- Περί Πίστεως - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
Dying_Incubus:Όσον αφορά το κατά πόσο το πιστευόμενο μπορεί να δημιουργεί φανατικούς ανθρώπους, επέτρεψε μου να έχω κάποιες ενστάσεις...
ΘΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΑΓΑΠΗΤΕ Dying_Incubus
ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ, ΑΛΛΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ... Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΙΣΤΗΣ, Η ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΑΓΧΟΣ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΦΟΒΟ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΣΚΕΨΕΩΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΔΙΕΞΟΔΟ ΣΤΟΝ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟ.
ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΜΙΣΟΣ, Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΣΕ ΚΑΤΙ ΑΝΩΤΕΡΟ ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΙΣΟΥΣ ΠΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΜΑΛΛΟΝ ΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΖΗΤΑΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ... ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ Η ΙΔΙΑ Η ΑΓΑΠΗ.
quote:
Unseen: Προσωπικά έχω διαπιστώσει μεγάλη συμμετοχή γυναικών στο φόρουμ γενικά, έλλειψη διαπίστωσα στο συγκεκριμένο τόπικ.
Εντάξει παιδιά μπορεί να έχετε και δίκιο
Και εγώ βλέπετε έχω πολύ σπάνια την δυνατότητα να μπαίνω στο forum για πολλούς λόγους και στα θέματα που συμμετέχω σπάνια βρίσκω γυναίκες και σπάνια έρχομαι σε αντιπαράθεση μαζί τους.
Γιαυτό και μου έχει δημιουργηθεί αυτή η εντύπωση.
quote:Όταν λέμε «πιστός» θεωρώ ότι εννοούμε τον κάθε άνθρωπο ως «υλικό», ως προσωπικότητα, ως είναι. Για τη συζήτησή μας είναι ο τρόπος να αναφερόμαστε στον «παράγοντα» άνθρωπο. Όπως, για παράδειγμα, αν μιλάγαμε για ποδόσφαιρο και χρησιμοποιούσαμε τον όρο ποδοσφαιριστής, πάλι για «όλο» τον άνθρωπο θα μιλούσαμε και φυσικά, -ανεξάρτητα με το αν εστιαζόμαστε στην αθλητική του ιδιότητα - θα εξυπακούονταν με αυτόν τον όρο και οτιδήποτε άλλο ένας άνθρωπος περιλαμβάνει, δηλαδή την ιδιαίτερη ψυχολογία του, την προσωπική του ιστορία, την παιδεία του κ.τ.λ.
Το πιστεύειν καθορίζεται από τη σχέση που έχει ο πιστός
α) Με το πιστευόμενο
β) Με τον εαυτό του
Κατά συνέπεια, το πώς «υλοποιεί» ο «πιστός» την «πίστη» του στο «πιστευόμενο», μοιάζει αυτονόητο ότι δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητο από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε «πιστού» με τα οποία άλλωστε βρίσκεται σε συνεχή αλληλεπιδραση.
quote:Αν με τον όρο «φανατικός» αναφερόμαστε στον βεβαιόπιστο, στον άνθρωπο με πίστη βουνό, ακλόνητη και αμετακίνητη, αυτό από μόνο του δεν θα μπορούσε να έχει απαραίτητα αρνητική σημασία. Στο κάτω - κάτω τα οφέλη από μια βαθιά και στέρεη πίστη δεν μπορούν να αγνοηθούν.
…αυτή η προσέγγιση μας λέει περισσότερα για τον φανατισμό ….
Αυτό όμως που συνήθως εννοούμε με τον «φανατισμό» είναι η μισαλλοδοξία και μάλιστα όταν αυτή εκφράζεται με βιαιότητα εις βάρος των «φορέων» της άλλης «δόξας». Εάν αυτό εξέλιπε, η βία δηλαδή (κάθε μορφής) κατά των αλλόδοξων, τι θα μπορούσαμε να καταλογίσουμε στον φανατικό (με τη σημασία του όρου που είπαμε στην προηγούμενη παράγραφο); Το ότι πιστεύει βαθύτατα αυτά που πιστεύει;
Όχι βέβαια. Σε αυτήν όμως την περίπτωση, δύο λογιών ενστάσεις μπορεί να έχουμε. Είτε ότι αυτό που πιστεύει (ο «φανατικός») δεν αξίζει τον «κόπο» να το πιστεύει είτε ότι ο τρόπος που «υλοποιεί» την πίστη του τον βλάπτει μάλλον παρά τον ωφελεί. Και για τις δύο ενστάσεις όμως δεν μπορούμε να θεωρούμε τίποτε ως δεδομένο και θα πρέπει αυτές να εξεταστούν όσο το δυνατόν πιο αναλυτικά και κατά περίπτωση.
Η πρώτη ένσταση έχει να κάνει με τα «καλά» και τα «κακά» πιστευόμενα. Αν προσπεράσουμε προς το παρόν το σκόπελο του να ορίσουμε τι είναι καλό και τι κακό, και με ποια κριτήρια θα έπρεπε να κάνουμε κάτι τέτοιο, αυτό που μοιάζει προφανές είναι ότι το πιστευόμενο από μόνο του είναι πολύ σημαντικό αφού βάσει αυτού χαράσσουμε πορεία. Αν το πιστευόμενο περιέχει ως εγγενές του συστατικό, στοιχείο που οδηγεί σε βίαιη μισαλλόδοξη συμπεριφορά κατά των αλλοδόξων, ή απλά των «άλλων» (ξέρετε τώρα, διάφορες οδηγίες για το πώς γίνεται το καλύτερο σαπούνι κτλ) τότε βέβαια μπορούμε να το καταδικάσουμε ανεπιφύλακτα αν όμως η φανατική συμπεριφορά είναι απόρροια κακής ερμηνείας του πιστευόμενου, και «παρά φύσιν» ανάμειξής του με αλλότρια στοιχεία (αχταρμάς διπλών πιστεύω ίσως;) τότε την ευθύνη θα πρέπει να την αναζητήσουμε στο «πρωτογενές υλικό» δηλαδή στον άνθρωπο, στον «πιστό» που γίνεται φορέας μια «μεταλλαγμένης» εκδοχής του πιστευόμενου.
Ωραία, …μπερδεύτηκα. Τι λέγαμε;
Κακός αφέντης μας κοροϊδεύει, κοροϊδεύει το Σμήγκολ. γκόλουμ. Δεν πρέπει να πάει από δω. Δεν πρέπει να βλάψει το Πολύτιμο….
quote:
Αν με τον όρο «φανατικός» αναφερόμαστε στον βεβαιόπιστο, στον άνθρωπο με πίστη βουνό, ακλόνητη και αμετακίνητη, αυτό από μόνο του δεν θα μπορούσε να έχει απαραίτητα αρνητική σημασία. Στο κάτω - κάτω τα οφέλη από μια βαθιά και στέρεη πίστη δεν μπορούν να αγνοηθούν.
Αυτό όμως που συνήθως εννοούμε με τον «φανατισμό» είναι η μισαλλοδοξία και μάλιστα όταν αυτή εκφράζεται με βιαιότητα εις βάρος των «φορέων» της άλλης «δόξας». Εάν αυτό εξέλιπε, η βία δηλαδή (κάθε μορφής) κατά των αλλόδοξων, τι θα μπορούσαμε να καταλογίσουμε στον φανατικό (με τη σημασία του όρου που είπαμε στην προηγούμενη παράγραφο); Το ότι πιστεύει βαθύτατα αυτά που πιστεύει;
Αυτό ακριβώς, αγαπητέ Ampere! 
Το να έχει κάποιος μια πολύ ισχυρή πίστη δεν είναι κατ' ανάγκην κάτι το κακό.
Πιστεύω όμως πως κακή μπορεί να γίνει σε περίπτωση που αυτή γίνει κατά κάποιον τρόπο εμμονή, να γίνει δηλαδή τόσο δυνατή που αντί να τον βοηθήσει να αποκτήσει γνώση επάνω σε κάποια πράγματα, να τον "τυφλώσει".
Θα πρέπει λοιπόν να υπάρχει το μέτρο που θα μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε πότε ελέγχουμε εμείς την πίστη μας και πότε μας ελέγχει αυτή. 
In anticipation of my resurrection...
quote:
Σαφώς κι η ποιότητα της πίστης έχει να κάνει και με το πιστευόμενο.
Θεωρείς οτι έχει να κάνει περισσότερο με το πιστευόμενο ή με τον πιστό?
Πραγματικά, δεν θα μπορούσα να σκεφτώ γενικό κανόνα. Νομίζω πως αποφαινόμαστε ανά περίπτωση.
quote:
Η πρώτη ένσταση έχει να κάνει με τα «καλά» και τα «κακά» πιστευόμενα. Αν προσπεράσουμε προς το παρόν το σκόπελο του να ορίσουμε τι είναι καλό και τι κακό, και με ποια κριτήρια θα έπρεπε να κάνουμε κάτι τέτοιο, αυτό που μοιάζει προφανές είναι ότι το πιστευόμενο από μόνο του είναι πολύ σημαντικό αφού βάσει αυτού χαράσσουμε πορεία
Καταλαβαίνω απόλυτα την ένσταση και με εκφράζει και μένα. Πλην όμως πρέπει να συνυπολογίσουμε και αυτό το ακανθώδες θέμα αν είναι να αρθρώσουμε λόγο επί του θέματος (υποκειμενικό λόγο, ΟΚ, αλλά αυτόν έχουμε, τι να κάνουμε;!).
quote:
Όταν λέμε «πιστός» θεωρώ ότι εννοούμε τον κάθε άνθρωπο ως «υλικό», ως προσωπικότητα, ως είναι. Για τη συζήτησή μας είναι ο τρόπος να αναφερόμαστε στον «παράγοντα» άνθρωπο. Όπως, για παράδειγμα, αν μιλάγαμε για ποδόσφαιρο και χρησιμοποιούσαμε τον όρο ποδοσφαιριστής, πάλι για «όλο» τον άνθρωπο θα μιλούσαμε και φυσικά, -ανεξάρτητα με το αν εστιαζόμαστε στην αθλητική του ιδιότητα - θα εξυπακούονταν με αυτόν τον όρο και οτιδήποτε άλλο ένας άνθρωπος περιλαμβάνει, δηλαδή την ιδιαίτερη ψυχολογία του, την προσωπική του ιστορία, την παιδεία του κ.τ.λ.
Κατά συνέπεια, το πώς «υλοποιεί» ο «πιστός» την «πίστη» του στο «πιστευόμενο», μοιάζει αυτονόητο ότι δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητο από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε «πιστού» με τα οποία άλλωστε βρίσκεται σε συνεχή αλληλεπιδραση.
Ασφαλώς και είχα στο νου μου πως όλα αυτά εμπεριέχονταν στις ως τώρα σκέψεις μας. Θέλησα (ενδεχομένως όχι πολύ πετυχημένα) να τονίσω λίγο την εξής οπτική: Ο πιστός να βρίσκεται σε διαλογική σχέση με το πιστευόμενο αλλά και τον εαυτό του (ένα διμέτωπο αγώνα, ίσως). Οποιοδήποτε πρόβλημα είτε στη μια είτε στην άλλη σχέση υποβαθμίζει την πίστη. Οποιαδήποτε αρετή στη μια ή την άλλη σχέση αναβαθμίζει την πίστη.
Άλλη σκέψη: Γιατί οι δυο γωνίες του τριγώνου να αποτελούνται από το ίδιο πράγμα (τον πιστό); Ίσως η μία να είναι αυτό που ο άνθρωπος νομίζει πως είναι και η άλλη γωνία αυτό που όντως είναι.
[Ίσως πάλι να επιμένω σε μια αδόκιμη εικόνα. Ας το ξεχάσουμε, λοιπόν]
Φανατικό δεν θα αποκαλούσα τον άνθρωπο με "πίστη βουνό", αλλά αυτόν που τυφλώνεται από την πίστη του, αποκόπτεται από τον υπόλοιπο κόσμο, δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί προσλαμβάνουσες εκτός της πίστης του, θεωρεί πως πρέπει να τη μεταλαμπαδεύσει ανεξαρτήτως τρόπου και μέσου, και θεωρεί αυτόματα εχθρούς προς εξαφάνιση όσους δεν τη συμμερίζονται. Είναι χαρακτηριστική αυτή η "απο-προσωποποίηση" των "άπιστων" και η διαίρεσή τους σε πιθανούς προσύλητους και σε αντίπαλους. Αν το αποτέλεσμα της πίστης είναι η αποξένωση, ο φόβος και η επιθετικότητα τότε μιλώ για φανατισμό. Συνήθως δε φταίει το πιστευόμενο αλλά τα προβλήματα της προσωπικότητας του ίδιου του πιστού. Υπάρχουν, πάντως, και πιστευόμενα πλασμένα να δημιουργούν τέτοια φαινόμενα ή να τα μεγεθύνουν.
ΥΓ: Την ιδέα του Σμήγκολ/Γκόλουμ ως απεικόνιση του ανθρώπινου "κακού" την αναφέρει ο Σκοτ Πεκ στο ενδιαφέρον βιβλίο 'Άνθρωποι του Ψεύδους" (εκδόσεις Κέδρος). Ο συγγραφέας, ψυχίατρος και χριστιανός, προσεγγίζει το θέμα του ανθρώπινου κακού και με τις δυο αυτές ιδιότητες. Το αποτέλεσμα -παρά τις κάποιες ενστάσεις μου- είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον και αποτελεί πηγή πολλών σκέψεων.
No Method, No Guru, No Teacher
Edited by - wendigo on 30/09/2006 21:00:28
Edited by - wendigo on 30/09/2006 21:06:52
quote:
Υπάρχουν, πάντως, και πιστευόμενα πλασμένα να δημιουργούν τέτοια φαινόμενα ή να τα μεγεθύνουν.
Ίσως αλλά όχι στον βαθμό που νομίζουμε. Το ερώτημα με έχει απασχολήσει αρκετά. Θα αποφύγω τα παραδείγματα θρησκευτικού φανατισμού και θα ανεφερθώ σε ένα άλλο είδους φανατισμό.
Ας πούμε λοιπόν ότι πιστεύω ότι η λευκή φυλή είναι σωματικά, ψυχικά και διανοητικά ανώτερη από κάθε άλλη και πρέπει να αναμειγνύεται –κοινωνικά αλλά και σε άλλα επίπεδα-μόνο με την λευκή φυλή. Επίσης ας πούμε ότι πιστεύω ότι ένας γάμος ανάμεσα σε ένα λευκό-ή και έναν μαύρο-ή δεν πρέπει να υφίσταται. Σίγουρα αυτό το πιστευόμενο από μόνο του με φέρνει σε αντιπαράθεση και διαμάχη με ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας που δεν έχει ανάλογες πίστεις αλλά κυρίως με αυτό το τμήμα που δεν ανήκει στην λευκή φυλή.
Τώρα ας πούμε ότι η κόρη μου, που είναι λευκή επιθυμεί να παντρευτεί ένα μαύρο. Μετά από πολλές συζητήσεις μαζί της δεν καταφέρνω να την πείσω, σταματάω να έχω κάθε σχέση μαζί της, αλλά και πάλι δεν μπορώ να ανεχτώ την επιθυμία της να ζήσει την ζωή της όπως την θέλει. Ας σκεφτούμε λοιπόν την ακραία περίπτωση να στείλω πληρωμένους δολοφόνους να δολοφονήσουν την κόρη μου και τον μαύρο σύζυγό της.
Το ερώτημα είναι το εξής. Στην παραπάνω υποθετική (αλλά ίσως και πάλι όχι) περίπτωση τι ήταν αυτό που οδήγησε στην ακραία συμπεριφορά. Η πίστη, το πιστευόμενο, ή το ανθρώπινο «υλικό» δηλαδή η προσωπικότητα του πιστού; Σε κάποιο βαθμό και τα τρία παραπάνω στοιχεία επηρρέασαν το αποτέλεσμα. Όμως το τρίτο στοιχείο, αυτό της ανθρώπινης προσωπικότητας ίσως να ήταν και το καθοριστικό αφού σίγουρα δεν νομίζω ότι ο καθένας που έχει πίστη στο παραπάνω πιστευόμενο θα αντιδράσει με τον παραπάνω τρόπο.
Ένας άλλος θα δεχτεί ίσως την διαφορετική επιλογή της κόρης του και ίσως σε κάποιο σημείο (όταν έρθει το πρώτο εγγονάκι ας πούμε ) θα αναθεωρήσει και το πιστευόμενο του.
Οι ανθρώπινες προσωπικότητες είναι διαφορετικές όχι μόνο με βάση τις διαφορετικές πίστεις τους αλλά και στο βαθμό που περιλαμβάνουν κάποιες καθοριστικές για την ατομική εξέλιξη και για την κοινωνική ζωή αξίες. Οι αξίες αυτές μπορεί να αποτελούν μέρος της πίστης μπορεί και όχι. Σε κάθε περίπτωση όμως πρέπει να υφίστανται για να μπορεί το άτομο να λειτουργεί ως δημιουργική και θετική οντότητα και όχι ως καταστροφικός παράγοντας στην ζωή.
Ίσως το λάθος να βρίσκεται σε αυτούς που βλέπουν την πίστη όχι ώς πυξίδα αλλά ως GPS. Η πυξίδα σου δείχνει μόνο τον βορά και μπορείς να πάρεις όποιο δρόμο θεωρείς καλύτερο για να φτάσεις στον προορισμό σου ενώ το GPS σου καθορίζει τον δρόμο εκ των προτέρων.
Infinitum Finitum Producit
Η λογική καθορίζει τις αποφάσεις στο παρόν. Στηρίζεται όμως απολύτως στο παρελθόν, αφού το κάθε παρόν μας διαμορφώνει ένα συνεχές μέλλον. Και όταν το μέλλον "φτάνει" στον ορίζοντα των γεγονότων μας, το παρόν γίνεται πλέον παρελθόν, και έτσι δίνει-αποκαλύπτει την επεξεργασμένη (από τη λογική) εμπειρία-βίωμα.
Αυτήν η εμπειρία-βίωμα-πληροφορία τώρα λαμβάνει ταυτότητα στο χώρο και στο χρόνο, ταυτιζόμενη με την ουσία του "δέκτη" μέσα από τη λογική επεξεργασία στην οποία υπόκειται. Φυσικά έχει περάσει για πάντα στο παρελθόν, αλλά ως δια μαγείας δε χάνεται πια. Έχει αποκτήσει ουσία, έχει γίνει πίστη. Και σαν πίστη κατευθύνει τη λογική στο παρόν, χαράζοντας έτσι ένα συνεχές μέλλον.
Με άλλα λόγια αυτός ή εκείνο που "ελέγχει" το παρελθόν, ελέγχει το παρόν (λογική) και καθορίζει το μέλλον. Αυτός ο έλεγχος συχνά πυκνά διαφεύγει της προσοχής μας. Το παρελθόν μας η λογική είναι αυτό που θεωρεί δεδομένο, σαν (πίστη);;;...
quote:
Η διαδρομή καθορίζεται από τη λογική. Την κατεύθυνση σου τη δίνει η πίστη. Το παρόν των αποφάσεων ανήκει στη λογική επεξεργασία.
Tryfield, συμφωνώ. Η λογική επεξεργασία βασίζεται στην εμπειρία-βίωμα.
Χωρίς να είμαι απόλυτος θεωρώ πως:
Λογική και εμπειρία χωρίς πίστη οδηγούν στην απόκτηση γνώσης.
Από την άλλη, λογική και εμπειρία με πίστη οδηγούν στην απόκτηση συνείδησης, μια κατάσταση συντονισμού με την αλήθεια και την πραγματικότητα.
quote:
Το παρελθόν μας η λογική είναι αυτό που θεωρεί δεδομένο, σαν (πίστη);;;...
Αν η παρελθούσα ζωή μας είναι το καταστάλαγμα της εμπειρίας και της βιωματικής πορείας μας μέσα στο χρόνο πως αυτό μεταφράζεται ως πίστη; Ίσως να μην κατάλαβα καλά πως το εννοείς φίλε Tryfield.
Infinitum Finitum Producit
Καλά, σούπερ!!!!! Πράγματι έγραψες!!
Για τα υπόλοιπα, μάλλον αύριο...
Καλό μήνα
Unseen
***** Στον κόσμο του πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή *****
Πρωσωπικά την πίστη δεν την αντιλαμβάνομαι ως κάτι που μπορεί να υπάρξει έξω από τον πιστό ή το πιστευόμενο. Η πίστη για την προσωπική μου κατανόηση είναι η κόλλα που ενώνει αυτά τα δύο.
Τον πιστό και το πιστευόμενο. Θα σκεφτόμουνα ίσως πως στην ουσία δεν υπάρχει αυτό που αποκαλούμε πραγματικότητα χωρίς την πίστη.
Για να υλοποιηθεί η πραγματικότητα που βιώνουμε,όποια κι αν αυτή μπορεί να είναι, ανεξαρτήτου ποιότητας, χρειάζεται την πίστη μας. Χρειάζεται την κόλλα που θα ενοποιήσει τις πολλαπλές πιθανότητες δίνοντας πίσω τα κατάλληλα γεγονότα, το βίωμα. Μέσα από την θάλασσα της συμπαντικής αβεβαιότητας στερεοποιεί αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικό ή πραγματικότητα.
Η ποιότητα της κόλλας όμως με τη σειρά της καθορίζει ποιές υλικές εκφάνσεις αυτής της πραγματικότητας θα κολλήσει. Δεν μπορεί να κολλήσει τα πάντα, αλλά επιλέγει τα πακέτα (κβάντα;) ανάλογα με την ουσία της και την ποιότητά της. Αυτό που τελικά προσφέρει είναι σταθερότητα, έστω και φαινομενική, ή ολογραμματική.
Η λογική στην αντίληψή μου δεν μπορεί να διαχωριστεί από την πίστη, είναι αδύνατον. Η λογική δεν θα είχε κανένα σταθερό σημείο να πατήσει και να εκτελέσει τη λειτουργία της. Για μένα η λογική έχει ως πρωαπετούμενο την πίστη.
Και αυτήν η πίστη που διαμορφώνεται στο χρόνο, είναι το καταστάλλαγμα της βιωματικής μας εμπερίας. Είναι όλη η πληροφορία που προσλάβαμε στο παρελθόν βιωματικά. Είναι η ουσία που "κολλά" το αβέβαιο σύμπαν των άπειρων πιθανοτήτων, επιτρέποντας στη λογική να το παρατηρήσει από μία σχετικά σταθερή θέση-στάση.
Το σταθερό της θέσης που έχουμε στην αλληλεπίδραση με το σύμπαν είναι αυτό που εγώ αποκαλώ πίστη.
Σκέφτομαι ότι η πίστη είναι αναπόφευκτη συνέπεια δύο πεπερασμένων.
Α) Του πεπερασμένου της ζωής μας
Β) Του πεπερασμένου της αντίληψής μας.
Ένας παντογνώστης δεν χρειάζεται να πιστεύει. Το ίδιο και ένας αθάνατος.
Η πίστη είναι ο τρόπος που έχουμε εμείς οι υπόλοιποι, να υπερβαίνουμε αυτά τα πεπερασμένα και να συνεχίζουμε εκεί που χωρίς αυτήν η μόνη επιλογή μας θα ήταν να παραιτηθούμε.
«Μέσα από την θάλασσα της συμπαντικής αβεβαιότητας στερεοποιεί αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικό ή πραγματικότητα.»
Η πίστη είναι επιλογή.
Ξέρω ότι κάποιος θα έλεγε ότι η επιλογή προϋποθέτει ελευθερία και τελικά ποιος είναι ελεύθερος;
Έχουμε ελεύθερη βούληση; Απαντώ ναι.
Μα θα μου πει (ο κάποιος) ακόμη και έτσι να ‘ναι, είναι τέτοια η χειραγώγηση των επιλογών μας από πλείστα όσα «συστήματα» και σήμερα μάλιστα περισσότερο ίσως από ποτέ, που είναι αστείο να μιλάμε για ελευθερία επιλογών. Μήπως πιστεύεις (τον ακούω αυτόν τον κάποιο να μου λέει) ότι πιστεύεις αυτό που έχεις επιλέξει να πιστεύεις;
Ναι, πιστεύω (έχω ισχυρές ενδείξεις ή απλά θέλω να το πιστεύω) ότι ακόμη και ο πιο ικανός «μηχανισμός» χειραγώγησης και επιβολής πίστης δεν μπορεί να μας στερήσει από κάποιους έστω ύστατους, «πυρήνες» ελευθερίας.
«Το σταθερό της θέσης που έχουμε στην αλληλεπίδραση με το σύμπαν είναι αυτό που εγώ αποκαλώ πίστη.»
Έξοχα αυτά που γράφεις φίλε Tryfield. Μ’ αρέσουν πραγματικά σε βαθμό που να μου είναι αδιάφορο αν συμφωνώ ή όχι.
A. Kircher: «Ίσως το λάθος να βρίσκεται σε αυτούς που βλέπουν την πίστη όχι ώς πυξίδα αλλά ως GPS.»
Μ’ αρέσει… I like it που λέμε...
Ψάχνοντας προχθές, στα ράφια μεγάλου βιβλιοπωλείου, μου τράβηξε το ενδιαφέρον ένα βιβλίο με τίτλο «Μια θεωρία για τα πάντα». Καταλαβαίνεις φαντάζομαι την έκπληξή μου όταν διαπίστωσα ότι ο συγγραφέας λεγόταν Ken Wilber
Αγαπητέ wendigo, τι να πω που να μην μοιάζει κολακεία ; Περιορίζομαι σε αυτό «Το αποτέλεσμα -παρά τις κάποιες ενστάσεις μου- είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον και αποτελεί πηγή πολλών σκέψεων.»
Μα οι ενστάσεις σου φίλε και οι σκέψεις σου είναι όλα τα λεφτά… Ελπίζω να συνεχίσεις να τις διατυπώνεις και εδώ…
συγχαρητήρια και για τη στάση σου σου απέναντι σε κάποιες «απόψεις και προτάσεις» …βαμπιρισμού
από το Madredeus, “O Pastor”
Άσχετο ίσως, αλλά τόσο πολύ μου άρεσε… Άλλωστε πάω για ύπνο και ως γνωστόν to sleep is to create a dream ή κάπως έτσι…