- Περί Πίστεως - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
Dying_Incubus:
Αγαπητή Unseen, αναφέροντας την κατάργηση του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης εξαιτίας της πίστης μας, εννοείς για παράδειγμα την αυτοθυσία?
ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ.
ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ ΟΤΙ Η ΡΙΨΟΚΙΝΔΥΝΗ ΠΡΞΗ ΜΑΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΘΕΤΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ, ΘΑ ΒΕΛΤΙΩΣΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΚΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ.
Για μένα είναι αξιέπαινος ο άνθρωπος που θα την πραγματοποιήσει, αρκεί να έχει στον νού του μονάχα το καλό, να είναι σίγουρος οτι θα οδηγήσει σε αυτό.
quote:Ναι καλέ μου, αυτό εννοώ. Αλλά όσο κι αν μας αρέσει να συνδέουμε την αυτοθυσία με την αγάπη, πείτε μου βρε παιδιά πόση αγάπη είχαν μέσα τους οι σταυροφόροι κι αν ήταν αγάπη αυτό που είχαν. Γενικώς όλοι όσοι σκοτώνουμε κάτι ή κάποιον ή τον εαυτό μας προκειμένου να επιζήσει κάτι ή κάποιος άλλος, ορμώμαστε πάντοτε από αγάπη; Και πόσο σχετική είναι η αγάπη με την πίστη δηλαδή; Αυτό στο οποίο προσηλωνόμαστε συνιστά αγάπη; Μην τρελλαθώ τώρα.
Dying Incubus
Αγαπητή Unseen, αναφέροντας την κατάργηση του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης εξαιτίας της πίστης μας, εννοείς για παράδειγμα την αυτοθυσία?
Αγαπητέ A. Kircher
Μάλιστα, ο εκδοτικός οίκος με τον οποίο συνεργάζομαι πήρε τα δικαιώματα για την ελληνική αγορά. Έχει κυκλοφορήσει το πρώτο τεύχος (τίτλος έκδοσης: "Τι Είναι Φώτιση;") και το δεύτερο βρίσκεται ήδη στο τυπογραφείο.
Όσον αφορά τις παρατηρήσεις του Ampere και τις απαντήσεις σου, εγώ νομίζω ότι αξία έχει η ποιότητα της πίστης αυτής καθεαυτής. Αντίθετα, το ΤΙ πιστεύει κανείς είναι ελάχιστα συναφές.
Snoopy
Καλώς ήρθες στη συζήτηση. "Διαφωνώ με αυτά που λες αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να τα λες".
Unseen
***** Στον κόσμο του πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή *****
"Αν όντως υπάρχει ποιότητα στην πίστη, και δεν βλέπω τον λόγο γιατί όχι, πως καθορίζεται αυτή η ποιότητα αλλά και πως διαφυλάσεται;
Μήπως το πιστευόμενο είναι αυτό που σε τελική ανάλυση παρέχει την ιδιαίτερη αξία της πίστης;
Μήπως η ουσιαστική ερώτηση δεν είναι το ΑΝ πιστεύεις αλλά το σε ΤΙ πιστεύεις;
Και να το πάω και πιο μακριά το θέμα. Αν "Εν το Παν" όπως λέγανε και οι παλιοί ερμητιστές, πως γίνεται και η πίστη πολλές φορές να χωρίζει τους πιστούς αντί να τους ενώνει;"
Επειδή πρωτύτερα αναφέραμε για το αν μπορούμε να κινήσουμε με την πίστη μας «βουνά», θα καθίσω πάνω στο βουνό της πίστης μου, και θα μιλήσω για τη θέα που έχω από κει…
Λοιπόν, καθισμένος πάνω στο «βουνό» της πίστης μου έχω μια ορισμένη ορατότητα, συγκεκριμένη προς όλες τις κατευθύνσεις. Η ποιότητα του «βουνού» πάνω στο οποίο κάθομαι, καθορίζεται από το πλάτος, το ύψος-βάθος, και το μήκος, ή την περιφέρειά του. Αυτά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του βουνού μου, χαρακτηρίζουν και την ποιότητα της «θέας» που έχω. Όσο πιο ψηλό, τόσο καλύτερα. Άλλά για να είναι ψηλό το βουνό, πρέπει και η περιφέρειά του να είναι του αντίστοιχου μεγέθους!
Όπως κι αν κινηθώ μέσα στα γεγονότα της ζωής, όποια κατεύθυνση κι αν πάρω, αυτό το κάνω συνεχώς στεκάμενος ακίνητος πάνω στην κορυφή της υπάρξεώς μου. Πάνω στο βουνό της πίστης μου. Στο βουνό του λόγου που μέσα μου δέχτηκα, και στο έξω μου ξεστόμισα. Η αρχιτεκτονική του λόγου που έχτισε τον εσωτερικό μας άνθρωπο,διαμόρφωσε σαν άλλος χτίστης την ποιότητα της πίστης μας, στο τώρα, διαμόρφωσε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του βουνού που στεκόμαστε. Προσφέρει την αντίστοιχη ποιότητα στην κατανόηση της λογικής. Ρυθμίζει τις κατευθύνσεις που παίρνουμε μέσα στη ζωή.
Συμβαίνει πολλές φορές, ενώ στεκόμαστε στην κορυφή, η θέα που έχουμε από ΄κει να είναι θέα ομίχλης, ή θέα της τύφλας. Αυτό γίνεται γιατί παρόλο που στεκόμαστε πάνω στο βουνό της πίστης μας, η ποιότητα της αρχιτεκτονικής είναι τέτοια που μας κρύβει τη θέα. Έχουμε περιορισμένη θέα. Και ενώ στεκόμαστε στην κορυφή, μοιάζει να είμαστε ταυτόχρονα βυθισμένοι στο κατώτερο πεδίο. Στο κατώτερο της ποιότητας που δεχτήκαμε, και έχτισε (με αυτήν την ποιότητα) τον εσωτερικό μας άνθρωπο. Το βουνό της υπάρξεώς μας πάνω στο οποίο συνεχώς στεκόμαστε αεικίνητοι, και ενώ στεκόμαστε πάνω του συμβαίνει ταυτόχρονα και να μας σκεπάζει.
Το βουνό πάνω από το οποίο αγναντεύουμε και κατανοούμε τη ζωή.
Ένα ερώτημα λοιπόν που θέτω και ΄γω είναι:
Αφού σημασία δεν έχει το αν πιστεύουμε, αλλά το τι πιστεύουμε, και αφού όπως το είπα πριν και όπως τώρα το κατανοώ, στεκόμαστε αεικίνητοι πάνω στην κορυφή της υπάρξεώς μας, πάνω στο βουνό, τότε πώς μετακινούμε το βουνό αυτό; Πώς αλλάζουμε τη στάση;
Καθώς αν θέλουμε να αλλάξει η θέα (αν δεν είμαστε ευχαριστημένοι με την θέα που έχουμε από ΄κει πάνω), για να κουνηθούμε θα πρέπει να το κάνουμε μαζί με το βουνό.
Θα πρέπει δηλαδή να κουνήσουμε και το βουνό. Το οποίο άλλοτε μας σκεπάζει, και άλλοτε μας υψώνει, άλλοτε χωρίζει, και άλλοτε ενώνει!
PS
Ελπίζω να μην έκαψα καμιά πρίζα αυτήν την φορά!
A. Kircher
«Αν όντως υπάρχει ποιότητα στην πίστη, και δεν βλέπω τον λόγο γιατί όχι, πως καθορίζεται αυτή η ποιότητα αλλά και πως διαφυλάσεται;»
Αυτό που, κατά τη γνώμη μου, μας επιτρέπει να αξιολογήσουμε την ποιότητα της πίστης μας (όποιο και αν είναι το πιστευόμενο) είναι το κατά πόσον είμαστε συνεπείς σε αυτήν. Αν πιστεύω ότι το πιο σημαντικό είναι να αγαπώ αλλά η ζωή μου είναι γεμάτη μίσος, τότε κάτι δεν πάει καλά στην ποιότητα της πίστης μου.
Ποιότητα επομένως σημαίνει συνέπεια και αυτή με τη σειρά της έχει να κάνει με το κατά πόσον είμαστε και συνειδητοί και συνειδητοποιημένοι ως προς αυτό που πιστεύουμε.
«Μήπως το πιστευόμενο είναι αυτό που σε τελική ανάλυση παρέχει την ιδιαίτερη αξία της πίστης;»
Μου έρχεται στο μυαλό η εξής αναλογία. Το πιστευόμενο είναι ο σπόρος, ο πιστεύων είναι το χωράφι και η πίστη (το πιστεύειν) ο τρόπος που καλλιεργείται ο σπόρος αυτός. Το τι θα βλαστήσει έχει να κάνει βεβαίως και με το σπόρο (το πιστευόμενο).
«Μήπως η ουσιαστική ερώτηση δεν είναι το ΑΝ πιστεύεις αλλά το σε ΤΙ πιστεύεις;»
Σύμφωνα και με τα πιο πάνω, όλα έχουν τη σημασία τους.
«Και να το πάω και πιο μακρυά το θέμα. Αν "Εν το Παν" όπως λέγανε και οι παλιοί ερμητιστές, πως γίνεται και η πίστη πολλές φορές να χωρίζει τους πιστούς αντί να τους ενώνει;»
Μάλλον το πήγες πολύ μακρυά. Λέω να μην απομακρυνθώ προς το παρόν…
(Ευχαριστώ για το link και τις πληροφορίες . Θα το ψάξω όσο μπορώ)
Unseen:
«Και πόσο σχετική είναι η αγάπη με την πίστη δηλαδή;»
Νομίζω ότι εκείνο που μάλλον τέθηκε στο «τραπέζι» από τον snoopy
(καλώς ήρθες κι από μένα φίλε) δεν είναι γενικώς η σχέση αγάπης - πίστης αλλά ειδικώς η πίστη στην αγάπη ή κάπως έτσι.
«Αυτό στο οποίο προσηλωνόμαστε συνιστά αγάπη;»
Δεν θα το έλεγα. Ενίοτε ίσως…
«Μην τρελλαθώ τώρα.»
Please don’t. Ένας ψυχασθενής (όπως σωστά διέγνωσες περί εμού -ως προς αυτό τουλάχιστον-) είναι υπεραρκετός σε αυτή την κουβέντα. 
"Διαφωνώ με αυτά που λες αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να τα λες".
Διακρίνω πνεύμα αυτοθυσίας ή κάνω λάθος; 
Ουπς, αγαπητέ Tryfield μόλις σε είδα! Στην αρχή βέβαια είδα μόνο το βουνό και τρόμαξα! Μετά είδα και σένα πάνω του...Τι έγινε ρε παιδιά; Κάτσε να συνέλθω πρώτα και τα λέμε...
μου δώσατε αρκετό υλικό για συλλογισμό.
Γειά σου φίλε snoopy!
Unseen, καλή επιτυχία με την έκδοση του δεύτερου τεύχους!
Tryfield, με άγγιξε πολύ αυτό που έγραψες. Να'σαι καλα!
quote:
Μου έρχεται στο μυαλό η εξής αναλογία. Το πιστευόμενο είναι ο σπόρος, ο πιστεύων είναι το χωράφι και η πίστη (το πιστεύειν) ο τρόπος που καλλιεργείται ο σπόρος αυτός. Το τι θα βλαστήσει έχει να κάνει βεβαίως και με το σπόρο (το πιστευόμενο).
Ampere, πολύ καλή η αναλογία σου. Και πάλι περιγράφεις περιεκτικότατα αυτά που σκεφτόμουνα.
Infinitum Finitum Producit
Γειά και στους υπόλοιπους.
Να συμπληρώσω μόνο στο εύστοχο μήνυμα του αγαπητού Tryfield οτι για μένα η πίστη είναι ο σπόρος γιατί μόνο η δική της ύπαρξη μπορεί να φέρει αποτελέσματα.
Άν δέν υπάρχει ο άνθρωπος δέν θα μπορέσει με κανέναν τρόπο να ξεπεράσει τον περιορισμένο τόπο δράσης του που είναι το χωράφι, τις περιορισμένες δυνατότητες του.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ (σπόρο) ΣΤΟ ΧΩΡΑΦΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ.
Ο ΤΡΟΠΟΣ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.
quote:
Ναι καλέ μου, αυτό εννοώ. Αλλά όσο κι αν μας αρέσει να συνδέουμε την αυτοθυσία με την αγάπη, πείτε μου βρε παιδιά πόση αγάπη είχαν μέσα τους οι σταυροφόροι κι αν ήταν αγάπη αυτό που είχαν. Γενικώς όλοι όσοι σκοτώνουμε κάτι ή κάποιον ή τον εαυτό μας προκειμένου να επιζήσει κάτι ή κάποιος άλλος, ορμώμαστε πάντοτε από αγάπη; Και πόσο σχετική είναι η αγάπη με την πίστη δηλαδή; Αυτό στο οποίο προσηλωνόμαστε συνιστά αγάπη; Μην τρελλαθώ τώρα.
Έχεις δίκιο στα όσα λες!
Σκέψου όμως οτι είναι διαφορετική η αυτοθυσία από την θυσία...
Επίσης είναι πολύ διαφορετικό να υποστηρίζω οτι κάνω κάτι από το να το κάνω.
Εάν η βούληση μου με οδηγήσει να κάνω κάτι τότε δεν έχω κι ανάγκη να το διατυμπανίσω.
Απλά το κάνω!
Όσον αφορά τους Σταυροφόρους, η Αγάπη κι η Πίστη μπήκαν μπροστά ως προβαλλόμενα ζητούμενα, στην ουσία όμως δεν ήταν αυτό.
Πίσω τους κρύβονταν πολλά άλλα συμφέροντα, μερικά δε από αυτά δημιουργήθηκαν λόγω του φανατισμού (που αναφέραμε σε προηγούμενες τοποθετήσεις μας).
Φίλε Tryfield, για να μπορέσουμε να έχουμε την θέα που αναφέρεις από το βουνό που στεκόμαστε προς όλες τις κατευθύνσεις θα πρέπει και να στρεφόμαστε κι εμείς οι ίδιοι προς όλες τις κατευθύνσεις.
Οπότε αυτό προϋποθέτει μια κίνηση.
Επιπλέον για να έχουμε μεγαλύτερη θέα θα πρέπει αυτό το βουνό να είναι όσο το δυνατόν ψηλότερο.
Πως θα γίνει αυτό το βουνό μεγαλύτερο απ' ό,τι είναι προκειμένου να μας αποκαλύψει κι άλλα πράγματα που περιμένουν από εμάς να τα δούμε?
Κι αλήθεια, γιατί θα πρέπει να είμαστε ακίνητοι επάνω στην κορυφή του βουνού αυτού?
Δεν είναι πιθανό να υπάρξουν περιπτώσεις να χρειαστεί να κατεβούμε από αυτό το βουνό και να ανεβούμε σε κάποιο άλλο?
Ελπίζω να μη με κάψετε ως αιρετικό!
Αν το αποφασίσετε όμως αυτό, ας είναι!
In anticipation of my resurrection...
Πρέπει να είναι πολύ κουραστικό να κουβαλάς ένα βουνό μαζί σου όπου κι αν πηγαίνεις. Σκέψου και πόσων άλλων ανθρώπων τη θέα κόβεις με αυτό το βουνό που κουβαλάς όλη την ώρα...
Ampere
quote:Νομίζεις δηλαδή ότι εγώ είμαι καλύτερη; Δεν θα το έλεγα. Απλά ξεκόλλησα από το θέμα της ορθογραφίας (μάλιστα επέτρεψα και στον εαυτό μου μικρές ανορθογραφίες) κι αυτό έγινε μέσα στο φόρουμ. Μεγάλη εξέλιξη, αν σκεφτείς ότι περνάω όλη τη μέρα μου διορθώνοντας ορθογραφικά λάθη και ασυνταξίες. Α να τι μπορώ να γράψω στο αχλαδότυρο στο τόπικ "τι έμαθα από το εσοτέρικα".
«Μην τρελλαθώ τώρα.»
Please don’t. Ένας ψυχασθενής (όπως σωστά διέγνωσες περί εμού -ως προς αυτό τουλάχιστον-) είναι υπεραρκετός σε αυτή την κουβέντα.
quote:ΔΕΝ κάνεις λάθος και μάλιστα διακρίνεις κάτι που πέρασε απαρατήρητο από τους υπολοίπους...
"Διαφωνώ με αυτά που λες αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να τα λες".
Διακρίνω πνεύμα αυτοθυσίας ή κάνω λάθος;
A. Kircher
quote:Thanks!
Unseen, καλή επιτυχία με την έκδοση του δεύτερου τεύχους!
Snoopy
Αν δεν κατάλαβα καλά αυτό που πρωτοέγραψες, φίλε μου, ζητώ συγνώμη. Αλήθεια φίλος ή φίλη; (Τι γίνεται βρε παιδιά, πού πήγαν οι γυναίκες σε αυτό το τόπικ;)
Dying incubus
quote:Συμφωνώ απολύτως καλέ μου. Κάτι παρανόησα στις τελευταίες τοποθετήσεις μάλλον.
Έχεις δίκιο στα όσα λες!
Σκέψου όμως οτι είναι διαφορετική η αυτοθυσία από την θυσία...
Επίσης είναι πολύ διαφορετικό να υποστηρίζω οτι κάνω κάτι από το να το κάνω.
Εάν η βούληση μου με οδηγήσει να κάνω κάτι τότε δεν έχω κι ανάγκη να το διατυμπανίσω.
Απλά το κάνω!
Όσον αφορά τους Σταυροφόρους, η Αγάπη κι η Πίστη μπήκαν μπροστά ως προβαλλόμενα ζητούμενα, στην ουσία όμως δεν ήταν αυτό.
Πίσω τους κρύβονταν πολλά άλλα συμφέροντα, μερικά δε από αυτά δημιουργήθηκαν λόγω του φανατισμού (που αναφέραμε σε προηγούμενες τοποθετήσεις μας).
Καλό μεσημέρι.
Unseen
***** Στον κόσμο του πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή *****
Όταν λές «για μένα η πίστη είναι ο σπόρος γιατί μόνο η δική της ύπαρξη μπορεί να φέρει αποτελέσματα.»
εννοείς η πίστη σε τι; Η πίστη στην πίστη; Δεν ξέρω αν έχεις διαβάσει τα προηγούμενα, αλλά νομίζω πως μάλλον έχουμε (ψιλο)συμφωνήσει, ότι πίστη, λίγο πολύ, όλοι διαθέτουμε και αυτό που φαίνεται να κάνει τη διαφορά είναι το τι πιστεύουμε (πιστευόμενο) και το πώς πιστεύουμε (ποιότητα πίστης) αυτό που πιστεύουμε.
Μάλιστα, σκέφτομαι ότι το πιστευόμενο δεν χρειάζεται καν να είναι υπαρκτό ή αληθές αφού αυτό σε τίποτε δεν θα το έχει κάνει λιγότερο ικανό να επαγάγει ένα σωρό αποτελέσματα στον πιστό μέσω της πίστης του σε αυτό.
Η καλή πλευρά είναι ότι ακόμη και αν Ιθάκη, ας πούμε, δεν υπάρχει, η πίστη σε αυτήν διαμορφώνει το ταξίδι με μοναδικό τρόπο. Η «ανάποδη» πλευρά είναι να πιστεύεις ότι έχεις φτάσει στην άκρη μιας επίπεδης γης και να μην τολμάς κανένα ταξίδι μένοντας ακινητοποιημένος από φόβο μήπως με το επόμενο βήμα σου βρεθείς στην άβυσσο.
Tryfield:
«Θα πρέπει δηλαδή να κουνήσουμε και το βουνό. Το οποίο άλλοτε μας σκεπάζει, και άλλοτε μας υψώνει, άλλοτε χωρίζει, και άλλοτε ενώνει!»
Αγαπητέ φίλε, ως γνωστόν, μόνο βουνό με βουνό δε σμίγει! Εσύ φαίνεται, πας να το καταργήσεις και αυτό!
Άσχετο, αλλά αναρωτιόμουνα, αν ήταν να βάλω μια εικόνα, έτσι για ομορφιά, τι θα ταίριαζε; Μετά λοιπόν και από το post σου, σκέφτομαι ότι το βουνό είναι μια πολύ καλή ιδέα για ένα θέμα «περί πίστεως» και αν μάλιστα μπορείτε να ανεβάσετε εικόνες από βουνά που σας εκφράζουν πολύ θα το ‘θελα.
«Ελπίζω να μην έκαψα καμιά πρίζα αυτήν την φορά!»
Πρίζα όχι, αλλά όλο και κάποια κυκλωματάκια μου βραχυκυκλώσανε, ειδικά με το «η θέα της τύφλας» και το «στεκόμαστε αεικίνητοι», χωρίς εννοείται, αυτό να αφαιρεί από την γλαφυρότητα και την παραστατικότητα με την οποία εκφράζεις τις αλήθειες σου καταφέρνοντας τελικά να μας πριζώνεις (με την καλή έννοια πάντα).
Dying Incubus:
«Όσον αφορά τους Σταυροφόρους, η Αγάπη κι η Πίστη μπήκαν μπροστά ως προβαλλόμενα ζητούμενα, στην ουσία όμως δεν ήταν αυτό.
Πίσω τους κρύβονταν πολλά άλλα συμφέροντα, μερικά δε από αυτά δημιουργήθηκαν λόγω του φανατισμού (που αναφέραμε σε προηγούμενες τοποθετήσεις μας).» 
Προφανές δεν είναι; Ποιος ισχυρίστηκε κάτι άλλο (…να τον κάψουμε);
«Ελπίζω να μη με κάψετε ως αιρετικό! »
Εδώ που τα λέμε χάρη θα σου κάναμε, από το να σ’ αφήνουμε να μαραζώνεις πεθαίνοντας (dying) σιγά - σιγά. Αλλά ας όψεται ο Tryfield που είναι κατά της «ευθανασίας» και απειλεί να πέσει (μαζί με το βουνό του) και να μας πλακώσει.
Unseen:
«Απλά ξεκόλλησα από το θέμα της ορθογραφίας (μάλιστα επέτρεψα και στον εαυτό μου μικρές ανορθογραφίες) κι αυτό έγινε μέσα στο φόρουμ. Μεγάλη εξέλιξη…»
Χμ… καθοδική εξέλιξη θα έλεγα, για να μην πω πισωγύρισμα, ξεπεσμός και όλα τα συναφή… Παρασύρεσαι αγαπητή, παρασύρεσαι… Τι παράδειγμα θα δώσεις στους νεότερους;
(Τι γίνεται βρε παιδιά, πού πήγαν οι γυναίκες* σε αυτό το τόπικ;)
Κάποιοι επικαλούνται φήμες ότι γυναίκα και πίστη είναι έννοιες ασύμβατες. Λες;
* και τα σκουλήκια και τα σκουλήκια! 
Infinitum Finitum Producit
quote:
Unseen:Αν δεν κατάλαβα καλά αυτό που πρωτοέγραψες, φίλε μου, ζητώ συγνώμη. Αλήθεια φίλος ή φίλη; (Τι γίνεται βρε παιδιά, πού πήγαν οι γυναίκες σε αυτό το τόπικ;)
Φίλος ... και εγώ φίλος
Οι γυναίκες δυστυχώς έχουν πολύ μικρότερη συμμετοχή στο Esoterica, κάτι το λυπηρό γιατί είναι πολύ καλύτερες σε αυτές τις συζητήσεις.
quote:
Ampere: εννοείς η πίστη σε τι; Η πίστη στην πίστη; Δεν ξέρω αν έχεις διαβάσει τα προηγούμενα, αλλά νομίζω πως μάλλον έχουμε (ψιλο)συμφωνήσει, ότι πίστη, λίγο πολύ, όλοι διαθέτουμε και αυτό που φαίνεται να κάνει τη διαφορά είναι το τι πιστεύουμε (πιστευόμενο) και το πώς πιστεύουμε (ποιότητα πίστης) αυτό που πιστεύουμε.
Πίστη σε κάτι ανώτερο που μπορεί να μας βοηθήσει να κάνουμε την υπέβαση να ξεφύγουμε ανώδυνα απο την δύσκολη κατάσταση κάτι που δέν μπορούμε να κάνουμε απο μόνοι μας.
Πίστη στον Θεό, την Παναγία, τον Ιησού Χριστό, κάποιον άγιο ή και στον εαυτό μας ακόμη αν το πολυπιστέψουμε γιατί όχι??
Όλοι μας άλλωστε έχουμε απο μέσα μας την θεική σπίθα
quote:
Οι γυναίκες δυστυχώς έχουν πολύ μικρότερη συμμετοχή στο Esoterica, κάτι το λυπηρό γιατί είναι πολύ καλύτερες σε αυτές τις συζητήσεις.
Χμμμ!
Αγαπητέ snoopy, είσαι το δεύτερο άτομο (απ' ό,τι θυμάμαι βέβαια) που αναφέρει μια τέτοια άποψη...
Δε νομίζω όμως να ισχύει αυτό, βλέπω αρκετές γυναίκες να συμμετέχουν στις Συζητήσεις του Esoterica.
Τέλος πάντων!
quote:
[Εδώ που τα λέμε χάρη θα σου κάναμε, από το να σ’ αφήνουμε να μαραζώνεις πεθαίνοντας (dying) σιγά - σιγά. Αλλά ας όψεται ο Tryfield που είναι κατά της «ευθανασίας» και απειλεί να πέσει (μαζί με το βουνό του) και να μας πλακώσει.
Έτσι, ε?
Φίλε μου, την αναφορά μου περί καψίματος την είπα περισσότερο για τις τοποθετήσεις που έκανα στο τέλος περίπου του παραπάνω μηνύματος μου.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Dying_Incubus:
Χμμμ!
Αγαπητέ snoopy, είσαι το δεύτερο άτομο (απ' ό,τι θυμάμαι βέβαια) που αναφέρει μια τέτοια άποψη...
Ευχάριστω αυτό ... δείχνει οτι δέν είμαι μόνος, έχω και συμπαραστάτη
quote:
Dying_Incubus:
Δε νομίζω όμως να ισχύει αυτό, βλέπω αρκετές γυναίκες να συμμετέχουν στις Συζητήσεις του Esoterica.
Τέλος πάντων!
ΕΓΩ ΕΠΙΜΕΝΩ ΣΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ.
Άν και στις μέρες μας έχει καθιερωθεί παντού η ισότητα στο Esoterica υπάρχει ακόμα ανδροκρατία
quote:
Η πίστη (= «το πιστεύειν») είναι η σχέση του «πιστού» με το «πιστευόμενο».
Καλό. Νομίζω, όμως, πως -παρ'ότι μπερδεύει τα πράγματα- μπορεί να ωφελήσει αν το δούμε και ως τρίπολο:
Το πιστεύειν καθορίζεται από τη σχέση που έχει ο πιστός
α) Με το πιστευόμενο
β) Με τον εαυτό του
Πιστεύω (χε,χε) πως αυτή η προσέγγιση μας λέει περισσότερα για τον φανατισμό και για το πως ένα "καλό" πιστευόμενο εκφυλίζεται στην εφαρμογή του από ένα φορέα που δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων.
Σύμφωνα με τα παραπάνω:
Η ποιότητα της πίστης έχει να κάνει με το πιστευόμενο. Το πιστευόμενο μπορεί να δημιουργεί φανατικούς και να λειτουργεί μόνο δια μέσω της αποξένωσης του πιστού από τον κόσμο και τον εαυτό του (γι αυτό και δεν θεωρώ πως ο φανατισμός είναι κάτι επικίνδυνο μόνο για τους "ετερόδοξους" αλλά πρώτα για τον ίδιο τον πιστό). Για παράδειγμα η πίστη στον καθορισμό της αξίας των ανθρώπινων όντων με άξονα τη φυλή ή το χρώμα τους. Όμως, ένα πιστευόμενο με λειτουργία "ενωτική", αγαπητική, που ωθεί σε μια αποδοχή του κόσμου και του εαυτού, εκ φύσεως ανθίσταται στη δημιουργία φαινομένων φανατισμού και μισαλλοδοξίας.
Ανθίσταται, αλλά δεν αποτρέπει πλήρως! Γιατί η ποιότητα της πίστης έχει να κάνει και με τη σχέση του πιστού με τον εαυτό του. Το τι κυριαρχεί στην εσωτερική μας πάλη και το πόσο καθαρά βλέπουμε τον εαυτό μας στον καθρεφτη. Η κατανόηση και αποδοχή, η επιθυμία για αλήθεια και δημιουργία. Ή, αντίθετα, το ψεύδος (το οποίο πρώτα απευθύνεται σε εμάς τους ίδιους και μετά στους γύρω μας) και η αποφυγή. Ένα ποιοτικό πιστευόμενο μπορεί να βοηθήσει έναν μπερδεμένο ψυχισμό αλλά, συχνά, δεν το αφήνουμε να το κάνει. Κι ας είναι το αντικείμενο της πίστης μας. Ο διχασμός αυτός του μέσου πιστού με κάνει να προτιμώ την τριάδα από την δυάδα ως εικόνα για τους περισσότερους από εμάς.
Η αγιότητα δεν είναι διχασμένη (σχεδόν τείνει στη... μονάδα, στην ταύτιση πιστού και πιστευόμενου). Η φαυλότητα μπορεί να υπερβεί το 3! Σκεφθείτε το Γκόλουμ (από τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών): Μια σχεδόν σχιζοφρενική διπλή προσωπικότητα, με διπλά πιστεύω, ένας αχταρμάς που γεννά την πλήρη απομόνωση από κόσμο και εαυτό, και το κρύψιμο στο σκότος και την αποποίηση κάθε προσωπικής ευθύνης.
Πολλοί αριθμοί!
[Ρε, μήπως το μοντέλο του Ampere είναι καλύτερο; Δεν πειράζει, ας το στείλω το ρημάδι και βλέπουμε!]
No Method, No Guru, No Teacher
Infinitum Finitum Producit
quote:
Ευχάριστω αυτό ... δείχνει οτι δέν είμαι μόνος, έχω και συμπαραστάτη
Χμμμ!
Είναι κι αυτή μια ερμηνεία, αγαπητέ snoopy...
Φίλε wendigo, αναφέρεις:
quote:
Η ποιότητα της πίστης έχει να κάνει με το πιστευόμενο. Το πιστευόμενο μπορεί να δημιουργεί φανατικούς και να λειτουργεί μόνο δια μέσω της αποξένωσης του πιστού από τον κόσμο και τον εαυτό του
Σαφώς κι η ποιότητα της πίστης έχει να κάνει και με το πιστευόμενο.
Θεωρείς οτι έχει να κάνει περισσότερο με το πιστευόμενο ή με τον πιστό?
Όσον αφορά το κατά πόσο το πιστευόμενο μπορεί να δημιουργεί φανατικούς ανθρώπους, επέτρεψε μου να έχω κάποιες ενστάσεις...
Δε νομίζω οτι ευθύνεται για μια τέτοια κατάσταση το πιστευόμενο όσο ο κάθε πιστός.
Ο πιστός είναι αυτός ο οποίος καταλήγει σε μια πίστη (έστω και με τη μορφή του φανατισμού), μια πίστη στην οποία έχει καταλήξει μέσα από τα φίλτρα του και τις αντιλήψεις που έχει ως άνθρωπος.
In anticipation of my resurrection...
Προσωπικά έχω διαπιστώσει μεγάλη συμμετοχή γυναικών στο φόρουμ γενικά, έλλειψη διαπίστωσα στο συγκεκριμένο τόπικ.
Αγαπητέ μου Ampere
Το να σπας τα καλούπια του εαυτού σου είναι κι αυτό ένας τρόπος εξέλιξης. Το να είσαι συνεπής στην εκδήλωσή σου, επίσης. Δεν σημαίνει κατ' ανάγκην ότι το ένα αναιρεί το άλλο, ίσως όμως ένα από τα δύο να λειτουργεί καλύτερα ανάλογα με την εξελικτική φάση από την οποία διέρχεται κάποιος (και σσστ μη μας ακούσουν, καμιά φορά για να πας μπροστά, πρέπει να πας λίγο πίσω....).
Αγαπητέ wendigo
quote:
η ποιότητα της πίστης έχει να κάνει και με τη σχέση του πιστού με τον εαυτό του. Το τι κυριαρχεί στην εσωτερική μας πάλη και το πόσο καθαρά βλέπουμε τον εαυτό μας στον καθρεφτη. Η κατανόηση και αποδοχή, η επιθυμία για αλήθεια και δημιουργία. Ή, αντίθετα, το ψεύδος (το οποίο πρώτα απευθύνεται σε εμάς τους ίδιους και μετά στους γύρω μας) και η αποφυγή.
Νομίζω ότι αυτό το στοιχείο είναι πάρα πολύ σημαντικό. Τελικά, εμείς είμαστε ο κόσμος μας. Ή μήπως όχι;
Καλέ μου dying incubus
quote:
Θεωρείς οτι έχει να κάνει περισσότερο με το πιστευόμενο ή με τον πιστό?
Εξακολουθώ να πιστεύω ότι το πιστευόμενο δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία... σε αντίθεση με το περιεχόμενο του πιστού.
Unseen
***** Στον κόσμο του πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή *****
Βρε, έμπνευση που έφερε το βουνό...
Μήπως να πω κάτι και για τη θάλασσα, ε; ε;
Έχω και γι αυτήν κάτι ωραίο...