- ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΑΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Σου είναι τόσο δύσκολο να μας φέρεις έστω και μία πηγή (ΕΠΟΧΗΣ) που να αποδεικνύουν αυτά που λες?..... ΜΙΑ ΟΧΙ ΠΟΛΛΕΣ!!!

quote:

---

macedon:
Δεν υπάρχουν διαφορετικές ερμηνείες. Ολοι οι μελετητές, καθηγητές και επιστήμονες, συμφωνούν σ'αυτό το σημείο. Οι τρεις μετώπες καταστράφηκαν από τους χριστιανούς με σφυριά, ώστε να γίνουν αγνώριστες. Δεν θα βρεις καμία σοβαρή ή μη κατευθυνόμενη βιβλιογραφία που να λέει το αντίθετο.

---

Πηγή?

......Το δυτικό αέτωμα σωζόταν σχεδόν ακέραιο μέχρι το 1674, χρονολογία που το σχεδίασε ο J. Carrey. Μετά την έκρηξη της οβίδας του Μοροζίνι και μέχρι την αρπαγή των γλυπτών από τον Έλγιν αρκετά αγάλματα κομματιάστηκαν.
Ο Έλγιν αφαίρεσε τα περισσότερα αγάλματα και άφησε το σύμπλεγμα του Κέκροπα με την Πάνδροσο και την Καλλιρρόη.
Ο Ιλισός, δύο κομμάτια από δύο γυναικείες μορφές και κάποια θραύσματα από τα πρόσωπα των αλόγων είχαν ήδη πέσει και βρέθηκαν αργότερα κατά τη διάρκεια των ανασκαφών.

Το σχέδιο του Carrey

Υποθέτουμε ότι το αέτωμα ήταν κάπως έτσι:

Η διάταξη των σωζόμενων μορφών από τα αριστερά προς τα δεξιά είναι η εξής: Κηφισός, Κέκρωψ – Πάνδροσος, Ερμής, Αθηνά, Ποσειδών, Αθηνά, Ίρις, Αμφιτρίτη, Ωρείθυια, δύο γυναικείες μορφές, Ιλισός, Καλλιρόη.

Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία, ο Maxime Collignon, καθηγητής Αρχαιολογία στον Πανεπιστήμιο της Σορβόννης γράφει ότι τα σχέδια του Κάρρευ έχουν μεγάλη αξία για την αποκατάσταση των γλυπτών του Παρθενώνα. «Ο Παρθενώνας διατηρείτο σχεδόν ακέραιος όταν ο βενετικός στρατός του Μοροζίνι και του Konigsmark πολιόρκησαν την Ακρόπολη (1687)….» (http://www.oldandsold.com/articles11/culture-25.shtml)

Τα ίδια επιβεβαιώνει και το εγκυρότατο JSTOR http://www.jstor.org/pss/624555

Σημειώνουμε τέλος ότι με μια απλή έρευνα στο Διαδίκτυο διαπιστώσαμε ότι ιστορικοί και Αρχαιολόγοι χρησιμοποιούν ως σημείο αναφοράς τα σχέδια του Κάρρευ.

(πηγές): http://www.antinews.gr/?p=10421
http://users.thess.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/parthenonas/D.ae/d.ae.htm

quote:

---

macedon:
Η καθηγήτρια Ολγα Παλαγιά, ενώ είναι πολύ λεπτομερής σε όλα τα υπόλοιπα τμήματα του Παρθενώνα, στο σημείο που αφορά το αέτωμα (που αναφέρεις) και στο σημείο που αφορά τις μετώπες (που αγνοείς) λέει δυο λέξεις μόνο: "Δεν ξέρουμε αν έγινε καταστροφή... μάλλον δεν έγινε..." αλλά δεν μας λέει τι νομίζει ότι έγινε, παρ' όλο που υπάρχει μια εκτενής βιβλιογραφία απ' όπου θα μπορούσε να αντλήσει στοιχεία.

Κι αφού δεν καταστράφηκαν τα γλυπτά, μήπως μπορεί να μας εξηγήσει τι πάθανε; Γιατί στις μετώπες τα γλυπτά κανείς δε λέει ότι αφαιρέθηκαν. Ολοι λένε ότι ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΑΝ με σφυριά. ΟΛΟΙ! Εκτός από την κ. Ολγα Παλαγιά και καναδυο άλλους που πληρώνουν ενδεχομένως γραμμάτια για τη θέση τους, όπου μας λένε με σιγουριά ΤΙ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ, αλλά δεν διατυπώνουν καμία θεωρία έστω για το τι ΙΣΩΣ έγινε. Ετσι για τα μάτια του κόσμου...

---

Φαίνεται ότι ξέχασαν να τα καταστρέψουν όλα με τα σφυριά!..... αυτά που οι Βενετοί διαφωτιστές έκλεψαν.....όπως και ο Έλγιν!....πως είχαν ξεμείνει?.....αφού είχαν καταστραφεί με τα σφυριά!!!

quote:

---

macedon:
Τείνω να πιστέψω πως ούτε το φιλμάκι του Γαβρά έχεις δει. Ο Γαβράς, δείχνει ρασοφόρους να χτυπούν με σφυριά τις μετώπες του Παρθενώνα. Αυτό ακριβώς που αναφέρει η πηγή σου και εκατοντάδες άλλες επιστημονικές πηγές. Φυσικά και έχει σχέση! Μιλάμε για τα γλυπτά που υπήρχαν στη μετώπη του Παρθενώνα. Ελληνικά γνωρίζεις; Δεν αναφέρθηκα ούτε στις βέβηλες αλλαγές του αρχαίου ναού ούτε στις καταστροφές των αιρετικών Ιουδαίων στο κτίριο. Επικεντρώθηκα στο συγκεκριμένο σημείο του φιλμ. Κάτι που εσύ δεν έκανες, γιατί προφανώς δεν γνωρίζεις τι σου γίνεται.

---

Έχετε πάθει παράκρουση εσείς οι Χριστιανομάχοι!....δεν εξηγείται αλλιώς!

Στο φιλμάκι του Γιαβρά φαίνεται το άγαλμα της Αθηνάς από το Δυτικό αέτωμα να κατακρημνίζεται από μαυροφορεμένους “ρασοφόρους” του 5ου αιώνα.
Αυτό δεν συνέβη διότι στα μέσα του 17ου αιώνα το άγαλμα της Αθηνάς, έστω και με κάποιες ζημιές βρισκόταν στη θέση του....ή δεν το βλέπεις macedon?

Ο Γιαβράς έγινε ρεζίλι των σκυλιών....και βγήκε εκ των υστέρων να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα....όπως ακριβώς εσείς!

quote:

---

macedon:
Αυτό που δείχνει το φιλμάκι του Γαβρά (το οποίο πριν προβληθεί είχε φυσικά εγκριθεί τόσο από το Υπουργείο Χριστιανισμού όσο και από την επιστημονική κοινότητα κι αυτό που παρουσίαζε ήταν σύμφωνο με τη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία) δεν είναι είναι τίποτε άλλο παρά αυτό που παρουσιάζεται σε όλες τις επιστημονικές μελέτες του κόσμου που αφορούν τον Παρθενώνα. Και αν κάνεις λίγη υπομονή, θα σου φέρω και την ατέλειωτη λίστα με τις αναφορές της καταστροφής των γλυπτών από τους ευρωπαίους και τους robben της εποχής.

---

Nα φέρεις στοιχεία και όχι εκτιμήσεις!.....όπως συνήθως μας φέρνεις!......από αυτές έχουμε χορτάσει.....από στοιχεία πεινάμε.

quote:

---

macedon:
Βλέπεις εγώ δεν έχω κάποιον ινστρούχτορα να μου δίνει 5 γραμμές και να τις αναμασώ σαν πηγές. Πρέπει να ψάξω μόνος μου και να βεβαιωθώ πως αυτό που θα γράψω θα ανταποκρίνεται στην επιστημονική αλήθεια, μια και βάζω το όνομά μου από κάτω. Αν ήμουν ανώνυμος Robben, θα μπορούσα να κάνω αυτό που κάνεις εσύ ή οι υπόλοιποι ανώνυμοι σαν και σένα

---

Μπα?.....παλαιότερα μας έφερες ένα Τούρκικο εξώφυλλο λέγοντάς μας ότι δεν ήξερε τι έγραφε......αλλά παρά ταύτα μας το έφερες ως στοιχείο ενίσχυσης των ανοησιών σου......που το είχες βρει?

Πάντως ότι ψάχνεις είναι γεγονός....ψάχνεις κόβεις ράβεις......και τα σερβίρεις μπας και βρεθεί κανάς χάνος να τα φάει...

quote:

---

macedon:
ΥΓ. Τελικά δεν μας είπες. Συμφωνείς με την πηγή που μας έφερες ότι οι χριστιανοί καταστρέψανε τις μετώπες του Παρθενώνα, πελεκώντας τες; Διαφωνείς; Εχεις κάποια πηγή που να λέει ότι οι μετώπες ΔΕΝ καταστράφηκαν από τους χριστιανούς

---

Για πες μας λοιπόν! το σχέδιο ο Carrey που το βρήκε?.....το φαντάστηκε?

"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).

Edited by - europaios2 on 10/08/2009 01:17:16

quote:

---

sparrow:
ΜΕ ΘΛΙΒΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΤΕ Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΕΤΥΧΑΝ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΟΥΣ!
ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΞΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ''ΕΛΛΗΝΙΚΗ'' ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ,ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΕΧΩ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΡΑΓΟΜΟΡΦΟΥΣ ΓΙΑΧΒΙΤΕΣ ΙΑΠΕΤΟΥΣ ΚΟΡΑΚΙΑΣΜΕΝΟΥΣ ΠΑΠΑΔΕΣ-ΚΟΡΑΚΙΑ ΟΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΠΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΒΡΑΙΟΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥΣ,ΚΑΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΒΓΑΖΟΥΝ ΚΑΘΑΡΗ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ!!!

---

(ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΣΤΟΝ ΛΥΣΑΝΔΡΟ ΚΑΥΤΑΝΤΖΟΓΛΟΥ», του Γρηγόρη Πουλημένου)

''Η μετατροπή του χριστιανικού Παρθενώνα.
Στα μέσα του 6°" μ.Χ. αιώνα ο Παρθενώνας δεν ήταν ίδιος με αυ¬τόν της κλασσικής εποχής. Η καταστροφή από τη μεγάλη πυρκαϊά και η εν συνεχεία ανάπλασή του από τον Ιουλιανό είχαν αποδώσει ένα μνημείο σημαντικά διαφορετικό από αυτό της κλασσικής επο¬χής. Η εκτός λειτουργίας παραμονή του για εκατόν πενήντα περί¬που χρόνια οπωσδήποτε το εξέθετε στους δομικούς κινδύνους που περιβάλλουν τα εγκαταλελειμμένα κτίρια. Πολύ εύστοχα, παρα¬τηρεί ο Μανώλης Κορρές ότι «η μετατροπή του ναού σε εκκλησία υ¬πήρξε παράγων γενικά θετικός για την περαιτέρω διατήρηση του μνημείου». Η αλλαγή πάντως της λειτουργικής χρήσης του μνημεί¬ου κατέστησε αναπόφευκτες ορισμένες αλλαγές που, αν και περιο¬ρισμένες, άλλαξαν ακόμη περισσότερο την παρουσία του στο χώρο.
Πότε ακριβώς έγινε η μετατροπή του ναού της Παλλάδος σε χρι¬στιανικό ναό δεν έχει προσδιοριστεί ακόμη επακριβώς. Οι μόνες βέ¬βαιες πληροφορίες είναι εκείνες που προέρχονται από τις εκατο¬ντάδες χαραγμένες επιγραφές και σύμβολα στους τοίχους και στους κίονες της περιστάσεως. Στο μνημείο αυτό της ιστορίας της πόλεως των Αθηνών, το «λίθινο χρονικό», όπως ονομάστηκε, ο Παρθενώνας εμφανίζεται ήδη στα μέσα του 6"" μ.Χ αιώνα να είναι ήδη χριστιανι¬κή εκκλησία. Αποδίδεται λοιπόν η μετατροπή του στο μεγάλο οι¬κοδομικό πρόγραμμα του Ιουστινιανού που εξελισσόταν την εποχή εκείνη σ' όλη την αυτοκρατορία, στα πλαίσια της προσπάθειας για την ανάκαμψη και εξασφάλιση της επιβίωσής της.
Το κτιριολογικό πρόγραμμα της μετατροπής του Παρθενώνα στηρίχθηκε στο γεγονός ότι η μορφή του αρχαίου ναού διευκόλυνε σε μεγάλο βαθμό την εξυπηρέτηση των νέων χρήσεων της χριστιανι¬κής βασιλικής. Προς αυτή την κατεύθυνση στράφηκαν οι προσπά¬θειες των αρχιτεκτόνων.
Πρόβλημα δημιουργήθηκε με τον προσανατολισμό του ναού. Ο αρχαίος ναός, όπως όλα τα αρχαία ιερά, είχε την είσοδο του ανατο¬λικά. Στη χριστιανική εκκλησία η είσοδος έπρεπε να βρίσκεται δυτικά, ενώ η αψίδα του ιερού Βήματος στο ανατολικό άκρο του ναού. Έπρεπε λοιπόν να αναστραφεί η πρόσβαση στο σηκό. Παράλληλα ο χώρος έπρεπε να μεταπλαστεί από αυτόν ενός «ναού» σε «εκ¬κλησία», δηλαδή έπρεπε να μετατραπεί από αυτόν ενός χώρου προ¬ορισμένου για τη στέγαση και την αισθητική ανάδειξη ενός λατρευ¬τικού συμβόλου, στην προκειμένη περίπτωση του αγάλματος της Παλλάδος Αθηνάς, σε χώρο συγκέντρωσης πιστών και τέλεσης θρη¬σκευτικών δρωμένων των πιστών της χριστιανικής εκκλησίας που στα μέσα του 6ου αιώνα είχε παγιωθεί στον αρχιτεκτονικό τύπο της χριστιανικής ξυλόστεγης βασιλικής.
Όσον αφορά το πρόβλημα της προσβασιμότητας η κύρια είσοδος του ναού έγινε πλέον η είσοδος οπισθόναου στη δυτική στενή πλευ¬ρά του ναού. Αντίθετα η ανατολική είσοδος, που αποτε¬λούσε την αρχαία πρόσβαση στο εσωτερικό του ναού, έπαυσε να υ¬φίσταται. Το άνοιγμά της αξιοποιήθηκε, για να κατασκευαστεί η α¬ψίδα του ιερού Βήματος του χριστιανικού ναού. Η αψίδα αυτή ήταν ημικυκλική με διάμετρο λίγο μεγαλύτερη από το άνοιγμα της παλιάς θύρας του ναού. Ήταν κτισμένη από λίθους από αρχαία μνημεία. Δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένα σήμερα τα άλλα χαρακτηριστικά της αψίδας αυτής όπως π.χ. το ύψος της, ο τρόπος στέγασής της, ο αριθμός των παραθύρων. Μόνο υποθέσεις είναι δυνατόν να γίνουν που στηρίζονται στη γνώση μας για την άρ¬θρωση των αψίδων των παλαιοχριστιανικών βασιλικών. Μπορούμε με σχετική ασφάλεια να υποθέσουμε ότι η αψίδα αυτή διέθετε τρία παράθυρα και στέγαση τεταρτοκυκλίου στο ύψος περίπου του ανωφλίου της αρχαίας εισόδου, όπου πιθανότατα είχε διαμορφωθεί ένα αψιδωτό ανώφλι. Ο αρχικός ναός διέθετε στο εσωτερικό του, όπως προείπαμε, μια διώροφη δωρική τοξοστοιχία σε σχήμα Π, που είχε καθαρά ρόλο α¬νάδειξης του αγάλματος της θεάς. Η ύπαρξη αυτής της στοάς διευκόλυνε την τρίκλιτη διάταξη του χώρου στα πρότυπα των χριστιανικών βασιλικών που αξιοποιήθηκε κατάλληλα για τη μετα¬τροπή του ναού σε εκκλησία. Η στοά αυτή διατηρήθηκε ως είχε με την προσθήκη ενός ξύλινου πατώματος στη στάθμη του ορόφου της πάνω από τα πλάγια κλίτη, ώστε να δημιουργηθούν υπερώα. Το πάτωμα αυτό στηριζόταν αφενός στη στοά και αφετέρου σε πλίνθινο τοίχο που είχε κτιστεί εσωτερικά σε επαφή με τους πλάγιους τοί¬χους του σηκού μέχρι το ύψος του ορόφου. Πιθανότατα για λόγους εξυπηρέτησης τελετουργικών πομπικών κινήσεων, κρίθηκε απαραί¬τητη η αφαίρεση του κεντρικού κίονα στην εγκάρσια κιονοστοιχία και η αντικατάσταση του από την κατασκευή ενός θριαμβευτικού τόξου. Έτσι η πλευρά αυτή πήρε στο ισόγειο τη μορφή ενός τριβήλου ανοίγματος, μορφή συνηθισμένη στις παλαιοχριστιανικές βασι¬λικές.
Για τη στέγαση του χώρου αυτού έγιναν σημειακές διευθετήσεις στην υπάρχουσα στέγαση, ώστε να ανοιχθούν από τρία παράθυρα σε κάθε πλευρά του ναού.
Συγκεκριμένα αφαιρέθηκαν σε κάθε πλευρά τρεις ολόκληροι λίθοι της ζωφόρου και απολαξεύθηκε στα σημεία αυτά το υπερκείμενο τμήμα της θράνου και της επίτοιχης δοκού. Παράλληλα αμέσως ψηλότερα κατασκευάστηκε στον τοίχο της στέγης αψιδωτή απόληξη του κάθε ανοίγματος που κατέληγε σε αετωματική κορύφωση. Με την κατάλληλη διευθέτηση στα σημεία αυτά της στέγασης κατέστη με τον τρόπο αυτό δυνατή η δη¬μιουργία ενός στοιχειώδους φωταγωγού για το φωτισμό του κυρίως ναού. 0 φωτισμός αυτός ενισχυόταν από το υπάρχον αρχαίο πα¬ράθυρο δεξιά της αψίδας του ιερού Βήματος και από ένα άλλο όμοιό του που διανοίχθηκε ανατολικά της αψίδας. 0 φωτισμός γενι¬κά στο εσωτερικό του ναού υπολειπόταν σημαντικά του συνηθισμέ¬νου φωτισμού στις βασιλικές της εποχής. Πρέπει να δεχθούμε ότι στο εσωτερικό του χριστιανικού Παρθενώνα επικρατούσε ημίφως.
Δεδομένου ότι η πρόσβαση στην εκκλησία γινόταν, όπως προα¬ναφέραμε, από τη δυτική είσοδο του οπισθόδομου, ήταν αναγκαίο να δημιουργηθούν θύρες επικοινωνίας μεταξύ του δυτικού διαμερί¬σματος του σηκού και του κυρίως ναού. Τρεις θύρες ανοίχθηκαν στον ενδιάμεσο τοίχο, η κεντρική λίγο φαρδύτερη από τις πλάγιες, που αντιστοιχούσαν στα τρία κλίτη του κυρίως ναού. Στο δυτικό τετράστυλο διαμέρισμα του σηκού δεν έγιναν άλλες δομικές αλλαγές εκτός από τη διάνοιξη δύο μικρών πλάγιων θυρών. Η περί¬σταση παρέμεινε στο χώρο να περιβάλλει τον αρχαίο σηκό, που είχε πλέον μετατραπεί σε χριστιανική βασιλική, όπως στην τελευταία φάση του εθνικού Παρθενώνα.
Τα μετακιόνια διαστήματα φράχθηκαν με ψηλή τοιχοποιία, ώστε να δημιουργηθεί στη θέση του αρχαίου πτερού ένας αύλειος χώρος που περιέβαλλε την εκκλησία, ενώ θυρώματα στο δυτικό τμήμα του ναού επέτρεπαν την πρόσβαση από το εξωτερικό. Δεν υ¬πάρχουν ενδείξεις ότι ο χώρος αυτός συνδεόταν με κάποια από τις λειτουργικές χρήσεις που εξυπηρετούνταν στα παλαιοχριστιανικά αίθρια, αν και από τους ερευνητές του αποδίδεται αυτή η χρήση. Αντίθετα η απευθείας επαφή του κυρίως ναού του χριστιανικού Παρθενώνα με τον περιμετρικό αύλειο χώρο μέσω των πλαγίων ει¬σόδων του σηκού μάλλον απομακρύνει την πιθανότητα να εχρησιμοποιείτο ως αίθριο. Η ύπαρξη αιθρίου τόσο στον χριστιανικό Παρ¬θενώνα όσο και στο Ερεχθείο μάλλον δεν ήταν απαραίτητη την επο¬χή αυτή, δεδομένου ότι το σύνολο των κτισμάτων του Ιερού Βράχου είχε αποκτήσει κάποια χρήση σχετική με τη χριστιανική λατρεία, ο¬πότε όλος ο υπαίθριος χώρος λειτουργούσε σαν ένα μεγάλο αίθριο.
Διευθετήσεις έγιναν και για την προσθήκη στοιχείων εξοπλισμού για την εξυπηρέτηση των νέων λειτουργικών χρήσεων του ναού. Η υπερύψωση του δαπέδου του ναού στο ανατολικό τμή¬μα του μεσαίου κλίτους μέχρι το μήκος του δευτέρου κίονα προσ¬διορίζει και το περίγραμμα του παλαιοχριστιανικού ιερού Βήματος. Το μικρό σχετικά άνοιγμα της παλαιοχριστιανικής αψίδας, τμήμα της οποίας διετίθετο οπωσδήποτε για τη διαμόρφωση του συνθρόνου, αποκλείει την τοποθέτηση της Αγίας Τράπεζας στο περίγραμ¬μα της αψίδας. Η παλαιοχριστιανική Αγία Τράπεζα πρέπει να βρι¬σκόταν στο χώρο του ιερού Βήματος στο κεντρικό κλίτος του ναού. Τα διάστυλα μεταξύ των εσωτερικών κιόνων φράζονταν με χαμηλά διαφράγματα πέραν του χώρου του ιερού Βήματος, τουλάχιστον μέ¬χρι τον έβδομο από ανατολάς κίονα. Στο σημείο αυτό εμφανίζεται εγκάρσιο διάφραγμα να διακόπτει τη συνέχεια του χώρου στο κε¬ντρικό κλίτος. Δημιουργείται έτσι ένα είδος ευρύτατου σολέα έξω από το ιερό Βήμα που μας θυμίζει ανάλογες διατάξεις βασιλικών της Αιγύπτου.Ο περίφρακτος αυτός χώρος καταλαμβάνει τα 2/3 περίπου του μήκους του κεντρικού κλίτους του ναού πέραν του χώρου του ιερού Βήματος. Στο χώρο αυτό βρισκόταν και ο άμβωνας του χριστιανι¬κού Παρθενώνα. Ιδιαίτερης προσοχής αξίζει η διευθέτηση που έγινε στο μέσο της εγκάρσιας στοάς στον κυρίως ναό, όπου α¬φαιρέθηκε ο κεντρικός κίονας στο ισόγειο και αντικαταστάθηκε από μια θριαμβευτική αψίδα. Η διατήρηση του αντίστοιχου α¬ξονικού κίονα στον όροφο δημιούργησε μια κατασκευή που εντυπωσίαζε τον επισκέπτη του χριστιανικού Παρθενώνα και δεν ήταν από τις απλούστερες τεχνικά. Παράλληλα η χρησιμοποίηση παρό¬μοιων αψιδωμάτων στην παλαιοχριστιανική αρχιτεκτονική είχε σχέ¬ση με τον τονισμό πομπικών κινήσεων ή την επισήμανση σημαντι¬κών λειτουργικά χώρων. Η θριαμβευτική αυτή λοιπόν κατασκευή δημιουργήθηκε για να διευκολύνει και ταυτόχρονα να επισημάνει τον άξονα των δύο πομπικών εισόδων κατά τη θεία λειτουργία. 0 χώρος λοιπόν αφετηρίας των εισόδων στον παλαιοχριστιανικό Παρ¬θενώνα βρισκόταν εκτός του κυρίως ναού, πιθανότατα στο χώρο του τετράστυλου αρχαίου οπισθόδομου, όπου πιθανόν κάποιο τμήμα του χώρου να είχε διευθετηθεί σε χώρο πρόθεσης και διακονικού.
Στο δυτικό τετράστυλο τμήμα του αρχαίου σηκού και στη βο¬ρειοδυτική γωνία του διευθετήθηκε με διαφράγματα χώρος που χρησιμοποιήθηκε σαν βαπτιστήριο. Η πρόσβαση στο χώρο αυτό γινόταν από δύο εισόδους τοποθετημένες κατάλληλα, ώστε να διευκολύνονται οι τελετουργικές κινήσεις γύρω από την ορθογώνια κολυμβήθρα στο μέσον του χώρου. Στον τετράστυλο αυτό χώρο α¬ποδίδεται η λειτουργική χρήση του νάρθηκα. 0 χώρος θυμίζει πε¬ρισσότερο τις μεταγενέστερες ευρύχωρες λιτές των μοναστηριακών βασιλικών παρά τους παλαιοχριστιανικούς νάρθηκες. Οι λιτές πάλι εξυπηρετούσαν τελείως διαφορετικά λειτουργικά δεδομένα, άγνω¬στα στα μέσα του 5ου αιώνα. Οι έξι θύρες που ανοίγονται σε όλες τις πλευρές του χώρου παρέχουν ευρύτατες δυνατότητες πρόσβασης σ' αυτόν πολύ πέραν από αυτές που παρατηρούνται στους νάρθηκες των παλαιοχριστιανικών βασιλικών. Οι λειτουργίες που διαπιστώ¬θηκαν στο χώρο αυτό, π.χ. αυτή του βαπτιστηρίου, συνδέονται ό¬μως συνήθως με τη λειτουργία του παλαιοχριστιανικού αιθρίου που δεν διαθέτει ο χριστιανικός Παρθενώνας.
0 τετράστυλος χώρος του οπισθόδομου αποτέλεσε μια ιδιαιτερό¬τητα του χριστιανικού Παρθενώνα. 0 χώρος αυτός, που δεν πληροί απόλυτα τα αρχιτεκτονικά δεδομένα του χριστιανικού αιθρίου και του παλαιοχριστιανικού νάρθηκα, προσεγγίζει περισσό¬τερο αυτά του περιορισμένου «Αtrium» της ρωμαϊκής κατοικίας. Στο «Αtrium» αυτό του χριστιανικού Παρθενώνα εξυπηρετήθηκαν οπωσδήποτε λειτουργίες που είχαν σχέσεις με το αίθριο των βασιλι¬κών και πιθανότατα με αυτές του παλαιοχριστιανικού νάρθηκα.
Αξιοσημείωτο εξάλλου είναι το γεγονός ότι με τις διευθετήσεις που έγιναν στο κτίριο, για να υποδεχθεί τις χριστιανικές χρήσεις, δημιουργείται ένας κεντρικός άξονας πορείας που ξεκινά από το κεντρικό θύρωμα της αυλής και συνεχίζει με τη δυτική πύλη του «Αtrium», την πύλη του κυρίως ναού, τη θριαμβευτική αψίδα του «τριβήλου», την Ωραία Πύλη του ιερού Βήματος και καταλήγει στο σύνθρονο στην αψίδα του ιερού Βήματος. 0 άξονας αυτός επιτρέπει μια απρόσκοπτη πορεία από το εξωτερικό της εκκλησίας μέχρι το ιερότερο σημείο της, την Αγία Τράπεζα, πράγμα εντελώς ασυνήθι¬στο στην παλαιοχριστιανική περίοδο. Η ύπαρξη πολυπληθούς σώ¬ματος κατηχουμένων και η ιδιαίτερη λειτουργική μεταχείρησή του από την εκκλησία είχαν καθιερώσει την τεθλασμένη πορεία του από την εξωτερική είσοδο μέχρι την Αγία Τράπεζα στα συγκροτήματα των παλαιοχριστιανικών ναών.
Με όλες τις παραπάνω διευθετήσεις ο Παρθενώνας έγινε χρι¬στιανική εκκλησία. Αν εξαιρέσουμε τον τοίχο που έφραζε τα διάστυλα της περίστασης, ώστε να δημιουργηθεί ο αύλειος χώρος γύρω από το σηκό, όλες οι άλλες παρεμβάσεις, όπως και στη μετασκευή του Ιουλιανού, έγιναν στο σηκό του ναού και απέβλεπαν να τον α¬ποδώσουν στη μορφή μιας τρίκλιτης βασιλικής, για να εξυπηρε¬τούνται οι λατρευτικές ανάγκες στη νέα χρήση. Οι παρεμβάσεις αυτές ήταν περιορισμένες και παρέχουν την αίσθηση ότι προσαρμό¬στηκαν στην υπάρχουσα αρχιτεκτονική οργάνωση του σηκού. Αυτή η στάση των ανακαινιστών ήταν σημαντική, γιατί βοήθησε να διατηρηθούν και να διασωθούν κατά χώραν σχεδόν όλα τα δομι¬κά στοιχεία της αρχαίας τέχνης στο ναό και το σύνολο του σωζόμε¬νου κατά χώραν την εποχή της μετασκευής ανεικονικού γλυπτού διακόσμου.
Το πρόβλημα του γλυπτού διακόσμου του Παρθενώνα.
Εικονικός γλυπτός διάκοσμος στον Παρθενώνα διατηρήθηκε σε τρία σημεία. Στο σηκό του ναού ζωφόρος διέτρεχε περιμετρικά τους τοίχους στο ψηλότερο τους σημείο. Θέμα της η αρχαί¬α αθηναϊκή θρησκευτική τελετή της πομπής των Παναθηναίων που κατέληγε με τη θυσία της εκατόμβης στον μεγάλο βωμό της Παλλά¬δος Αθηνάς. Αν εξαιρέσουμε τους λίθους που αφαιρέθηκαν για τη δημιουργία των παραθύρων, η ζωφόρος διατηρήθηκε στη θέση της και αξιοποιήθηκε σαν διακοσμητικό στοιχείο του χριστιανικού Παρ¬θενώνα. Παρά το σαφώς παγανιστικό περιεχόμενο του θέματος της και την παρουσία των προσώπων αρχαίων θεών στη σύνθεση της, ό¬πως π.χ. της Αθηνάς, του Ηφαίστου κ.λπ., δεν παρατηρείται η χά¬ραξη κάποιου σταυρού ή άλλου χριστιανικού συμβόλου, ώστε να συντελεστεί η απαραίτητη «μεταμόρφωση» του θέματος και να κα¬ταστεί συμβατό με τη χριστιανική λατρεία.
Τα αετώματα της περίστασης του ναού είναι το δεύτερο σημείο, στο οποίο διατηρήθηκε ο εικονικός γλυπτός διάκοσμος. Στο ανα¬τολικό αέτωμα, που δέσποζε πάνω από την αψίδα του ιερού Βήμα¬τος, το σύνολο των γλυπτών παρουσίαζε θέμα από την παγανιστική θεογονία με κυρίαρχο στο μέσο το θέμα της γέννησης της θεάς Αθη¬νάς και της συνοδείας εκατέρωθεν άλλων θεοτήτων. Στο δυτικό αέ¬τωμα, που κυριαρχούσε στην είσοδο του χριστιανικού ναού, το θέμα της γλυπτικής σύνθεσης αναφέρεται στο θαύμα της θείας δωρεάς της Ελιάς στην πόλη των Αθηνών και της διαμάχης της Αθηνάς και του Ποσειδώνα που συνοδεύονται από άλλες θεότητες. Το θέμα ή¬ταν τοπικού ενδιαφέροντος για την Αθήνα και τη σχέση της πόλης με το αρχαίο δωδεκάθεο. Θα προβούμε και στην περίπτωση των δύο θεματικών συνθέσεων στην ίδια παρατήρηση που κάναμε για τη ζωφόρο του σηκού, δηλαδή στην απουσία χάραξης ή προσθήκης χρι¬στιανικών συμβόλων «μεταμόρφωσης» των θεμάτων. Το τρίτο σημείο που διέθετε εικονικά γλυπτά είναι το σύνολο των μετοπών ανάμεσα στις τριγλύφους της περίστασης. Στην ανατολική πλευρά οι μετόπες απεικόνιζαν τη Γιγαντομαχία, τη μάχη μεταξύ Θεών και Γιγάντων για την παγκόσμια κυριαρχία. Στη δυτική πλευρά την Αμαζονομαχία, δηλαδή τη μάχη μεταξύ Αθηναίων και αμαζόνων. Στη βόρεια πλευρά οι ερευνητές δυσκολεύονται να προσδιορίσουν επακριβώς τα θέματα. Σε κάθε περίπτωση εικονίζο¬νται θέματα του Τρωϊκού μύθου. Αλώβητη παραμένει στη θέση της μόνο η τελευταία μετόπη που απεικονίζει την Αθηνά και την Ήρα. Στη νότια πλευρά αναπτύσσονται απεικονίσεις από τη μάχη των Κενταύρων και Λαπιθών και θέματα που έχουν σχέση με γενεαλογι¬κούς ή τοπικούς μύθους των Αθηναίων. Οι μετόπες των τριών πλευ¬ρών, της ανατολικής, δυτικής και βόρειας, πλην της εξαίρεσης που αναφέραμε πιο πάνω, απολαξεύθηκαν, ενώ αλώβητες παρέμειναν οι μετόπες της νότιας πλευράς.

Προβάλλεται σήμερα η άποψη της απολάξευσης των μετοπών των τριών πλευρών στην περίοδο της μετατροπής του Παρθενώνα σε χριστιανική εκκλησία και αποτέλεσε ενέργεια που είχε σχέση με τη μετατροπή της χρήσης του κτιρίου. Σύμφωνα με την άποψη αυτή σκοπός ήταν να απαλειφθούν από το χριστιανικό πλέον οικοδόμημα σκηνές που ήταν ασυμβίβαστες με τη νέα του χρήση. Η διάσωση των μετοπών της νότιας πλευράς παραμένει ανεξήγητη και εικάζε¬ται ότι έχει σχέση με μεταφορικές ερμηνείες που δόθηκαν από τους μετασκευάσαντες στη θεματολογία των μετοπών. Την ερμηνεία της καταστροφής των μετοπών δεν βοηθούν οι πηγές που δεν παρέχουν στοιχεία.
Θα παρατηρήσουμε ότι «θεολογικά» οι παραστάσεις των εναετίων γλυπτών και της ζωφόρου έχουν περισσότερο παγανιστικό πε¬ριεχόμενο από αυτό των παραστάσεων των τριγλύφων των δύο του¬λάχιστον πλευρών, της βόρειας και της δυτικής. Το θέμα των τρι¬γλύφων της νότιας πλευράς, που διατηρήθηκαν αλώβητα, δεν υπο¬λείπεται σε παγανιστικό περιεχόμενο από τις δύο άλλες πλευρές που απολαξεύθηκαν. Το προβαλλόμενο επιχείρημα της μεταφορι¬κής ερμηνείας, η οποία δόθηκε από τους χριστιανούς στα θέματα των μετοπών που δεν απολαξεύθηκαν και συνεπώς απόκτησαν τη διασταλτική ερμηνεία της μεταμόρφωσης, δεν απαντά στο ερώτη¬μα, γιατί αυτό δεν ίσχυσε και για τα θέματα των άλλων μετοπών.Η θέση των εναετίων γλυπτών με το έκδηλα παγανιστικό περιε¬χόμενο βρισκόταν σε επίκαιρες θέσεις για κοινή θέα και δέσποζε περισσότερο στην όλη σύνθεση. Παράλληλα η ζωφόρος που ουσια¬στικά απεικονίζει παγανιστικά λατρευτικά δρώμενα διατηρήθηκε ακέραιη πάνω στο σώμα αυτού τούτου του χριστιανικού ιερού, «μο¬λύνοντας» το, σύμφωνα με την προβαλλόμενη άποψη, μια και δεν είχε υποστεί παρεμβάσεις «μεταμόρφωσης». Η διατήρηση αυτή θα αποτελούσε για ζηλωτές φανατικούς μεγαλύτερη ύβρη για την κα¬θαγίαση του χώρου, αφού, όπως γνωρίζουμε, από την εποχή της με¬τασκευής του Ιουλιανού η περίσταση δεν είχε οργανική σύνδεση με το σηκό του αρχαίου ναού, ο οποίος μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία αλλά διετηρείτο αυτοτελής σε απόσταση σαν περίβλημα του χώρου.
Οι παραπάνω επισημάνσεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι, αν δεν προκύψουν νεώτερα τεκμηριωμένα στοιχεία που θα αλλάξουν τον κοινά αποδεκτό χρόνο της απολάξευσης, η προβαλλόμενη άποψη για την αιτιολόγηση της απολάξευσης κατά την μετατροπή του Παρθενώνα σε χριστιανικό ναό δεν διαθέτει λογική συνέπεια και θα πρέπει να αναζητηθεί επαρκέστερη αιτιολόγηση του γεγονότος.
Σε κάθε περίπτωση η ολοκλήρωση της μετασκευής του χριστια¬νικού Παρθενώνα απέδωσε σε λειτουργική χρήση μια αρχιτεκτονική σύνθεση που συνίστατο από μια κεντρικά τοποθετημένη τρίκλιτη βασιλική που προερχόταν από μετασκευή και περιβαλλόταν σε μι¬κρή απόσταση από μια περίσταση αρχαίου ναού που αναδείκνυε την εξωτερική μορφή του Παρθενώνα της κλασσικής εποχής. 0 χρι¬στιανικός Παρθενώνας ήταν μια χριστιανική ιδιότυπη βασιλική που εμπεριείχετο σ' ένα περιστύλιο αρχαίου δωρικού ναού, όπως και ο Ιουλιάνειος «Παρθενώνας» ήταν ένας ιδιότυπος παγανιστικός ναός που εμπεριείχετο στο ίδιο περιστύλιο αρχαίου δωρικού ναού. Εν¬σωματωμένη σ' αυτήν τη σύνθεση σε κοινή θέα ήταν η συντριπτική πλειοψηφία του αρχαίου εικονικού γλυπτού διακύσμου. 0 Μανώλης Κορρές σημειώνει για τον κλασσικό Παρθενώνα: «Ως κτίριο ο Παρ¬θενών ακολουθεί ένα ναϊκό τύπο άγνωστο στην υπόλοιπη Ελλά¬δα». Θα παρατηρήσουμε ότι και η μετασκευή του σε χριστιανικό Παρθενώνα απέδωσε ένα τύπο χριστιανικής εκκλησίας όχι μόνο ά¬γνωστο στη μέχρι τότε παλαιοχριστιανική αρχιτεκτονική αλλά και ανεπανάληπτο στο μέλλον. Υποκύπτοντας στον πειρασμό να χαρακτηρίσουμε τον τύπο. θα αποκαλούσαμε τον χριστιανικό Παρ¬θενώνα σαν «τρίκλιτη βασιλική υπό ενιαία δίκλινη στέγη περι¬βαλλόμενη από περιστάσεις»."

quote:

---

Φυσικά, ο Γαβράς έδειξε την καταστροφή των γλυπτών από τη μετώπη, κάτι που η εν λόγω καθηγήτρια (και εκατοντάδες συνάδελφοί της) δηλώνει ρητά ότι έγινε (και που επίσης δεν σχολιάζεις, αλλά σφυρίζεις αδιάφορα).

---

Επεμβάσεις στο ανατολικό αέτωμα του ναού για τη οικοδόμηση
αψίδας ιερού βήματος, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι λειτουργικές
ανάγκες ενός χριστιανικού ναού, ναι, αυτές σαφώς και έγιναν. Αλλά οι επεμβάσεις στον Παρθενώνα έγιναν άραγε από μίσος των
χριστιανών προς το μνημείο; Τότε θα έπρεπε να καταστραφεί ή έστω να
αλλοιωθεί το πλήθος των αναγλύφων της ζωφόρου και των μετοπών, που
όμως έμειναν στη θέση τους.
Οι κεντρικές φιγούρες του ανατολικού αετώματος είχαν πιθανώς αφαιρεθεί για να γίνει χώρος για μια αψίδα κατά την μετατροπή του Παρθενώνα σε [χριστιανική] εκκλησία, στην πρωτοχριστιανική εποχή. Δεν μπορούμε όμως να μιλάμε για εσκεμμένη καταστροφή, εφ’όσον μεγάλα τμήματα ανακαλύφθηκαν στη σύγχρονη εποχή».
(Olga Palagia, «Pediments of the Parthenon», Brill Academic Publishers 1998, σελ. 9.

Το βίντεο όμως δεν παρουσιάζει μια αφαίρεση τμημάτων αλλά μια εσκεμμένη καταστροφή κατά την οποία οι ίδιοι «παλαιοχριστιανοί βάνδαλοι» πελεκούσαν αδιακρίτως τις μετόπες κι ένα μεγάλο τμήμα του ανατολικού αετώματος, μεγαλύτερο κι από αυτό που έλειπε το... 1674. Μάλιστα και ο σκηνοθέτης διευκρίνισε ότι δεν παρουσιάζει αφαίρεση γλυπτών για λόγους μετατροπής του κτιρίου, αλλά «μερικούς βανδάλους "παλαιοχριστιανούς"», οι οποίοι «καταστρέφουν τα γλυπτά που κοσμούσαν το αέτωμα του ναού θεωρώντας τα είδωλα και αναπαραστάσεις ακολασίας». Αλήθεια τα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας υποστηρίζουν μια τέτοια δήλωση; Στη διεθνή βιβλιογραφία διαβάζουμε για ζηλωτές που έδρασαν αποσπασματικά απολαξεύοντας κάποιες μορφές σε μερικές μετόπες, των οποίων οι ενέργειες διακόπηκαν προτού να φτάσουν στις άλλες μετόπες, και οι οποίοι δεν πείραξαν τα αετώματα (βλ. Ian Dennis Jenkins («The Parthenon sculptures», Harvard University Press 2007.

Η δράση των ζηλωτών αυτών, η οποία ιστορικά δεν αναφέρεται πουθενά, δεν προσδιορίζεται χρονικά από τον συγγραφέα, ούτε και γίνεται ταύτισή τους με εκείνους που αφαίρεσαν στοιχεία του ανατολικού αετώματος για να δημιουργήσουν αψίδα κατά τη μετατροπή σε εκκλησία τον 6ο αι. μ.Χ.. Επιπλέον «Η καταστροφή της μετόπης μπορεί να ήταν η πράξη μιας μόνο στιγμής (την οποία δεν μπορούμε να χρονολογήσουμε, και δεν μπορούμε να θεωρήσουμε δεδομένο ότι ήταν ταυτόχρονη με την μετατροπή) [του Παρθενώνα σε χριστιανική εκκλησία]». (Anthony Kaldellis, «The Christian Parthenon: Classicism and Pilgrimage in Byzantine Athens», Cambridge University Press, 2009, σελ. 42.

Οι δύο κεντρικές φιγούρες του ανατολικού αετώματος που έδειχναν τη στιγμή αμέσως μετά τη γέννηση της Αθηνάς από το κεφάλι του πατέρα της, Δία, είχαν ίσως καταστραφεί ήδη στην φωτιά που κατέστρεψε το εσωτερικό του ναού, πιθανώς στον 3ο αι. μ.Χ.
Όμως στο βίντεο που προβάλει το μουσείο, παρότι παρουσιάζεται η μεγάλη αυτή φωτιά, επιλέγεται ως επικρατέστερη για την τύχη των δυο κεντρικών μορφών η άλλη εκδοχή, ότι τις γκρέμισαν οι πρώτοι χριστιανοί. Αφού όμως υπάρχει και η εκδοχή της καταστροφής τους από φωτιά, ειδικά αυτή η σκηνή του βίντεο δεν βασίζεται καθόλου σε «αναμφισβήτητο ιστορικό γεγονός», αλλά μάλλον σε προτίμηση του σκηνοθέτη για μια από τις δυο υποθέσεις που υπάρχουν.

Όσο για τις μετόπες:
Οι αλλοιώσεις στις μετόπες έγιναν μετά την μετατροπή του Παρθενώνα σε εκκλησία «υπό χριστιανών εικονομάχων» (Δημ. Κωνσταντινίδης, «Παρθενών», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. 10, εκδ. Μαρτίνος Αθ., Αθήνα 1967, στ. 68.)

Τις παραμόφωσαν και κατέστρεψαν οι Λατίνοι κύριοι των Αθηνών στην περίοδο 1205-1456 (Anthony Kaldellis, «The Christian Parthenon: Classicism and Pilgrimage in Byzantine Athens»
1. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχει καθολική συμφωνία των επιστημόνων με την εκδοχή που παρουσιάζει ο σκηνοθέτης.

Παράλληλα η εκδοχή της μεγάλης καταστροφής του Παρθενώνα από τόσο νωρίς έρχεται σε αντίθεση με τις περιγραφές διάφορων περιηγητών:

«Το 1621 φθάνει στην Αθήνα ο απεσταλμένος του Λουδοβίκου ΙΓ΄ Louis Deshayes βαρώνος De Courmesnin. ... γράφει ο βαρώνος ... «Ο Παρθενών είναι ακόμη όρθιος και άθικτος, έτσι που νομίζει κανείς πως χτίστηκε τώρα τελευταία» [7]. Ο Άγγλος William Martin Leake, σε βιβλίο του που εκδόθηκε το 1831, αναφέρει ότι ο Παρθενώνας και το Θησείο «τελικά ... μετατράπηκαν σε χριστιανικές εκκλησίες... με όλες τις εξωτερικές τους διακοσμήσεις ακόμα άθικτες» (William Martin Leake, «The topography of Athens with some remarks on its antiquities», John Murray, London 1831, σελ. lxiv. ). Υπάρχουν πολλές παρόμοιες περιγραφές και από άλλους περιηγητές.

«Ο Μοροζίνι επιλέγει τα καλύτερα διατηρημένα αγάλματα του δυτικού αετώματος και προσπαθεί να τα αποσπάσει. Γράφει στην αναφορά του στις 19 Μαρτίου [1687]: ‘’Κατεβλήθη προσπάθεια να αφαιρεθεί το μέγα αέτωμα αλλά κατέπεσεν από το πελώριο εκείνο ύψος ... από την έκρηξη της εν αυτώ πυριτιδαποθήκης το οικοδόμημα υπέστη σοβαρότατον κλονισμόν. Η αδυναμία του να εγκαταστήσουμε ικριώματα, μεταφέροντας από τις γαλέρες τα ψηλά κατάρτια και άλλα αναγκαία μηχανήματα μας αναγκάζει να εγκαταλείψωμεν κάθε περαιτέρω απόπειραν. Διακόπτεται συνεπώς κάθε προσπάθεια περί αφαιρέσεως άλλων ανάγλυφων κοσμημάτων ... αποφάσισα να παραλάβω μία λέαινα ωραιοτάτης τέχνης, αν και της λείπει το κεφάλι, το οποίο όμως μπορεί κάλλιστα να αντικατασταθεί με το μάρμαρο που θα σας στείλω μαζί με τη λέαινα και που είναι καθ’ όλα όμοιο.’’

... Οι αξιωματικοί του Μοροζίνι, Βενετοί και ξένοι, πήραν μαζί τους όσα κομμάτια μεταφέρονταν εύκολα. Τεμάχια από τον Παρθενώνα ή άλλα μνημεία των Αθηνών που βρίσκονται σήμερα σε ιδιωτικές συλλογές και μουσεία της Ευρώπης, χωρίς να ξέρει κανείς πώς, είναι πιθανόν να μεταφέρθηκαν την εποχή αυτή από στρατιώτες της στρατιάς του Μοροζίνι. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι του γραμματέως του Μοροζίνι Σαν Γκάλλο, ο οποίος πήρε μαζί του το κεφάλι του γυναικείου αγάλματος που έπεσε από το δυτικό αέτωμα κατά την αποτυχημένη απόπειρα των Βενετών και κατατεμαχίστηκε. ... Ένας άλλος Βενετός αξιωματικός πήρε τμήμα της ζωφόρου όπου διακρίνονται δύο ιππείς της πομπής και το κεφάλι ενός αλόγου. Σήμερα βρίσκονται στο Μουσείο της Ιστορίας της Τέχνης στη Βιέννη. Ένας Δανός αξιωματικός ονόματι Χάρτμαντ πήρε δύο κεφαλές από μία από τις νότιες μετόπες. Σήμερα βρίσκονται στο Εθνικό Μουσείο της Κοπεγχάγης. ... ο δρόμος της διαρπαγής είχε ήδη ανοίξει. Ο Παρθενών πριν καταστραφεί ήταν τέμενος μουσουλμανικής λατρείας. Οι Τούρκοι δεν επέτρεπαν την απόσπαση και του παραμικρού λίθου από κτήριο θρησκευτικής σημασίας. Μόνον διότι συνετρίβη από τις βόμβες του Μοροζίνι και εγκαταλείφθηκε ως άχρηστο ερείπιο μπόρεσε αργότερα ο Έλγιν να πάρει άδεια να αποσπάσει ορισμένα τεμάχια και, κάνοντας κατάχρηση του φιρμανιού, να προβεί στην τέλεια λεηλασία του ερειπωμένου Παρθενώνα.» («Ο Μοροζίνι στην Αθήνα», Κορνηλίας Χατζηασλάνη, Αρχιτέκτονος-Αρχαιολόγου, Προϊσταμένης του Τομέα Ενημέρωσης και Εκπαίδευσης της Υπηρεσίας Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης.

http://www.eie.gr/archaeologia/gr/chapter_more_8.aspx)

«Ο Παρθενών είχε διατηρηθή άθικτος κατά τη βυζαντινή περίοδο. Ακέραια τα αετώματα, οι μετόπες, οι ζωφόροι. Είχε μετατραπή από τους πρώτους κιόλας μεταχριστιανικούς αιώνες σε ναό της Παναγίας»
Σιμόπουλος Κυριάκος, «Ξένοι Ταξιδιώτες στην Ελλάδα», τόμ. Α΄ (333-1700), 9η έκδ., Στάχυ, Αθήνα 1999, σελ. 126.

«The Parthenon, and the temple of Theseus, having been protected from the injuries of time by their solidity and excellent construction, and having escaped all the effects of barbarous fanatism, were at length, with all their external decorations, still uninjured, converted into Christian churches»
(William Martin Leake, «The topography of Athens with some remarks on its antiquities», John Murray, London 1831, σελ. lxiv).

«Ο συστηματικός θρυμματισμός των ανθρωπόμορφων καλλιτεχνημάτων έγινε αμέσως μετά την πτώση του Βυζαντίου και την κατάκτηση του ελληνικού χώρου. Ήταν εκδήλωση θρησκευτικού φανατισμού» [19].
Σιμόπουλος Κυριάκος, «Ξένοι Ταξιδιώτες στην Ελλάδα», τόμ. Β΄ (1700-1800), 8η έκδ., Στάχυ, Αθήνα 1999, σελ. 458.

«Οι Αθηναίοι ίσως αντιμετώπισαν μια διαφορετική, περισσότερο ψυχολογικής φύσεως κατάσταση. Η σκέψη της καταστροφής του μνημειακού κέντρου τους, ίσως ήταν πολύ ενοχλητική γι’ αυτούς. Έτσι, αντί αυτού, άμεσα το μετέτρεψαν ολόκληρο, και κάθε τι που δεν μπορούσε να μετατραπεί, για παράδειγμα, ο μικρός ναός της Αθηνάς Νίκης, πιθανόν το άφησαν άθικτο (τα γλυπτά και όλα). Αυτή είναι μόνο μια υπόθεση. Δεν μπορεί να αποδειχθεί περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη υπόθεση για το τι συνέβη στην Αθήνα, αλλά ταιριάζει καλύτερα στα στοιχεία που έχουμε…»
Anthony Kaldellis, «The Christian Parthenon: Classicism and Pilgrimage in Byzantine Athens», Cambridge University Press, 2009, σελ. 44).

quote:

---

Η καθηγήτρια Ολγα Παλαγιά, ενώ είναι πολύ λεπτομερής σε όλα τα υπόλοιπα τμήματα του Παρθενώνα, στο σημείο που αφορά το αέτωμα (που αναφέρεις) και στο σημείο που αφορά τις μετώπες (που αγνοείς) λέει δυο λέξεις μόνο: "Δεν ξέρουμε αν έγινε καταστροφή... μάλλον δεν έγινε..." αλλά δεν μας λέει τι νομίζει ότι έγινε, παρ' όλο που υπάρχει μια εκτενής βιβλιογραφία απ' όπου θα μπορούσε να αντλήσει στοιχεία.

---

Δεν ξερει τι λεει ….εε?

quote:

---

Κι αφού δεν καταστράφηκαν τα γλυπτά, μήπως μπορεί να μας εξηγήσει τι πάθανε; Γιατί στις μετώπες τα γλυπτά κανείς δε λέει ότι αφαιρέθηκαν. Ολοι λένε ότι ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΑΝ με σφυριά. ΟΛΟΙ! Εκτός από την κ. Ολγα Παλαγιά και καναδυο άλλους που πληρώνουν ενδεχομένως γραμμάτια για τη θέση τους, όπου μας λένε με σιγουριά ΤΙ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ, αλλά δεν διατυπώνουν καμία θεωρία έστω για το τι ΙΣΩΣ έγινε. Ετσι για τα μάτια του κόσμου...

---

Οι αλλοιώσεις στις μετόπες έγιναν μετά την μετατροπή του Παρθενώνα σε εκκλησία «υπό χριστιανών εικονομάχων» (Δημ. Κωνσταντινίδης, «Παρθενών», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. 10, εκδ. Μαρτίνος Αθ., Αθήνα 1967, στ. 68.)

Τις παραμόφωσαν και κατέστρεψαν οι Λατίνοι κύριοι των Αθηνών στην περίοδο 1205-1456 (Anthony Kaldellis, «The Christian Parthenon: Classicism and Pilgrimage in Byzantine Athens»

Πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχει συμφωνία των επιστημόνων με την εκδοχή που παρουσιάζει ο σκηνοθέτης.

Παράλληλα η εκδοχή της μεγάλης καταστροφής του Παρθενώνα από τόσο νωρίς έρχεται σε αντίθεση με τις περιγραφές διάφορων περιηγητών.

quote:

---

Αυτό που δείχνει το φιλμάκι του Γαβρά (το οποίο πριν προβληθεί είχε φυσικά εγκριθεί τόσο από το Υπουργείο Χριστιανισμού όσο και από την επιστημονική κοινότητα κι αυτό που παρουσίαζε ήταν σύμφωνο με τη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία) δεν είναι είναι τίποτε άλλο παρά αυτό που παρουσιάζεται σε όλες τις επιστημονικές μελέτες του κόσμου που αφορούν τον Παρθενώνα.[/b] Και αν κάνεις λίγη υπομονή, θα σου φέρω και την ατέλειωτη λίστα με τις αναφορές της καταστροφής των γλυπτών από τους ευρωπαίους και τους robben της εποχής.

---

Ο καθηγητής Αρχαιολογίας Maxime Collignon της Σωρβόννης επιβεβαιώνει ότι με βάση σκίτσα του San Gallo (1465) και του Carrey (1685) έως τον 17ο αιώνα τα Μάρμαρα του Παρθενώνα ήταν σχεδόν άθικτα

THOUGH we are reduced to conjectures with reference to the masterpieces of Phidias, the Parthenon marbles furnish us with invaluable testimony for the due appreciation of at least a part of the work conceived by him, if not executed by his own hand. Through divers catastrophes these marbles have at last come down to us. Early converted by two obscure Byzantine architects into a church, under the name of Mother of God, the Parthenon became a mosque after the capture of Athens by Mahomet II (1456) ; its history is then forgotten until the point when the Greek Zygomala ascribes its statues to Praxiteles. Up to this time the marbles were almost intact, if we are to judge from the sketches of San Gallo (1465). 1n 1674 at the time when De Nointel was French ambassador at Constantinople, Carrey, a draughtsman, under the directions of De Nointel, drew the statues of the pediments, the metopes, and the frieze. These drawings are of the greatest value in restoring the sculptural decoration of the temple. The Parthenon was in existence almost as a whole when the Venetian army of Morosini and of Konigsmark laid siege to the Acropolis (1687) ; a bomb-shell, aimed by a Luneburg lieutenant, burst through the roof, and made a large breach in the center of the temple. Entering within the Acropolis, the Venetians destroyed a portion of the statues. Finally, in the earlier years of the nineteenth century, Lord Elgin completed the spoliation of the Acropolis by carrying away more than two hundred feet of the frieze, and almost all that remained of the pediment sculpture. These spoils enrich the British Museum.

Πηγή: The Marbles of Parthenon, έκδοση του 1920, BY MAXIME COLLIGNON, PROFESSOR OF ARCHAEOLOGY, SORBONNE, PARIS

quote:

---

Αν ήμουν ανώνυμος Robben, θα μπορούσα να κάνω αυτό που κάνεις εσύ ή οι υπόλοιποι ανώνυμοι σαν και σένα.

---

Οποτε θελετε σας δινω τα παντα για μενα με προσωπικο μηνυμα. Όλα τα στοιχεια της αστυνομικης ταυτοτητας…………(είναι η δευτερη φαση της ανακρισης……).

Μπορείς να μου πεις πού είπα εγώ ότι το είπε η καθηγήτρια; Βρε απατεωνίσκο, μάθε να διαβάζεις...

quote:

---

Αλλά οι επεμβάσεις στον Παρθενώνα έγιναν άραγε από μίσος των
χριστιανών προς το μνημείο; Τότε θα έπρεπε να καταστραφεί ή έστω να
αλλοιωθεί το πλήθος των αναγλύφων της ζωφόρου και των μετοπών, που
όμως έμειναν στη θέση τους.

---

Στη θέση τους έμειναν αλλά κατεστραμμένες από τα σφυριά των χριστιανών. Παραπάνω το είπες μόνος σου.

quote:

---

Οι δύο κεντρικές φιγούρες του ανατολικού αετώματος που έδειχναν τη στιγμή αμέσως μετά τη γέννηση της Αθηνάς από το κεφάλι του πατέρα της, Δία, είχαν ίσως καταστραφεί ήδη στην φωτιά που κατέστρεψε το εσωτερικό του ναού, πιθανώς στον 3ο αι. μ.Χ.

---

Ναι, είναι γεγονός πως στους πρώτους αιώνες της επικράτησης της ασιατικής θρησκείας είχαμε σωρηδόν φωτιές και σεισμούς οι οποίοι συμπτωματικά καταστρέφανε όλα τα ελληνικά οικοδομήματα και αφήνανε τα πλινθόκτιστα χριστιανικά εκτρώματα άθικτα. Αυτό κι αν είναι θαύμα!

quote:

---

Οι αλλοιώσεις στις μετόπες έγιναν μετά την μετατροπή του Παρθενώνα σε εκκλησία

---

Τελικά θα αποφασίσεις; Εγιναν ή δεν έγιναν "αλλοιώσεις" (καταστροφές δηλαδή) στις μετώπες;

quote:

---

Ο Παρθενών είχε διατηρηθή άθικτος κατά τη βυζαντινή περίοδο. Ακέραια τα αετώματα, οι μετόπες, οι ζωφόροι

---

Αυτό κι αν είναι νέο! Ρε μπας και οι χριστιανοί είχαν ξεκινήσει να φτιάχνουν και το μουσείο της Ακρόπολης αλλά δεν είχαν λεφτά να το τελειώσουν;

quote:

---

Δεν ξερει τι λεει ….εε?

---

Ξέρει πολύ καλά τι λέει και κυρίως ξέρει και γιατί το λέει. Εσύ δεν ξέρεις τι διαβάζεις.

quote:

---

Πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχει συμφωνία των επιστημόνων με την εκδοχή που παρουσιάζει ο σκηνοθέτης.

---

Η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) είναι σαφής: Οι μετώπες και το αέτωμα του Παρθενώνα καταστράφηκαν από τους χριστιανούς κατά την μετατροπή του Ναού σε γιαχβεδική εκκλησία. Οπως καταστράφηκε κάθε τι ελληνικό με την επικράτηση της ασιατικής λαίλαπας.

quote:

---

Οποτε θελετε σας δινω τα παντα για μενα με προσωπικο μηνυμα. Όλα τα στοιχεια της αστυνομικης ταυτοτητας

---

Ασε και από ανώνυμους γιαλαντζή μάγκες που δεν τολμάνε να βάλουν το όνομά τους στις ανοησίες που γράφουνε, χορτάσαμε εδώ μέσα. Πάλι καλά που δεν μου είπες να σε πάρω τηλέφωνο, όπως είπε ο τραχανάς.

ΥΓ. Το κατεβατό που αντέγραψες από το blog του παπά από τη Ζάκυνθο δεν το διάβασα γιατί το έχω σαν αρχή μου να μην διαβάζω αδιακρίτως αντεγραμμένες ανοησίες.

macedon

quote:

---

macedon:
Ασε και από ανώνυμους γιαλαντζή μάγκες που δεν τολμάνε να βάλουν το όνομά τους στις ανοησίες που γράφουνε, χορτάσαμε εδώ μέσα. Πάλι καλά που δεν μου είπες να σε πάρω τηλέφωνο, όπως είπε ο τραχανάς.

---

"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).