- Το τραγούδι της ήττας - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
σε ετούτο το αγαπημένο θέμα...
το τόσο ανθρώπινο και ζεστό.
σήμερα το βράδυ δεν κοιμήθηκα,
σκεφτόμουνα πάλι την ήττα...
σαν το Θάνατο, που περιμένει έξω από την πόρτα.
Δεν μπορούμε όλοι να τον δούμε,
μόνο τα μικρά παιδιά, και αυτοί που ίσως ποτέ δε μεγαλώσαν,
τον ακούν να σιγοσούρνεται εκεί έξω, και τρέμουν.
Σκεπάζονται με τα σεντόνια σφυχτά - σφυχτά, λες και αυτός,
δε θα μπορέσει να τα βγάλει μέσα από την υφασμάτινη θαλπωρή τους.
Τρέμουν τα παιδιά, μαζεύονται, τόσα-δα κουβαράκια και με κλειστά
ματάκια προσεύχονται και ικετεύουν:
λίγο ακόμη, σε παρακαλώ, λίγο ακόμη!
Οι μεγάλοι άνθρωποι κοιμούνται ξέγνιαστα, δεν υπάρχει ήττα,
δεν υπάρχει για αυτούς ο θάνατος...
Αναρωτιέμαι, η ζωή υπάρχει άραγε για αυτούς;
Μπορεί να υπάρχει η ζωή αν δεν υπάρχει ο θάνατος, να κρατά το μέτρο
στο τραγούδι τους;
Μια τέτοια νύχτα ήταν και η αποψινή, νύχτα ψυχής...
Ωρέ ζήτω το μελλόδραμα, χαίρε ηδονικό τρεμούλιασμα ανησυχίας και
τρόμου, γιατί χάρη σε εσένα είμαι ζωντανή, νιώθω να ζω!
Τέτοιες νύχτες η ψυχή δε κοιμάται.
Τέτοιες νύχτες η ψυχή δε ντρέπεται, βγάζει το νυχτικό της και
γυμνή ουρλιάζει από φόβο.
Είναι ο φόβος της ήττας, μετά από την αφοβία της επιτυχίας.
Η ψυχή γνωρίζει ότι η ημέρα διαδέχεται τη νύχτα, η ζωή το θάνατο,
η επιτυχία την ήττα, η αφοβία το φόβο...
Η ψυχή βέβαια γνωρίζει, αλλά η ψυχή βιώνει, αισθάνεται.
Και σήμερα εδώ μέσα θέλει να διαδηλώσει το δικαίωμά της να
βιώνει τα εύκολα και τα δύσκολα, τα χαρούμενα και τα λυπητερά...
Η ψυχή κινείται, από ύψος σε βάθος και πάλι πίσω...
Για να ξεχυθεί στο καινούργιο της ταξίδι είναι ανάγκη να βρει τη
βάση της, να αντιμετωπίσει το πεπρωμένο της.
Ποιός είπε ότι ο δρόμος του φιλοσόφου είναι εύκολος;
Ποιός υποσχέθηκε δάφνες, ποιός δεν περίμενε τις δάφνες στο τέλος
του ταξιδιού; Στο τέλος, δεν έχει δάφνες, δεν έχει στεφάνια,
όλα πρέπει να τ΄ απαρνηθείς για να μπεις στη Νιρβάνα.
Ευχαριστώ το Θεό, που μου δίχνει ότι η ψυχή μου είναι ζωντανή,
ότι μπορεί να φοβάται, να λυπάται, να χαίρεται, να υπάρχει και να
κυλά.
Ας είναι δοξασμένο το όνομα Αυτού που είναι πριν, κατά τη διάρκεια
και μετά...
με τα κλειστά σου μάτια, της ήττας σου φανός.
Ήττα της νύχτας μάνα, Μήδεια στην ζωή,
μελοδραματισμένος, ζήτω κι εγώ κι εσύ !
Ποιος θα σε κρίνει, ποιος το μπορεί ?
κόρη της νίκης, νύχτα λαμπρή.
Το θέμα ενοποιείται, και κρύο και ζεστό.
Η Μήδεια επιστρέφει στον εσωτερισμό !
Πετάει απ’ το μπαλκόνι τον ψεύτικο εαυτό,
και φονικό θα κάμει, στο ίδιο της το «εγώ»...
Deva Parinito
ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΕΜΕΝΑ,
ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΤΩ ΣΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΤΑ ΜΑΚΡΗ
ΚΙ ΟΤΑΝ ΞΕΨΥΧΩ, ΝΑ ΜΗ ΔΟΥΝ ΤΟ ΔΑΚΡΥ...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Να ξέρεις,ότι ευτυχία είναι να μπορείς να ξεχνάς,και να μπορείς να θυμάσαι.
Η ευτυχία έρχεται από την ικανότητα να νιώθεις βαθιά,να απολαμβάνεις απλά,να σκέφτεσαι ελεύθερα να ρισκάρεις στη ζωή να είσαι απαραίτητος.
ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΣΥΝΟΔΕΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ ΠΟΥ ΣΤΕΓΝΩΝΕΙ ΠΡΙΝ ΑΚΟΥΜΠΗΣΕΙ ΤΗΝ ΓΗ.ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΤΗΝ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ ΜΟΥ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΕΜΕΝΑ ΣΕ ΠΑΛΙΟΤΕΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΝΟΥ ΜΟΥ.
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Να ξέρεις,ότι ευτυχία είναι να μπορείς να ξεχνάς,και να μπορείς να θυμάσαι.
Η ευτυχία έρχεται από την ικανότητα να νιώθεις βαθιά,να απολαμβάνεις απλά,να σκέφτεσαι ελεύθερα να ρισκάρεις στη ζωή να είσαι απαραίτητος.
Νικητές και ηττημένοι
ανασαίνουνε
στο φινάλε των λαθών αργοπεθαίνουνε,
όσοι χάσανε πιστεύω πως μαθαίνουνε
κι όσοι νίκησαν λαχτάρησαν να φαίνονται,
απλά ήρωες...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Να ξέρεις,ότι ευτυχία είναι να μπορείς να ξεχνάς,και να μπορείς να θυμάσαι.
Η ευτυχία έρχεται από την ικανότητα να νιώθεις βαθιά,να απολαμβάνεις απλά,να σκέφτεσαι ελεύθερα να ρισκάρεις στη ζωή να είσαι απαραίτητος.
δυο ταξιδιώτες σε σταθμό,
που παίρνουν άλλα τρένα.
Δυο ράγες κόβουν τον καιρό,
το τζάμι γίνεται θαμπό,
κι όλα απομακρυσμένα.
Όσα η καρδιά κι αν πάθει,
πάντοτε θα κάνει λάθη,
με καημούς και με λαχτάρες, θα πικραίνεται.
Όσα η καρδιά κι αν πάθει,
πάντοτε θα κάνει λάθη,
με καινούργια καρδιοχτύπια, θα ζεσταίνεται...
Deva Parinito
Satyat nasti pari dharmah
cprtght@tm@2005
Άσε με δω,
στην φλόγα να καώ,
και δεν θα πω ούτε λέξη,
κερί σε τόπο ιερό,
κερί για σε' να φέξει...
Deva Parinito
Μιά ξεχασμένη αποσκευή μες των καιρών τη βιάση,
που ξένο χέρι όμως ποτέ θαρρώ δεν θα την πιάσει...
Μ΄άφησες έτσι
να διαβαίνω τις σιωπές
τι να διαρκέσει;
΄Οταν μετράς τις συμφορές.
Μιά ξεχασμένη προσευχή
στέκω στα χείλοη σου
κι ας ήμουν μάνα αδελφή
κορμί και φίλη σου.
Μ΄άφησες μόνη
να σαστίζω στους λυγμούς
της νύχτας πιόνι,
ράγα σπασμένη στους σταθμούς.
Μιά ξεχασμένη αποσκευή
ψάχνει το χέρι σου,
σκορπά αρώματα ζωής
στο καλοκαίρι σου.
Μ΄άφησες κύμα
στους χαμένους οδυρμούς
να καίω το κρίμα
και της σκέψης τους φραγμούς.
Μιά ξεχασμένη ηδονή
που δεν νοστάλγησες
σώμα ψυχή μιάς αφορμής
που δεν αγκάλιασες.
Λες, είσαι βράχος
κι αν πέσω πάνω θα κοπώ
μύρια κομμάτια
στου θανάτου τον ειρμό.΄
Μιά ξεχασμένη αποσκευή
δίχως αισθήματα
τριγύρω φώτα και καπνοί,
ελπίδας σχήματα...
Τραγούδι ήττας...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Να ξέρεις,ότι ευτυχία είναι να μπορείς να ξεχνάς,και να μπορείς να θυμάσαι.
Η ευτυχία έρχεται από την ικανότητα να νιώθεις βαθιά,να απολαμβάνεις απλά,να σκέφτεσαι ελεύθερα να ρισκάρεις στη ζωή να είσαι απαραίτητος.
quote:
Μιά ξεχασμένη αποσκευή μες των καιρών τη βιάση,
quote:
της νύχτας πιόνι,
Περίεργοι που είναι καμιά φορά οι άνθρωποι. Τι λες γι' αυτό ΑΤΜΑ ? Εσύ τι λες Αφροδίτη ?
Εγώ λέω να ανοίξουμε ένα θέμα για τα πιόνια. Ακόμη και οι απλοί στρατιώτες, μπορούν καμιά φορά να σώσουν ένα ολόκληρο βασίλειο. Θυμάμαι βέβαια τώρα τα λόγια ενός στρατηγού, που έλεγε πως τις περισσότερες φορές η έκβαση μιας μάχης αλλά ακόμη και το αποτέλεσμά της, αν δηλ. οδηγήσει σε νίκη ή ήττα, κρίνεται από τον πιο απλό στρατιώτη που θα βρεθεί στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή. Άλλοι το λένε σύμπτωση αυτό. Άλλοι το λένε μυστήριο. Εγώ το λέω, συγχρονισμό...
Έτσι κι αλλιώς, εγώ τον χρόνο μου τον κάνω πίστα να χορέψετε. Αρκεί να ξέρετε χορό βέβαια, και να μην σβαρνιέστε εδώ κι εκεί αλλά να ακούτε πάντα τον ρυθμό που σας καλεί...
Τα σέβη μου,
Deva Parinito
Edited by - Deva_Parinito on 09/07/2005 00:35:57
είμαι εδώ στο τώρα αν θές να αφεθείς....
άφησε λοιπόν πίσω λάθη και αναμνήσεις...
και ζήσε για τις στιγμές ,που θα γεμίσεις....
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΟΤΣΑΚ.ΚΟΡ/Ος
με απέραντο σεβασμό και αγάπη ο μάνος σας
υ.γ ίσως γιατί τίποτε δεν είναι τυχαίο.....ακόμη και οι ήττες τακτικής
WHISPERS OF THE DREAMS
Edited by - manos on 09/07/2005 02:39:29
quote:Τα σέβη μου επίσης. Ευχαριστώ, αλλά τους χορούς τους ξεκινώ όνη πάνω στη δική μου πίστα της ζωής. Με σεβασμό στο σώμα το μυαλό και την ψυχή ευγνώμων γιά την ύπαρξή μου. Μη περιμένοντας το πλοίο της τύχης μου μαθαίνοντας απλά να κολυμπώ προς αυτό. Μετά στήνω χορούς κεφιού γλεντιού και μαγείας. ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ, πως η ζωή διαστέλλεται και συστέλλεται ανάλογα με το θάρρος του καθενός. Και με την αξιοπρέπειά του.
Έτσι κι αλλιώς, εγώ τον χρόνο μου τον κάνω πίστα να χορέψετε. Αρκεί να ξέρετε χορό βέβαια, και να μην σβαρνιέστε εδώ κι εκεί αλλά να ακούτε πάντα τον ρυθμό που σας καλεί...Τα σέβη μου,
Χορεύω σε δική μου πίστα λικνίζομαι στον παράδεισο κι όχι στην κόλαση των καιρών, στις αναλλοίωτες διαστάσεις της αναζήτησης.Γερή πίστα.
΄Αντε γειά
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Να ξέρεις,ότι ευτυχία είναι να μπορείς να ξεχνάς,και να μπορείς να θυμάσαι.
Η ευτυχία έρχεται από την ικανότητα να νιώθεις βαθιά,να απολαμβάνεις απλά,να σκέφτεσαι ελεύθερα να ρισκάρεις στη ζωή να είσαι απαραίτητος.
quote:Να μιλήσουμε γιά πιόνια, ή γιά κομμάτια του παζλ που μπαίνουν στη σωστή τους θέση;
Περίεργοι που είναι καμιά φορά οι άνθρωποι. Τι λες γι' αυτό ΑΤΜΑ ? Εσύ τι λες Αφροδίτη ?Εγώ λέω να ανοίξουμε ένα θέμα για τα πιόνια. Ακόμη και οι απλοί στρατιώτες, μπορούν καμιά φορά να σώσουν ένα ολόκληρο βασίλειο.
Τα σέβη μου,
Deva_Parinito
Γιά πιόνια ή γιά ολοκληρωμένους αγώνες σκακιού; Σε ότι αφορά το σκάκι παραδόξως ποτέ δεν έχασα παιχνίδι. Που και που απλά μου τελείωνε ο χρόνος.
Η επιμονή και η αποφασιστικότητα είναι παντοδύναμες.
Ξεχνώ τους αντιπάλους όταν παίζω, γιατί γουστάρω να παίζω πάντα με αντίπαλο τα συνηθισμένα.
Και στη ζωή.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Να ξέρεις,ότι ευτυχία είναι να μπορείς να ξεχνάς,και να μπορείς να θυμάσαι.
Η ευτυχία έρχεται από την ικανότητα να νιώθεις βαθιά,να απολαμβάνεις απλά,να σκέφτεσαι ελεύθερα να ρισκάρεις στη ζωή να είσαι απαραίτητος.
quote:
Περίεργοι που είναι καμιά φορά οι άνθρωποι. Τι λες γι' αυτό ΑΤΜΑ ? Εσύ τι λες Αφροδίτη ?
«Να σου πω εγώ; 
Αύριο, Δάσκαλε, σε περιμένω στο μαγαζί, χυλοπίτες σπέσιαλ! Τι;;; Δεν είναι το ίδιο; Θα χάσω και τα 10 νταν;;;;;;»
-10νταν! (μαύρο Πένθος...)
©Μ_
Εσύ που είσαι ακόμα εκεί,
στο πως, στο πότε, στο γιατί,
κι αναρωτιέσαι στην στιγμή,
πως πάει το «θέλω» στο «μπορεί»,
και αν αξίζει τάχα.
Εσύ που λες να σ’ αρνηθώ,
εξαίρεση για σε’ μονάχα.
Είσαι για μένα η πιο γλυκιά
εκδίκηση από μακριά,
κι όλα τα «θέλω» τα γυμνά,
μοιάζουν εντός μου ζωγραφιά,
νερομπογιά από δάκρυ.
Μοιάζεις κι εσύ όπως κι εγώ,
έργο ζωγράφου σε μιαν άκρη.
Εσύ μοιράζεις το φιλί,
κι οι φίλοι σου, την συμβουλή,
λες κι είσαι μάγος που μπορεί,
μες στους νεκρούς να βρει ζωή.
Να γίνονταν να φορτωθώ,
τα «θέλω» σου και τα «μπορώ».
Να γίνονταν να φορτωθώ,
τον εαυτό μου τον δειλό...
Μια Αθηναία αγαπούσα κοιμωμένη,
μια από τζάκι, μια αστή, μια κάποια Ελένη,
με κρατούσε για λογαριασμό της,
να στολίζω τον εγωισμό της.
Σαλονικιά, Σαλονικιά, Μακεδονίτισσα γλυκιά,
εγώ σε βρήκα τώρα πια, κι ανάσανα.
Σαλονικιά, Σαλονικιά, με τόσα πλούτη στην καρδιά,
εσύ μου παίρνεις μακριά, τα βάσανα.
Μια Αθηναία αγαπούσα κοιμωμένη...
Τα πάντα ήξερε, περνούσε για σπουδαία,
πρωτευουσιάνα, φαντασμένη και μοιραία.
Χρήμα, αλαζονεία, περιφρόνια,
τι ζητούσα εγώ μες στα σαλόνια ?
Σαλονικιά, Σαλονικιά, Μακεδονίτισσα γλυκιά,
εγώ σε βρήκα τώρα πια, κι ανάσανα.
Σαλονικιά, Σαλονικιά, με τόσα πλούτη στην καρδιά,
εσύ μου παίρνεις μακριά, τα βάσανα.
Μια Αθηναία αγαπούσα κοιμωμένη...
Στον Παρνασσό ένα έλατο, κλαίει τα βράδια μόνο...
Στην Λιβαδειά ξημέρωνε σαν έφυγε το τρένο,
κι εγώ ζητώντας να σε βρω, ζωή μου αργοπεθαίνω.
Σαν τον όρκο σου χαμένη,
ψέμα μου,
κι ας σε νιώθω στην καρδιά μου,
αίμα μου.
Πες μου που ‘ναι η ζωή σου,
να ‘ρχομαι,
Πες μου κι ας χαθώ μαζί σου,
χάνομαι.
Παντού γυρνώ σαν πρόσφυγας, Δράμα και Μεσολόγγι,
ψεύτρα η εθνική οδός και σιωπηλοί οι λόγγοι.
Σαν τον όρκο σου χαμένη,
ψέμα μου,
κι ας σε νιώθω στην καρδιά μου,
αίμα μου.
Πες μου που ‘ναι η ζωή σου,
να ‘ρχομαι,
Πες μου κι ας χαθώ μαζί σου,
χάνομαι...
Τις ώρες που 'μαι μοναχός, κλαίω να μη με δούνε -
γιατί αν κλάψω φανερά πολλοί θα το χαρούνε
με απέραντο σεβασμό και αγάπη ο μάνος σας
WHISPERS OF THE DREAMS