- ΝΕΟ ΚΑΡΑΒΙ -SOS- - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
(Πάντως με απορρόφησε η συζήτηση..
)Απλά μια και μιλάμε συχνά για παράδεισο και κόλαση, σήμερα ψηφίστηκε ένα νομοσχέδιο για την παιδεία.
Σήμερα στην Αθήνα έγινε κόλαση...
Τι γίνεται παιδιά?
Απλά ήθελα να πω ότι έξω από φιλοσοφίες, αναζητήσεις, ονειροπολήσεις, σκέφτομαι ότι έκει έξω υπάρχει μια πραγματικότητα.
Και η σκέψη μου είναι σήμερα εκεί.
Στη πόλη μου και στα νιάτα μας.
Θα κλείσω τη τηλεόραση για να μην ακούσω γιατί θα εκνευριστώ εντελώς και θα πω ότι σήμερα εκτός από τη γιορτή της γυναίκας ήταν και Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ.....
quote:vasiliskos
Να ζητήσω κατ'αρχήν συγνώμη γιατί ανοίγω ένα θέμα ενώ ίσως θα μπορούσα να το τρυπώσω σε κάποιο ήδη υπάρχον γιατί δεν έχω πολλά να πω..
Απλά μια και μιλάμε συχνά για παράδεισο και κόλαση, σήμερα ψηφίστηκε ένα νομοσχέδιο για την παιδεία.
Σήμερα στην Αθήνα έγινε κόλαση...Τι γίνεται παιδιά?
Απλά ήθελα να πω ότι έξω από φιλοσοφίες, αναζητήσεις, ονειροπολήσεις, σκέφτομαι ότι έκει έξω υπάρχει μια πραγματικότητα.
Και η σκέψη μου είναι σήμερα εκεί.
Στη πόλη μου και στα νιάτα μας.Θα κλείσω τη τηλεόραση για να μην ακούσω γιατί θα εκνευριστώ εντελώς και θα πω ότι σήμερα εκτός από τη γιορτή της γυναίκας ήταν και Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ.....
ναι, ημερα της γυναικας λεει...
στην ισλαμικη πραγματικοτητα το δικαστηριο καταδικασε μια 19χρονη σε 90 βουρδουλιες, επειδη την απηγαγαν και την βιασαν
στην δυτικη πραγματικοτητα ενας 48χρονος βιασε και εθαψε ζωντανο ενα 9χρονο κοριτσακι
στην ελληνικη πραγματικοτητα η νεολαια συγκρουεται με την εξουσια και τους κουκουλοφορους
στην δικη μου πραγματικοτητα βρεθηκα το μεσημερι να περναω αναμεσα απο πανοπλους ειδικους φρουρους με την ατμοσφαιρα να μυριζει μπαρουτι και πριν λιγο ελαβα ενα μεϊλ απο μια φιλη που εκτιμω
επειδη παει γαντι με το θεμα, το παραθετω σχεδον αυτουσιο:
"Ενώ εγώ σκέφτομαι την εσωτερική μου αναζήτηση και ζω στη κοσμάρα μου και παίρνω αποφάσεις να αποσυρθώ επίσης στη κοσμάρα μου και να γίνω σοφότερη και εξυπνότερη.....
η κόρη μου ήρθε γύρισε σήμερα το βράδυ στο σπίτι.
Το μπουφάν της σκίστηκε και έμεινε πεταμένο κάπου στο σύνταγμα...
Τα μάτια της ήταν κατακόκκινα και περπάταγε σκουντουφλώντας μισόστραβη...
κάποιοι φίλοι της τσαλαπατήθηκαν...
Πριν δύο χρόνια μπήκε με 19.200 μόρια στο πανεπιστήμιο. Με αγώνα και κόπο, μέσα από φτώχια και στερήσεις, είναι ένα κορίτσι μάλαμα, συνέχεια δίπλα μου σε κάθε βάσανο, δεν είναι κουκουλοφόρος....
δεν είναι εγκληματίας....
Και βρέθηκε εγκλοβισμένη ανάμεσα σε αστυνομία και κουκουλοφόρους που έκαιγαν τον άγνωστο στρατιώτη....
Λατρεύει τη πατρίδα της, φοβάται όμως πολύ. Κι εγώ δεν ξέρω τι να της πω για να την καθησυχάσω , δεν ξέρω πως να της πω ψέματα ότι έχουμε ετοιμάσει ένα όμορφο κόσμο να μην ανησυχεί...
Σήμερα είμαι οργισμένη.
Για μένα για όλους."
ξερετε, το εκει εξω μπορει να ειναι πολυ μακρυα μας ή πολυ κοντα μας
απο μας εξαρταται...
ΥΓ. φιλη vasiliskos, δεν χρειαζεται να πεις πολλα...
τα ειπες ολα: ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΚΕΙ ΕΞΩ?
όπως έγραψε πολύ σωστά και ο JGB "το εκει εξω μπορει να ειναι πολυ μακρυα μας ή πολυ κοντα μας/απο μας εξαρταται..."
Στο κάτω κάτω όλα είναι ζήτημα προοπτικής ή όπως λένε και στο Αμέρικα Perception is Reality.
Σε τελική ανάλυση όμως είτε το νοιώθεις και το θεωρείς να είναι κοντά σου, είτε το θεωρείς να είναι μακρυά σου και να μην σε αφορά, υπάρχουν στιγμές που αυτό έρχεται και σε χτυπάει στο κεφάλι σαν το σφυρί του σύντροφου Λένιν.
Και εκεί είναι που είτε σπάς σαν το γυαλί είτε δημιουργείς κάτι καινούργιο. Δράση και αντίδραση είναι αλληλένδετα και έτσι ο κύκλος της ύπαρξης συνεχίζεται στην αιωνιότητα.
Τώρα για αυτά που γίνονται τελευταία στην χώρα μας σχετικά με την παιδεία θα αποφύγω να μιλήσω για την ώρα....γιατί το θέμα πονάει.
Χρόνια Πολλά σε όλες της γυναίκες και ιδιαίτερα στην δικιά μου!
Οι φοιτητές αντιδρούν, κάνουν πορείες, διαδηλώνουν για αυτό που πιστεύουν πως είναι το σωστό.
Αυτό δεν είναι λάθος.
Το λάθος είναι η παρείσφρηση των γνωστών αγνώστων στις φοιτητικές παρατάξεις όπου επιδίδονται σε δολιοφθορές.
Και δυστυχώς αυτό στιγματίζει την φοιτητική παράταξη και μειώνει την προσπάθεια της.
Το θέμα κατά την δική μου γνώμη είναι πως το σύστημα της παιδείας θέλει αναβαθμίσεις.
Όμως οι αναβαθμίσεις αυτές δε μπορούν να έρχονται από το "κεφάλι", από την τριτοβάθμια εκπαίδευση δηλαδή.
Θα πρέπει να ξεκινήσει από τα πρώτα επίπεδα της.
Ειδάλλως, κάθε προσπάθεια βελτίωσης της παιδείας θα αποτελεί ένα πασάλειμμα για το θεαθήναι.
Γιατί τα παιδιά μαθαίνουν τη μέθοδο της παπαγαλίας?
Πόσο καλά διδάσκονται σημαντικά μαθήματα όπως η γλώσσα - ορθογραφία, η γραμματική, οι ξένες γλώσσες κι οι υπολογιστές?
Γιατί κάποιος που σκέφτεται να αλλάξει την δομή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, δεν ξεκινάει να κάνει αλλαγές στην πρωτοβάθμια?
In anticipation of my resurrection...
«ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΦΛΕΓΟΝΤΑΙ» ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΡ. ΚΑΤΣΙΚΑ ΚΑΙ Κ. ΘΕΡΙΑΝΟ
Βήμα βήμα οι αλλαγές που οδηγούν στην ιδιωτικοποίηση της Παιδείας
ΤΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ που συντελούνται σήμερα στη δομή της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης της χώρας μας αναλύουν οι εκπαιδευτικοί Χρήστος Κάτσικας και Κώστας Θεριανός, στο βιβλίο τους με τίτλο «Τα Πανεπιστήμια φλέγονται». Το βιβλίο μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Λιβάνη, μεσουσών των εξελίξεων στην Παιδεία.
Οι δύο συγγραφείς επιχειρούν να αποδείξουν βήμα βήμα πώς οι προωθούμενες αλλαγές στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση είναι ένας κρίκος στην αλυσίδα μακροχρόνιων αναδιαρθρώσεων που συντελούνται τα τελευταία χρόνια στην ελληνική εκπαίδευση και «έχουν ως απώτερο στρατηγικό σκοπό την ιδιωτικοποίησή της». «Η ιδιωτικοποίηση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, εκτός από τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, περιλαμβάνει και την επιχειρηματοποίηση του δημόσιου πανεπιστημίου, το οποίο - σύμφωνα με την κυρίαρχη ανάγνωση - προκειμένου να επιβιώσει στις νέες ανταγωνιστικές συνθήκες θα πρέπει να λειτουργήσει με όρους ιδιωτικής επιχείρησης, διαφορετικά θα αντιμετωπίσει πρόβλημα επιβίωσης».
«Το βιβλίο δεν μελετά γενικά τις μεταρρυθμίσεις στο πανεπιστήμιο, αλλά παίρνει θέση υπέρ μιας δωρεάν και δημόσιας πανεπιστημιακής εκπαίδευσης», σημειώνουν από τις πρώτες κιόλας σελίδες οι συγγραφείς.
Στο βιβλίο παρουσιάζεται η ιστορία των οικονομικών και κοινωνικών αλλαγών σε διεθνές επίπεδο, οι οποίες οδήγησαν στις αναδιαρθρώσεις στο πανεπιστήμιο, καθώς και η πορεία των εκπαιδευτικών αλλαγών στη χώρα μας, από τη «Διακήρυξη της Bologna» μέχρι την επιχειρούμενη Συνταγματική Αναθεώρηση του Άρθρου 16, τον νόμο - πλαίσιο και την προετοιμασία της Συνόδου του Λονδίνου, η οποία θα λάβει χώρα τον ερχόμενο Μάιο.
Παράλληλα αναλύονται τα κρίσιμα σημεία των συμφωνιών των υπουργών Παιδείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι συνέπειες αυτών των αποφάσεων. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η δημόσια υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων τής Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης είναι πολιτική κατεύθυνση, «αφού από τη μια αποτελεί το μέσο διά του οποίου εκβιάζονται τα ιδρύματα να συναινέσουν στη στρατηγική της... μετάλλαξης και από την άλλη αναγκάζει τα μεν πανεπιστήμια να υιοθετήσουν τη συμπεριφορά ιδιωτικής επιχείρησης για να βρουν νέους πόρους, τους δε πανεπιστημιακούς να μετεξελιχθούν σε μάνατζερ».
Στο εκτεταμένο παράρτημα του βιβλίου μπορεί να βρει κανείς τα κείμενα επίσημων διακηρύξεων για την Παιδεία: Η Magna Charta των Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων, η «Διακήρυξη της Sorbonne», το «Μήνυμα της Σαλαμάνκα προς την Πράγα», το Ανακοινωθέν της Συνόδου των Ευρωπαίων Υπουργών Αρμόδιων για την Ανώτατη Εκπαίδευση στο Bergen Νορβηγίας το 2005, το Πόρισμα της Επιτροπής Βερέμη για τα πανεπιστήμια, το προσχέδιο πρότασης για αλλαγές του θεσμικού πλαισίου για τη δομή και λειτουργία των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων είναι μερικά από τα κείμενα που παρατίθενται.
ΤΑ ΝΕΑ , 16/03/2007 , Σελ.: N11
Κωδικός άρθρου: A18790N112»
...............
Όπως φαίνεται η ιστορία κάνει κύκλους. Μετά την ακμή η παρακμή.
Και στον χώρο της παιδείας όπως και στους λοιπούς τομείς της ζωής μας γυρνάμε πίσω στον χρόνο. Κεκτημένες ελευθερίες και δικαιώματα αμφισβητούνται και σταδιακά αίρονται.
Όπως είπε και μια φίλη,κάποτε όλοι ήταν αθώοι μέχρι να αποδειχτούν τρομοκράτες, σήμερα όλοι είναι τρομοκράτες μέχρι να αποδειχτούμε αθώοι.
Έγραφε στα νέα ότι οι συνδικαλιστές της ΕΛ. ΑΣ. Ζήτησαν να υπάρχουν και πάλι ασφαλίτες ανάμεσα στους διαδηλωτές και να καταγράφονται με κάμερες. Σαν τον παλιό «καλό» καιρό.
Στις πορείες ακολουθείτε η γνωστή και δοκιμασμένη τεχνική δημιουργώ αναταραχή και το παίζω θύμα. Δημιουργώ τρομοκράτες να με «τρομοκρατούν», κουκουλοφόρους να με καταστρέφουν. Η αστυνομία για να δράσει χρείαζεται καλή αφορμή. Σε μια ειρηνική πορεία δεν θα δοθεί, εκτός κι εάν… εμφανιστούν οι γνωστοί θερμοκέφαλοι. Η κατασκευή τους πανεύκολη αρκεί να βάλεις 2-3 άτομα να τους ψήσουν. Μην φανταστείτε ότι θέλει και πολύ για να φανατιστούν και να εμφανιστούν μαχητές του κατεστημένου κλπ. Οι περισσότεροι από αυτούς θεωρούν ότι μάχονται και προσφέρουν, δεν μπορούν καν να διανοηθούν πόσο υπηρετούν το σύστημα που μάχονται.
Και φυσικά γιατί να δημιουργήσουμε όλη αυτήν την αναταραχή? Διαίρει και βασίλευε .
Κάποιοι θα φοβηθούν και θα απέχουν, κάποιοι θα αγανακτήσουν και θα τους χαρακτηρίσουν όλους αλήτες, αλλά το βασικότερο κάποιοι άλλοι θα βάλουν ποιοι βαθιά τα χέρια τους στις ελευθερίες μας, στο δικαίωμα να επεμβαίνουν χωρίς έλεγχο και να μην κατακρίνονται γι αυτό, στον δικαίωμα να περιορίσουν το δικαίωμα του να διαμαρτυρηθείς. Και μην νομίζετε ότι θα περιοριστεί το θέμα στις πορείες. Και το χειρότερο είναι ότι με τα τόσα που συμβαίνουν μια μερίδα κόσμου (ίσως και η μεγαλύτερη) να στηρίξει αυτές τις ενέργειες. Γιατί θα λυτρωθούν από τις καταστροφές, από την ταλαιπωρία στους δρόμους, από το να κάνουν τις δουλειές τους ανενόχλητοι.
Κάποιοι αγωνίστηκαν λίγα χρόνια πριν για αυτά που εμείς θεωρούμε δεδομένα. Κάποιοι αγωνίστηκαν σκληρά και με συνέπειες στην ζωή τους ¨
για να δουλεύουμε 8 ώρες.
- σήμερα το 8ωρο φαίνεται αστείο ωράριο
για να καθόμαστε Σάββατο και Κυριακή
- πώς είπατε?
για το δικαίωμα στην απεργία και διεκδίκηση των δικαίων
- απεργία? Συνδικαλισμός? Πόσοι σε ιδιωτικές δουλειές μπορούν να το κάνουν?
Για το δικαίωμα να βγουν και να φωνάξουν 114, να διαδηλώσουν
- ???
Για το δικαίωμα όλοι να πηγαίνουν σχολείο, μορφώνονται δωρεάν.
- και σήμερα κάθε γονιός προτιμά να στερηθεί για τα ιδιωτικά σχολεία, φροντιστήρια, πανεπιστήμια.
Την καλημέρα μου.
Η βραδυά τελείωσε μ’ενα παλιό κλασσικό και πάντα επίκαιρο τραγουδι.
Ας το θυμηθούμε γιατί τι καλύτερο σας πω βρε παιδιά επί του παρόντος?
Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον, στο μέλλον
που φτιάχνεται όπως θέλετε αφού η ιστορία σας ανήκει
σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε
Στα αυτιά μου δε χωράνε υποσχέσεις
το έργο τοχωδει μη με τρελαίνετε
το πλοίο των ονείρων μου με πάει
σε κόσμους που εσείς δε τους αντέχετε
Μένω μονάχος στο παρόν μου να σώσω ο,τιδήποτε αν σώζεται και ας έχω τις συνέπειες του νόμου συνένοχο στο φόβο δε θα μέχετε…
Ξέρω πολλά παιδιά που παρακολουθουν τις συζητήσεις και συγχρόνως είναι φοιτητές και βιώνουν όλα αυτά που λέμε.
Παιδιά ότι θέλετε να γράψετε , να πείτε να μοιραστείτε μαζί μας, εδώ είναι ένα σχετικό τόπικ. Οι άνθρωποι που ασχολουνται με την εσωτερική αναζήτηση μπορουν να φιλοξενούν και τη δική σας φωνή!
Αγαπητή Αγγελική, απλά
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ για την τοποθέτησή σου
Επιτέλους, ας σκεφτούμε και λίγο παραπέρα...
Φιλικά
Κωστάκης
Εν οίδα ότι ουδέν είδα!
Αν δεν κάνω λάθος αυτό είναι το επίμαχο νομοσχέδιο?
Και ποιά είναι τα άρθρα που έχουν ανάψει φωτιές?
Μήπως;;;;;;;;;;;
quote:
vasiliskos:
Αν δεν κάνω λάθος αυτό είναι το επίμαχο νομοσχέδιο?Και ποιά είναι τα άρθρα που έχουν ανάψει φωτιές?
quote:
libero:
Για ποιόν λόγο δημιουργήθηκε η ανάγκη να αναβαθμιστεί η παιδεία? Ποίος ή ποιοι την υποβάθμισαν? Γιατί δόθηκε αυτή η αφορμή στο υπουργείο παιδείας να θέλει να αλλάξει κάτι στα πανεπιστήμια? Που γράφει ότι οι καταλήψεις είναι μια μορφή αγώνα, κόντρα στο κατεστημένο? Μήπως πρέπει να αφήσουν τους εγωισμούς οι φοιτητές και να πάψουν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλο?
Θα προσπαθήσω να συνοψίσω εδώ, όσα περισσότερα μπορώ για το επίμαχο θέμα των κινητοποιήσεων που αφορούν τις στρατηγικές επαναδιαμόρφωσης του υπάρχοντος συστήματος της παιδείας.
Σε τακτά χρονικά διαστήματα συνεχώς η παιδεία βρίσκεται σε περιόδους αναδιαμόρφωσης και αναθεώρησης διαφόρων συστημάτων που αφορούν τη μορφή των σχολείων, τον τρόπο εισαγωγής στα πανεπιστήμια, τα εκπαιδευτικά προγράμματα, τη λειτουργία των πανεπιστημίων, τα δικαιώματα των φοιτητών, τις υποχρεώσεις των φοιτητών, κ.λπ. Δυστυχώς, επειδή η συχνότητα των αλλαγών αυτών είναι μεγάλη, συνήθως το θύμα των μεταρρυθμίσεων είναι ο μαθητής και ο φοιτητής. Είναι όμως τελικά τόσο θύμα; Αυτό είναι ένα ερώτημα, που δε θα ήθελα προσωπικά τουλάχιστον να το απαντήσω αβασάνιστα. Και εννοώ, πως εκτός από θύμα του συστήματος και των όποιων αναθεωρήσεων, ο μαθητής και ο φοιτητής αποτελεί θύμα και του ίδιου του εαυτού του. Θα δούμε όμως στη συνέχεια το γιατί…
Με λίγα λόγια, η «σημαία» των κινητοποιήσεων που έλαβαν χώρα τους τελευταίους μήνες και κορυφώθηκαν τις τελευταίες βδομάδες, ήταν η αντίδραση για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του ελληνικού συντάγματος, που αφορά την παιδεία.
Η συζήτηση για την αναθεώρηση αυτή κρατάει πολλούς μήνες, ωστόσο το θέμα θεωρείται – επισήμως τουλάχιστον - πλέον λήξαν, εφόσον ψηφίστηκε και κατά τη δική μου άποψη δεν πιστεύω πως μπορεί να αλλάξει κάτι σημαντικό. Δε συμφωνώ γενικότερα με τον τρόπο αντίδρασης μαθητών και φοιτητών, αλλά επίσης αντιλαμβάνομαι σύμφωνα με διάφορα στοιχεία που έχω μελετήσει, πως ακολουθούμε μία γενικότερη στρατηγική μαζί με όλη την Ευρώπη και δύσκολα θα μπορούσαμε να διαφοροποιηθούμε σε μεγάλο βαθμό από τη στρατηγική αυτή. Γενικότερα, το πώς θα επιλέξει το κάθε κράτος να εφαρμόσει το νέο σκεπτικό που σχετίζεται με την παιδεία και να εντάξει σ’ αυτό τους γενικότερους (που αφορούν την κοινή συμφωνία ευρωπαϊκών κρατών) και ειδικότερους (που αφορούν την ίδια χώρα) στόχους του, είναι κάτι το οποίο μπορεί να ρυθμιστεί από το κάθε κράτος. Ωστόσο, δεδομένων των γενικότερων στόχων, υπάρχουν περιορισμοί στο τι θα επιλέξει η Ελλάδα να κάνει. Γι’ αυτό το λόγο θεωρώ ότι σε ένα επίπεδο, το αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων των μαθητών και φοιτητών, μοιάζει σα να χτυπάει κανείς το κεφάλι του σε έναν τοίχο.
Διάφορα σημεία από το νέο νομοσχέδιο αποτέλεσαν αφορμή για αντιδράσεις από φοιτητές και μαθητές. Σημεία τέτοια ήταν:
- Η άρση της απαγόρευσης για δημιουργία ιδιωτικών ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στην Ελλάδα.
- Η θέσπιση περιορισμών στη διάρκεια φοίτησης στα ελληνικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
- Ο φόβος ότι με το νέο νομοσχέδιο θα αρθεί σε κάποιο βαθμό το πανεπιστημιακό άσυλο.
- Ο φόβος ότι οι φοιτητές των δημοσίων ΑΕΙ θα πάψουν να παίρνουν δωρεάν τα επιστημονικά συγγράμματα που απαιτούνται για τις σπουδές τους.
- Η ιδέα της ανάθεσης της διοίκησης των ΑΕΙ σε μάνατζερ (όπως έχει γίνει με τα νοσοκομεία)
Το κυριότερο από τα σημεία αυτά, αφορά την ίδρυση ιδιωτικών ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Άλλωστε, με το νέο νομοσχέδιο, δεν άλλαξε κάτι ουσιαστικό σχετικά με το άσυλο, ούτε με τη δωρεάν παροχή βιβλίων, πράγματα που αποτελούσαν σημαντικούς πόλους αντίδρασης από τις διάφορες φοιτητικές και μαθητικές κοινότητες. Άλλαξε βέβαια ο ανώτατος συνολικός χρόνος φοίτησης. Δε θα υπάρχουν πλέον «αιώνιοι φοιτητές». Εάν κάποιος δεν καταφέρει να τελειώσει τη σχολή στην οποία έχει εισαχθεί, μέσα σε διάστημα 2ν (όπου ν = ο χρόνος φοίτησης που αντιστοιχεί στα εξάμηνα φοίτησης μίας σχολής), τότε δε θα θεωρείται πλέον ως φοιτητής. Βέβαια, εάν κάποια στιγμή θέλει να διακόψει για κάποιο χρονικό διάστημα, θα μπορεί να το δηλώσει εγγράφως και ο χρόνος αυτός δε θα προσμετρηθεί στην όλη εξίσωση. Συνάμα, θεσπίζεται πλέον επισήμως, το ότι απαγορεύεται ένας φοιτητής να επιλέξει κάποιο μάθημα που αφορά ένα Χ εξάμηνο φοίτησης, εάν δεν έχει περάσει κάποιο προαπαιτούμενο μάθημα που αντιστοιχεί σε προηγούμενο εξάμηνο. Θα πρέπει δηλαδή να περιμένει να το περάσει, πριν δηλώσει το μάθημα στο οποίο υπάρχει αυτός ο περιορισμός.
Το αρνητικό στην όλη αυτή υπόθεση είναι, πως εάν για κάποιο λόγο ένας καθηγητής έχει πάρει «στραβά» έναν μαθητή, θα μπορεί θεωρητικά να του «κάνει τη ζωή κόλαση», με το να μην τον περνάει στο συγκεκριμένο μάθημα, μέχρις ότου λήξει το δικαίωμα φοίτησης του φοιτητή στη σχολή! Προσωπικά, δεν πιστεύω πως θα αφεθεί να γίνει ποτέ κάτι τέτοιο – το βρίσκω υπερβολικά σκανδαλώδες και δεν πιστεύω πως εάν κάποιος καθηγητής επιχειρήσει να το κάνει, δε θα υπάρχουν αντιδράσεις και επίσημος έλεγχος.
Από την άλλη, το να είναι κανείς φοιτητής σε μία σχολή μέχρι τα τριάντα, σαράντα ή και πενήντα του, αποτελεί σε πολλές περιπτώσεις έναν ανασταλτικό παράγοντα που αφορά τη δραστηριοποίηση του στον επαγγελματικό – και όχι μόνο - τομέα και άλλωστε, έχει ως αποτέλεσμα να φαινόμαστε ως μία χώρα πολλών φοιτητών κι όχι ως μια χώρα πολλών ανέργων! Εάν υπάρχει ο περιορισμός του χρόνου φοίτησης, αναγκάζεται κάποιος να πιέσει τον εαυτό του. Και αν τελικά έχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα και για ένα χρονικό διάστημα δε μπορεί να είναι ενεργός φοιτητής, απλά το δηλώνει.
Πέρα από τα παραπάνω, που αποτελούν ελάσσονα ζητήματα σχετικά με τους λόγους των κινητοποιήσεων, ο κυριότερος λόγος είναι το ότι μπορούν πλέον να ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια. Η υπόθεση αυτή όμως έχει ένα ιστορικό, που δεν θα έπρεπε να παραβλέψουμε:
Η υπόθεση της τροποποίησης των νόμων που αφορούν την παιδεία, σχετίζεται με την υπογραφή της συνθήκης της Μπολόνια από την Ελλάδα το 1999. Στη διάσκεψη της Μπολόνια που έγινε στις 19 Ιανουαρίου του 1999, συζητήθηκε η δημιουργία ενός κοινού σχεδίου τριτοβάθμιας εκπαίδευσης για τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Ένας από τους στόχους ήταν, να γίνουν τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, ικανοί ανταγωνιστές των αμερικανικών πανεπιστημίων. Η συνθήκη υπογράφτηκε από 29 ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσα σε αυτές ήταν και η Ελλάδα. (Περισσότερα σχετικά με το θέμα αυτό, μπορείτε να βρείτε στα links που παραθέτω στο τέλος του μηνύματός μου)
Από όσο γνωρίζω, στις περισσότερες από τις χώρες αυτές (αν όχι σε όλες), επιτρέπεται η ίδρυση ιδιωτικών ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, αλλά ποικίλλει σε κάθε χώρα, το ποσοστό των ιδιωτικών αυτών ιδρυμάτων σε σχέση με τα κρατικά. Δηλαδή, δεν είναι εύκολο για την Ελλάδα να πάει κόντρα σε μια κοινή πολιτική, εφόσον έχει ήδη υπογράψει την εναρμόνισή της με τις κινήσεις που γίνονται ή έχουν γίνει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Οπότε, όσο και να φωνάζουμε, πιθανότατα να μη μπορούμε να κάνουμε τίποτε για την ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Το εάν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα επιφέρουν τελικά θετικά αποτελέσματα στην παιδεία και στην επαγγελματική συνέχεια των ανθρώπων που θα φοιτήσουν σε αυτά ή στα κρατικά, ας το αφήσουμε να το σχολιάσει ο χρόνος. Έχουν διατυπωθεί από πολλούς ανθρώπους ωστόσο και θετικές, αλλά και αρνητικές γνώμες σχετικά με αυτό. (βλ. links στο τέλος του μηνύματος)
Συνοπτικά, αυτό είναι το θέμα που αποτέλεσε αφορμή για τις κινητοποιήσεις «εκεί έξω». Έχουν δίκιο που φωνάζουν; Έχουν άδικο; Δε θα προβώ στο σημείο αυτό σε κρίσεις, εφόσον το μήνυμά μου είναι κυρίως πληροφοριακό. Πιστεύω πως ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του, εάν μελετήσει όσα περισσότερα στοιχεία είναι διαθέσιμα.
περισσότερες πληροφορίες:
Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ: ΙΔΙΩΤΙΚΑ MH ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΑ ΑΝΩΤΑΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΙΔΡΥΜΑΤΑ
Επίλυση προβλήματος ή πυροτέχνημα;
Η ανώτατη εκπαίδευση στην Ευρώπη
Τρέχοντα γεγονότα-ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
Στα δημόσια λύκεια που είμαι διορισμένη ως εκπαιδευτικός, έγιναν τη σχολική χρονιά που διανύουμε αρκετές κινητοποιήσεις. Τα παιδιά, εκτός από τη συμμετοχή τους – σε ένα ποσοστό – στις πορείες και στους συναφείς τρόπους διαμαρτυρίας, έκαναν και κάποιες προσπάθειες για κατάληψη. Συγκεκριμένα, στα δύο σχολεία στα οποία κινούμαι, έγιναν: μία κατάληψη στο πρώτο και δύο καταλήψεις στο δεύτερο.
Στο πρώτο σχολείο, τα παιδιά στο σύνολό τους είναι πολύ καλά, ευγενικά, έχουν ήθος και παιδεία. Αυτό φάνηκε ιδιαίτερα από το γεγονός, ότι ναι μεν κάνανε σχεδόν ένα μήνα κατάληψη, αλλά κάθε μεσημέρι σκουπίζανε και σφουγγαρίζανε το σχολείο και όταν έληξε η κατάληψη το άφησαν σχεδόν άθικτο. (Κατά τη διάρκεια της κατάληψης τους είχα επισκεφτεί 2-3 φορές βράδυ και διαπίστωσα ότι σεβόντουσαν τον χώρο που φιλοξενεί και την εκπαίδευσή τους, αλλά και τη διαμαρτυρία τους ).
Ωστόσο, λίγα από τα παιδιά γνώριζαν γιατί έκαναν κατάληψη. Ουσιαστικά η κατάληψη ξεκίνησε για κάποια θέματα που αφορούσαν το κτίριο του σχολείου και στη διάρκεια συνεπλεύσανε με τη «γραμμή» κινητοποιήσεων που δόθηκε από άλλα σχολεία. Δύο μαθητές που είχαν τεθεί ως υπεύθυνοι της κατάληψης, αποφάσισαν τελικά πως δεν υπήρχε νόημα να τη συνεχίσουν και πρότειναν τη λήξη της. Οι ίδιοι μαθητές (ο ένας είναι και δικός μου μαθητής ), κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια για να μην γίνουν βανδαλισμοί στο σχολείο. Σε συζήτησή μου όμως με τον μαθητή αυτό, μου είπε πως λυπάται, διότι πολύ λίγοι συμμαθητές του, συμμετέχουν στον αγώνα συνειδητά. Με λίγα λόγια, δεν ήξεραν τι έκαναν, απλά συμφωνούσαν στην κατάληψη για να χάσουν μαθήματα και γενικότερα ακολουθούσαν το ρεύμα της εποχής. Δεν τα κατηγορώ, πραγματικά δεν πιστεύω ότι φταίνε εκείνα, που ελάχιστοι έχουν προσπαθήσει να τους μάθουν να σκέφτονται σε βάθος κάποια πράγματα. Αντίθετα τα επαινώ, γιατί παρά το γεγονός ότι συμμετείχαν σε μία κινητοποίηση χωρίς να ξέρουν γιατί το κάνουν, αντιστάθηκαν στο κλίμα των βανδαλισμών και της αλητείας που επικράτησαν – δυστυχώς – σε άλλα σχολεία.
Στο άλλο σχολείο που επίσης διδάσκω, έγιναν δύο καταλήψεις. Να αναφέρω καταρχήν, ότι στο σχολείο αυτό δεν υπήρχε κάποιος λόγος για παράπονα σχετικά με το πόσο καλό ήταν το κτίριο, ή η γενικότερη λειτουργία του σχολείου, διότι στο συγκεκριμένο σχολείο το κτίριο είναι καινούργιο, πλήρως εξοπλισμένο, ένα άριστο δείγμα υλικοτεχνικής υποδομής γενικότερα. Οι καταλήψεις εδώ έγιναν, ως συμπαράσταση στα υπόλοιπα σχολεία που επίσης έκαναν κινητοποιήσεις πριν τη λήξη του 2006. Τουλάχιστον η πρώτη κατάληψη. Μετά τη λήξη της, το σχολείο και πάλι το βρήκαμε σε σχετικά καλή κατάσταση.
Μία βδομάδα μετά τις διακοπές, έγινε η δεύτερη κατάληψη.
Θυμάμαι, όταν πήγα το πρωί για μάθημα, οι περισσότεροι μαθητές βρισκόντουσαν έξω από το σχολείο και κοιτούσαν τις κλειδωμένες πόρτες με την ίδια απορία που τις κοιτούσα κι εγώ. Δεν ήξεραν, καν ποιος ήταν μέσα, ποιος αποφάσισε και γιατί αποφάσισε την κατάληψη. Δε θα πολυλογήσω. Μετά από 3 μέρες η κατάληψη έλαβε τέλος. Αναμείχθηκε και η αστυνομία στην υπόθεση, δεν υπήρξε βία, απλώς οι καταληψίες που είχαν «λερωμένη τη φωλιά τους», την επόμενη ημέρα της επίσκεψης της αστυνομίας, τα μάζεψαν και έφυγαν, αφήνοντας ένα σχολείο που έμοιαζε με πεδίο μάχης, με ζημιές που δεν είχαν γίνει κατά τη διάρκεια του ενός σχεδόν μήνα, που κράτησε η πρώτη κατάληψη.
Παραθέτω στη συνέχεια κάποιες φωτογραφίες από το πρωί της ημέρας που πήγα στο σχολείο, λίγες ώρες μετά την αποχώρηση των λίγων μαθητών που αυτοδιοριστήκανε καταληψίες. Δεν είναι από τις τραγικότερες ζημιές που έχω δει σε σχολεία, αλλά ήταν σοκαριστικό το γεγονός, ότι έγιναν πρακτικά σε μία ημέρα, από 10 το πολύ άτομα και σε έναν χώρο, που ήταν προορισμένος για να είναι πολιτισμένος και άνετος, για τα παιδιά πρώτα από όλα. Σε έναν τοίχο του εσωτερικού προαυλίου, υπάρχει μία μεγάλη τοιχογραφία με έναν αετό που πετάει ελεύθερα στον αέρα και ο οποίος μουτζουρώθηκε με κάποια (άσχετα με τις κινητοποιήσεις για την παιδεία) συνθήματα. Ναι, οι μαθητές δεν είναι αετοί που πετούν ελεύθερα στον αέρα – το αναγνωρίζω με λύπη μου αυτό. Αλλά θα προτιμούσα να μουτζούρωναν τον τοίχο, επειδή συνειδητοποίησαν την αλήθεια αυτή, επειδή δεν αντέχουν την υποκρισία και όχι για να προσβάλλουν κάποιον εκπαιδευτικό, όπως μπορεί να δει κανείς αν διαβάσει τα λόγια που γράφτηκαν στον τοίχο.
Αντίδραση ναι, αλλά με διάνοια, καλή προαίρεση και αποτελεσματικότητα.
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
είχα σκοπό μόλις γυρίσω στο σπίτι από την δουλειά (μόλις τώρα δηλαδή) να γράψω κάποια πράγματα σχετικά με το θέμα και κυρίως να παρουσιάσω κάποιες πτυχές του σε καθαρά πληροφοριακό επίπεδο. Ήθελα επίσης να τονίσω και εγώ την σημασία που έχει η διάσκεψη της Μπολόνια για το μέλλον της παιδείας στην Ευρώπη γενικότερα αλλά και την ανάγκη για εκσυγχρονισμό και διορατικότητα από την πλευρά της Ελλάδας σε ένα τόσο καίριο θέμα.
Ευτυχώς με πρόλαβες!!!Και λέω ευτυχώς γιατί δεν θα μπορούσα να τα γράψω καλύτερα!
Είμαι απόφοιτος Ελληνικού αλλά και Αμερικάνικου πανεπιστημίου και τα τελευταία τέσσερα χρόνια εργάζομαι στον Πανεπιστημιακό χώρο εδώ στην Αμερική.
Ποτέ δεν ντράπηκα για το Ελληνικό μου πτυχίο, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν περιθώρια για βελτίωση και μελανά σημεία στην Ελληνική παιδεία. Αυτοί που έχουν φύγει από την Ελλάδα για να συνεχίσουν τις σπουδές τους σε κάποιο ξένο ακαδημαικό ίδρυμα γνωρίζουν πολύ καλά τις σημαντικές διαφορές που έχει η Ελληνική πραγματικότητα από την ξένη. Χρειάζεται πραγματικά αρκετή προσπάθεια τόσο από το ακαδημαικό προσωπικό, όσο και από τους ίδιους τους φοιτητές για να αλλάξουν τα κακώς κείμενα και να μπορέσουν τα πανεπιστήμια μας να σταθούν σε ένα ανταγωνιστικό επίπεδο ισάξιο των ξένων.
quote:
Το αρνητικό στην όλη αυτή υπόθεση είναι, πως εάν για κάποιο λόγο ένας καθηγητής έχει πάρει «στραβά» έναν μαθητή, θα μπορεί θεωρητικά να του «κάνει τη ζωή κόλαση», με το να μην τον περνάει στο συγκεκριμένο μάθημα, μέχρις ότου λήξει το δικαίωμα φοίτησης του φοιτητή στη σχολή! Προσωπικά, δεν πιστεύω πως θα αφεθεί να γίνει ποτέ κάτι τέτοιο – το βρίσκω υπερβολικά σκανδαλώδες και δεν πιστεύω πως εάν κάποιος καθηγητής επιχειρήσει να το κάνει, δε θα υπάρχουν αντιδράσεις και επίσημος έλεγχος.
Σχετικά με αυτό, να πω πως εδώ είναι κανόνας να τελειώσεις πρώτα με τα προαπαιτούμενα για συνεχίσεις. Μάλιστα θα εκπλαγείτε αν σας πω ότι και εγώ αντιμετώπισα ένα ανάλογο πρόβλημα εώ στην Αμερική. Ο καθηγητής που δίδασκε ένα προαπαιτούμενο μάθημα μου ήταν τόσο αντιπαθητικός (δεν θα εξηγήσω τους λόγους) που προτίμησα να διαγραφώ από το μάθημα του εκουσίως με αποτέλεσμα να μείνω πίσω ένα εξάμηνο. Το μάθημα το ξαναπήρα το επόμενο εξάμηνο με άλλο καθηγητή.
Αυτό που θέλω να τονίσω εδώ είναι η δυνατότητα του να εναλλάσονται τα προαπαιτούμενα μαθήματα ανάμεσα σε διάφορους καθηγητές για να αποφεύγονται παρόμοιες εμπάθειες τόσο από τους μεν όσο και από τους δε. Τώρα και πάλι, πως μπορεί κανείς να πάρει άλλα μαθήματα χωρίς να έχει περάσει τα προαπαιτούμενα, είναι παράλογο, δεν νομίζετε;
Σε τελική ανάλυση πιστεύω ότι λύσεις υπάρχουν αρκεί να έχουμε την θέληση να κοιτάξουμε λίγο παραπέρα και να προσπαθήσουμε όλοι μας να βελτιώσουμε την κατάσταση.
Η κατάσταση της παιδείας σε ένα κράτος είναι στενά συνδεδεμένη και αντικατοπτρίζει το μέλλον. Η Ελλάδα δυστυχώς είναι μια χώρα που δεν έχει δώσει μεγάλη έμφαση σε αυτόν το τομέα. Είναι γνωστό, για παράδειγμα, πως οι Έλληνες εκπαιδευτικοί πληρώνωνται ελάχιστα σε σχέση με αυτά που πληρώνωνται οι εκπαιδευτικοί στα άλλα Ευρωπαικά κράτη. Ο υλικοτεχνικός εξοπλισμός σχολείων και πανεπιστημίων υπολείπεται κατά πολύ. Οι δανειστικές βιβλιοθήκες υστερούν σημαντικά σε βασικά συγγράμματα επιστημονικής έρευνας.
Θέλει λοιπόν μεγάλη σοβαρότητα και προσοχή όταν αντιμετωπίζουμε ζητήματα παιδείας γιατί εκεί πραγματικά στηρίζεται η ουσία των πραγμάτων που θα έρθουν, πράγματα τα οποία, είτε το θέλουμε είτε όχι, θα μας βρουν αντιμέτωπους στο μέλλον.
Δεν είναι σωστό να είσαι φοιτητής καριέρας ή να δίνεις μαθήματα χωρίς να έχεις περάσει τα προαπαιτούμενα, αλλά ……
Γνωρίζω προσωπικά και από γνωστούς, προβλήματα με τους καθηγητές, άσχετα με το τι γράφεις, απλά να κόβεσαι. Το πρόβλημα είναι όμως ότι σε κάποιες σχολές (δεν ξέρω για όλες) δεν έχεις την επιλογή να αλλάξεις καθηγητή, και 2 και 3 εξάμηνα να περάσουν, ο ίδιος θα είναι. Και είναι ανεξέλεγκτος. Έχουν διαγράψει γραπτό μπροστά μου απλά γιατί έτσι ήθελαν. Ξέρω άτομα που έκαναν οικογένεια, παιδιά και πτυχίο δεν πήραν εξαιτίας μιας ανάλογης κόντρας.
Από την άλλη στην ελληνική πραγματικότητα κάποιοι φοιτητές το έχουν κάνει όντως καριέρα, είτε σαν στελέχη κόμματος είτε προστατευόμενοι καθηγητών και μετέχοντες σε διάφορα προγράμματα κλπ. Πρέπει να σταματήσει αλλά να προστατέψουμε και τα θύματα και εδώ είναι και η ένσταση μου. Δεν μας προστατεύουν από την αυθαιρεσία των καθηγητών.
Τα μέτρα που παίρνονται κατά διαστήματα, φαίνεται ότι το τελευταίο που έχουν σαν στόχο είναι η βελτίωση του όλου συστήματος.
Όπως λέει και ο A. Kircher, η αλλαγή αυτή πρέπει να ξεκινήσει από το εσωτερικό των πανεπιστημίων. Άψυχο και έμψυχο υλικό. Καθώς και να πάψουν οι κλίκες και η εξυπηρέτηση συμφερόντων κομματικών και προσωπικών και πολλά άλλα.
Δεσμευόμαστε για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Το καταλαβαίνω και το σέβομαι. Και άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν και δημόσια και ιδιωτικά. Αλλά πως στέκονται τα δημόσια π.χ. της Αγγλίας έναντι των ιδιωτικών της χώρας και των άλλων χωρών? Έχουν φροντίσει να είναι δυνατά και ανταγωνιστικά.
Εδώ έχουμε ακριβώς το αντίθετο. Βάζουμε τα ιδιωτικά στην ζωή μας αφού έχουμε απαξιώσει τα δημόσια. Είναι σαν να σπρώχνουμε τις ελληνικές οικογένειες σε αυτήν την κατεύθυνση. Όπως γίνεται και στα σχολεία.
Τα λεφτά που θα ξοδέψει κάποιος για φροντιστήρια και για να έχει το παιδί να σπουδάζει σε άλλη πόλη, τα σκάει με την μία στο ιδιωτικό και ησυχάζει.
Αυτός όμως που δεν έχει να τα ακουμπήσει? Μήπως θα θεωρείται β΄ διαλογής?
Πρώτα να φροντίσουμε να πάρουμε κάποια μέτρα και αποφάσεις ώστε τα δημόσια πανεπιστήμια να γίνουν ισάξια των καλών ευρωπαϊκών. Εάν αυτό είναι μακρινό ας αλλάξουν έστω αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω. Να αποκτήσουν κύρος, να μπορούν να σταθούν δίπλα στα καλά ιδιωτικά και μετά να προχωρήσουμε στην ίδρυση τους. Με την φήμη που έχουν αυτήν την στιγμή και την υποδομή, φοβάμαι ότι θα πατώσουν τελείως. Στην αγορά εργασίας ποιος απόφοιτος θα έχει το προβάδισμα?
Με έμμεσο τρόπο μας ωθούν στην ιδιωτική εκπαίδευση (δεν κάνω λόγω για παιδεία)
Όχι με το να ιδρύουν και να αναγνωρίζουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια αλλά με το να παρατάνε και να φθείρουν τα δημόσια, όχι μόνο σε υποδομή και σε καθηγητές αλλά και με την όλη διαδικασία από το σχολείο.
Την καλημέρα μου
να συμφωνήσω και εγώ με την σειρά μου με αυτά που έγραψες.
quote:
Γνωρίζω προσωπικά και από γνωστούς, προβλήματα με τους καθηγητές, άσχετα με το τι γράφεις, απλά να κόβεσαι. Το πρόβλημα είναι όμως ότι σε κάποιες σχολές (δεν ξέρω για όλες) δεν έχεις την επιλογή να αλλάξεις καθηγητή, και 2 και 3 εξάμηνα να περάσουν, ο ίδιος θα είναι. Και είναι ανεξέλεγκτος. Έχουν διαγράψει γραπτό μπροστά μου απλά γιατί έτσι ήθελαν. Ξέρω άτομα που έκαναν οικογένεια, παιδιά και πτυχίο δεν πήραν εξαιτίας μιας ανάλογης κόντρας.
Δυστυχώς τα ίδια είχα περάσει και εγώ και τα ξέρω. Πονεμένες ιστορίες! Δεν ήταν όλοι έτσι, υπήρχαν κάποιοι καθηγητές που τους σέβομαι και τους αγαπάω ακόμα, και κάτι άλλοι που πραγματικά λυπάμαι που βρέθηκαν στο δρόμο μου, γιατί η ασυδοσία τους δεν είχε όρια.
quote:
Δεσμευόμαστε για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Το καταλαβαίνω και το σέβομαι. Και άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν και δημόσια και ιδιωτικά. Αλλά πως στέκονται τα δημόσια π.χ. της Αγγλίας έναντι των ιδιωτικών της χώρας και των άλλων χωρών? Έχουν φροντίσει να είναι δυνατά και ανταγωνιστικά.
Εδώ έχουμε ακριβώς το αντίθετο. Βάζουμε τα ιδιωτικά στην ζωή μας αφού έχουμε απαξιώσει τα δημόσια. Είναι σαν να σπρώχνουμε τις ελληνικές οικογένειες σε αυτήν την κατεύθυνση. Όπως γίνεται και στα σχολεία.
Τα λεφτά που θα ξοδέψει κάποιος για φροντιστήρια και για να έχει το παιδί να σπουδάζει σε άλλη πόλη, τα σκάει με την μία στο ιδιωτικό και ησυχάζει.
Ακριβώς. Εγώ δεν είμαι εναντίον των ιδιωτικών πανεπιστημίων, ή μάλλον, δεν είμαι ούτε υπέρ ούτε κατά. Ούτως ή άλλως κάποια από αυτά υπάρχουνε ήδη στην Ελλάδα. Αλλού είναι το πρόβλημα. Πρώτα πρέπει τα δημόσια πανεπιστήμια να γίνουν ανταγωνιστικά και να βελτιωθεί το επίπεδό τους και μετά να στραφούμε στην δημιουργία ιδιωτικών. Διαφορετικά θα έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Όπως ακριβώς έγραψες ότι συμβαίνει στην Αγγλία συμβαίνει και στην Αμερική, υπάρχουν ιδιωτικά και δημόσια, και αρκετά δημόσια είναι ισάξια αν όχι καλύτερα από αρκετά ιδιωτικά. Για παράδειγμα το Berkeley ή το Michigan.
Είτε ως μαθητές είτε ως φοιτητές.
Η αιτία μπορεί να είναι η μη επιμέλεια ενός μαθητή, μπορεί να είναι ο ατίθασος χαρακτήρας του με αποτέλεσμα να "μπει" στο μάτι του καθηγητή του ή ακόμη κι ο καθηγητής για δικούς του λόγους να αντιπαθεί ένα μαθητή.
Συμπάθειες κι αντιπάθειες έχουμε όλοι οι άνθρωποι, είναι φυσιολογικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Κι οι καθηγητές άνθρωποι είναι.
Το πρόβλημα όμως δημιουργείται όταν η θέση μας (πχ καθηγητής) σε ένα κοινωνικό σύνολο δεν παραμένει ανεπηρέαστη από κάτι τέτοιο.
Είναι διαφορετικό να μην συμπαθείς ένα μαθητή σου απλώς κι είναι διαφορετικό να έχεις μια συμπεριφορά συνεχώς επικριτική κι υποτιμητική απέναντι του για αυτό το λόγο ή ακόμα και να μην τον περνάς στο μάθημα επειδή έχεις μια μορφή εξουσίας έναντι αυτού.
Αν αναλογιστούμε και το πόσο σημαντική είναι η σχέση μαθητή - δασκάλου για τους ανθρώπους αλλά και τα συναισθήματα που βιώνει αυτός που δέχεται την υποτίμηση, τότε η μεροληψία γίνεται ακόμη πιο εξοργιστική για αυτόν που την βιώνει.
Περιστατικά όπου καθηγητές δεν περνούσαν φοιτητές σε κάποιο μάθημα είχα συναντήσει κι εγώ στην σχολή μου.
Εμένα πχ μου έτυχε να περάσω μάθημα με την 9η φορά και σχεδόν σ' όλες τις φορές που κόπηκα, είχα πάρει 4 - 4,8.
Το αντιλαμβάνεσαι αυτό? 
Εκτός κι αν ο άνθρωπος αυτός ήθελε να μου μάθει την προπαίδεια του 4 
quote:
Η κατάσταση της παιδείας σε ένα κράτος είναι στενά συνδεδεμένη και αντικατοπτρίζει το μέλλον. Η Ελλάδα δυστυχώς είναι μια χώρα που δεν έχει δώσει μεγάλη έμφαση σε αυτόν το τομέα. Είναι γνωστό, για παράδειγμα, πως οι Έλληνες εκπαιδευτικοί πληρώνωνται ελάχιστα σε σχέση με αυτά που πληρώνωνται οι εκπαιδευτικοί στα άλλα Ευρωπαικά κράτη. Ο υλικοτεχνικός εξοπλισμός σχολείων και πανεπιστημίων υπολείπεται κατά πολύ. Οι δανειστικές βιβλιοθήκες υστερούν σημαντικά σε βασικά συγγράμματα επιστημονικής έρευνας.
Βρίσκω σημαντικό αυτό που είπες.
Αν αποδεχθούμε αυτό τον αντικατοπτρισμό αναφέρεις και σκεφτούμε επάνω στις συνεχείς μεταρρυθμίσεις στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, τι συμπέρασμα προκύπτει?
Ότι δεν έχουμε αντικρύσει το μέλλον μας ως χώρα συνειδητά, με αποφασιστικότητα κι έχοντας ένα σταθερό πλάνο ώστε η παιδεία να γίνει η αιτία για να δρομολογηθούν κι άλλες αλλαγές από τους σημερινούς μαθητές κι αυριανούς πολίτες.
Απλά αλλάζουμε συνέχεια κι από κάτι.
Με άλλα λόγια ψάχνουμε να βρούμε τι πρέπει να κάνουμε για να αλλάξουμε το μέλλον μας αλλά το κάνουμε πειραματικά και μισό.
quote:
Δεσμευόμαστε για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Το καταλαβαίνω και το σέβομαι. Και άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν και δημόσια και ιδιωτικά. Αλλά πως στέκονται τα δημόσια π.χ. της Αγγλίας έναντι των ιδιωτικών της χώρας και των άλλων χωρών? Έχουν φροντίσει να είναι δυνατά και ανταγωνιστικά.
Εδώ έχουμε ακριβώς το αντίθετο. Βάζουμε τα ιδιωτικά στην ζωή μας αφού έχουμε απαξιώσει τα δημόσια. Είναι σαν να σπρώχνουμε τις ελληνικές οικογένειες σε αυτήν την κατεύθυνση. Όπως γίνεται και στα σχολεία.
Έχεις απόλυτο δίκιο, φίλε wainamoinen!
Προσπαθούμε να δώσουμε κίνητρα σε κάτι το καινούριο όταν δεν φροντίζουμε το παλιότερο και δεν το βοηθάμε να ανακάμψει...
In anticipation of my resurrection...
quote:
Η αιτία μπορεί να είναι η μη επιμέλεια ενός μαθητή, μπορεί να είναι ο ατίθασος χαρακτήρας του με αποτέλεσμα να "μπει" στο μάτι του καθηγητή του ή ακόμη κι ο καθηγητής για δικούς του λόγους να αντιπαθεί ένα μαθητή.
Συμπάθειες κι αντιπάθειες έχουμε όλοι οι άνθρωποι, είναι φυσιολογικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Κι οι καθηγητές άνθρωποι είναι.
Ακριβώς φίλε μου Dying Incubus, αυτά υπάρχουν γιατί δυστυχώς έτσι είναι η ανθρώπινη φύση πολλές φορές. Από την άλλη ίσως αν γίνει μια σοβαρή προσπάθεια να εδραιωθούν κάποιοι μηχανισμοί αποφυγής αυτών των φαινομένων, μηχανισμοί όχι αστυνόμευσης φυσικά, αλλά μάλλον αξιοκρατικής αξιολόγησης τόσο των μεν (μαθητών) όσο και των δε (καθηγητών) ίσως τα πράγματα να βελτιωθούν κατά πολύ.
Αλλά μάλλον ζητάω πολλά....
quote:
Εμένα πχ μου έτυχε να περάσω μάθημα με την 9η φορά και σχεδόν σ' όλες τις φορές που κόπηκα, είχα πάρει 4 - 4,8.
Το αντιλαμβάνεσαι αυτό? Εκτός κι αν ο άνθρωπος αυτός ήθελε να μου μάθει την προπαίδεια του 4
Αυτό το 4 με σκότωνε ρε παιδί μου! Τώρα με 4,8 τι να πώ....δεν θα το άντεχα 
quote:
Με άλλα λόγια ψάχνουμε να βρούμε τι πρέπει να κάνουμε για να αλλάξουμε το μέλλον μας αλλά το κάνουμε πειραματικά και μισό.
Ναι και είναι κρίμα γιατί μένουμε πίσω...ας ελπίζουμε πάντως πως οι εκάστοτε κυβερνήσεις θα καταλάβουνε την σημασία του θέματος.