- ΝΕΟ ΚΑΡΑΒΙ -SOS- - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Γνωρίζω πως αυτό είναι δύσκολο σε πρακτικό επίπεδο, όμως όταν κάποιος είναι καθηγητής σε κάποιες ψυχές έχεις αναλάβει ένα ρόλο - πολύ βαθύτερο και σημαντικότερο απ' ό,τι φαίνεται εκ πρώτης όψεως - κι οφείλει να τον σεβαστεί.
Για να ασκήσουμε ένα επάγγελμα αποτελεσματικά θα πρέπει να μας εμπνέει αγάπη και να δίνουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας.
Πόσο μάλλον όταν κάποιος είναι καθηγητής κι απευθύνεται σε ανθρώπους οι οποίοι τώρα ξεκινούν την ζωή τους.
quote:
Αυτό το 4 με σκότωνε ρε παιδί μου! Τώρα με 4,8 τι να πώ....δεν θα το άντεχα
Εγώ το άντεχα? 
Η πλάκα είναι ότι θεωρία δεν είχα παρακολουθήσει ποτέ για να έχουμε προηγούμενα, δεν είχε ως κριτήριο να "πριμοδοτεί" όσους παρακολουθούσαν κι ύστερα από τόσες φορές είχα μάθει το βιβλίο απέξω κι ανακατωτά! 
In anticipation of my resurrection...
quote:
Η πλάκα είναι ότι θεωρία δεν είχα παρακολουθήσει ποτέ για να έχουμε προηγούμενα, δεν είχε ως κριτήριο να "πριμοδοτεί" όσους παρακολουθούσαν κι ύστερα από τόσες φορές είχα μάθει το βιβλίο απέξω κι ανακατωτά!
Ακριβώς φίλε μου! Ο άνθρωπος δεν ήθελε την παπαγαλία και γι αυτό σε έκοβε...
quote:
Σχετικά με αυτό, να πω πως εδώ είναι κανόνας να τελειώσεις πρώτα με τα προαπαιτούμενα για συνεχίσεις.
quote:
Εάν κάποιος δεν καταφέρει να τελειώσει τη σχολή στην οποία έχει εισαχθεί, μέσα σε διάστημα 2ν (όπου ν = ο χρόνος φοίτησης που αντιστοιχεί στα εξάμηνα φοίτησης μίας σχολής), τότε δε θα θεωρείται πλέον ως φοιτητής.
Ας πάρουμε το συνδυασμό των ανωτέρω. Αυτό σημαίνει ότι αν θεωρήσουμε ότι υπάρχουν π.χ. 5-6 προαπαιτούμενα στα πρώτα έτη φοίτησης, χάνοντας από 3 εξαταστικές σε κάποια από αυτά (και μη μου πει κανείς ότι αυτό δε γίνεται, υπάρχουν τμήματα στα οποία εφαρμόζεται και η λεγόμενη "ποσόστωση" από ορισμένους καλοπληρωμένους πολυθεσίτες θεσφατολόγους καθηγητάδες), υπό τις κατάλληλες συνθήκες ένας νορμάλ φοιτητής (και δη φοιτήτρια, για να ΠΑΕΙ ο νους σας στο πονηρό) φτάνει στο 7ο-8ο έτος φοίτησης (σε μία τετραετή σχολή) να είναι αναγκασμένος να δώσει ΤΑ ΠΑΝΤΑ στον κύριο απαράδεκτο για να περάσει το μάθημα. Πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση, εγώ θα έλεγα να ίσχυε το απλό ν, όχι το 2ν (άντε εν ανάγκη να δεχτώ το ν+0,5)!!! Καλά, τρελαθήκαμε εντελώς;
Γιατί κανείς δεν προτείνει ως λύση το δικαίωμα οποιουδήποτε να παραμένει σπουδαστής, απωλώντας απλά τα όποια φοιτητικά προνόμια του; το πρόβλημα της πανεπιστημιακής παιδείας είναι το 5% των αιωνίων (και στην ουσία, γιατί υπάρχουν και οι εργαζόμενοι φοιτητές) ή το ενδεχόμενο κάποιοι εξ αυτών να αναλώνονται σε δραστηριότητες μη αρεστές στην εκάστοτε Κυβέρνηση και όποια Επιτροπή "Σοφών" (καλά, θα τρίζουν τα κόκκαλα των Σοφών της αρχαιότητας με τον παραλληλισμό); ποιο το πρόβλημα να καταργείται το δικαίωμα στέγασης, διατροφής, φοιτητικής κάρτας κλπ. προνομίων από όσους υπερβαίνουν λ.χ. το ν+2 για παράδειγμα, αλλά να διατηρείται το δικαίωμά τους να διεκδικήσουν το πτυχίο τους ακόμα και μετά από 20 χρόνια;
Θα μου πείτε... θα πάθει υπερκόπωση ο κος καθηγητής (και βλέπετε είναι και αποκλειστικής απασχόλησης οι περισσότεροι), που θα διορθώνει 5, 10, άντε 20 γραπτά παραπάνω. Βέβαια, μπορεί να πάθει υπερκόπωση και η γραμματεία του τμήματος που θα επεξεργάζεται παραπάνω αιτήσεις! Ε, πράγματι, ας το δούμε ανθρωπιστικά το ζητήμα... σκοτωνόμαστε στη δουλειά ως λαός και δεν αντέχουμε το κάτιτις παραπάνω!!! 
Όσο για το θέμα των ιδιωτικών πανεπιστημίων, σε συνδυασμό με τους ιδιώτες μάνατζερ στα δημόσια πανεπιστήμια, ας μη σχολίασω, γιατί θα πέσει πολύ γέλιο! Απλά θα ζητήσω από τους υποστηρικτές της εν λόγω ιδέας να μου αναλύσουν τα επιτεύγματα των ιδιωτών μάνατζερ στο θέμα των ασφαλιστικών ταμείων ή στο θέμα της απελευθέρωσης των τηλεπικοινωνιών (βλέπε Ο.Τ.Ε) για παράδειγμα, για να μην επεκταθώ περαιτέρω. Θα μου φανεί ιδιαίτερα χρήσιμη η άποψη της άλλης πλευράς.
Αυτά τα ολίγα για τώρα... τα υπόλοιπα σε δόσεις (άτοκες, όπως των τραπεζών, το πιάσατε, έτσι;) 
Φιλικά
Κωστάκης
Εν οίδα ότι ουδέν είδα!
Η Δωρεάν εκπαίδευση είναι κατάκτηση του παρελθόντος, ένα δώρο που μας δόθηκε. Δεν αγωνιστήκαμε, δεν κοπιάσαμε να την αποκτήσουμε. Δεν την δεχτήκαμε καν, απλά την βρήκαμε.
Και όπως κάθε τι που θεωρούμε δεδομένο, όχι κεκτημένο, μας άφησε αδιάφορους, δεν το εκτιμήσαμε, το αφήσαμε στο συρτάρι, λησμονημένο να σκουριάζει. Σε κάποια γενική εκκαθάριση το βρίσκουμε αγνώριστο ποια, η μνήμη δυσκολεύετε να το βρει και όταν καταφέρνει να ανασύρει σκόρπιες μνήμες, δεν ξέρει πως να το καθαρίσει, δεν ξέρει πότε κι εάν το καθάρισε, η μνήμη της πραγματικής του μορφής είναι βαθιά κρυμμένη.
Μας δόθηκε μια δημόσια εκπαίδευση να την προάγουμε σε παιδεία, το οφείλαμε σε όσους αγωνίστηκαν, στους συνανθρώπους μας, στα παιδιά μας, στους εαυτούς μας. Αλλά ξεχάσαμε και αλλοτριωθήκαμε.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται απλά και μόνο γιατί την ξεχνάμε.
Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός να φοιτεί στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο κλπ. Είναι δικαίωμα όλων οι ίσες ευκαιρίες εκπαίδευσης, ίδιας ποιότητας.
Και ναι για όλα αυτά δεν υποστηρίζω την ιδιωτική εκπαίδευση σε καμία βαθμίδα.
Tο ότι δεν συμφωνώ με αυτό, είναι το κίνητρό μου, να αγωνιστώ γι αυτό που αγαπώ και πιστεύω.
Πώς? με το να του δώσω τέτοια δύναμη, που το κάθε ιδιωτικό να φαντάζει αστείο μπροστά του. Και όχι δεν θα μπορεί να το ανταγωνιστεί
και εάν οι ιδιώτες κάνουν ένα βήμα μπροστά θα προκαλούν άλλα 10 δικά μας. Κάθε μέρα θα έχουμε την ευκαιρία να τους δείξουμε τι αξίζουμε στην ποιότητα , στον επαγγελματικό τομέα, στον ερευνητικό, στο κύρος εκτός συνόρων. Θα είναι μια πρόκληση να πετυχαίνουμε συνεχώς υψηλότερους στόχους.
Και ναι υπό αυτή την έννοια είπα ότι ΟΚ αν θέλουν ας τα ιδρύσουν. Αλλά όχι τώρα, όχι έτσι. Όχι αποδυναμώνοντας και άλλο την δημόσια εκπαίδευση, αλλά να μας δώσουν την ευκαιρία για έναν δίκαιο αγώνα. (μην λέω τα ίδια...)
Κάποιες φορές είναι προτιμότερο να χάσεις μια μάχη προκειμένου να κερδίσεις τον πόλεμο.
Δυστυχώς υπάρχει μια γραμμή την οποία και η δική μας χώρα πρέπει να ακολουθήσει, όποια κυβέρνηση και να αναλάβει θα κάνει τα δέοντα προς τους Ευρωπαίους εταίρους, άντε να κερδίσουμε κάνα χρόνο ζωής εκτός και εάν συμβούν συγκλονιστικά παγκόσμια γεγονότα.
Το θέμα είναι πως μπορείς να ιδιωτικοποιήσεις τα πάντα, αλλά να ελέγχεις τον εκάστοτε εργοδότη και να προστατεύεις τον εργάτη. Μπορείς όμως να ιδιωτικοποιήσεις τα πάντα κάνοντας ακριβώς το αντίθετο. Το ίδιο και στο θέμα της εκπαίδευσης. Απλά και αβίαστα δίνουν τα πάντα. Αλλά το χειρότερο είναι ότι με τις διάφορες μεθοδεύσεις έχουν και οπαδούς.
Τώρα φαντάζομαι κάποιοι θα αναρωτιέστε για την σχέση μου με την πραγματικότητα .......
Καλό βράδυ
Πρέπει λοιπόν να ισχυροποιήσω τα πιστεύω μου ώστε να αντέξουν τον ανταγωνισμό και με την αξία τους να κερδίσουν την θέση τους και περισσότεροι να την ενστερνιστούν. Υπο κανονικές συνθήκες το αντίθετο, μπορεί να αποτελέσει ένα κίνητρο για το παραπάνω βήμα, να σε κρατάει σε ετοιμότητα. Γιατί η ιστορία μας έχει αποδείξει ότι εύκολα μουχλιάζουμε. Ίσως όλη αυτή η ιστορία να ξυπνήσει έναν γίγαντα και μόνοι τους να πέσουν στον λάκκο που σκάβουνε. Γιατί μόνο έτσι θα μάθουν το λάθος, μόνο όταν το βιώσουν. Αν όμως τους το επιβάλλεις ποτέ δεν θα το δούνε και στην πρώτη ευκαιρία θα ξεπεταχτούνε.
Βέβαια είναι και μια ώρα δύσκολη ....καλύτερα να αποχωρίσω για σήμερα
Ωστόσο, προσωπικά θεωρώ σωστό τον περιορισμό του χρόνου φοίτησης σε 2ν χρόνια. Το λάθος κατά τη γνώμη μου δε βρίσκεται σ' αυτόν καθεαυτό τον περιορισμό, αλλά στις αρνητικές συνέπειες που οφείλονται στην κατάχρηση "εξουσίας" κάποιων καθηγητών και οι οποίες μπορούν να αποβούν "μοιραίες" ή τουλάχιστον υπερβολικά προβληματικές, εάν συνυπολογίσουμε και τον προαναφερόμενο περιορισμό. (Επίσης βρίσκω ενδιαφέρουσα και την ενδιάμεση λύση που προτείνεις).
Εξάλλου πιστεύω πως ανεξάρτητα με το εάν υπάρχει ή όχι περιορισμός στον χρόνο φοίτησης, ακόμα και το γεγονός, ότι λόγω κάποιων τέτοιων συμπεριφορών από καθηγητές, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ενώ θα ήθελαν και θα μπορούσαν, καθυστερούν για χρόνια να πάρουν το πτυχίο τους και να εργαστούν στον τομέα ειδίκευσής τους, είναι ένα πρόβλημα αν όχι το ίδιο μεγάλο, σίγουρα όμως πολύ σοβαρό.
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
quote:
Ακριβώς φίλε μου! Ο άνθρωπος δεν ήθελε την παπαγαλία και γι αυτό σε έκοβε...
Δε νομίζω, φίλε μου kostakis! 
Όταν η θεωρία πιάνει 5 μονάδες κι έχει να κάνει με ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής κι οι ασκήσεις πιάνουν 5 μονάδες επίσης, δεν υπάρχει παπαγαλία.
Η άσκηση πχ λύνεται με τον τρόπο που έχεις διαβάσει ότι λύνεται κι οι ασκήσεις πολλαπλής επιλογής (multiple choice) παίρνουν μόνο μια απάντηση.
Να αναφέρω επίσης πως δεν υπήρχε αρνητική βαθμολογία...
Πέρα απ' αυτό, να αναφέρω διάφορα ευτράπελα που παρακολούθησα ως φοιτητής.
Πέρα από φοιτητές που χρωστούσαν μαθήματα για ολόκληρα εξάμηνα, έχω δει περιπτώσεις που φοιτητές με λευκή κόλλα πήραν 5.
Έχω δει "συμφωνίες" καθηγητών με φοιτητές.
Τέλος, μου έχει τύχει να δίνω μάθημα επιλογής που είχε 10 ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής.
Πολύ χαλαρό το κλίμα κι η επιτήρηση, οπότε ήξερα τι απαντήσεις έδωσαν 2 συμφοιτητές μου.
Κι είχαμε δώσει τις ίδιες.
Παραδώσαμε λοιπόν τις κόλλες μας έχοντας δώσει τις ίδιες απαντήσεις.
Όταν βγαίνουν τα αποτελέσματα περιμέναμε να έχουμε πάρει τουλάχιστον 8.
Με έκπληξη μας είδαμε πως εγώ είχα πάρει 6, ο συμφοιτητής μου 7 κι η συμφοιτήτρια μας 9.
Μάλλον κάτι δεν πάει καλά, ε?
Όσον αφορά τα υπόλοιπα που αναφέρεις, με βρίσκουν σύμφωνο και θεωρώ κι εγώ ενδιαφέρουσα τη λύση που προτείνεις για τους "αιώνιους φοιτητές".
Άλλωστε, ο αιώνιος φοιτητής δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχουμε να κάνουμε με έναν τεμπέλη φοιτητή.
Μπορεί να έχουμε να κάνουμε με εργαζόμενο φοιτητή, με φοιτήτρια που παντρεύεται και κάνει παιδί κτλ.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Πέρα απ' αυτό, να αναφέρω διάφορα ευτράπελα που παρακολούθησα ως φοιτητής.
Πέρα από φοιτητές που χρωστούσαν μαθήματα για ολόκληρα εξάμηνα, έχω δει περιπτώσεις που φοιτητές με λευκή κόλλα πήραν 5.
Έχω δει "συμφωνίες" καθηγητών με φοιτητές.
"Συμφωνίες" καθηγητών με φοιτητές έναντι ανταλλάγματος; ΝΤΡΟΠΗ!!! Να ανοίξουν αμέσως ιδιωτικά πανεπιστήμια, όπου ο βαθμός της εξέτασης θα είναι συνάρτηση της μορφής f(φακελάκι, κύρος γονέα, δυνατότητα για ρουσφέτι)
quote:
Τέλος, μου έχει τύχει να δίνω μάθημα επιλογής που είχε 10 ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής.
Πολύ χαλαρό το κλίμα κι η επιτήρηση, οπότε ήξερα τι απαντήσεις έδωσαν 2 συμφοιτητές μου.
Κι είχαμε δώσει τις ίδιες.
Παραδώσαμε λοιπόν τις κόλλες μας έχοντας δώσει τις ίδιες απαντήσεις.
Όταν βγαίνουν τα αποτελέσματα περιμέναμε να έχουμε πάρει τουλάχιστον 8.
Με έκπληξη μας είδαμε πως εγώ είχα πάρει 6, ο συμφοιτητής μου 7 κι η συμφοιτήτρια μας 9.
Μάλλον κάτι δεν πάει καλά, ε?
Καλά, δεν το κατάλαβες;
Είναι η διαφορά στα ποιοτικά χαρακτηριστικά που μόνο ένας Νεοέλληνας καθηγητής πανεπιστημίου (σε συνεργασία με τον Ηλία Νικολακόπουλο) μπορεί να αναλύσει!
Πάντως και γι αυτό υπήρχε λύση.... θα μπορούσες να του δώσεις επικυρωμένο φωτοαντίγραφο της κόλλας της συμφοιτήτριάς σου να βλέπαμε τι βαθμό θα έβαζε!!!! 
Χωρίς αστεία τώρα, η προσωπική μου γνώμη είναι ότι το θέμα των ιδιωτικών πανεπιστημίων είναι ελάσσον σε σχέση με το συνολικό πρόβλημα της παιδείας. Όταν τα παιδιά από "εμβρυική" ηλικία είναι υποχρεωμένα να στοιβάζουν κατεβατά γνώσεων, που ένεκα της μορφής διδασκαλίας υποβιβάζονται σε βραχυπροθέσμου χρήσεως πληροφοριακό υλικό, όταν αναγκάζονται να γνωρίσουν μία ξένη γλώσσα πριν καλά-καλά εξοικειωθούν με τη μητρική τους και, εν συνεχεία, μία δεύτερη πριν αντιληφθούν γιατί μαθαίνουν την πρώτη, όταν λειτουργούν φροντιστήρια πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης (αναγνωρισμένα από το κράτος; χαχαχαχα), όταν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση έπαινος δίδεται σε όποιον (αν υπάρχει κανείς) κατορθώνει να επιτύχει Μ.Ο. χαμηλότερα του 18,5 (χωρίς να μας αφορά ο αντικατοπτρισμός αριθμών και γνώσεων), όταν, όταν, όταν... μην πιάσουμε το βιβλίο της ιστορίας που είναι εντελώς ξεχωριστό αντικείμενο, αλήθεια... ύστερα από όλα αυτά, το πρόβλημα είναι η ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση; (στο κάτω της γραφής επισημοποιημένη κάθετη ολοκλήρωση του πλέγματος θα αποτελέσει, φροντιστήρια τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ανθούν και επεκτείνονται και σε φροντιστήρια για Α.Σ.Ε.Π. και εκπσιδευτικούς, τράπεζες και Υπουργείο Οικονομικών, σύντομα και ως υποκατάστατα του Εθνικού Κέντρους Δημόσιας Διοίκησης). Απλά το θέμα είναι ότι σε αυτή τη φάση έπρεπε να αποδειχτεί έμπρακτα η "υποταγή" και η συνενοχή στο έγκλημα της Μπολώνια (και όχι μόνο) και προέκυψε η ανάγκη αναθεώρησης... άλλωστε, από αναθεωρητέα άρθρα το Σύνταγμά μας (ζωή να χει) παρέχει πεδίον δόξης λαμπρόν, αλλά δε βλέπω ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση.
Συμπερασματικά... ΠΟΛΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΚΕΙ ΕΞΩ, ας βγούμε από τον κόσμο της μικρής οθόνης και ας συζητήσουμε στους δρόμους τα προβλήματά μας, ανεπηρέαστοι από τον κιτρινισμό της "δήθεν" ενημέρωσης. Άλλωστε ως επιστήμων στατιστικός αποδέχομαι ως μόνο επαρκές δείγμα σφυγμομέτρησης της κοινής γνώμης το διάλογο πρόσωπο με πρόσωπο, κάθε άλλη μορφή υπόκειται σε τεχνικούς περιορισμούς υποκειμενικής φύσεως, που δεν είναι αποδεκτοί για τη διεξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων.
Φιλικά
Κωστάκης
Εν οίδα ότι ουδέν είδα!
quote:
"Συμφωνίες" καθηγητών με φοιτητές έναντι ανταλλάγματος; ΝΤΡΟΠΗ!!! Να ανοίξουν αμέσως ιδιωτικά πανεπιστήμια, όπου ο βαθμός της εξέτασης θα είναι συνάρτηση της μορφής f(φακελάκι, κύρος γονέα, δυνατότητα για ρουσφέτι)
Φίλε μου Kostakis, το συγκεκριμένο παράδειγμα το ανέφερα για να δείξω κάτι που αντίκρυσα.
Ότι έχω δει συμφωνίες σε ίδρυμα δημόσιας εκπαίδευσης.
Φυσικά και στο ιδιωτικό θα είναι ένα φαινόμενο που ίσως να απαντάται σε ευρύτερη κλίμακα.
Τουλάχιστον στα δημόσια ας είναι διαυγή τα πράγματα...
Στα σημεία που αναφέρεις για την εκπαίδευση στις χαμηλότερες βαθμίδες δεν διαφωνώ.
Για να επιτύχει ένα σύστημα εκπαίδευσης θα πρέπει οι αλλαγές να είναι ριζικές και να γίνουν από την κατώτερη βαθμίδα, όχι από την ανώτερη.
Κι η παπαγαλία προωθείται, κι οι πληροφορίες που λαμβάνουν τα παιδιά είναι βραχυπρόθεσμης χρήσης κι οι έπαινοι δεν είναι απαραίτητα κι ενδεικτικοί των αληθινών γνώσεων.
Σχετικά με τις ξένες γλώσσες, μπορώ να σου πω ότι η διδασκαλία τους είναι αρκετά χαλαρή.
Η ύλη που καλύπτεται είναι αρκετά ελλιπής, τα περισσότερα παιδιά αντιμετωπίζουν το μάθημα ως την ώρα του παιδιού κι ύστερα από 5 χρόνια εκμάθησης της γαλλικής μπορεί πχ να έχεις μάθει πως κλίνεται στον ενεστώτα το "parler"...
Για μέλλοντα και παρατατικό δεν το συζητάμε!
Οπότε είναι πολύ λογικό το παιδί να χρειάζεται να πάει σε ένα φροντιστήριο ξένων γλωσσών - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα μάθει απαραίτητα επαρκώς τη γλώσσα...
In anticipation of my resurrection...
Γιατί παρόλα αυτά συνεχίζαμε να μιλάμε για δημόσια εκπαίδευση? Γιατί θεωρούσαμε ότι υπάρχει, όταν μας ενδιέφερε τα παιδιά να αποδίδουν καλά πρώτα στο φροντιστήριο ή στα ιδιαίτερα, θεωρώντας τα του σχολείο μικρής σημασίας? Όταν το σχολείο πέρασε σε δεύτερη μοίρα, τι ακριβώς κάναμε, για να το βελτιώσουμε, έστω να διαμαρτυρηθούμε?
Αλλά ήταν λογικό να πληρώνουμε για να μπορέσουμε να μάθουμε τα βασικά και κάτι παραπάνω, για να περάσουμε σε κάποια σχολή. Γιατί και πότε θεωρήθηκε λογικό απλά να περνάμε τον χρόνο μας, τόσες ώρες από την ζωή μας, στο σχολείο και να πλακωνόμαστε στην μελέτη στο φροντιστήριο?
Γιατί η λύση καλύτερης εκπαίδευσης ήταν απλά τα ιδιωτικά?
Πόσοι σπουδάζουν εκτός χώρας, σε διάφορα ιδρύματα καλά και μη? Πόσοι σχεδιάζουν κάτι ανάλογο? Και τώρα σίγουρα ανακουφίζονται που θα γίνεται να μείνουν στην χώρα τους.
Είμαστε συνένοχοι στο έγκλημα γιατί αδρανήσαμε, γιατί αφήσαμε το πρόβλημα να γιγαντώσει, γιατί δεν είχαμε κάτι να αντιπροτείνουμε δεν πήραμε πρωτοβουλία να δράσουμε να προσφέρουμε στην αναβάθμιση…και δεν εννοώ απλά να κατέβουμε στους δρόμους και να φωνάζουμε. Το θέμα είναι να έχουμε προτάσεις και λύσεις κι επειδή δύσκολα οι Πολιτικοί συνδράμουν, να αναλάβουμε πρωτοβουλίες. Μήπως ο δάσκαλος είναι τόσο περιορισμένος που δεν μπορεί να δώσει στο παιδί τα δέοντα? Ή μήπως έχει επαναπαυτεί στις δάφνες του και προσφέρει ακόμα λιγότερα από τις οδηγίες του υπουργείου? Ή μήπως στα 5-10-15…. Χρόνια που περίμενε να διοριστεί δεν άνοιξε βιβλίο αδιαφόρησε για την δική του πρόοδο, πόσο μάλλον για την πρόοδο των παιδιών. Ίσως πάλι τα χρήματα από τα ιδιαίτερα να ήταν αρκετά καλά για να τα θυσιάσει.
Και οι γονείς ? αυτός ο σύλλογος γονέων δεν έχει λόγο, βούληση, παρά μόνο για γιορτές και πανηγύρια?
Και ο ευρύτερος ακαδημαϊκός κόσμος? Αυτός τι ακριβώς κάνει? Μήπως δεν θα μπορούσε να συνεισφέρει με ποιοτικότερα συγκράματα? Δεν μπορεί να πιέσει για αλλαγές και βελτιώσεις? Δεν μπορεί να επιμεληθεί την επιμόρφωση των μελλών του? να πάρει πρωτοβουλίες και να επέμβει όπου χρειάζεται?
Έχω γνωρίσει και άξιους δασκάλους και καθηγητές, που και από τα όρια της καθιερωμένης ύλης ξέφευγαν, και από τα πλαίσια της παραδοσιακής μεθόδου διδασκαλίας, και ώρες έξτρα έκαναν για όποιους επιθυμούσαν κλπ.
Το σύστημα ναι μεν καθορίζει τα πλαίσια αλλά το πώς θα κινηθεί σε αυτά είναι δικό του θέμα. Κι εάν ξεπεράσει και την ύλη.. έ δεν θα χάσει και την δουλειά του.
Για τους φοιτητές τι να πω? Όταν από μικρός μαθαίνεις να λουφάρεις, θεωρείτε μαγκιά το σκονάκι για να κλέψεις τον βαθμό, όταν μεγαλώνεις σε ένα σύστημα που καθόλου δεν σέβεσαι, τι μπορώ να απαιτήσω να κάνεις στο πανεπιστήμιο? Εκεί που πλέον η διαφθορά και η ασυδοσία είναι πέρα λογικής?
Θα μου πείτε τώρα αυτοί δεν θα είναι οι μελλοντικοί ακαδημαϊκοί της χώρας?
Αλλά υπάρχει κάτι σάπιο από την αρχή της σχολικής ζωής και είναι αυτό που πρώτα πρέπει να αλλάξει, είναι το μέλλον.
Πάντα υπάρχουν αυτοί που ακολουθούν τον άλλο δρόμο, ευτυχώς. Και σε αυτούς και όλους υπάρχουν ελπίδες να αρχίσουν κάποιες θετικές ενέργειες.
Παράλληλα με τις διάφορες διαμαρτυρίες θα έπρεπε να αρχίσουν και κάποιες αλλαγές πλαγίως εκ των έσω. Αν απλά αρνούμαστε να δεχτούμε κάτι και περιμένουμε την εκάστοτε κυβέρνηση να ασχοληθεί με την εκπαίδευση, χωρίς παράλληλα να κάνουμε κάτι από μόνοι μας…..δεν πρόκειται τίποτε ουσιαστικό να γίνει. Θα περνάει ο καιρός, οι μέρες, με ότι επιπτώσεις αυτό μπορεί να έχει.
Κατά μία έννοια είναι θετικό το ότι αποφάσισαν δια νόμου να ανοίξουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, γιατί αν συνέχιζαν την πλάγια τακτική τους θα συνεχίζαμε να κοιμόμαστε. Τώρα που πάνε να το επιβάλλουν ξυπνήσαμε και αναρωτηθήκαμε τι γίνεται… και ξεσηκωθήκαμε. Διαφορετικά απλά θα συνέχιζε να μεγαλώνει ή ήδη μεγάλη λίστα με τα άτομα που σπουδάζουν σε ιδιωτικά. Κυρίως άτομα που δεν προσπάθησαν καν για κάποιο Ελληνικό πανεπιστήμιο.
Επομένως καλύτερα έτσι από το να σηκωνόμασταν ένα πρωί και να βλέπαμε άδεια τα πανεπιστήμια μας. Και τότε θα είχαν λόγο να τα κλείσουν τελείως και εμείς να μην μπορούμε να πούμε τίποτα γι αυτό.
Την Καλημέρα μου.
quote:
ποιο το πρόβλημα να καταργείται το δικαίωμα στέγασης, διατροφής, φοιτητικής κάρτας κλπ. προνομίων από όσους υπερβαίνουν λ.χ. το ν+2 για παράδειγμα, αλλά να διατηρείται το δικαίωμά τους να διεκδικήσουν το πτυχίο τους ακόμα και μετά από 20 χρόνια;
Συμφωνώ kostakis, δεν είναι οι αιώνιοι φοιτητές το μέγα πρόβλημα, αυτά πες τα στους κατληψίες. Η κατάργηση των παραπάνω δικαιωμάτων απ’ ότι ξέρω ισχύει και σήμερα. Παρόλα αυτά η εικόνα των αιωνίων φοιτητών, δεν είναι και η καλύτερη. Θα μπορούσα να την δικαιολογήσω μόνο στην περίπτωση που δουλεύει κάποιος για τα προς το ζην ή αν αντιμετώπισε κάποιο πρόβλημα υγείας.
Εγώ πάντως, είμαι κατά των ιδιωτικών πανεπιστημίων και γενικότερα της ιδιωτικής παιδείας.
Πρέπει όμως κάπως να αναβαθμίσουμε τα δημόσια. Οι δεξιοί λένε «φτιάξε ιδιωτικά», οι αριστεροί «δώσε λεφτά».
Για να γίνει η θεραπεία θα πρέπει να γίνει πρώτα η διάγνωση.
Τι είναι αυτό που έφερε τα πανεπιστήμια στην σημερινή τους κατάσταση? Το Πάντειο κάποτε ήταν στην 4η θέση και έπεσε σήμερα στην 200η στην παγκόσμια κατάταξη (το με ποια κριτήρια τα κρίνουν είναι άλλο θέμα).
Λένε οι δεξιοί: να «φέρουμε τα ιδιωτικά στην χώρα για τα ανταγωνιστούν τα δημόσια». Δηλαδή πρέπει να έρθει στην Ελλάδα το ιδιωτικό πανεπιστήμιο, για να αρχίσει να το ανταγωνίζεται το δημόσιο; Τότε πως το έκρινες κάποτε 4ο και τώρα 200ο ? Για ποιο λόγο να ανταγωνιστεί το ιδιωτικό, μήπως θα πάρει μεγαλύτερο μισθό ο δημόσιος υπάλληλος; Δηλαδή ένας χειρούργος του δημοσίου σκέφτεται, την ώρα που χειρουργεί, ότι ανταγωνίζεται κάποιον συνάδελφο, της ιδιωτικής κλινικής. Πώς να το κάνουμε, κάποια πράγματα δεν αγοράζονται με mastercard.
Ένα άλλο επιχείρημα της κυβέρνησης είναι ότι «δημόσια πανεπιστήμια υπάρχουν σε όλη την ευρωπαϊκή ένωση»
Γιατί? Θα πρέπει να κάνουμε ότι κάνουν και οι άλλοι; Τέλος πάντων ας φέρουν την Ελλάδα, στο οικονομικό επίπεδο των άλλων ευρωπαϊκών χωρών (αυτά που υποσχεθήκαν όταν μπήκαμε στην ΕΟΚ) και συζητάμε για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Δεν γίνεται να υστερούμε σε όλα τα άλλα και να μας φέρνεται ως παράδειγμα την Ευρωπαϊκή Ένωση για τα Α.Ε.Ι.! Είναι εμπαιγμός! 
Άντε και φτιάξανε τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, ποιος θα διδάξει σε αυτά; Υπάρχουν στην Ελλάδα άνεργοι, περιφερόμενοι, πανεπιστημιακοί καθηγητές? Τι θα κάνει ο επιχειρηματίας; Δεν θα πάρει και τον πρώτο τυχόντα για να διδάξει στο «Χάρβαρντ» του, φυσικά. Θα πάρει τους καλλίτερους που υπάρχουν τώρα στην πιάτσα, στα δημόσια, με το αζημίωτο εννοείται. Ο καθηγητής από την άλλη, ο καλός, ο έντιμος, αυτός που βαρέθηκε την σαπίλα που υπάρχει στα δημόσια πανεπιστήμια, αν όχι για τα χρήματα, για το κύρος, του να διδάσκεις στο «Χάρβαρντ», σίγουρα θα αλλάξει πόστο. Τότε; Τι θα γίνουν τα δημόσια πανεπιστήμια; Θα μείνουν εκεί να διδάσκουν τα «κοράκια», οι τυχοδιώκτες, οι «γλείφτες» καθηγητών.
Όσο γελοία είναι η λύση των δεξιών, για ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων τόσο και αυτή των αριστερών, για επιπλέον χρηματοδότηση. Δηλαδή αν έρθουν τα χρήματα που χρειάζονται στα πανεπιστήμια, θα γίνουν εργαστήρια και έρευνες; Δεν θα γίνουν βίλες, κότερα και Ferrari για κάποιους , στο πανεπιστήμιο. Είναι η πανεπιστημιακοί, διαφορετική ράτσα από αυτούς που μας κυβερνούν, και όπως λένε έχουν τα χρήματα; Αν στείλουν τα διπλάσια χρήματα οι γονείς στα παιδιά τους- φοιτητές, αυτοί θα τα επενδύσουν στις εγκυκλοπαίδειες, βιβλία, περισσότερο διάβασμα και μεγαλύτερο βαθμό πτυχίου; Άσε που οι περισσότεροι από τους «αριστερούς», δεν πατάνε στις παραδώσεις.
Τα πανεπιστήμια δεν είναι τα ψυχρά κτίρια και εργαστήρια, χτισμένα από τούβλα και μπετόν, αλλά το έμψυχο δυναμικό, οι καθηγητές και οι φοιτητές. Μπορεί αυτά τα λόγια να μοιάζουν με αυτά του Ιησού πριν 2000 χρόνια αλλά ταιριάζουν γάντι και για τα πανεπιστήμια και στην σημερινή κατάστασή τους.
Ρωτάω, ποιο είναι το έμψυχο δυναμικό; Πλέον μπαίνουν και τα τούβλα στα πανεπιστήμια. Αυτό το φαινόμενο άρχισε όταν εμφανίστηκαν οι πανελλαδικές εξετάσεις και τα μηχανογραφικά. Μπαίνουν στα πανεπιστήμια μαθητές που:
1ον δεν μπορούν να αποδώσουν για διάφορους λόγους (νοητικούς, τεμπελιά, φραπεδιά, κτλ.) παίρνοντας χαμηλούς βαθμούς στις πανελλαδικές εξετάσεις και
2ον δεν θέλουν να σπουδάσουν σε αυτήν που πέρασαν (εξαιρούνται, αυτοί που πέρασαν στην πρώτη επιλογή τους), δεν αγαπούν αυτήν την επιστήμη, δεν την θέλουν πώς να το κάνουμε δηλαδή, αλλά σπουδάζουν μόνο για να περάσουν αυτό που λέμε «φοιτητική ζωή» εις βάρος της οικογένειας, του κράτους και της κοινωνίας και προπαντός της επιστήμης, λες και αυτοί που δεν πέρασαν πουθενά, είναι άνθρωποι δυστυχισμένοι και δευτέρας κατηγορίας.
Σε τι φταίνε οι επιστήμες όπως: Γεωπονία, Φυσική, Γεωλογία,… ακόμα και πολυτεχνικές σχολές, να εκπροσωπούνται κάθε χρόνο, μα κάθε χρόνο, από τους χειρότερους μαθητές. Δεν είναι αυτή, η υποβάθμιση των Α.Ε.Ι.; Από αυτούς κάποιοι θα γίνουν και καθηγητές – δημόσιοι υπάλληλοι, άλλοι απλά θα πάρουν/θα τους δώσουν το χαρτί και αν είναι υποβαθμισμένο θα φταίει η Μαριέττα και η κάθε Μαριέττα. Η Μεγάλη, Επιστημονική, Εγωιστική, Εξοχότης των "αγωνιστών" φοιτητών, δεν θα επιτρέψει να δουν την πραγματικότητα, για το ποιος υποβαθμίζει τα πτυχία, αλλά και ολόκληρη την επιστήμη.
Ιδρύσαν και σε κάθε χωριό από μία σχολή. Έχει ανάγκη η κοινωνία, δεν έχει, στα παλιά τους υποδήματα. Τα έφτιαξαν, για να νομίζουν οι φοιτητές των μεγάλων πόλεων ότι, δήθεν σπουδάζουν σε ανώτερο πανεπιστήμιο, σε σύγκριση με αυτά της περιφέρειας και να μην ανταγωνίζονται αυτά του εξωτερικού.
Γεμίσαμε από πτυχιούχους. Δεν γίνεται να γίνουν όλοι επιστήμονες, κάποιοι πρέπει να κάνουν και χειρονακτική δουλειά. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Θα ‘πρεπε να το είχαν εμφυτεύσει, στα παιδία κατά την διάρκεια της σχολικής αγωγής.
wainamoinen...
quote:
Είμαστε συνένοχοι στο έγκλημα γιατί αδρανήσαμε, γιατί αφήσαμε το πρόβλημα να γιγαντώσει, γιατί δεν είχαμε κάτι να αντιπροτείνουμε δεν πήραμε πρωτοβουλία να δράσουμε να προσφέρουμε στην αναβάθμιση…και δεν εννοώ απλά να κατέβουμε στους δρόμους και να φωνάζουμε. Το θέμα είναι να έχουμε προτάσεις και λύσεις κι επειδή δύσκολα οι Πολιτικοί συνδράμουν, να αναλάβουμε πρωτοβουλίες.
Έλα ντε!
Το χειρότερο δεν είναι ότι χάθηκε η εξεταστική αλλά ότι θα την ξανακάνουν, καθώς πιστεύουν ότι είναι μια αποτελεσματική μέθοδος αγώνα. Νομίζουν ότι με στιχάκια και λογοπαίγνια –και όχι με επιχειρήματα- μπορούν να καταργήσουν κάποιο νομοσχέδιο. Αλλά από πού τα μάθανε αυτά. Μα φυσικά από την Βουλή, εκεί που αντί να λύνουν τα προβλήματα παίζουν με τις λέξεις και καταλογίζουν ευθύνες, το ένα κόμμα στο άλλο. Να τους χαιρόμαστε. Όπως είπε και ο κυρ Ευριπίδης….
Δεν είναι λαμπροί και στις πολεμικές και στις πολιτικές μάχες όσοι συνταιριάζουν κομψά λόγια, αλλά αυτοί που δίνουν τις συμβουλές που πρέπει, σ’ όσα προβλήματα αντιμετωπίζει η πόλη.
(Ευριπίδης)
Όσο για τους «κακούς καθηγητές» που κόβουν τους «καλούς φοιτητές», νομίζω πως είναι πολύ λίγοι και υπάρχουν παντού και είναι φυσιολογικό. Δεν χρειάζονται φασιστικοί νόμοι για να τους καταπολεμήσουμε γιατί απλά, πάντα θα υπάρχουν και δεν είναι αυτοί το πρόβλημα στα πανεπιστήμια.
Φιλικά...
Και μου δίνουν επιπλέον αφορμές για σκέψη σε πολλά συναφή ζητήματα.
Μιας και θίγεις το πρόβλημα από τη ρίζα του, θα αναφέρω στη συνέχεια ένα παράδειγμα από τα βιώματά μου ως εκπαιδευτικός.
Γράφεις, πως δεν είναι ανάγκη να γίνουν όλα τα παιδιά επιστήμονες και πως καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Συμφωνώ απόλυτα σ' αυτό. Ποιος είπε ότι το καλύτερο για έναν άνθρωπο είναι να γίνει επιστήμονας; Καλύτερο σε τι; Στο ότι θα βρει δουλειά; Στο ότι θα του αρέσει η ζωή που θα κάνει ως επιστήμονας; Στο ότι θα έχει οικονομική άνεση; Στο ότι θα αναπτύξει τα ταλέντα του; Στο ότι θα αποκτήσει μια μεγαλύτερη επίγνωση του εαυτού του;
Κι όμως, πάρα πολλοί γονείς και εκπαιδευτικοί, συνεχίζουν να έχουν αυτήν την αντίληψη, ότι ο καλός ο μαθητής στο σχολείο είναι και πιο άξιος, έξυπνος, φερέλπιδος, κ.λπ. από τους άλλους. Σ' αυτό το πλαίσιο, με είχε πλησιάσει τον Σεπτέμβρη η μητέρα μιας μαθήτριας που ήταν αδύναμη στα μαθήματα, για να με παρακαλέσει να δώσω ιδιαίτερη προσοχή στην κόρη της. Για να είμαι ειλικρινής, μετά από όσα είχανε γίνει με τις καταλήψεις και με τη μακρόχρονη απουσία μου από τη σχολική τάξη, μέχρι τα Χριστούγεννα το είχα ξεχάσει τελείως και απλά έβλεπα την κοπέλα αυτή ως ένα σύνηθες και (λυπάμαι που το ομολογώ) αδιάφορο παράδειγμα ανθρώπου, που δεν είχε καθόλου συμμετοχή και ενδιαφέρον για το μάθημα.
Ώσπου, στο τέλος του τετραμήνου με ξαναβρήκε η μητέρα της και μου θύμισε ξανά αυτά που μου είχε πει για την κόρη της. Με ρώτησε πως πάει και εγώ δεν ήξερα τι να της πω, για να μη τη στεναχωρήσω. Της είπα λοιπόν, πως δε δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα μαθήματα, αλλά πως τα μαθήματα σε ένα σχολείο, δεν αποτελούν και αναγκαίο κριτήριο για το πόσο ικανός είναι ένας άνθρωπος για να κάνει κάτι. Σημασία έχει να βρει το δυνατό του σημείο και να βρεθούν άνθρωποι δίπλα του που να το καταλάβουν επίσης και να τον βοηθήσουν να το αναπτύξει και να γίνει καλύτερος μέσα από αυτό.
Τις επόμενες ημέρες ασχολήθηκα με το να ψάξω να βρω, σε ποιον τομέα θα μπορούσε να έχει αυτή η κοπέλα ένα χάρισμα. Δεν το έχω βρει ακόμα, αλλά αυτό που συνειδητοποίησα με έκπληξή μου ήταν, πως από τη στιγμή που άρχισα να την προσέχω και να μην την αντιμετωπίζω ως ένα αντικείμενο που είχε αποτύχει στο άκαμπτο, χωρίς πραγματική αγάπη και νου σύστημα αξιολόγησης των σημερινών σχολείων, άρχισε να μεταμορφώνεται. Πράγματα τα οποία δεν καταλάβαινε στο μάθημα και δεν πρόσεχε γιατί ένιωθε πως βρισκόταν εκτός, άρχισε ξαφνικά να τα προσέχει, να τα καταλαβαίνει και να συμμετέχει με ενθουσιασμό! Δεν πιστεύω πως αυτό σημαίνει ότι θα γίνει πρώτη μαθήτρια - άλλωστε αυτό δεν έχει σημασία. Το σημαντικό είναι, πως το να αναγνωρίσεις σε κάθε άνθρωπο, το δικαίωμα να θεωρείται άξιος για πράγματα, που είναι πέρα από όσα μας έχουνε μάθει πως είναι άξια (όπως ένα επιστημονικό πτυχίο), μπορεί να τον βοηθήσει να εκφράσει την κρυμμένη δημουργικότητά του.
Με την παραπάνω οπτική, το να προωθείται η τάση του να γίνει ο καθένας πτυχιούχος και επιστήμονας, απαξιώνοντας (δια της απουσίας ενδιαφέροντος) οποιοδήποτε άλλο εφόδιο έχει για να γίνει κάτι άλλο που του ταιριάζει καλύτερα, είναι μια πράξη που βάζει εκ των θεμελίων τρικλοποδιά σε κάθε προσπάθεια για πραγματική παιδεία. Και το να συνειδητοποιήσει κάθε εκπαιδευτικός την προσωπική του ευθύνη σ' αυτό, έχοντας συγχρόνως εναντίον του ένα σύστημα, που τον μαθαίνει να σκέφτεται με τον παραπάνω άκαμπτο τρόπο, είναι πολύ δύκολο και λίγοι εκπαιδευτικοί τολμούν να ασκήσουν τέτοιου είδους αυτοκριτική.
Ίσως, γι' αυτό το λόγο, πολύ εύστοχα είχε απαντήσει ένας μαθητής σε έναν καθηγητή του, που έλεγε με στόμφο "εμένα που με βλέπετε, έχω 30 χρόνια πείρα ως εκπαιδευτικός", την παρακάτω πικρή αλήθεια:
"Όχι κύριε. Δεν έχετε 30 χρόνια πείρας. Έχετε έναν χρόνο πείρας, επί 30..."
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
quote:
Ίσως, γι' αυτό το λόγο, πολύ εύστοχα είχε απαντήσει ένας μαθητής σε έναν καθηγητή του, που έλεγε με στόμφο "εμένα που με βλέπετε, έχω 30 χρόνια πείρα ως εκπαιδευτικός", την παρακάτω πικρή αλήθεια:"Όχι κύριε. Δεν έχετε 30 χρόνια πείρας. Έχετε έναν χρόνο πείρας, επί 30..."
