- ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
«Όντώς "επίσημα!" το τριαδικό δόγμα διαμορφώθηκε τότε, αλλά, ή ήταν θέμα έμπνευσης των παρευρισκόμενων ή κάπου βασίστηκαν για να το ορίσουν. Ή υπάρχει ή δεν υπάρχει. Όπως καταλαβαίνεις, για ό,τι και όπου έχει μεσολαβήσει ανθρώπινη παρέμβαση, κρατώ τις επιφυλάξεις μου. Δεν αποκλείω δηλαδή και την περίπτωση, το εποιήσωμεν, να είναι αναφορά σε αγγέλους.»
Όντως φίλτατε υπήρχε ήδη η σχετική γνώση περί της τριαδικότητας. Επίσης, λάβε υπ’όψιν σου πως οι «Άγγελοι» ήτανε απλά οι αγγελιοφόροι…….
Το τριαδικό σύστημα (τρισήλιο) συναντιέται στις θεωρίες των Πλωτίνου, Πρόκλου, Λιβάνιου, θεμίστιου. Το πιστεύει ΗΔΗ ως ιερέας του Μίθρα ο μετέπειτα «Άγιος Κωνσταντίνος» και το διαδίδει επίσης ο Ιουλιανός.
Εάν διαβάσουμε τον Πλούταρχο (373F) βλέπουμε ότι η θεώρηση του Τρισυπόστατου Θείου είναι ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ, «Η δε κρείπων και θειοτέρα φύσις εκ τριών εστί, του νοητού και της υλης και του εκ τούτων, ον Κόσμον Ελληνες ονομάζουσιν».
Επομένως φαίνεται καθαρά η θεώρηση τού Τρισυπόστατου Θείου. Θεώρηση που δέν είναι αποκλειστικότητα καί πρωτιά τής Χριστιανικής Θρησκείας καί που καί άλλοι λαοί είχαν προσεγγίσει. Οπως οι Αιγύπτιοι μέ τήν τριάδα Οσιρις-Ισις-Ωρος (διδασκαλία Ερμή) ή οι Ινδοί μέ τήν τριάδα Μπράχμα-Βισνού-Σίβα (πιθανώς διδασκαλία Διονύσου).
Επίσης, και μιας και ο λόγος περί της έννοιας του Θείου, ας πούμε λίγα ακόμα σχετικά με το θέμα.
Γιά τήν Ελληνική Φιλοσοφική σκέψη δέν υπάρχει διάσταση μεταξύ "Μονοθεϊσμού" (ενός Κοσμικού όμως Μονοθεϊσμού κι όχι ενός εξ αποκαλύψεως) καί Πολυθεϊσμού ή ειδικότερα Δωδεκαθέου. Είναι οι δύο όψεις τού ιδίου νομίσματος. Οι διάφοροι Θεοί δέν είναι παρά μέλη τού "Ενός" καί "μοναδικού" Σύμπαντος Θείου. Αυτό διδάσκονταν οι Μύστες τών Ιερών Μυστηρίων (Ελευσίνια, Δελφικά, Πυθαγόρεια, Καβείρια) όπως αναφέρει ο Παυσανίας (Αττικά, 47, 4): "όστις δέ ήδη τελετήν Ελευσίνα είδεν η τά καλούμενα Ορφικά επελέξαντο, οίδεν ο λέγω".
Καί ΦΥΣΙΚΑ οι Ελληνες Θεοί δέν είναι πρόσωπα (ούτε και..."αγάλματα"!), είναι Κοσμικές Δυνάμεις καί Ενέργειες . Είναι εκφάνσεις τού διαχεόμενου Κοσμικού Θείου, μέσα στίς αναρίθμητες συμπαντικές λειτουργίες Του . Εχοντας όμως πολυδιάστατη Νοητική προσέγγιση τού Κοσμικού Λόγου καί τών αναλογικών εκδηλώσεών Του στά διάφορα Συμπαντικά πεδία τού Μακρόκοσμου καί τού Μικρόκοσμου, σημειοθετούνται καί σάν Αστέρες-Πλανήτες, αλλά καί σάν προκατακλυσμιαίοι Βασιλείς-Εθνογεννήτορες (Ευήμερος-Διόδωρος Σικελιώτης 5, 42).
Ελπίζω να βοήθησα.
Ευχαριστώ! Απο μέρους μου είναι απόλυτα δεκτή η προσεγγισή σου!!
Εχω υπόψην μου τα σχετικά αλλα δεν ανάφερα κάτι για να μην βρεθούμε σταδιακά εκτός αρχικού θέματος. Ξέρεις τώρα.. κάτι ο ένας κάτι ο άλλος και τσουπ.. στην τελευταία σελίδα τα αναφερόμενα έχουν δεν έχουν σχέση με τον τίτλο. Με βάζεις όμως στον πειρασμό να πω ότι κρατώ τις επιφυλάξεις μου για τη συσχέτιση 'δομή της θρησκείας' (π.χ. Δωδεκάθεο) με 'δομή της κοινωνίας'. Με εξαίρεση τον Χρηστιανισμό, αφού έχουμε ως μαρτυρίες τα οστά και τα κείμενα των αγίων, άρα δεν γίνετε λόγος ότι είναι τέχνασμα η υπαρξή τους! Αλλά προτιμώ να μην ανοίξουμε εδώ αυτό το θέμα.
Να ρωτήσω τώρα κατι. Στη θεματολογία που μας πρόσφερε ο Oculatis Abis υπάρχει το 13)Η σημασία των Ψαλμών του Δαϋίδ. Ποιος γνωρίζει κάτι να προσθέσει σε αυτό;
Όσο για τους ψαλμούς δεν γνωρίζω αρκετά, αλλά έχω την εντύπωση ότι πρόκειται για κάποιου είδους ηχητικά mantras που κατά το άκουσμά τους αποπνέουν κάτι το ιδιαίτερο. Υπάρχουν ψαλμοί για τις εξής περιπτώσεις:
- Εισαγωγή-έναρξη "επικλήσεων": ΙΖ-1, ΙΖ-6, ΚΗ-2, ΞΘ-16, Ε1, ΙΓ-3
- Έκκληση προς βοήθεια: Δ-1, ΣΤ'-4,, ΛΗ-21, ΛΗ-22, ΞΘ-17, ΛΑ-16, ΚΒ-11
- Προστασία από αρνητικές δυνάμεις: ΙΗ-3, ΞΔ-2, ΛΑ-15, Ζ-1, Θ-13, Ε-8, Γ-7
- Έξοδος από την θλίψη: ΞΔ-1, ΠΣΤ'-7, ΚΕ-16, ΝΖ-1, ΚΕ-6, ΚΕ-20
- Αίτηση προς άφεσιν αμαρτιών: ΝΕ-1, ΝΔ-1, ΛΘ-8, ΚΕ-18, ΚΕ-11, ΚΕ-7, ΛΗ-18
- Για διαύγεια πνεύματος: ΝΔ-2, ΜΓ-3, ΡΙΘ-66, ΚΕ-5, ΙΖ-5, ΚΕ-4, ΝΑ-8
- Για εσωτερική προστασία: ΠΣΤ'-6, ΟΑ-3, ΝΑ-11, Μ-11, ΙΖ-8, Δ-8, ΡΝ-6
μιας και το'φερε η κουβέντα μας, δηλαδή το copyright, ας θυμηθούμε και ένα ακόμη κομμάτι του παζλ που αποκαλείται "εξ αποκαλύψεως".
Αλήθεια, ΠΟΣΕΣ φορές έχει προϋπάρξει ο μύθος του θανάτου και της ανάστασης? Η σημειολογία του συνδυασμού?
Όταν οι Ευρωπαίοι κατακτητές ανακάλυψαν την Νότια Αμερική διαπίστωσαν κατάπληκτοι ότι οι ιθαγενείς, που δεν είχανε ιδέα τι εστί χριστιανισμός, λάτρευαν έναν Θεό που πεθαίνει και ανασταίνεται. Ο Θεός Κβετσαλκοάτλι σταυρώθηκε επάνω σε έναν ξύλινο σταυρό, εξαιτίας της αγνωμοσύνης των ανθρώπων που ήρθε να σώσει..
Στο «Αρχαίο Λεξικό» του Κίνγκςμπορουνγκ διαβάζουμε ότι οι αρχαίοι κάτοικοι της χερσονήσου του Γιουκατάν, λάτρευαν τον «σωτήρα» Μακάμπ, γεννημένο από την ΑΜΜΩΜΟ ΠΑΡΘΕΝΑ ΤΣΙΡΙΜΠΙΡΑ, μέλος κάποιας «αγίας τριάδας», που φόρεσε ΑΓΚΑΘΙΝΟ ΣΤΕΦΑΝΙ και σταυρώθηκε σε ΞΥΛΙΝΟ ΣΤΑΥΡΟ. Έμεινε πεθαμένος για ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ και έπειτα αναστήθηκε και αναλήφθηκε στον ουρανό….
Είναι γνωστό ότι ο Μαρντούκ ήταν ο Θεός της Βαβυλώνας. Ήταν ο Θεός του ανοιξιάτικου ήλιου που νίκησε τον δράκοντα του αρχικού χάους, τον Τιαμάτ. Οι λατρευτές του πίστευαν ότι πεθαίνει κάθε χειμώνα και ανασταίνεται την άνοιξη. Τιμούσαν τον θάνατο του με πολυήμερο πένθος και στην συνέχεια ακολουθούσε ένα χαρμόσυνο γλέντι για να γιορτάσουν ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ. Η λατρεία του Μαρντούκ ενσωματώθηκε τελικά στην εβραϊκή θρησκεία με το θρύλο της Εσθήρ και του μαρδοχαίου….
Τεράστια δημοτικότητα απολάμβανε κατά την αρχαιότητα και η λατρεία του Αδώνιδος, ο οποίος επίσης ΠΕΘΑΙΝΕ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΙΝΟΝΤΑΝ κάθε χρόνο. Μητέρα του ήταν η Μύρα που ταυτίστηκε με το δέντρο της σμύρνας. Κατά την ανάσταση του οι λατρευτές του Αδώνιδος χαιρετιόντουσαν στους δρόμους με την τυπική φράση «Άδωνις Ανέστη»….
(να σημειώσουμε πως η λέξη Άδωνις σημαίνει «Κύριος»….)
Βλέπουμε λοιπόν 1200 χρόνια και πλέον ΠΡΙΝ από την εμφάνιση της αίρεσης του εβραιοχριστιανισμού, η λατρεία του Θεού που πεθαίνει και ανασταίνεται να είναι διαδεδομένη σε όλες τις παραλιακές χώρες της Μεσογείου.
Συμπτώσεις? Τυχαίο?
Παρόμοιοι θρύλοι θεών που πέθαιναν και ανασταίνονταν συναντώνται στους Θεούς Μίθρα, Ταμούζ, Διόνυσου, του Όσιρι και άλλων πολλών.
Να πούμε επίσης ότι χάρη στον Μέγα ιερέα του Μίθρα φλάβιου βαλέριου ("Άγιος Κωνσταντίνος") πέρασε ουσιαστικά ο παγανισμός και οι λατρευτικές του διαδικασίες (Σταυρός-Ανάσταση-Θείο βρέφος κ.α.) στον κόσμο υπό τον μανδύα του χριστιανισμού.
Διότι, για να μην ξεχνιόμαστε, το σύμβολο της πίστεως το διαμόρφωσε και το όρισε ένας ΠΑΓΑΝΙΣΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΙΣΤΟΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΪΚΩΝ ΜΥΘΩΝ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΑΝ ΣΤΟΝ ΟΝΟΜΑ ΙΗΣΟΥΣ!
Και ο νοών νοείτω........
Να την ρίξω,……..να μην την ρίξω,
Δε βαριέσαι, την ρίχνω,
ΤΟ ΤΡΩΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΥΛΙΣΜΟΥ
Πόσο ανόητο είναι για τον υλιστή άνθρωπο να επιτρέπει σε τόσο τρωτές θεωρίες, όπως εκείνες του μηχανοκρατικού σύμπαντος, να τον αποστερούν από τα τεράστια πνευματικά αποθέματα της προσωπικής εμπειρίας με την αληθινή θρησκεία. Τα γεγονότα δεν φιλονικούν με την αληθινή πνευματική πίστη, οι θεωρίες μπορεί. Καλύτερα η επιστήμη να είναι αφοσιωμένη στην καταστροφή της δεισιδαιμονίας παρά να επιχειρεί την ανατροπή της θρησκευτικής πίστης της ανθρώπινης πίστης στις πνευματικές πραγματικότητες και στις θείες αξίες.
Η επιστήμη θα πρέπει να κάνει από υλιστικής άποψης στον άνθρωπο ό,τι κάνει η θρησκεία γι αυτόν πνευματικά: να επεκτείνει τον ορίζοντά του και να διευρύνει την προσωπικότητά του. Η αληθινή επιστήμη μπορεί να μην φιλονικεί επί μακρόν με την αληθινή θρησκεία. Η «επιστημονική μέθοδος» είναι απλά μια πνευματική μετρική ράβδος με την οποία μετράμε τις υλικές περιπέτειες και τα φυσικά επιτεύγματα. Αλλά το να είναι κανείς υλιστής και ολοκληρωτικά διανοούμενος, είναι εντελώς άχρηστο για την αποτίμηση των πνευματικών αληθειών και των θρησκευτικών εμπειριών.
Η ασυνέπεια του σύγχρονου μηχανολάτρη είναι: Αν αυτό ήταν απλά ένα υλικό σύμπαν και ο άνθρωπος μόνο μια μηχανή, ένας τέτοιος άνθρωπος θα ήταν εντελώς ανίκανος να αναγνωρίσει τον εαυτό του σαν μια τέτοια μηχανή, και παρόμοια ένας τέτοιος άνθρωπος-μηχανή δεν θα είχε καθόλου συνείδηση του γεγονότος της ύπαρξης ενός τέτοιου υλικού σύμπαντος. Ο υλιστικός φόβος και η απόγνωση μιας μηχανοκρατικής επιστήμης απέτυχε να αναγνωρίσει το γεγονός ότι ο νους του επιστήμονα κατοικείται από το πνεύμα και του οποίου η σούπερ-υλιστική επίγνωση δημιουργεί αυτές τις λανθασμένες και αντιφατικές γνώσεις ενός μηχανοκρατικού σύμπαντος.
Οι αξίες του Παράδεισου για την αιωνιότητα και το άπειρο, την αλήθεια, την ομορφιά και την καλοσύνη, είναι κρυμμένες μέσα στα φαινόμενα των συμπάντων του χωροχρόνου. Αλλά χρειάζεται το μάτι της πίστης ενός αναγεννημένου θνητού για να ανιχνεύσει και να διακρίνει αυτές τις πνευματικές αξίες.
Αν αυτό ήταν μόνο ένα υλικό σύμπαν, ο υλικός άνθρωπος δεν θα ήταν ποτέ ικανός να φτάσει στη θεωρία του μηχανοκρατικού χαρακτήρα μιας τόσο αποκλειστικά υλικής ύπαρξης. Αυτή η πολύ μηχανοκρατική θεωρία του σύμπαντος είναι αφ εαυτής, ένα μη υλιστικό φαινόμενο του νου, και όλος ο νους έχει μη υλιστική καταγωγή, άσχετα με το πόσο επιμελώς εμφανίζεται ότι είναι προετοιμασμένος υλιστικά και μηχανοκρατικά ελεγχόμενος.
Η τέλεια απαισιοδοξία του πιο πεσιμιστή υλιστή είναι, από μόνη της, επαρκής απόδειξη ότι το σύμπαν του πεσιμιστή δεν είναι πλήρως υλιστικό. Η αισιοδοξία και η απαισιοδοξία είναι γνωστικές αντιδράσεις ενός νου συνειδητού αξιών καθώς επίσης και γεγονότων. Αν το σύμπαν ήταν πραγματικά αυτό που θεωρεί ο υλιστής πως είναι, ο άνθρωπος, σαν ανθρώπινη μηχανή, θα ήταν απαλλαγμένος από κάθε συνειδητή αντίληψη αυτού του γεγονότος. Χωρίς τη συνειδητοποίηση της θεωρίας των αξιών μέσα στον αναγεννημένο από το πνεύμα νου, το γεγονός του υλιστικού σύμπαντος και τα μηχανοκρατικά φαινόμενα της συμπαντικής λειτουργίας δεν θα ήταν καθόλου αναγνωρίσιμα από τον άνθρωπο. Μια μηχανή δεν μπορεί να έχει συνείδηση της φύσης ή της αξίας μιας άλλης μηχανής.
Μια μηχανοκρατική φιλοσοφία ζωής και το σύμπαν δεν μπορούν να είναι επιστημονικά επειδή απλά η επιστήμη αναγνωρίζει και συναναστρέφεται μόνο με υλικά και γεγονότα. Η φιλοσοφία είναι αναπόφευκτα πάνω από την επιστήμη, ο άνθρωπος είναι ένα υλικό γεγονός της φύσης, αλλά η ζωή του είναι ένα φαινόμενο που ξεπερνάει τα υλικά επίπεδα της φύσης στο ότι παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ελέγχου του νου και τις δημιουργικές ιδιότητες του πνεύματος.
Η ειλικρινής προσπάθεια του ανθρώπου να γίνει μηχανοκρατικός απεικονίζει το τραγικό φαινόμενο της μάταιης προσπάθειας, του ανθρώπου εκείνου, να αυτοκτονήσει νοητικά και ηθικά. Αλλά δεν μπορεί να το κάνει.
Αν το σύμπαν ήταν μόνο ύλη και ο άνθρωπος μόνο μηχανή, δεν θα υπήρχε επιστήμη να ενθαρρύνει τον επιστήμονα ώστε να διεκδικεί αυτή τη μηχανοποίηση του σύμπαντος. Οι μηχανές δεν μπορούν να μετρούν, να αρχειοθετούν, ούτε αποτιμούν τους εαυτούς τους. Ένα τέτοιο επιστημονικό έργο μπορεί να εκτελεστεί μόνο από μερικές οντότητες πάνω από την κατάσταση της μηχανής.
Αν η πραγματικότητα του σύμπαντος είναι μόνο μια μεγάλη μηχανή, τότε ο άνθρωπος πρέπει να είναι έξω από το σύμπαν και χώρια από αυτό για να αναγνωρίζει ένα τέτοιο γεγονός και να έχει επίγνωση μιας τέτοιας αποτίμησης.
Αν ο άνθρωπος είναι μόνο μια μηχανή, με ποια τεχνική πιστεύει ή ισχυρίζεται αυτός ο άνθρωπος ότι γνωρίζει πως είναι μόνο μηχανή; Η εμπειρία του να έχει κανείς επίγνωση της αποτίμησης του εαυτού του δεν είναι ποτέ χαρακτηριστικό μιας απλής μηχανής. Ένας συνειδητοποιημένος και δηλωμένος μηχανικός είναι η καλύτερη δυνατή απάντηση στη μηχανοκρατία. Αν ο υλισμός ήταν γεγονός, δεν θα υπήρχε μηχανικός με επίγνωση. Αληθεύει επίσης ότι κανείς πρέπει πρώτα να είναι ηθικό άτομο πριν μπορέσει να εκτελέσει ανήθικες πράξεις.
Ο απόλυτος ισχυρισμός του υλισμού υπαινίσσεται μια σούπερ υλική συνείδηση του νου η οποία υποτίθεται ότι επιβεβαιώνει αυτό το δόγμα. Η μηχανοκρατία μπορεί να χειροτερεύει, αλλά δεν μπορεί να προοδεύει. Οι μηχανές δεν σκέπτονται, δεν δημιουργούν, δεν ονειρεύονται, δεν έχουν φιλοδοξίες, δεν έχουν ιδανικά, δεν πεινούν για την αλήθεια, ή δεν διψούν για τη δικαιοσύνη. Δεν υποκινούνται οι ζωές του από το πάθος να υπηρετήσουν άλλες μηχανές και δεν διαλέγουν σαν σκοπό αιώνιας προόδου το εξαίσιο καθήκον της εύρεσης του Θεού και της προσπάθειας να γίνουν σαν κι αυτόν. Οι μηχανές δεν έχουν διανόηση, συναίσθημα, αισθητική, ηθική ή πνευματικότητα.
Η τέχνη αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή, αλλά δεν αποδεικνύει ότι είναι πνευματικά αθάνατος. Η τέχνη είναι θνητή, το ενδιάμεσο πεδίο μεταξύ του ανθρώπου της ύλης, και του ανθρώπου του πνεύματος. Η ποίηση είναι μια προσπάθεια να ξεφύγει από την υλική πραγματικότητα προς τις πνευματικές αξίες.
Σε ένα ανώτερο πολιτισμό, η τέχνη εξανθρωπίζει την επιστήμη, ενώ με τη σειρά της αυτή αποπνευματοποιείται από την αληθινή θρησκεία την επίγνωση των πνευματικών και αιώνιων αξιών. Η τέχνη εκφράζει την ανθρώπινη αποτίμηση μέσα στο χωρόχρονο της πραγματικότητας. Η θρησκεία είναι ο θεϊκός εναγκαλισμός των κοσμικών αξιών και συνεπάγεται την αιώνια πρόοδο μέσα στην πνευματική άνοδο και επέκταση. Η τέχνη του χρόνου είναι επικίνδυνη μόνο όταν γίνεται τυφλή στα πνευματικά κριτήρια των θεϊκών προτύπων, τα οποία αντανακλά η αιωνιότητα σαν σκιές τής πραγματικότητας του χρόνου. Η αληθινή τέχνη είναι αποτελεσματική παραποίηση των υλικών πραγμάτων της ζωής. Η θρησκεία είναι η εξευγενιστική μεταμόρφωση των υλικών γεγονότων της ζωής, και δεν σταματά ποτέ να αποτιμά πνευματικά την τέχνη.
Πόσο ανόητο να υποθέτετε ότι ένα αυτόματο μπορεί να καταλάβει τη φιλοσοφία του αυτοματισμού, και πόσο γελοίο ότι θα μπορέσει να αποκτήσει παρόμοια γνώση για άλλα αυτόματα συντρόφους!
Οποιαδήποτε επιστημονική ερμηνεία του υλικού σύμπαντος είναι χωρίς αξία εκτός και αν παρέχει την πρέπουσα αναγνώριση για τον επιστήμονα. Καμία εκτίμηση τέχνης δεν είναι γνήσια εκτός και αν παρέχει αναγνώριση και για τον καλλιτέχνη. Καμία αποτίμηση ηθικής δεν αξίζει εκτός και αν περιλαμβάνει και τον ηθικοδιδάσκαλο. Καμία αναγνώριση φιλοσοφίας δεν εποικοδομεί ηθικά εάν αγνοεί τον φιλόσοφο, και η θρησκεία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την πραγματική εμπειρία του θρησκευόμενου, ο οποίος δια μέσου αυτής της απόλυτης εμπειρίας, αναζητά να βρει το Θεό και να τον γνωρίσει. Παρόμοια και το σύμπαν των συμπάντων είναι άνευ σημασίας χωρίς το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, τον άπειρο Θεό που το έφτιαξε και το διευθύνει χωρίς σταματημό.
Οι μηχανοκράτες ανθρωπιστές τείνουν να παρασυρθούν με τα υλιστικά ρεύματα. Οι ιδεολόγοι και οι πνευματικοί άνθρωποι τολμούν να χρησιμοποιήσουν τα κουπιά τους με εξυπνάδα και σθένος για να τροποποιήσουν την φαινομενικά καθαρά υλιστική πορεία των ενεργειακών ρευμάτων.
Η επιστήμη ζει από τους μαθηματικούς του νου. Η μουσική εκφράζει το ρυθμό των συναισθημάτων. Η θρησκεία είναι ο πνευματικός ρυθμός της ψυχής μέσα στην αρμονία του χωροχρόνου με τα υψηλότερα και αιώνια μελωδικά μέτρα του Απείρου. Η θρησκευτική εμπειρία είναι κάτι στην ανθρώπινη ζωή που είναι αληθινά υπεράνω των μαθηματικών.
Στη γλώσσα, ένα αλφάβητο παριστάνει το μηχανισμό του υλισμού, ενώ οι λέξεις που εκφράζουν το νόημα χιλιάδων σκέψεων, μεγάλων ιδεών και ευγενικών ιδανικών αγάπης και μίσους, δειλίας και θάρρους παριστάνουν τις επιδόσεις του νου μέσα στην εμβέλεια που καθορίζεται από τον υλικό και πνευματικό νόμο, κατευθύνεται από τη δήλωση της επιθυμίας της προσωπικότητας και ορίζεται από το έμφυτο χάρισμα το σχετικό με την κατάσταση.
Το σύμπαν δεν είναι όπως οι νόμοι, οι μηχανισμοί και οι σταθερές που ανακαλύπτει ο επιστήμονας, και τους οποίους θεωρεί σαν επιστήμη, αλλά αντίθετα σαν τον περίεργο, σκεπτόμενο, επιλεκτικό, δημιουργικό, συνεργαζόμενο και οξυδερκή επιστήμονα που παρατηρεί με τον τρόπο αυτό συμπαντικά φαινόμενα και καταχωρεί τα μαθηματικά γεγονότα που είναι έμφυτα στις μηχανοκρατούμενες φάσεις της υλικής πλευράς της δημιουργίας. Ούτε είναι το σύμπαν σαν την τέχνη του καλλιτέχνη, αλλά αντίθετα σαν τον αγωνιζόμενο, ονειροπόλο, φιλόδοξο και προοδευτικό καλλιτέχνη που αναζητά να ξεπεράσει τα όρια του κόσμου των υλικών πραγμάτων σε μια προσπάθεια να επιτύχει ένα πνευματικό στόχο.
Ο επιστήμονας, όχι η επιστήμη, αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα ενός εξελισσόμενου και προοδευτικού σύμπαντος από ενέργεια και ύλη. Ο καλλιτέχνης, όχι η τέχνη, επιδεικνύει την ύπαρξη του μεταβατικού κόσμου που μεσολαβεί μεταξύ της υλικής ύπαρξης και της πνευματικής ελευθερίας. Ο θρησκευόμενος, όχι η θρησκεία, αποδεικνύει την ύπαρξη του πνεύματος και των θεϊκών αξιών που θα συναντήσει κανείς στην πρόοδο της αιωνιότητας.
Και συγνώμη που δεν κάθομαι, αλλά με περιμένει μια Κυρία και ως γνωστό δεν είναι σωστό να «στήνουμε» τις Κυρίες.
ΓΕΙΑ ΣΑΣ.
Εαν παρόλα αυτά σε στεναχώρησα ζητώ συγνώμη.
quote:
Και συγνώμη που δεν κάθομαι, αλλά με περιμένει μια Κυρία και ως γνωστό δεν είναι σωστό να «στήνουμε» τις Κυρίες.
Άντε μπράβο!
Κι' ευχαριστούμε πάρα πολύ αυτή την κυρία
Ελεύθερος
Να ο δρόμος προς το φως: Τί, γιατί και πώς; Και πότε, πού, και ποιός;
Το ότι ψάχνουμε την αλήθεια των συμβάντων, που μας διδάξαν ως αποδείξεις της ύπαρξης του Θεού, δεν αναιρεί την πίστη μας σε Αυτόν!!
Αντιθέτως επειδή πιστεύουμε και επειδή θέλουμε να κρατήσουμε την πίστη μας ανόθευτη απο της ανθρώπινες (συχνά με υλιστικά συμφέροντα) παρεμβάσεις, ασχολούμαστε με ό,τι αφορά τον Θεό. Αναζητάμε την αλήθεια, έστε η πίστη μας να είναι αγνή!! Δεν συμμετέχουμε στην κουβέντα με σκοπό να αποπροσανατολίσουμε ή προσβάλουμε τον Θεο ή όσους πιστεύουν σε Αυτόν διατηρώντας μια διαφορετική άποψη!! Αυτο τουλάχιστον έχω καταλάβει για όσους έχουν πάρει μέχρι στιγμής θέσεις!
*Παράκληση: Aν θέλεις χώριζε τα κειμενά σου σε παρενθέσεις - με κενό ενδιάμεσα σε αυτές - ώστε να είναι λίγο ποιο έυκολη η αναγνωσή τους. Θόλωσε το μάτι μου μέχρι να φτάσω στον χαιρετισμό σου.
Το μακάριο και άφθαρτο όν ούτε το ίδιο έχει προβλήματα ούτε και σε άλλους προκαλεί. Έτσι, δέν οργίζεται με κανέναν και δέν χαρίζεται σε κανέναν. Γιατί όλα αυτά είναι γνωρίσματα των αδύναμων όντων.......
Στο 4ο κείμενο (κεφ.Β’ 7-9 & ΙΖ 44) μπορούμε να απολαύσουμε το επεκτατικό σχέδιο του σιωνισμού.
«..θα σου δώσω τα έθνη για κληρονομιά και για κατοχή σου τα πέρατα της γης. Θα τους βοσκήσεις με σιδερένια ράβδο και θα τους κομματιάσεις σαν πήλινα σκεύη! ….θα με τοποθετήσεις αρχηγό ΟΛΩΝ των εθνών…»
Στο κείμενο 5 και στο κεφ. ΚΗ’ εδάφιο 5, μπορούμε να δούμε και άλλη μια έκρηξη μανίας και καταστροφής.
Στο κείμενο 7, κεφ. ΡΛς’, εδάφια 8-9, μπορούμε να δούμε λίγη από την «αγάπη» του Θεού για τα παιδιά….
«..κόρη Βαβυλώνας…μακάριος όποιος πιάσει και βροντήξει τα νήπια σου πάνω σε μια πέτρα»…..
Στο κείμενο 6, κεφ. Ν’, εδάφιο 20-21, μπορούμε να δούμε τις ευχές για…..θυσιασμό στα τείχη της Ιερουσαλήμ!
Με λίγα λόγια: είναι ΦΡΙΚΗ, ΝΤΡΟΠΗ και ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ για κάθε άνθρωπο να ανέχεται να ψέλνονται καθημερινά ετούτα τα άθλια και βρομερά λόγια ως «άγιοι ψαλμοί» στα μοναστήρια και στους ιουδαιοχριστιανικούς ναούς της χώρας!
Να ψέλνονται αυτές οι άναρθρες κραυγές του εσχατολογικού σκοταδισμού ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΡΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!
Ντροπή! Ντροπή για αυτή την κατάντια!