόσο αισθάνομαι πως δεν μπορώ να κουμαντάρω μόνη μου τον εαυτό μου και έρχεται κάτι εξωτερικό να με κάνει συνεργάσιμη και φυσιολογική..

Ελευθερία είναι να μπορώ να εξερευνώ τον κόσμο χωρίς συνέπειες..
πχ να μπορώ να φύγω απ' το σπίτι, και περπατώντας ή με ένα ποδήλατο να ξεκινήσω ένα ταξίδι χωρίς να τρέμω μη μου συμβεί κάποιο κακό..
Αυτό το σκέφτομαι πολύ συχνά..
Πολλές φορές, σχεδόν κάθε μέρα, σκέφτομαι να φύγω απ' το σπίτι ανοργάνωτη τελείως, αλλά χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος να με βρει κάποιος στο δρόμο και να μου κάνει κακό..
Ακριβώς επειδή υπάρχει αυτός ο κίνδυνος δεν το έχω κάνει..

Στο παρελθόν είχα προσπαθήσει να είμαι πιο ελεύθερη αλλά ήτανε μια ταλαιπωρία η ζωή μου, αν βάλουμε μέσα σε εκείνη τη φάση και το σύνδρομο της Μητέρας Τερέζας που με είχε πιάσει και που νόμιζα ότι μπορούσα να βοηθήσω όλον τον κόσμο..
Αα αυτό ξέχασα να το αναφέρω μέχρι τώρα..
Και έσπερνα χρήματα δεξιά αριστερά ή έκανα παρέα με τους πιο αποτυχημένους ανθρώπους προκειμένου να τους βοηθήσω..
Και πού κατέληξα?
Να είμαι κι εγώ αποτυχημένη..
Εγώ για αλλού ξεκίνησα και αλλού... τέλος πάντων..

Όπως καταλαβαίνεις kanagaro, η ελευθερία έτσι όπως την εννοώ εγώ είναι ο ουρανός με τ' άστρα..
Δεν γίνεται απλά..
Και αν πάρουμε και σαν δεδομένο τη λογική άσπρου-μαύρου που με διακατέχει, το ότι τη θέλω στην απόλυτη μορφή της, τότε θα καταλάβεις γιατί κάθομαι στ' αυγά μου..

Και λες επίσης ότι "μπορεί κάποιος να αναπτύξει την προσωπικότητά του εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων" και μετά λες για το δέντρο σαν παράδειγμα λες και το δέντρο μπορεί να θεωρηθεί "ο άλλος"!
Λες δηλ. ότι για παράδειγμα δεν μπορείς να κόψεις το δέντρο γιατί προσβάλλεις τα δικαιώματά του!
Αυτό πέραν του ότι δεν συμβαίνει στην πράξη και όλοι παραβιάζουν το δικαίωμα του δέντρου, εφόσον χρειαζόμαστε τα ξύλα και το χαρτί κλπ.. δεν στέκει και λογικά.
Γιατί αν έχει δικαίωμα το δέντρο για να ζήσει, γιατί δεν έχει και το στάρι ολικής και το ψαράκι που μου προτείνεις να φάω?

Αν θες απάντησέ μου για τις υλικές ανάγκες που με ενδιαφέρει..

Εξάλλου η βελτίωση κάποιου με ψυχοθεραπεία εξαρτάται κατά κύριο λόγο από την προσπάθεια που θα κάνει ο ίδιος ο θεραπευόμενος..
Όπως και η κατανόηση ενός προβλήματος γίνεται επίσης απ' τον ίδιο, αφού όσο και να προσπαθείς να περιγράψεις κάτι στον θεραπευτή, αν δεν του διατυπώσεις το πρόβλημά σου με σαφήνεια λεκτικά, δεν θα μπορέσει να σε βοηθήσει!
Θα πηγαίνει κι αυτός γύρω γύρω σαν κι εσένα και θα κάνετε μαζί γύρω γύρω όλοι..
Η μόνη χρησιμότητα του θεραπευτή είναι το ότι γνωρίζεις πως είναι κάποιος εκεί να ακούσει τον πόνο σου, ο οποίος όμως επειδή πληρώνεται κιόλας, αυτό από μόνο του είναι κάτι που με απωθεί, απ' τη στιγμή που δεν προσφέρει ουσιαστική βοήθεια..

Οπότε έχω κάτσει και βουρλίζομαι μόνη μου τον τελευταίο καιρό και ενίοτε βάζω κι άλλους στο γαϊτανάκι όπως εσάς τώρα, όταν αισθάνομαι να πνίγομαι..

Στο θέμα μας τώρα, το πρόβλημα:

Λοιπόν, ας εξηγηθώ καλύτερα, γιατί ,αν δεν γίνω πιο συγκεκριμένη θα γίνει αυτό που περιέγραψα πιο πάνω (το γαϊτανάκι)..

Πριν χάσω το ενδιαφέρον μου, είχα φτάσει σε σημείο να έχω έντονο ενδιαφέρον.
Στα 17 μου (β'λυκείου) αν και από σχολικό βιβλίο, ωστόσο θυμάμαι πως με τραβούσε πολύ το μάθημα φιλοσοφίας..
Θυμάμαι πως είχα μπει μες στο βιβλίο.. Είχα μάθει το βιβλίο βέβαια πολύ καλά, το είχα εμπεδώσει μάλλον, αλλά επιπλέον έκανα συνδέσεις και σύγκρινα τις απόψεις του ενός φιλοσόφου με κάποιου άλλου και μπορούσα να πιαστώ από μια λέξη και να αναλύσω ολόκληρη σελίδα ή σελίδες..
Οπότε αισθάνθηκα πως τότε έγινε το πρώτο βήμα για το πιο πέρα..
Αυτή η ικανότητα που ανέπτυξα τότε, έτσι το βλέπω, μου έμεινε και πιο μετά, όταν είχα μπει στο Πανεπιστήμιο, αλλά σαν απόηχος της πρώτης δόξας που σημειώθηκε εκεί στα 17 μου..
Δηλ. μετέπειτα είχα μεν την ικανότητα να αναλύω κάτι και χάρη σε αυτήν πέρασα και 4 μαθήματα στη σχολή, αλλά δεν μπορούσα πλέον να διαβάζω.. Οπότε δεν την εξέλιξα άλλο.. Πέρασα βέβαια τα μαθήματα έχοντας διαβάσει πολύ λίγο την προηγούμενη μέρα..
Σήμερα που μιλάμε, ούτε να διαβάσω συστηματικά μπορώ, ούτε έχω την ικανότητα αυτή να μπαίνω μες στο κείμενο και να πιάνομαι από μία λέξη και να την αναλύω μέχρι τέλους..
Τώρα αισθάνομαι νοητικά πως έχω γυρίσει στην ηλικία των 15, αν αφαιρέσουμε και πάλι το ενδιαφέρον, την επιμονή και το ζήλο που έδειχνα τότε για τη γνώση γενικά..

Στα 18 μου (γ' λυκείου) με έπιασε μια αντίδραση και μία άρνηση με το διάβασμα, τα οποία ακόμα κουβαλάω και ακόμα με βασανίζουν..
Τα αποδίδω σε υπερβολικό άγχος που εγώ από αδυναμία να το διαχειριστώ, το γύρισα σε πανικό, άρνηση και αντίδραση..
Παρ'όλα αυτά κάτω από συνθήκες τρέλας και δικής μου και των γονιών μου εκείνο τον καιρό, πέρασα στη σχολή που ήθελα..
Τον πρώτο καιρό στη σχολή ήμουν πολύ χαρούμενη και είχα κάνει και αρκετές φίλες.. Στο α' εξάμηνο γνώρισα αυτόν εκεί τον άνθρωπο..
Δηλ. δεν κράτησε και πολύ η χαρά μου..

Αυτός από αυτά που θα σας πω, υπάρχει περίπτωση να μου είχε δώσει και ναρκωτικά μέσα στα τσάγια που μου έφτιαχνε ή στις πορτοκαλάδες, δεν ξέρω..
Δεν μπορώ να εξηγήσω μια τόσο απότομη μεταστροφή που έπαθα..
Εγώ απέδωσα την αλλαγή μου στην απόκοσμη ενέργεια που εξέπεμπε σαν άνθρωπος..
Λοιπόν, αυτός με το που βγήκαμε την πρώτη φορά (αφού τον είχα γνωρίσει πρώτα μια άλλη μέρα και είχαμε ανταλλάξει τηλέφωνα), αισθάνθηκα να μου ρουφάει την ψυχή..
Αισθάνθηκα τα πάντα γύρω μου να σκοτεινιάζουν..
Από εκεί που είχα όνειρα και ενδιαφέροντα παρ'όλες τις δυσκολίες στο σπίτι ή με το διάβασμα, έγινα κάτι άλλο..
Έπαψα να έχω συναισθήματα..
Δεν μπορούσα να κλάψω ούτε να γελάσω..

Βέβαια εγώ πιστεύω πως βοήθησα κι εγώ στο να το πάθω αυτό, γιατί πριν τον γνωρίσω, είχα ήδη αρχίσει να μπαίνω πολύ βαθιά στις καταστάσεις που βίωνα τότε στο σπίτι, και να τις αναλύω, προσπαθούσα να νουθετήσω τους γονείς μου, ή εξέταζα πχ το παρελθόν μου, κατηγοριοποιούσα τους ανθρώπους που είχαν περάσει ή βρίσκονταν ακόμα στη ζωή μου και όλο αυτό το έκανα γιατί προσπαθούσα να αλλάξω αυτό που ήμουν, τον εαυτό μου ή το περιβάλλον μου..
Προσπαθούσα πχ να μπω μες στο μυαλό μιας φίλης μου την οποία ζήλευα και θα ήθελα να ήμουν σαν κι αυτή, και μάλιστα τόσο πολύ ένιωθα πως είχα μπει μες στο μυαλό της που κοιταζόμουν στον καθρέφτη και η μορφή μου έβλεπα πως είχε πάρει δικά της χαρακτηριστικά..
Ήμουν παντελώς χαμένη..

Αυτά δεν τα έχω ξεχάσει και τότε ήταν που είχα σκεφτεί πως η μορφή που αποκτά ένας άνθρωπος δεν εξαρτάται μόνο από το dna αλλά και απ' τον τρόπο σκέψης του..
Πολλούς ανθρώπους τους καταλαβαίνουμε (τους κόβουμε) απ' τη φάτσα..
(Αν κι εγώ ήμουν πάντα αντίθετη με μια τέτοια αστήριχτη κριτική, δηλ. δεν πρέπει να κρίνουμε κάποιον τόσο αβίαστα μόνο απ' την εξωτερική του εμφάνιση)
Τώρα όμως έχω αλλάξει λίγο οπτική.. Η εξωτερική εμφάνιση δηλώνει πολλά για τον ψυχικό κόσμο κάποιου..

Τώρα ας επιστρέψω σε αυτόν..
Δυστυχώς αυτός μου είχε δώσει την εντύπωση πως είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο, ότι ο ίδιος ήταν ήδη στην άλλη μεριά..
Και μιας και τον αναφέρατε, εκείνος μου έμαθε τον Άσιμο και τη Γώγου..
Μου είχε προτείνει να διαβάσω και κάποια βιβλία..
πχ του Καζαντζάκη, του Τομ Ρόμπινς, του Χαλίλ Γκιμπράν, του Ρίτσαρντ Μπαχ..
Απλά στη σχέση που είχαμε δεν ήμασταν ίσοι..
Εγώ ήμουν η μικρότερη, η πιο αδαής, κι αυτός ο μεγαλύτερος και πιο νταής..
Από τότε που τον γνώρισα άρχισαν να παίρνουν τα μυαλά μου αέρα..
Μου πέταγε στο ξεκούδουνο διάφορες φράσεις ή θεωρίες χωρίς ποτέ να εξηγεί τίποτα όπως ότι όλα παίζουν ρόλο,πχ η αναπνοή, ή ότι μπορώ να επαναλαμβάνω μέσα μου αυτό που θέλω για να πάρει μορφή μέσα μου και να γίνει πράξη στο τέλος..
Και το είχα δοκιμάσει μια φορά και πράγματι είχα μπει σε τόσο μεγάλη αυθυποβολή που ένιωθα πως όλα περιστρέφονται γύρω μου και πως το λεωφορείο ήρθε ακριβώς τη στιγμή που εγώ έφτασα στη στάση, επειδή πχ το ήθελα πολύ για να προλάβω..
Τώρα ασφαλώς έχω βγει από αυτό το κλίμα και δεν με ενδιαφέρει να ζήσω ξανά την αυθυποβολή..
Μου έλεγε ότι του είχε τύχει να περπατάει στο δρόμο και να αναβοσβήνουν οι λάμπες επειδή το έκανε με το μυαλό του..
Επειδή ήμουνα σε φάση που η ίδια δεν πατούσα καλά στη γη, τον πίστευα ό, τι κι αν μου έλεγε..
Ή αν δεν τον πίστευα τελείως, τουλάχιστον με επηρέαζαν αυτά που μου έλεγε..

Το θέμα είναι πως από εκείνη την εποχή, έχει ανοίξει μία πόρτα, ένα παράθυρο, όπως θέλετε πείτε το, μέσα μου το οποίο πιστεύω πως οδηγεί στο υπερπέραν.. μάλλον στην αίσθηση ή στη μυρωδιά του υπερπέραν, αν όχι στο ίδιο το υπερφυσικό..

Τώρα σας περιέγραψα μέσες άκρες κάποια από αυτά που έζησα τότε και τα οποία μπορεί να δικαιολογούν την τάση μου προς την άλλη μεριά ή τη βαρεμάρα που νιώθω και το μειωμένο κίνητρο να μπω ξανά στην πεζή πραγματικότητα και να ζήσω σαν από αγγαρεία..
Η στάση ζωής που έχω επιλέξει, η αδράνεια, είναι η λιγότερο επώδυνη τελικά για μένα, κι ας τη νόμιζα σαν την πιο δύσκολη, επειδή οποιαδήποτε προσπάθειά μου να ενσωματωθώ στην κοινωνία κάνοντας μια δουλειά κι εγώ σαν ισότιμο μέλος της και όχι σαν παράσιτο όπως είμαι τώρα, επειδή μια τέτοια προσπάθεια λοιπόν θα ήταν για μένα άθλος, δεν την επιχειρώ..
Θα ήταν άθλος καθότι έχω να υπερπηδήσω το εμπόδιο που λέγεται εαυτός σε σχέση με την ίδια την κοινωνία και τα μέλη της, θα είχα δηλ. να ξεπεράσω τη θλίψη που με πιάνει όταν κάτι δεν είναι όπως το θέλω, και τη τάση φυγής που με κατακλύζει όταν πρέπει να υπομείνω καταστάσεις που με στενοχωρούν..
Έτσι έχω επιλέξει την απομόνωση και τη αεργία..

Εξετάζω τελευταία όμως και αυτό που αναφέρατε περί μοναχισμού..
Δηλ. όχι τελευταία ακριβώς, το σκέφτομαι κι αυτό αρκετά χρόνια αλλά επειδή απ' την άλλη ξέρω πως πρέπει να κάνω κι εκεί συμβιβασμούς και υποχωρήσεις δεν το έχω τολμήσει ακόμα..
Αισθάνομαι πως απ' τη μία μπορεί να έβγαινα απ' την κοινωνία που τόσο με πληγώνει αλλά θα έπρεπε να μπω σε μία άλλη κοινωνία ανθρώπων, των μοναχών, όπου κι εκεί θα έπρεπε να δείχνω υπακοή..
Και αν κάποιον δεν τον αγαπάω πραγματικά, πχ την ηγουμένη που ούτε που θα την ξέρω τον πρώτο καιρό, γιατί να τον υπακούσω?
Αλλά εδώ και ανθρώπους που αγαπάω ούτε αυτούς τους ακούω..
Ίσως τότε δεν τους αγαπάω πολύ..

Αγόρασα ένα βιβλίο πρόσφατα του Osho..
Αρχικά ήμουν πολύ ενθουσιασμένη, γιατί μου έδωσε ελπίδες πως μπορεί να υπάρχει όντως κάτι άλλο πέρα από αυτό που μπορούμε να αντιληφθούμε ή να εξηγήσουμε μέχρι τώρα με την επιστήμη..
Και το λέω αυτό γιατί έχω έναν φίλο ο οποίος γνωρίζει αρκετά σχετικά με διάφορα θέματα και από αυτά που έχει σπουδάσει τέλος πάντων έχει καταλήξει πως δεν υπάρχει τίποτα το μεταφυσικό..
Πως όλα τα δημιουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος..
Και ενώ είχα αρχίσει με χαρά να διαβάζω αυτό το βιβλίο και να μου περνάν σκέψεις απ' το μυαλό να το ρίξω στον ινδουισμό, συζήτησα με αυτό το φίλο μου για το βιβλίο (τι το'θελα) και μου κατέρριψε κάποιες απ' τις πληροφορίες ή ιδέες που είχε αυτό το βιβλίο..
Και αν όντως κάποια από αυτά που γράφονται σε αυτό το βιβλίο δεν ευσταθούν όπως ελέγξαμε αργότερα από τη wikipedia, τότε πόσο μάλλον δεν θα ευσταθούν και πολλά άλλα από αυτά που διαδίδει ο Osho και που πιστεύουν οι Ινδοί..

Το θέμα είναι πως όταν έχω ελπίδα πως κάτι άλλο μπορεί να υπάρχει πχ ο Θεός, τότε είμαι καλύτερα ψυχολογικά..
Όταν σκέφτομαι πως δεν υπάρχει τίποτα και πως μετά το θάνατο απλά θα χαθώ, τότε με πιάνει μαύρη απελπισία και δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα..

Οπότε είναι και θέμα δικό μου σε μεγάλο βαθμό..
Ανεξάρτητα δηλ. του πόσο δύσκολα έχω περάσει στο παρελθόν, είναι αλήθεια πως γεννάω κι εγώ προβλήματα και αδιέξοδα τα οποία ισχύουν για όλους τους ανθρώπους, όχι μόνο για μένα..

Μου άρεσε η κατηγοριοποίηση που κάνατε στα είδη των ανθρώπων που υπάρχουν στην κοινωνία..

Τουλάχιστον δεν θέλω να μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες, γιατί μου έχουν συμβεί πολλά, κυρίως μες στο μυαλό μου, τα οποία κατά κάποιον τρόπο με έχουν στοιχειώσει και δεν μ' αφήνουν να προχωρήσω και να έχω μια φυσιολογική ζωή..
Είδα πως υπάρχει και το πέρα απ' το φυσιολογικό.. Το έζησα..
Με τις σκέψεις μου είναι σαν να έγινα ένας άλλος άνθρωπος..
Σαν να έσπασα το φράγμα του εαυτού που είχα μέχρι τότε (στα 18 μου), και να έγινα κάτι άλλο..
Το θέμα είναι πως μέχρι τα 18 ήμουν λειτουργική, εννοώ διάβαζα για το σχολείο, ενώ από τότε που "είδα παραπέρα" έπαψα να είμαι λειτουργική, γιατί άρχισα να σκέφτομαι το υπερπέραν, το αδύνατο..

Τώρα ασφαλώς έχω επιστρέψει στα πλαίσια του φυσιολογικού αλλά αισθάνομαι σαν να έχω ηττηθεί και η ζωή μου να έχει χάσει κάθε νόημά της απ' τη στιγμή που δεν κατάφερα να παραμείνω σε εκείνη την "υπερβατική" κατάσταση..

Αισθάνομαι σαν να ανέβηκα την κορφή ενός βουνού, να χάρηκα για το κατόρθωμά μου και μετά δεν είχε να πάω πιο πάνω..
Και η μόνη επιλογή που είχα ήταν να αρχίσω να κατεβαίνω..
Αυτό ακούγεται άκρως αλαζονικό, το γνωρίζω, αλλά έτσι αισθάνθηκα τότε..

Θεωρώ οποιαδήποτε δραστηριότητα μάταιη αφού οι σκέψεις που έκανα τότε με είχαν γεμίσει τόσο πολύ με νόημα και ενδιαφέρον που με οτιδήποτε κι αν καταπιαστώ τώρα απλά δεν μου βγαίνει, απλά το παρατάω γιατί δεν με τραβάει, δεν έχει κανένα ενδιαφέρον και κανένα νόημα!

Και δεν είναι πως δεν ξεκινάω κάτι.. Ξεκινάω απλά μετά το παρατάω..

Σημασία έχει το πώς αισθανόμαστε..
Θεωρώ οι άνθρωποι όσοι βρίσκονται ακόμα στη ζωή και όσοι ασχολούνται με κάτι, ακόμα κι αν δεν τους αρέσουν όλες οι ασχολίες που έχουν, ωστόσο από κάπου παίρνουν δύναμη να συνεχίσουν να ζουν, κάπου βρίσκουν το νόημα..
πχ μπορεί να μην τους γεμίζει η δουλειά τους, αλλά μπορεί να έχουν μια καλή σχέση με τον/την σύντροφό τους ή με τα παιδιά τους και αυτό να τους δίνει δύναμη να συνεχίσουν να ζουν..
Και οι σχέσεις είναι μια "ασχολία" που άλλοτε την ξεκινάμε και έχει διάρκεια άλλοτε την ξεκινάμε και την παρατάμε..

Είναι και ότι δεν αντιμετωπίζω κάποιο πρόβλημα οικονομικό τώρα..
Με συντηρούν οι γονείς μου. Το θέμα είναι πως δεν σκέφτομαι πως αυτήν την άνεση δεν θα την έχω για πάντα..
Γνωρίζω πως έτσι είναι αλλά αισθάνομαι δύο αντίθετες δυνάμεις να με τραβολογάνε και γι' αυτό ξεκινάω πράγματα και τα παρατάω μετά..
Η μία είναι η ζωή που μου λέει πως "κάτι πρέπει να κάνεις για να στέκεσαι στα πόδια σου μόνη σου χωρίς πατερίτσες" και η άλλη είναι
"αυτός ο κόσμος έπαψε να με ενδιαφέρει, οπότε και να πεθάνουν οι γονείς μου, το πολύ πολύ να πεθάνω κι εγώ μετά από λίγο από ασιτία"..

Γνωρίζω πως τώρα πια είμαι καλά, απλά σίγουρα αυτό που πέρασα με τραυμάτισε, έχει αφήσει το στίγμα του, πχ έχω γίνει υπερευαίσθητη με τους ανθρώπους..
Δεν αντέχω κανέναν, ούτε τις γκρίνιες τους ούτε τις φωνές, ούτε την αδικία, την κοροϊδία, την κακία, δεν τα αντέχω!
Και είναι κι αυτός ένας σοβαρός λόγος που με κάνει να μην μπορώ να στεριώσω σε καμία δουλειά..
Γενικά όμως δεν αντέχω, το εξηγήσαμε αυτό, δεν αντέχω τον κόσμο έτσι όπως είναι..
Προσπαθώ να τον αποδεχθώ, οκ, αλλά το αποτέλεσμα είναι μια συνεχής στενοχώρια, γιατί είναι έτσι ο κόσμος κι όχι γιουβέτσι..

Και σίγουρα είναι και θέμα κοσμοαντίληψης το πρόβλημα που εξακολουθώ να έχω..
Γνωρίζω πως στο χέρι μου είναι να την αλλάξω..
Απλά δεν έχουμε όλοι οι άνθρωποι την ίδια στάση ζωής..
Αυτή εξαρτάται εν πολλοίς απ' τα βιώματά μας..
Όταν κάποιος έχει τραυματιστεί πολύ στο πόδι, πχ το έχει σπάσει, δεν μπορεί να τρέξει μαραθώνιο όπως κάποιος άλλος..
Και να το προσπαθήσει, το πόδι του θα του θυμίζει πως πονάει και δεν μπορεί να τρέξει, αν όχι καθόλου, τουλάχιστον στο μαραθώνιο..

Και η ζωή είναι ένας μαραθώνιος, απαιτεί πολλά αποθέματα ενέργειας για να μπορεί κανείς να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της (διάβασμα, δουλειά, σχέσεις), τα οποία μάλλον δεν έχω..

Η μόνη ευθύνη που θεωρώ πως έχω είναι πως ακόμα ζω ενώ δεν θα έπρεπε κανονικά επειδή δεν θέλω στην ουσία να ζω και είμαι και βάρος..
Αλλά κι αυτό είναι ένα δίλημμα, γιατί αν έφευγα απ' τη ζωή θα στενοχωρούσα πιο πολύ τους δικούς μου από ότι τώρα που συνεχίζω και ζω και που με βλέπουν άπραγη και στενοχωριούνται..
Οπότε έχω επιλέξει να συνεχίσω τη ζωή αλλά με αυτόν τον τρόπο..

Ακόμα όμως δεν σας έχω δώσει μια σαφή εικόνα του προβλήματος και πώς αυτό ξεκίνησε..
Απλά να απαντήσω στα συγκεκριμένα ερωτήματα που θέσατε, μήπως σας βοηθήσω..
Δεν είχα ιδιαίτερα φίλους στο σχολείο. Ήμουν κλειστός χαρακτήρας. Δεν μου είχαν κάνει όμως bulling ποτέ.
Στο σπίτι οι γονείς μου ποτέ δεν ήταν αγαπημένοι μεταξύ τους. Πάντα είχαν καβγάδες και γκρίνιες. Απλά μετά από το δικό μου ταρακούνημα έχουν ηρεμήσει αυτοί οι καβγάδες και δεν είναι τόσο έντονοι.
Στις πανελλήνιες πέτυχα αλλά με μεγάλο ψυχικό κόστος.
Στα 18 μου γνώρισα έναν που με έριξε στα Τάρταρα ψυχολογικά..
Απλά δεν τον είχα αναφέρει γιατί δεν θέλω να μιλήσω για αυτόν.

Αλλά ακόμα όπως βλέπετε ασχολούμαι με τον εαυτό μου και τα προβλήματά μου..
Τρώγομαι με τα ρούχα μου ένα πράγμα..
Ένας γνωστός-φίλος μου έχει πει πως ο λόγος που έχω πρόβλημα ακόμα και το συντηρώ είναι ότι δεν ασχολούμαι με το τι γίνεται γύρω μου..
Και αλήθεια είναι αυτό..
Και να γκρεμίζεται το σπίτι "μου" ακόμα, εμένα με κόβω να κάθομαι ακούνητη και ατάραχη στο κρεβάτι "μου" και να προσπαθώ να λύσω τα άλυτα στην ουσία προβλήματά μου, ενώ την ίδια στιγμή θα ξεκολλάνε κομμάτια απ' τα ντουβάρια και θα με πλακώνουν σε στρώσεις, δίνοντας αυτά τη λύση μια και καλή..

Δεν θέλω να μπω τώρα στη διαδικασία να εξηγήσω γιατί και πώς έφτασα ως εδώ που έφτασα, γιατί άφησα τόσα χρόνια να πάνε χαμένα, μάλλον αυτό το είπαμε οκ (επειδή σκέφτομαι συνέχεια τα προβλήματά μου), γιατί παίρνω φάρμακα, επειδή έχω μιλήσει γενικά τόσο πολύ για αυτό το θέμα που έχει καταντήσει κωμικοτραγική η κατάστασή μου..

Είναι όπως όταν λέμε ψέματα σε κάποιον πολλές φορές και όταν του λέμε την αλήθεια, μετά εκείνος δικαιολογημένα δεν μας πιστεύει!

Ποιος θα με πάρει στα σοβαρά ύστερα από τόσα χρόνια που λέω το πρόβλημά μου και ακόμα δεν το έχω λύσει?
Γι' αυτό μπαίνω εδώ που δεν με γνωρίζει κανείς..

Και δικαιολογημένα να μην με πιστεύει κανείς γιατί το πιθανότερο είναι πως δεν θέλω να λυθεί το πρόβλημά μου ή θέλω αλλά υπό όρους..
Κι επειδή δεν ισχύουν αυτοί οι όροι στη ζωή, γι' αυτό το συντηρώ ακόμα..

Ας σας πω μόνο ότι τα φάρμακα δεν τα πήρα μόνη μου, όχι! Είναι οδηγία γιατρού..
Απλά ίσως να είχα συνέλθει πιο καλά και πιο γρήγορα αν δεν σταμάταγα τα φάρμακα κάθε τρεις και λίγο και δεν πάθαινα υποτροπές..
Ή δεν θα' πρεπε να τα ξεκινήσω καθόλου ή αφού τα ξεκίνησα θα πρέπει να ακολουθήσω κάποιες οδηγίες, οι οποίες περιλαμβάνουν: όχι απότομη διακοπή!

Τέλος πάντων, είμαι σχετικά καλά τώρα, από άποψη οργανικής-εγκεφαλικής λειτουργίας, απλά μου έχουν μείνει κάτι υπολείμματα τα οποία ίσως τα φάρμακα δεν μπορούν να επηρεάσουν.. Όπως είναι το κίνητρο και η θέληση για ζωή..
Τα προβλήματά μου εξάλλου αλλάζουν πρόσωπο κάθε φορά.. Αυτόν τον καιρό τα εντοπίζω με τη μορφή της άρνησης για ζωή και της βαρεμάρας..

Και είναι επώδυνο να ζει κανείς έτσι, αλλά κάνουμε επιλογές..
Κι άλλοι άνθρωποι έχουν προβλήματα, ίσως και σοβαρότερα, αλλά δεν σκέφτονται όπως εγώ, γιατί αν το έκαναν δεν θα άντεχαν..
Βασικά ούτε εγώ αντέχω..

Είναι όμως και ότι μάλλον δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς..
Ή καλύτερα, ότι είναι πολύ δύσκολο να κάνω αλλιώς και να προχωρήσω στη ζωή μου..
Αισθάνομαι πως πρέπει να δώσω μία πολύ σκληρή μάχη, μάχη καθημερινή με τον εαυτό μου, προκειμένου να μείνω πιστή σε ένα στόχο και να κάνω κάτι τελικά στη ζωή μου και να μην τα παρατήσω..
Η απογοήτευση και η δύναμη της παραίτησης είναι πολύ πιο ισχυρές, κι αυτό φαίνεται άλλωστε απ' το αποτέλεσμα..

Μέσα μου δεν έχω αποδεχθεί ακόμα ότι πάει ξόφλησα, μέχρι τα 18 μου ό, τι έκανα..
Δεν θέλω να πιστέψω κάτι τέτοιο..
Εξάλλου μέχρι τελευταίας στιγμής ο άνθρωπος ελπίζει..

Θεωρώ πως μπορώ να το παλέψω ακόμη απλά χρειάζεται πολλές ενέσεις αισιοδοξίας, πολλή θέληση και πίστη..

Και αν και σας είπα πιο πάνω πως δεν θα αναφερθώ σε αυτό, ωστόσο για να μην σας αφήσω μετέωρο σχετικά με το τι με οδήγησε στα φάρμακα να σας πω επιγραμματικά: το υπερβολικό άγχος στο σχολείο, σε συνδυασμό με τον εσωστρεφή χαρακτήρα μου και τη στενοχώρια λόγω του ότι δεν είχα φίλους ιδιαίτερα κι αν βάλουμε και το καπάκι από πάνω που είναι μια σχέση στα 18 μου, που κάθε άλλο παρά υποστηρικτική ήταν, εε δεν θέλει και πιο πολύ από αυτά για να πάρει κανείς φάρμακα..

Η λύση για μένα θα ήταν να βγω απ' το καβούκι μου και να ενδιαφερθώ για το γίγνεσθαι..
Μόνο που αυτό δεν γίνεται με το ζόρι, έτσι δεν είναι?
Ή θα μπορούσα να συνεχίσω να ασχολούμαι με θέματα εσωτερικής φύσεως αλλά με έναν πιο αποτελεσματικό τρόπο, δηλ να αποφέρει κάτι αυτό σε εμένα, κάπως να με βοηθάει, αλλά και στους άλλους ενδεχομένως..

Έχω σκεφτεί πως θα μου άρεσε να ασχολούμαι με την μεταφυσική και τον εσωτερισμό ως αρθρογράφος, μόνο που δεν έχω καμία γνώση και καμία βάση!

Είναι και ότι πλέον δεν μπορώ να αφοσιωθώ σε ένα αντικείμενο αποκλειστικά..
Θα ασχοληθώ για λίγο μέχρι να βαρεθώ και να γυρίσω στην βαρεμάρα, την απραξία και την ταβανοθεραπεία μου..

Είναι κι αυτό μια αιτία του προβλήματος.
Γιατί ό,τι κι αν έχουμε κάποια στιγμή ξεκολλάμε, δεν μένουμε αιώνια κολλημένοι, εκτός κι αν οι συνθήκες ευνοούν να μείνουμε κολλημένοι, όπως στην περίπτωσή μου.

Ενώ απ' τη μία οι γονείς με θέλουν να στέκομαι στα πόδια μου, απ' την άλλη μου παρείχαν τα πάντα και δεν έμαθα ούτε έχω κανά κίνητρο ούτε όνειρο να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου πια..
Το προσπάθησα ανεπιτυχώς στο παρελθόν, έφαγα τόσες φορές τα μούτρα μου, απογοητεύτηκα και ιδού η παραίτησίς μου.

Αν ήξερα πως δεν έχω καμία οικογένεια πίσω να με στηρίξει, και ήμουν μόνη μου, σίγουρα θα κινητοποιούνταν μέσα μου άλλοι μηχανισμοί, που θα με τράβαγαν έξω απ' την αδράνεια απ' το μαλλί.

Και έχω σκεφτεί βέβαια να φύγω μια μέρα, να ζήσω μόνη, αλλά ξέρω πως θα φάω σφαλιάρες και κάθομαι στ' αυγά μου.
Και κάπως έτσι διαιωνίζω τη δυστυχία μου.

Δεν ήταν οι τέλειοι γονείς αλλά ούτε οι χειρότεροι.
Ήταν μια μέτρια, μεσαία κατάσταση..
Δεν υπήρχε αγάπη μεταξύ των γονιών μου, περισσότερο ειρωνεία, φωνές, γκρίνιες..
Σε ένα ζευγάρι είτε θα υπάρχει αγάπη και αλληλοεκτίμηση είτε δεν θα υπάρχει.
Το κατά πόσο και με ποιον τρόπο και σε ποιο βαθμό εκδηλώνεται η απουσία της αγάπης διαφέρει από ζευγάρι σε ζευγάρι, όμως ο πυρήνας, η αιτία των συγκρούσεων είναι η ίδια σε όλες τις οικογένειες. Έλλειψη αγάπης και εκτίμησης.
Και σίγουρα αν υπήρχε υγιής σχέση μεταξύ των γονιών μου θα είχα γίνει κι εγώ πιο υγιής σαν ενήλικας..

" Η λογική προσέγγιση ενός μη λογικού πράγματος ή έστω ενός πράγματος που δεν γνωρίζεις παρά ελάχιστες παραμέτρους δεν οδηγεί σε συμπεράσματα΄, μόνο πλάνες. "

Με αυτό που λες καταλαβαίνεις ότι απορρίπτεις την όποια προσπάθεια κάνει η επιστήμη μέσω της λογικής (μέσω ενός τρόπου που να αποδέχονται όλοι, κι αν όχι όλοι τουλάχιστον οι ειδικοί και οι διαβασμένοι) να εξηγήσει ή να αγγίξει έστω το επίπεδο της μεταφυσικής, έτσι;

Ας πούμε η γενική και ειδική θεωρία της σχετικότητας και η κβαντομηχανική, αν παραδεχθούμε ότι αποτελούν μια προσπάθεια της επιστήμης να εξηγήσει τους νόμους στο μακρόκοσμο και το μικρόκοσμο αντίστοιχα (αν τα λέω καλά), δηλ ότι προσπαθεί η επιστήμη να εξηγήσει κάτι που υπερβαίνει τις δυνατότητες των εξηγήσεων που δίνουμε εμείς σαν απλοί άνθρωποι μέσω των αισθήσεων στα πράγματα που είναι εντός της εμβέλειάς μας, τότε δεν προκύπτει σαν συμπέρασμα ότι η επιστήμη προσπαθεί να εξηγήσει το μεταφυσικό;

Μήπως πρέπει να ορίσουμε πρώτα τι είναι μεταφυσική; ώστε να αναφερόμαστε όλοι στο ίδιο πράγμα κάθε φορά που χρησιμοποιούμε αυτόν τον όρο;

Μεταφυσικό για μένα είναι αυτό που δεν μπορεί να γίνει κατανοητό μέσω των αισθήσεων και απαιτείται η επέμβαση του νου ώστε να γίνει αντιληπτό..

Επίσης με μια δεύτερη ανάγνωση αυτού που έγραψες, θα σου έλεγα ότι ένα μη λογικό πράγμα όπως το ονομάζεις, ή έστω ένα πράγμα του οποίου δεν γνωρίζεις παρά ελάχιστες παραμέτρους, δεν μπορεί να είναι αυτό το πράγμα λογικό μέχρις ενός σημείου; μέχρι του σημείου δηλ που μπορώ εγώ να εξηγήσω τη δεδομένη χρονική στιγμή;
Οπότε με αυτό το σκεπτικό να το ονομάζω εγώ παράλογο επειδή ακριβώς δεν μπορώ να το εξηγήσω ακόμα;

Εξήγησέ μου γιατί η λογική προσέγγιση ενός φαινομενικά και προς στιγμήν παράλογου πράγματος, οδηγεί σε πλάνες;

Θα προσπαθήσω να επαναδιατυπώσω τις σκέψεις μου..
Αλλά ξέρω ότι πάλι θα μου βρείτε λογικά ίσως σφάλματα..
Δεν είμαι και αλάνθαστη..

Αν εξαιρέσουμε αυτό που έγραψα στην αρχή ότι μόνο το σώμα έχουμε, το μόνο σίγουρο, που σας μπέρδεψε μάλλον, όπως και η από κάτω παράγραφος, νομίζω αν ξαναδιαβάσετε το αρχικό μου μήνυμα Heretic θα συμφωνήσετε τουλάχιστον με την ιδέα της λογικής της φιλοσοφίας που προβάλλω..
Εξάλλου και η σύγχρονή φυσική που προσπαθεί να μπει στα χωράφια της μεταφυσικής, με εργαλείο τη λογική το κάνει..
Δεν απέρριψα εγώ τη σύγχρονη φυσική!
Εγώ απέρριψα όλους αυτούς και όλους εμάς (δεν εξαιρώ τον εαυτό μου, τουλάχιστον όσον αφορά το παρελθόν μου) που χωρίς λογική υποστηρίζουμε κάτι που είναι μόνο μέσα στο μυαλό μας ακριβώς επειδή δεν συμβαδίζει με την κοινή λογική..
Αλλά και αυτούς τους απέρριψα όχι επειδή δεν αξίζουν σαν άνθρωποι αλλά επειδή είναι αδύνατον να τους πάρει κανείς στα σοβαρά..
Οκ τα αλλάζω τώρα θα μου πείτε..
Οπότε η απόρριψη έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο για αυτούς από το περιβάλλον τους..
Οπότε ένας τρελός μιλώντας σε έναν γνωστικό δεν θα γίνει κατανοητός..
Και σαφώς παίζει ρόλο ποιο είναι το ακροατήριο κάθε φορά..
Το θέμα είναι πως και οι τρελοί, ενώ θα περίμενε κανείς να μπορούν να συνεννοούνται μεταξύ τους αφού ανήκουν στην ίδια κατηγορία των τρελών, είναι ο καθένας μόνος του..
Δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους γιατί είναι ο καθένας μόνος του και συνήθως παραμιλάνε..

Αν θέλετε την αληθινή μου γνώμη βέβαια, τρελοί είναι αυτοί που δεν άντεξαν την προσέγγιση που έκαναν προς το μεταφυσικό και που η υπερλογική τους, τους πρόδωσε στα μάτια των άλλων όμως μόνο, επειδή ακριβώς δεν μπορούν οι τρελοί να κάτσουν να εξηγήσουν τον εαυτό τους με την υπερλογική τους σε έναν γνωστικό γιατί δεν θα τον καταλάβει..

Οι τρελοί ζουν στην πραγματικότητα, συνειδητά ένα όνειρο..
Έχουν φέρει τόσο πολύ το υποσυνείδητό τους στην επιφάνεια της συνείδησης που δεν μπορούν να γίνουν κατανοητοί και πιστευτοί απ' τους γνωστικούς και "φυσιολογικούς"..
Δεν ήταν πρόθεσή μου επομένως να προσβάλλω κανέναν..
Αν και πάντα μου έβγαινε άθελά μου μια τέτοια διάθεση, νόμιζα πως την είχα καταπολεμήσει, ωστόσο οι απόψεις μου θα δείτε πως είναι ρευστές σαν το νερό..
Ακριβώς επειδή είμαι κι εγώ σε διαδικασία μάθησης, όπως όλοι..
Δεν έχουμε το δικαίωμα να αλλάζουμε στρατόπεδο; ή να ξανααλλάζουμε μετά; Αφού δεν είμαστε ποτέ ίδιοι.. Μεταννοούμε κάθε φορά..
Το λέει και ο Ηράκλειτος..
Δηλ τη μία υποστηρίζω το ένα, την άλλη το αντίθετό του χωρίς απαραίτητα να έρχονται σε σύγκρουση οι δύο θέσεις, απλά επειδή στο μυαλό μου δεν υπάρχουν αντιφάσεις..
Είναι όλα απλά μέρη της συνείδησης, της σκέψης που συνυπάρχουν..

Η θέση του ενός αποτελεί μέρος της αλήθειας του. Η θέση κάποιου άλλου αποτελεί μέρος της δικής του αλήθειας. Στο backround υπάρχει σαν στοργική αγκαλιά το όλον, που περιλαμβάνει όλες τις θέσεις και αλήθειες του καθενός, που προβάλλονται και φαίνονται στο προσκήνιο και μας κάνουν να διαφοροποιούμαστε ο ένας απ' τον άλλον και να ερχόμαστε σε σύγκρουση..
Η λογική είναι το εργαλείο εκείνο βάσει του οποίου προσπαθούμε να ενώσουμε τα διάφορα μέρη, τις επιμέρους αλήθειες, κάτω από το σκέπαστρο μίας και μοναδικής αλήθειας που να είναι να αποδεκτή από όλους..
Όλα εκεί τείνουν.. στην παγκοσμιότητα..
Ακόμα και η εποχή που διανύουμε της παγκοσμιοποίησης, από εκεί εκκινά.. από αυτή την ιδέα..

Η υπερλογική των τρελών, είναι η λογική των ονείρων, η λογική του υποσυνειδήτου..
Το ότι ακόμα δεν μπορεί η επιστήμη να φέρει στο φως τι συμβαίνει στο υποσυνείδητο του καθενός, δεν σημαίνει ότι το υποσυνείδητο δεν υπάρχει ή ότι δεν υπάρχουν τα όνειρα.. Αφού τα βλέπουμε, δεν μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει αυτό τουλάχιστον..

Με εσένα Λουκά Αυγερινέ συμφωνώ απ' άκρη σ' άκρη..
Ειδικά με αυτό που λες εδώ για την ψυχή : " Από το ότι κινεί το σώμα μας σε όλη τη ζωή κατά τις επιθυμίες και τις σκέψεις μας. Πως μπορεί η σκέψη και γίνεται πράξη; Μέσω των νεύρων που συνδέονται με τον εγκέφαλο και αυτός μαζί με όλο το σώμα με την ψυχή. "

Αυτό κι αν είναι αλήθεια.. Σε καταλαβαίνω απόλυτα..
Χωρίς τα συναισθήματα δεν μπορούμε να κάνουμε πράξη τις σκέψεις που έχουμε στο μυαλό μας.. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση ώστε να γίνει η σύνδεση μεταξύ της διανοίας και του επιθυμητικού..
Αλλά κι εδώ έρχεται η ψυχιατρική και προσφέρει τη βοήθειά της με τα φάρμακα που επιδρούν στις συνάψεις μεταξύ των νευρώνων του εγκεφάλου..
Είπαμε κανένα μέρος αλήθειας δεν είναι λάθος.. Και η ψυχιατρική βοηθάει απ' τη μεριά της.. Και δεν πρέπει να την απορρίπτουμε όπως είναι μόδα τώρα όλων των εναλλακτικών να απορρίπτουν το οτιδήποτε συμβατικό χωρίς όμως να έχουν να αντιπροτείνουν μία σοβαρή και αποτελεσματική λύση ισάξια με αυτή που προτείνει η ψυχιατρική..

Επίσης κάτι τελευταίο για τον Heretic.
Είναι κάποιου είδους συνήθεια το να εμμένεις μόνο στα αρνητικά και να σχολιάζεις μόνο αυτά στα οποία διαφωνείς με τον άλλον, παραγνωρίζοντας τα όποια τυχόν σημεία συμφωνείς με αυτόν;
πχ για τη φιλοσοφία που έγραψα δεν είδα να σχολιάζεις κάτι..
Ενώ ο Λουκάς Αυγερινός τουλάχιστον σχολίασε και αυτό το κομμάτι..

Θα μου πεις ίσως, αν συμφωνείς με κάτι, τι να γράψεις; ένα σκέτο "ναι, συμφωνώ"; δεν έχει νόημα, οκ..
Αλλά μπορούσες να γράψεις τουλάχιστον στο τέλος ένα : "με όλα τα υπόλοιπα που γράφεις, τα περί φιλοσοφίας, συμφωνώ" για να' μαι κι εγώ εντάξει..

Λοιπόν θα καταθέσω συνοπτικά κι εγώ την άποψή μου επί του θέματος..

Έχουμε ένα σώμα. Το μόνο σίγουρο.

Οτιδήποτε συμβαίνει πέραν των νόμων της φύσης, οποιαδήποτε μεταθανάτια εμπειρία ή μεταγενέθλια μετενσάρκωση (πρώτη φορά το διάβασα κι εγώ αυτό εδώ) ή ταξίδι στο χρόνο ή στο χώρο κλπ. συμβαίνουν μόνο μέσα στο μυαλό μας.
Και συνήθως όταν μας συμβαίνουν είμαστε (και λογικά και δικαιολογημένα) εκτός πραγματικότητας.
Οι άλλοι δηλ. μας αντιμετωπίζουν σαν ασθενείς που χρειάζονται βοήθεια.

Συγγνώμη για αυτό που θα πω, αλλά όλες οι θρησκείες και φιλοσοφίες, δυτικές ή ανατολικές, απ' τη στιγμή που δεν σέβονται το υπαρκτό, το δεδομένο, το φυσικό όπως το αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας και απ' τη στιγμή που προσπαθούν να το υπερβούν κάνοντας λογικά άλματα προκειμένου να ικανοποιήσουν τη δέσμευση, που ΣΩΣΤΑ μας έχει οριστεί από τους νόμους της φύσης (είναι ένας έλεγχός μας αυτός και ουσιαστικά η φύση ξέρει τι κάνει και οι νόμοι της όταν τους σεβόμαστε οδηγούν στην ελευθερία μας και όχι το αντίθετο, εννοώντας με αυτό όχι ότι η φύση είναι έξω από εμάς που μας ορίζει αλλά ότι οι νόμοι της μορφώθηκαν ταυτόχρονα με εμάς οπότε είναι συνυφασμένοι με την ύπαρξή μας), απ' τη στιγμή λοιπόν που ο άνθρωπος δια της φιλοσοφίας του αψηφά τους νόμους της φύσης είναι επόμενο ότι αυτοί οι νόμοι της φύσης θα στραφούν εναντίον του με τη μορφή μιας πχ ψυχικής-νοητικής ασθένειας..
Όσοι παίρνουν (χωρίς να εξαιρώ τον εαυτό μου) στα σοβαρά οτιδήποτε το μεταφυσικό έχει λεχθεί ή διαδίδεται γενικώς, χωρίς να έχουν βάσεις επί της λογικής, είναι υποψήφια θύματα κάποιας ψυχικής νόσου..

Και τις πιο γερές βάσεις της λογικής που θα βοηθούσαν όλους αυτούς που παίρνουν τα μυαλά τους αέρα κατά καιρούς και νομίζουν ότι μπορούν να ταξιδέψουν στο χρόνο ή να ότι είναι η μετενσάρκωση του Βούδα ή του Χριστού κλπ.., θα προσέφερε αδιαμφισβήτητα η σπουδή της φιλοσοφίας..

Η φιλοσοφία είναι η μόνη εκ των επιστημών - αν μπορεί να χαρακτηριστεί επιστήμη, αφού είναι ουσιαστικά η αφετηρία όλων των επιστημών - είναι λοιπόν η μόνη που μπορεί να καταπιαστεί με το οποιοδήποτε μεταφυσικό ζήτημα ή να το επιλύσει εξ' αρχής χωρίς να χρειαστεί να εξειδικευτεί σε αυτό, απλά και μόνο αναλύοντάς το με τη λογική, αναζητώντας πάντα τα αίτια που κρύβονται πίσω απ' το καθετί.. Και αυτή είναι η γοητεία της άλλωστε αλλά και η ειδοποιός της διαφορά προς τις υπόλοιπες επιστήμες που ξεπήδησαν από αυτήν και ασχολούνται με το αποτέλεσμα εν ολίγοις χωρίς να μπορούν να αγγίξουν ιδιαίτερα την αιτία..

Δεν θα ξεχάσω το πόσο πολύ με βοήθησε ψυχολογικά η φιλοσοφία κατά την πρώτη μου επαφή μαζί της στα σχολικά μου έτη, αλλά και το πόσο πολύ ταλαιπωρήθηκα ψυχικά ούσα μακριά από τα χνάρια της επί δεκαετίας plus..

Μόλις έπλεξα ένα εγκώμιο για την φιλοσοφία..
Τώρα που βαριέμαι να διαβάσω κάτι σχετικό με φιλοσοφία, είπα να σπαταλήσω το χρόνο μου, με το να εξαίρω την πολύτιμη αυτή συνεισφορά της στην ανθρώπινη σκέψη..

Και με αφορμή αυτή τη βαρεμάρα μου προς το διάβασμα, ας κάνω εδώ μια προτροπή γενική : να διαβάζουμε περισσότερο, να σκεφτόμαστε όσο πρέπει (ούτε πολύ ούτε λίγο) και να γράφουμε λιγότερο στα φόρουμ..

Εξ' άλλου αν είσαι πολυδιαβασμένος, δεν έχεις ανάγκη να γράφεις σε φόρουμ.. Θα είσαι κάτι άλλο, κάπου αλλού, θα αξιοποιείς τις γνώσεις σου πχ γράφοντας βιβλία, διδάσκοντας, παράγοντας τέχνη δεν ξέρω, κάπως αλλιώς τέλος πάντων..
Αν δεν έχεις διαβάσει τι θα έχεις μετά να μοιραστείς;

Εσείς πχ, κι εγώ έστω έτσι σαν κομήτης όπως εμφανίζομαι, μοιραζόμαστε κάτι από τα λίγα που ξέρει ο καθένας μας και ο λόγος που το κάνουμε δεν είναι γιατί θέλουμε τόσο να μάθουμε κάτι καινούργιο..
Γιατί συνήθως αυτό που βλέπει κανείς σε ένα φόρουμ είναι τον καθένα να επιμένει στην άποψή του και να είναι μπετόν αρμέ ως προς το ενδεχόμενο αλλαγής πλεύσης του..

Αν θέλαμε πραγματικά να μάθουμε, θα διαβάζαμε παραπάνω και δεν θα αναλωνόμασταν σε συζητήσεις με ανθρώπους που ενδεχομένως και το πιθανότερο είναι, να γνωρίζουν λιγότερα από εμάς..

Ο λόγος που το κάνουμε λοιπόν, είναι είτε επικοινωνιακός, δηλ θέλουμε να επικοινωνήσουμε τη σκέψη μας ώστε να ακουστεί η φωνή μας και να γίνουμε αρεστοί και αποδεκτοί, είτε θέλουμε απλά να περάσουμε την ώρα μας επειδή τελειώσαμε τη δουλειά μας και είπαμε "εε ας μπούμε και στο φόρουμ να δούμε τι μαργαριτάρι θα αλιεύσουμε σήμερα.."

Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που αγωνιούν να λάβουν κάποιες απαντήσεις στις απορίες τους και γι' αυτό έρχονται εδώ, οπότε σε αυτούς απευθύνομαι κυρίως και λέω : το φόρουμ δεν είναι ο πιο ενδεδειγμένος τόπος επίλυσης αποριών αλλά επίλυσης προσωπικών διαφορών, θα έλεγα..

Αυτά είχα να καταθέσω ως γενικές παρατηρήσεις..
Μιας και δεν μπαίνω συχνά, οτιδήποτε τετριμμένο και δεδομένο για εσάς όπως είναι οι μεταξύ σας λογομαχίες, μου φαίνεται καινούργιο εμένα και ως άξιο σχολιασμού..

Γιατί μπαίνει το ερώτημα, έως ποιο σημείο επιτρέπεται να παρεμβαίνουμε στην ανθρώπινη σκέψη και συμπεριφορά με σκοπό την ομαλή κοινωνικοποίηση του ατόμου?
Είναι μεγάλο θέμα αυτό..
Είναι σωστό αυτό που γίνεται που όλα τα παιδιά τώρα τα μπουκώνουν στα ψυχοφάρμακα?
Αντί να αλλάξουν τις συνθήκες ζωής τους οι άνθρωποι, αντί να γίνουν πιο ανθρώπινες οι κοινωνίες, προσπαθούν όσοι κατέχουν θέσεις ισχύος πχ δάσκαλοι, δικαστές, ψυχίατροι κλπ.. να ρίξουν το μπαλάκι στο άτομο που πάσχει αντί να βρουν τι οδήγησε το άτομο να πάσχει και να αλλάξουν τις δομές..
Ασφαλώς γιατί κάτι τέτοιο είναι πιο δύσκολο..
Μόνο που δεν καταλαβαίνουν πως η υγεία δεν έρχεται με τα φάρμακα..
Μόνο μια θολούρα και μια καταστολή..
Και έχουν βελτιωθεί τώρα τα φάρμακα, έχουν γίνει πολύ επιλεκτικά και έξυπνα, και οι παρενέργειές τους δεν είναι τόσο εμφανείς..

πχ μια άλλη κοπέλα που γνωρίζω με παρόμοιο πρόβλημα με το δικό μου, ούτε έχει εργαστεί, ούτε κατάφερε να τελειώσει τη σχολή της, ούτε κάνει τίποτα γενικά και παίρνει τα φάρμακά της με τα όσα επιπλέον προβλήματα υγείας της σούρνουν από πίσω αυτά..

Ίσως σε πρώτη φάση πρέπει να αλλάξω περιβάλλον και σε δεύτερο πλάνο, αν δω πως έχει βελτιωθεί αρκετά η ψυχολογία μου στο νέο περιβάλλον, τότε κάνω και απόπειρα διακοπής τους, γιατί αν τα κόψω από τώρα με τις ίδιες συνθήκες δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα γίνει..

Την ίδια στιγμή που θα αλλάξω περιβάλλον (κάτι που θα γίνει στο κοντινό μέλλον), θα πρέπει κάτι να κάνω και με τις σπουδές που τις έχω παρατήσει..
Γιατί δουλειά χωρίς σπουδές, τι σόι δουλειά θα είναι?
του ποδαριού? θα με κουράσει..

Κάποιος αρχαίος βέβαια είχε πει: αν στα 20 σου δεν μάθεις, στα 30 σου δεν κάνεις, στα 50 σου δεν ξεκουραστείς κάπως έτσι, τότε ούτε θα μάθεις ποτέ, ούτε θα κάνεις ούτε θα ξεκουραστείς...
Κάτι τέτοιο..
Τέτοια διαβάζω τυχαία και με αγχώνουνε, αλλά δεν γίνεται να προχωρήσω βάζοντας συνέχεια τρικλοποδιές στον εαυτό μου!

Και εν κατακλείδι, ήθελα να επαναλάβω για την ψυχιατρική κάτι που είχα σκεφτεί απ' την πρώτη στιγμή που τέθηκε το θέμα "φάρμακα".
Αισθάνομαι πως τα φάρμακα επιλύουν μία οικογενειακή ή κοινωνική σύγκρουση με τρόπο τεχνητό και όχι υγιή.
Δηλ. ενώ έχει προκύψει μία δυσαρμονία στο περιβάλλον, αντί να βρούμε τις αιτίες και να προσπαθήσουμε να λύσουμε το πρόβλημα, αλλάζοντας πιθανόν τις συνθήκες διαβίωσης, αλλάζοντας πχ τα πρόσωπα που περιβάλλουν τον "ασθενή" ή αλλάζοντας τα ίδια τα πρόσωπα συμπεριφορά απέναντί του, αντίθετα εμείς κουκουλώνουμε τη σύγκρουση, δίνουμε φάρμακα στον "ασθενή", ώστε να αλλάξει η συμπεριφορά του και να επιστρέψει στο πρότερο περιβάλλον του ήρεμος και φυσιολογικός χωρίς να ωρύεται και να κοπανιέται..
Μόνο που αν το περιβάλλον ήταν εξαρχής υγιές, το άτομο δεν θα είχε φτάσει στο σημείο να αρρωστήσει!
Σίγουρα παίζει ρόλο και η κληρονομικότητα μόνο που αν λάβουμε ως δεδομένο την αύξηση των ψυχικών νοσημάτων στην εποχή μας καθώς και το δεδομένο ότι δεν νοσούν όλοι όσοι έχουν προδιάθεση αλλά πρέπει να συνδυαστεί η προδιάθεση και με το κατάλληλο περιβάλλον για να εκδηλωθεί μια ψυχική ασθένεια, τότε φτάνουμε στο συμπέρασμα, πως πρέπει να αλλάξουν οι συνθήκες ζωής!

Δεν είναι υγιές να συντηρούμε το ίδιο αρρωστημένο περιβάλλον και το μόνο που να κάνουμε να είναι να παίρνουμε φάρμακα!
Αυτή είναι μια εξίσου αρρωστημένη λύση και δεν λύνει το πρόβλημα..

Τέλος πάντων..

Πιο πολύ από όλα μου άρεσε και κράτησα αυτό που είπατε σχετικά με τα κατασκευάσματα του ανθρώπου, όπου παρά τους φυσικούς περιορισμούς του σώματός του, ο άνθρωπος κατάφερε να κατασκευάσει μηχανές και όργανα τα οποία ενισχύουν και ξεπερνούν τις δικές του ικανότητες..
Αυτό, οκ, το γνωρίζω πως έτσι έχει, απλά δεν το είχα δει ποτέ με καλό μάτι..
Έχω συνηθίσει να τα βλέπω όλα ανάποδα, και το άσπρο να το βλέπω μαύρο, όπως γράψατε..
Δηλ. ο τρόπος που το έβλεπα είναι, γιατί να μην μπορεί πχ το μάτι μου να βλέπει σαν το τηλεσκόπιο ή σαν το μικροσκόπιο?
Δεν κάθισα ποτέ να παραδεχτώ ότι έτσι είμαι και τι μπορώ να κάνω για να βελτιώσω αυτό που είμαι!

Και δεν λέω πως θα αλλάξω τρόπο σκέψης εν μία νυκτί, απλά ίσως είναι ευκαιρία να το δουλέψω λίγο μέσα μου αυτό το θέμα της αποδοχής της φύσης μου και της προσπάθειας να βελτιώσω τον τρόπο ζωής (τον δικό μου και των άλλων), όσο μπορώ και όσο περνάει απ' το χέρι μου, αφού μου έλαχε να γεννηθώ..

Δεν με βλέπω και πάλι να έχω όρεξη αλλά απ' την άλλη πώς θα βγάλω πχ 20 χρόνια ακόμα ζωής περιμένοντας το μοιραίο?

Επίσης άλλη μια φορά που σκέφτηκα πόσο τραγικό ον είναι ο άνθρωπος! Ενώ αποστρέφομαι την ατελή μας φύση, ωστόσο με συγκινεί τώρα όταν σκέφτομαι πχ πόσο πολύ αξίζει αυτό το ον, όταν παραβλέπει τις αδυναμίες του και προσπαθεί να κάνει κάτι για να τις ξεπεράσει!!
Με συγκινεί ακριβώς γιατί βλέπω τους ανθρώπους απ' έξω..
Δεν ανήκω σε αυτήν την κατηγορία.. Είμαι πολύ εγωίστρια για να καταδεχτώ να κάνω κάτι που θα προϋποθέτει προσπάθεια για το καλύτερο..
Μέχρι τώρα σκεφτόμουν : "όχι! και δεν δέχομαι εγώ τον κόσμο όπως είναι! και δεν θα κάνω τίποτα για να τον κάνω καλύτερο! γιατί δεν φταίω εγώ! και όλα είναι μάταια κλπ"..
Αλλά αν πχ σκεφτώ τι τραβάνε οι γιατροί, οι νοσοκόμες με τις φροντίδες των αρρώστων, τι τραβάνε και οι συγγενείς που φροντίζουν αρρώστους, τι τραβάνε και οι επιστήμονες μέχρι να βρουν μια λύση σε ένα πρόβλημα, πόσα χρόνια διαβάσματος...
Και γενικά τι τραβάει ο κόσμος προκειμένου να διατηρήσει και να διατηρηθεί στη ζωή, τη ζωή που γνωρίζουν πως θα τους προδώσει στο τέλος... αυτό κι αν είναι τραγικό!!

Ο άνθρωπος είναι αξιοθαύμαστο ον τελικά..

Ελπίζω να μην σας ξαναενοχλήσω..
Αν μετά από δυο-τρεις μήνες γράψω πάλι τα ίδια, πάει να πει πως είμαι ανεπίδεκτη και θα σέρνομαι σε όλη μου τη ζωή..

Αν μπορούσα να το κάνω, θα αισθανόμουν πιο ελεύθερη.
Αισθάνομαι τους νόμους της φύσης να με περιορίζουν.

Το ότι πρέπει για όλη μου τη ζωή να πατάω στη γη, το ότι δεν μπορώ να πάω στο διάστημα πετώντας, αλλά αν ποτέ γινόταν αυτό θα έπρεπε να γίνει υπό συγκεκριμένες και ελεγχόμενες συνθήκες, (ειδική εκπαίδευση, πολύ καλή φυσική κατάσταση, ειδική στολή, εξοπλισμός κλπ), το ότι αν επιχειρήσω να αναπνεύσω μέσα στο νερό θα πνιγώ, το ότι αν σταματήσω να αναπνέω (πολύ δύσκολο να γίνει εσκεμμένα) θα πεθάνω, το ότι πρέπει κάθε μέρα να τρώω, να κρατάω τα χρήσιμα και να αποβάλλω τα άχρηστα (κάτι που από άποψη λογικής πάσχει από όπου κι αν το δούμε: γιατί να πρέπει κάθε μέρα να τρώμε? αν ήμασταν πραγματικά λογικά και νοήμονα όντα δεν θα χρειαζόταν να αναλωνόμαστε με το φαγητό κάθε μέρα και 3 φορές τη μέρα και όλη τη μέρα τέλος πάντων!
Αισθάνομαι τον κόσμο σαν μια τεράστια φυλακή, κι αν σου' ρθει να ουρλιάξεις σε πλακώνουν στα φάρμακα ή σε κλείνουν μέσα για να "συνετιστείς" και να γίνεις "φυσιολογικός".
Δεν καταλαβαίνω τον κόσμο αυτό, λυπάμαι..
Αν κάνω κάπου λάθος, πείτε μου..
Έχω κουραστεί..

Και να απαντήσω και στο τελευταίο που γράψατε..
Ενώ τώρα δεν είναι ένα χάος ο κόσμος μας!
Αν ο κόσμος ήταν ιδανικός θα έπρεπε ο άνθρωπος να είχε τη δυνατότητα να είναι παντοδύναμος δηλ. δεν θα έπρεπε να τη στερείται apriori με το που γεννιέται, αλλά ταυτόχρονα να είχε και τη σοφία ώστε να ξέρει πότε να χρησιμοποιεί τις απεριόριστες δυνατότητες και πώς να τις χρησιμοποιεί, δηλ. να ήταν ένας μικρός θεός.
Μόνο που οι άνθρωποι είναι βλάκες, οπότε μάλλον καλώς δεν είναι παντοδύναμοι..
Ποιος ξέρει πώς θα χρησιμοποιούσαν την παντοδυναμία τους με τόση βλακεία και εγωισμό στο μυαλό..
Οπότε το ίδιο λέμε εν τέλει..
Αν μιλήσουμε για το ιδανικό δεν θα υπήρχε πρόβλημα να είμαστε μικροί θεοί, αλλά σε αυτόν τον κόσμο, έτσι όπως είναι τα πράγματα και όπως είναι και οι άνθρωποι στο σύνολό τους, καλώς δεν είναι..

Πάντως θέλω να πω πως και τώρα έτσι όπως είναι ο κόσμος και πάλι το χάος επικρατεί.

Προσπαθούν οι άνθρωποι να το τιθασεύσουν μέσω της οργάνωσης των κοινωνιών αλλά αυτό που βλέπω σαν αποτέλεσμα είναι μια ψυχολογική πίεση να ασκείται στον καθένα ξεχωριστά.
Γιατί όσο πιο πολύ γινόμαστε τόσο μεγαλώνει η ανάγκη για έλεγχο.
Και όσο πιο οργανωμένες είναι οι κοινωνίες τόσο ακυρώνονται τα άτομα σαν προσωπικότητες και τόσο μειώνεται το ελεύθερο πεδίο δράσης τους, τόσο πιο δυστυχισμένοι γίνονται εν τέλει..

Βέβαια άλλο οι νόμοι της φύσης άλλο οι νόμοι της κοινωνίας..
Ίσως ο λόγος που δεν έχω συμφιλιωθεί με τη φύση μου ακόμα, να είναι η αόρατη αυτή πίεση που αισθάνομαι στην κοινωνία..
Ίσως το πρόβλημά μου δεν είναι οι νόμοι της φύσης δηλ. αλλά της κοινωνίας..
Μπορεί αν ο κόσμος ήταν διαφορετικά οργανωμένος, πιο ανθρώπινος, να μην με ενοχλούσε τόσο το ότι πρέπει πχ να δουλεύουμε κάθε μέρα ή να τρώμε κάθε μέρα και τέλος πάντων να επαναλαμβάνουμε κάποιες ενέργειες όπως είναι και το μπάνιο που δεν ανέφερα, προκειμένου να ζήσουμε..
Ίσως να είχα όρεξη να κάνω όνειρα..
Ίσως να μου άρεσε η ζωή..

Και δεν βλέπω κινούμενα σχέδια..
Σχεδόν δεν έχω καμία προσλαμβάνουσα εδώ και χρόνια..
Είμαι κλεισμένη στον εαυτό μου.
Δεν με ενδιαφέρει το συγκεκριμένο περιβάλλον.

Δυστυχώς δεν βρίσκω καμία λύση σε όλες αυτές τις σκέψεις που κάνω.
Είναι αδιέξοδες και αυτό είναι που με θλίβει περισσότερο..

Θα μπω κατευθείαν στο θέμα για να μην γίνομαι κουραστική.
Λοιπόν, το θέμα μου είναι το εξής:
(δεν είναι συγκεκριμένο το θέμα, είναι παντός επιστητού).

Γιατί είμαστε θνητοί?
Μήπως η μηχανή που έχουμε (το σώμα μας) είναι τέλεια αλλά λόγω συγκάλυψης της αλήθειας δεν τη συντηρούμε σωστά και δεν τη χρησιμοποιούμε σωστά, γι' αυτό και πεθαίνει?
Γιατί αλλιώς, γιατί γεννηθήκαμε?
Σκοπός μας είναι ο θάνατος?
Δηλ. ό,τι και να κάνουμε στη ζωή θα χαθεί κάποια στιγμή?
Όποια γνώση κατακτήσαμε θα γίνει σκόνη μαζί με το σώμα μας?
Τι νόημα έχει αυτό?
Δε θα' πρεπε λογικά να υπάρχει ένα νόημα? ένας σκοπός? να εξελισσόμαστε κατ' αναλογία με τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου?
Δεν θα' πρεπε να εξελισσόμαστε από θνητά σε αθάνατα όντα?
Γιατί δεν μπορούμε να υπερβούμε τη φύση μας?
Γιατί να είμαστε καταδικασμένοι να περιοριζόμαστε στα στενά όρια που ορίζουν οι νόμοι της φύσης, αφού κάτι τέτοιο εκ των πραγμάτων μας στερεί την ελευθερία?
πχ αν εγώ επιχειρήσω να πηδήξω απ' το μπαλκόνι, θα σπάσω τα κόκκαλά μου..
Γιατί να μην είμαι σούπερμαν?
Γιατί να πρέπει να έχουμε ανάγκες? οι ανάγκες μας περιορίζουν!

Παρακάτω τώρα:

Αποδεχόμενοι τελικά την ατελή φύση του ανθρώπου, αφού δεν γίνεται αλλιώς, ο άνθρωπος έτσι όπως είναι, με τα κακά του τα χάλια, με όλες τις αδυναμίες και τη θνητότητά του, έως πιο σημείο έχει δικαίωμα παρέμβασης στο περιβάλλον (τη φύση, τα ζώα) αλλά και στον ίδιο τον άνθρωπο μέσω της ιατρικής και των άλλων επιστημών?

Αφού είναι ατελής! οτιδήποτε κατασκευάσει, οποιοδήποτε δημιούργημά του θα είναι ατελές και προβληματικό!

Και γιατί οι επιστήμονες παριστάνουν τους θεούς? ποιοι νομίζουν ότι είναι?
Ξεχνούν ότι δεν έφτιαξαν οι ίδιοι τον εαυτό τους!
Αν η ανθρώπινη φύση είναι ατελής, πόσο μάλλον τα κατασκευάσματα του ανθρώπου!

Οι άνθρωποι το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να ερευνούν τον κόσμο και τον εαυτό τους, το σώμα τους, και να διατυπώνουν θεωρίες ή να παίζουν με τις χημικές ουσίες και να κάνουν αλχημίες και να ανακατεύουν τα συστατικά του κόσμου ή να εκμεταλλεύονται τους νόμους της φυσικής για να διευκολύνουν τη ζωή τους, χωρίς ποτέ όμως να μπορέσουν να φτάσουν στην πηγή, την αιτία των αιτιών, γιατί οι ίδιοι δεν δημιούργησαν τον εαυτό τους!

Οπότε οι άνθρωποι είναι σαν να παίζουν με τη φύση, ενώ ο Θεός γελάει μαζί τους γιατί δεν μπορούν να τον φτάσουν!

Υπάρχει μια μανιώδης επιθυμία στην εποχή μας να μείνουμε για πάντα νέοι, υγιείς..
Δεν λέω, η υγεία είναι αγαθό.
Και οτιδήποτε ομορφαίνει τη ζωή μας, πχ η τέχνη, οι σχέσεις με τους συνανθρώπους μας, η υγεία.. είναι θεμιτό και ζητούμενο στη ζωή.. απλά θέλω να πω αφού θα πεθάνουμε στο τέλος..
γιατί παίρνουμε τόσο στα σοβαρά τη ζωή και τρελαινόμαστε?

Ίσως κάποια από αυτά τα θέματα να τα είχα θίξει και παλαιότερα, αλλά δεν κάθισα να ξαναδιαβάσω τι είχα γράψει τότε, οπότε αναγκαστικά ίσως κάποια τα επαναλαμβάνω, αφού κιόλας δεν έχουν λυθεί μέσα μου αυτές οι απορίες..

Κρίμα γιατί κι εγώ εκνευρίζομαι όταν χάνεται κάτι που έχω γράψει, γιατί πρέπει να γράφω απ' την αρχή μετά τα ίδια, τα οποία πάντα μου βγαίνουν με διαφορετικά λόγια συν ότι χάνω διπλάσιο χρόνο, από ότι αν το μήνυμα έφτανε φυσιολογικά στον προορισμό του απ' την αρχή.

Γράψτε μου εδώ καλύτερα.
Δεν βλέπω άλλη λύση.

Βασικά δεν έχει ακριβώς τέτοιες ιστορίες που μοιάζουν με μύθους.. Έχει πραγματικές ιστορίες που τις εισάγει εμβόλιμα στις θεωρίες του όταν θέλει να εξηγήσει κάτι και να το κάνει πιο σαφές..
Το βιβλίο λέγεται "κρυμμένα μυστήρια" και το βρήκα πολύ εύκολα χωρίς πολύ ψάξιμο στο βιβλιοπωλείο..