- Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΒΙΩΜΑ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:
Είμαι σίγουρη όμως πως υπάρχει ένα παραπέρα... Δεν λέω ότι πρέπει, οποσδήποτε, εσωτερικές μυστικές καταστάσεις να μπορούν να περιγραφούν με λέξεις... και ότι πρέπει να περιγραφούν...Όχι. Μέχρι ένα σημείο όμως μπορεί να περιγραφεί, έστω και με έμμεσο τρόπο, το τι συμβαίνει...
Μιας και μου μιλάτε στο πληθυντικό θα σας πω ότι όντος υπάρχει κάτι παραπέρα από αυτά που λεμέ και πράγματι κάποιοι τα έχουν περιγράψει με έναν έμμεσο τρόπο. Απλά ο τρόπος του καθενός είναι διαφορετικός. Π.χ κάποιος έγραψε τους αθλους του Ηρακλή, που είναι ένας έμμεσος τρόπος του εσωτερικού ταξιδιού.
Κάποιος άλλος έγραψε την μάχη του Αρτζουνα με βοηθό... τον Κρισνα. Κάποιος άλλος έγραψε κάτι άλλο. Όλοι όμως με οποίο τρόπο και αν μιλούν δείχνουν στην ίδια «κατεύθυνση»
Από τα λεγόμενα σας, μου δίνετε την υποψία ότι ρωτώντας με, έχετε ήδη κάτι στο νου σας σαν απάντηση.
Πριν πω κάτι άλλο.. θα ήθελα να σταθώ εδώ, έτσι ώστε αν το θέλετε και εσείς, να μου πείτε το σκεπτικό σας σε αυτό που με ρωτάτε.
«Μέχρι ένα σημείο όμως μπορεί να περιγραφή, έστω και με έμμεσο τρόπο, το τι συμβαίνει...»
Θα περιμένω την απάντηση σας.
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Edited by - ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ on 07/11/2009 17:41:07
Καθένας έχει την πορεία του στον χώρο της ύπαρξης... και καθένας μπορεί να έχει κάποιες εμπειρίες... Ο λόγος που υποβάλλω ερωτήσεις δεν είναι πονηρός. Προσπαθώ να καταλάβω κατά πόσο αυτά που βιώνει μία συνείδηση, είναι αυτά που βιώνει και μία άλλη συνείδηση... Απλά προσπαθώ να διασταυρώσω πληροφορίες και να διαπιστώσω κατά πόσο μπορεί να θεμελιωθεί αντικειμενικός λόγος γιά τέτοια θέματα, όπως είναι η εσωτερική εμπειρία...
Βλέπετε, ότι προσπαθώ να παροκουλουθήσω την ενοιολογική ανάπτυξη των μυστικών βιωμάτων σας κι ως ένα σημείο επιβεβαιώνω αυτά που λέτε, ως ένα σημείο συμφωνούμε, γιατί υπάρχει αναλογία σε αυτό που νοιώθετε εσείς και νοιώθουν κι άλλοι άνθρωποι...
Εξ’ άλλου η συζήτηση έχει νόημα όταν ο καθένας καταθέτει αυτό που έχει εμπειρία σεβόμενος την αλήθεια και τους άλλους...
Προσωπικά (όχι με την έννοια ενός εγώ), «κατανοώ» ότι μία συνείδηση που έχει πάει πέραν του νου κι αρχίζει να ζει εσωτερικά αντιλαμβάνεται με κάποιο τρόπο: Γιά παράδειγμα, βιώνει μία κατάσταση μη-εγώ, μία κατάσταση που δεν έχει συγκεκριμένα όρια (κι ίσως, εδώ έχει έννοια το να μιλάμε γιά κοινωνία με το Θείο)... Αυτό συμβαίνει, εδώ, τώρα, αλλά φαίνεται ότι κι απλός φυσικός χώρος ξεπερνιέται (χωρίς να χάνεται η επαφή με τα περιεχόμενα της συνείδησης που προέρχονται από τον φυσικό χώρο), και ο χρόνος ξεπερνιέται (υπάρχει μία αντίληψη άχρονου)... Ίσως υπάρχουν κι άλλα που μπορούν να ειπωθούν εδώ...
Εν τούτοις ... στην παρούσα φάση υπάρχει απλά μία συνειδησιακή αντίληψη... δεν υπάρχει κάτι παρα πέρα;... Αναφέρθηκα πιό πάνω στο περιεχόμενο της «φώτισης»... Και χριστιανοί μυστικοί μιλάνε γιά φως, και στο θιβετανικό βουδισμό μιλάνε γιά το Πρωταρχικό Καθαρό Φως (που δεν είναι μόνο εμπειρία στην μεταθανάτια κατάσταση), και σούφι μυστικοί μιλάνε γιά φως... Δεν αναφέρθηκα σε κάποια συγκεκριμένη παράδοση ή πρακτική...
Ο Θεός μαζί σας...
quote:
Καθένας έχει την πορεία του στον χώρο της ύπαρξης... και καθένας μπορεί να έχει κάποιες εμπειρίες... Ο λόγος που υποβάλλω ερωτήσεις δεν είναι πονηρός.
Δεν θεώρησα ότι έχετε ένα πονηρό σκοπό. Απλά κατάλαβα ότι έχετε κάτι παραπάνω από αυτό που ρωτάτε. Δηλ έχετε εμπειρία!
Να με συχωράτε αλλά πρέπει να διακόψω, θα συνεχίσω αργότερα αυτά που θέλω να σας πω.
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
quote:
enlightened Προσπαθώ να καταλάβω κατά πόσο αυτά που βιώνει μία συνείδηση, είναι αυτά που βιώνει και μία άλλη συνείδηση... Απλά προσπαθώ να διασταυρώσω πληροφορίες και να διαπιστώσω κατά πόσο μπορεί να θεμελιωθεί αντικειμενικός λόγος γιά τέτοια θέματα, όπως είναι η εσωτερική εμπειρία...Βλέπετε, ότι προσπαθώ να παροκουλουθήσω την ενοιολογική ανάπτυξη των μυστικών βιωμάτων σας κι ως ένα σημείο επιβεβαιώνω αυτά που λέτε, ως ένα σημείο συμφωνούμε, γιατί υπάρχει αναλογία σε αυτό που νοιώθετε εσείς και νοιώθουν κι άλλοι άνθρωποι...
Εξ’ άλλου η συζήτηση έχει νόημα όταν ο καθένας καταθέτει αυτό που έχει εμπειρία σεβόμενος την αλήθεια και τους άλλους...
Φίλη enlightened είχα μιλήσει με τον φίλο μας τον wholemind και του είχα πει σε αυτό το τοπικ.. για τα επίπεδα σιωπής που πρέπει κάποιος να «κατακτήσει» Συγκεκριμένα έδωσα το πρώτο επίπεδο. Τώρα θα πω για το δεύτερο. Αυτά τα οποία λέω είναι η «προσωπική μου».. πορεία, κατανόηση και ορολογία. Τα γράφω έτσι όπως τα αντιλαμβάνομαι. Ξέρω ότι όποιοι έχουν εμπειρία στον «διαλογισμό» θα βρουν τα «κοινά σημεία»!
Η δεύτερη σιγή έχει να κάνει με μια φλυαρία που είναι σε μορφή ιδέας –εικόνας.
Αυτές οι ιδέες –εικόνες «ξεπηδούν» κατά κάποιο τρόπο μέσα στο νου μας σαν αναμνήσεις με τις οποίες πέφτουμε σε μια ταύτιση , γοητεία και ονειροπόληση.
«Ξεπηδούν» εκτός από αναμνήσεις, σαν κάτι που πρέπει να κάνουμε. Είναι σαν μας παροτρύνουν να πάμε για καφέ, να δούμε τον τάδε φίλο, να φάμε το τάδε φαί και πολλά αλλά.
Φτιάχνουμε διάφορες ιστορίες που έχουν σχέση με το παρελθών και με το μέλλων. Φτιάχνουμε ιστορίες που είναι συνειρμικές. Ξεκινάμε από κάτι και συνειρμικά πάμε κάπου αλλού και αυτό το άλλου μπορεί να γίνει η αιτία για να οδηγηθούμε πάλι κάπου.
Αυτό το «νοητικό επίπεδο» το ονομάζω ΕΙΚΟΝΟΠΛΑΣΤΙΚΟ. Επειδή πλάθουμε συνεχώς ιστορίες με εικόνες. Είναι μια φλυαρία ιδέα –εικόνα.
Έτσι είναι σαν να βλέπω νοητικά αυτά που θέλω να κάνω ή αυτά που με παροτρύνουν για να γίνουν.
Όταν η συνείδηση μου αποκτήσει επίγνωση αυτής της λειτουργίας τότε αφού έχει σταματήσει την άσκοπη λεκτική μονολογία ΤΟΥ ΜΙΛΑΩ ΚΑΙ ΜΕ ΑΚΟΥΩ αρχίζει να αναστέλλει και την λειτουργία του ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΜΕ ΕΙΚΟΝΕΣ. Η συνείδηση αποκτά την επίγνωση ότι και αυτό ακόμα είναι μια ταύτιση.
Αυτή η σιγή επιτυγχάνεται όταν τοποθετούμαι στο παρών. ΟΙ ιδέες – εικόνες έχουν μια σχέση με το να τρέχουν στο παρελθών και στο μέλλων. Τότε το να είμαι με επίγνωση στο παρών σπάει την μηχανική κίνηση του νου στο να κινείτε στο παρελθών και στο μέλλων.
Αυτό που συμβαίνει μέσα μου είναι ότι όταν αρχίζουν να προβάλλονται εικόνες η επαγρυπνη αντίληψη μου που προσέχει αυτή την μηχανική κίνηση σταματά την διαδικασία της ολοκλήρωσης της ιδέας –εικόνας.
Πχ βλέπω εικονικά σαν μια ιδέα που μου εμφανίστηκε στο μυαλό μου «ότι τι καλά που θα ήταν να ήμουν τώρα σε μια παραλία και να έπινα καμιά μπυριτσα και…..»
Δεν το συζητώ.. αλλά εμφανίζετε σαν ιδέα! (δεν έχω άλλο τρόπο να το περιγράψω)
Όλο αυτό οδηγεί σε μια ονειροπόληση και τελικά μπορεί και στην πραγματοποίηση της ιδέας.
Αρχικά κόβω την διαδικασία της ολοκλήρωσης της ιδέας με το να επιστρέφω την συνείδηση μου στο τώρα. Σε αυτό που τώρα γίνετε. Αυτό μου επιτρέπει να από-ταυτίζομαι από την ονειροπόληση της ιδέας-εικόνας. Και έτσι, ενώ στην αρχή παρασύρομε σιγά σιγά το σταματώ. Σε σχέση με το παράδειγμα μπορεί να σταματήσω εδώ:
«ότι τι καλά που θα ήταν να ήμουν τώρα σε μια παραλία και …..» Επιστροφή στο τώρα.
«ότι τι καλά που θα ήταν να ήμουν τώ …..» Επιστροφή στο τώρα.
«ότι τι καλά …..» Επιστροφή στο τώρα.
«ότ …..» Επιστροφή στο τώρα.
Έτσι ο νους σιγά σιγά αρχίζει να μην κινείτε μπρος πίσω στο χρόνο και να μην μπορεί να ολοκληρώσει καμιά συνειρμική διαδικασία και όλα αυτά γιατί η επαγρυπνη αντίληψη δεν το επιτρέπει.
Έχουμε κατανοήσει ότι αυτή η μηχανική διαδικασία μας οδηγεί έξω από αυτό που υπάρχει στο τώρα και επίσης ότι μας οδηγεί σε ονειροπόληση.
Αναστέλλοντας και αυτή την λειτουργία η συνείδηση εισέρχεται σε ένα επίπεδο που το λέω ΜΟΡΦΟΓΕΝΝΗΤΙΚΟ . Από αυτό το επίπεδο ξεπηδάνε όλες οι πιθανές σκέψεις. Είναι σαν ένα καζάνι που κοχλάζει. Κάθε φούσκα από το καζάνι που κοχλάζει είναι και μια σκέψη που θέλει να ολοκληρωθεί.
Είναι σαν τα εγώ να είναι μέσα στο καζάνι αλλά δεν μπορούν ακόμα να εκφραστούν. Είναι εγώ προθέσεις!! Από μια τέτοια φούσκα εγώ-πρόθεση είναι που κινούμαστε.(συνεχίζετε μια άλλη φορά)
Το πρόβλημα Φίλη enlightened και φίλε wholemind αλλά και όλοι οι φίλοι που μπορούν να μπουν σε μια κατάσταση διαλογισμού. ΔΗΛ ΣΕ ΜΙΑ ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ οπού τα εγώ απουσιάζουν όπως και κάθε νοητικό περιεχόμενο και ο νους μένει σε μια κατάσταση που θα την έλεγα «ενεργητικά παθητική»..σαν μια λίμνη που η επιφάνεια της είναι ήρεμη και αντανακλά τον ουρανό.. Το πρόβλημα είναι ότι όταν κάποιος βγαίνει από αυτή την«διαλογιστική κατάσταση» τα ΕΓΩ επανέρχονται!!!!
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι παρόλο που κάποιος μπορεί να εισέλθει σε ένα «πνευματικό επίπεδο» ή «πνευματική έκσταση» η οποία δεν έχει να κάνει με ένα δόγμα ή με μια θρησκεία.. επειδή είναι μια εμπειρία που μπορεί κάθε άνθρωπος, ότι όνομα και μορφή και αν έχει να το επιτύχει ..τα εγώ δεν εξαλείφονται με αυτόν τον τρόπο!!
Ο θυμός θα επιστρέψει όπως και η περηφάνια όπως και η λαγνεία όπως πολλά άλλα.
Αν δεν γινόταν αυτό, τότε θα μιλάγαμε για την «φώτιση» και για την πλήρη εξάλειψη των ΕΓΩ!! Εάν δεν συμβαίνει αυτό( η εξάλειψη των ΕΓΩ) τότε χρειάζεται να γίνει παράλληλα και κάτι άλλο που θα μας επιτρέψει να επιτύχουμε αυτό το μεγάλο «έργο»!!
Ως προς το παρών θα ήθελα να σταθω έως εδώ για να διαβάσω τις εντυπώσεις σας και για να παραμένουμε πρακτικά στα παρακάτω λόγια.
quote:
enlightened Απλά προσπαθώ να διασταυρώσω πληροφορίες και να διαπιστώσω κατά πόσο μπορεί να θεμελιωθεί αντικειμενικός λόγος γιά τέτοια θέματα, όπως είναι η εσωτερική εμπειρία...
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Edited by - ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ on 09/11/2009 09:46:31
Η συνείδηση που απο-ταυτίζεται από τα περιεχόμενά της... εργάζεται σε τρία επίπεδα-δραστηριότητες:
Α) Το πρώτο επίπεδο-δραστηριότητα αφορά τα εισερχόμενα από την αντίληψη του φυσικού κόσμου και την συναλλαγή μας με αυτά, καθημερινές δραστηριότητες και πράξεις, εννοιολογικούς σχολιασμούς, κλπ...
Β) Το δεύτερο επίπεδο-δραστηριότητα αφορά νοητικά εντυπώματα, μνήμες, φαντασία.. κι είναι πιό εσωτερικό από το προηγούμενο...
Γ) Το τρίτο επίπεδο-δραστηριότητα αφορά την διαρκή-ανάδυση της αντίληψης του εγώ κι αφορά (αν κατανοώ σωστά) την ίδια την «ρίζα» της «προσωπικής μας ύπαρξης»...
Έχω εμπειρία αυτών που λέτε και μάλιστα αυτή την περιγραφή των εσωτερικών δραστηριοτήτων την έχω συναντήσει κι αλλού... Οπότε δεν έχω λόγο να αμφισβητώ τα όσα λέτε (και μακάρι κάποιοι φίλοι στο φόρουμ να διάβαζαν πιό προσεκτικά όσα λέτε)...
Θα επιθυμούσα όμως (αν είναι δυνατόν) να πάμε την συζήτηση ακόμα πιό πέρα...
Μέχρι τώρα μιλάμε γιά την συνείδηση που απο-ταυτίζεται από τα περιεχόμενά της, -αντίληψη από έξω- μνήμες και φαντασία- αντίληψη του εγώ... Τα περιγράφω εν συντομία... Αυτά έχουν πλήρη αντιστοιχία σε αυτά που ονομάζετε «εξωτερικό», εικονοπλαστικό, μορφογεννητικό...
Αυτό που περιγράφετε σαν ηρέμιση της λίμνης (μία υπαρξιακή κατάσταση όπου τα εγώ απουσιάζουν καθώς και κάθε νοητικό περιεχόμενο) σημαίνει μία πλήρη αποδέσμευση από τα περιεχόμενα της συνείδησης; Μία περαιτέρω εσωτερίκευση της συνείδησης (που έχει ήδη διευρυνθεί από την προηγούμενη διαδικασία), έτσι ώστε η συνείδηση να μην βλέπει πιά τα έξω (ανίληψη-μνήμες και φαντασία- ανάδυση του εγώ) αλλά τον ίδιο τον εαυτό της;
Κι εισερχόμαστε σε αυτή την νέα κατάσταση της περαιτέρω εσωτερίκευσης ολοκληρώνοντας την «εξέλιξή» μας; Ή μήπως υπάρχουν κι εδώ διαβαθμίσεις (όπως στο κατώτερο στάδιο της απ-ταύτισης); Δεν γνωρίζω. Ρωτώ...
(Και μακάρι να συμμετείχαν κι άλλοι φίλοι όπως ο wholemind – ίσως να προσέφεραν κάτι στην διαφώτισή μας)...
Να έχετε μία καλή ημέρα.
Edited by - wholemind on 09/11/2009 13:28:07
Έχετε καταλάβει πολύ καλά! Να σας πω ότι όλη αυτή η διαδικασία γίνετε με ανοιχτά τα ματιά στο οπουδήποτε. Κάτι που θα ήθελα να δείτε και έχει σχέση με το πρώτο επίπεδο της μηχανικής φλυαρίας είναι ότι διαβάζουμε μηχανικά ότι δούμε μπροστά μας. Π.χ πινακίδες αυτοκινήτων, ταμπέλες, διαφημίσεις, και πολλά αλλά. Τα διαβάζουμε και τα επαναλαμβάνουμε από μέσα μας. Όταν δούμε ότι μπορούμε άμεσα να γνωρίζουμε αυτό που βλέπουμε και ότι δεν χρειάζεται να το επαναλαμβάνουμε τότε σπάμε σε ένα βαθμό αυτή την μηχανικοτητα και αποκτάμε ένα είδος «σιωπής»
Αν σας δείξω την οθόνη του υπολογιστή σας και σας ρωτήσω «πως λέγετε αυτό που έχετε μπροστά;» Μπορείτε να ξέρετε ποιο είναι το όνομα «αυτού» χωρίς να το συλλαβίσετε από μέσα σας. Αυτό είναι κάτι που μπορείτε να το κάνετε με όλα τα αντικείμενα. Ξέρετε εκ τον προτέρων πως λέγονται, δεν χρειάζεται να το επαναλάβετε στον εαυτών σας !!
Αυτά για δώρα θα στείλω αργότερα ένα ακόμα μήνυμα για το «παρακάτω»
Θα περιμένουμε και τον φίλο wholemind
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Η συνείδηση μπορεί να βρίσκεται σε τέσσερις καταστάσεις... Στην παρακάτω περιγραφή ίσως χρησιμοποιηθούν και εκφράσεις δικές σας, αγαπητοί φίλοι, αφού δεν «βλέπω» κάποιο λόγο να μην υιοθετηθούν... Κάποια πράγματα (που αναφέρονται στην κατώτερη λειτουργία της συνείδησης) είναι και προσωπική «μου» εμπειρία... Κάποια πράγματα (που αναφέρονται στην ανώτερη λειτουργία της συνείδησης) είναι απλά «πληροφόρηση»... Τα «παραθέτω» όμως και γιά να τα ελέγξετε, συγκρίνοντάς τα με την δική σας τυχόν εμπειρία... και γιά να διατυπωθούν τυχόν διαφορετικές απόψεις, έτσι ώστε μέσα από την συζήτηση να φτάσουμε σε «ασφαλή» συμπεράσματα...
Οι τέσσερις καταστάσεις της συνείδησης:
Α) Η συνείδηση του συνηθισμένου ανθρώπου, που ταυτίζεται με τα περιεχόμενά της, αντιλήψεις από τον φυσικό κόσμο, σκεπτοδιαδικασίες, μνήμες, φαντασία, κλπ.
(Υπάρχει εδώ η σχέση: παρατηρητής –ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕΝΟ, ή συνείδηση-ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται, αντίληψη, σκεπτοδιαδικασία, εγώ).
Β) Η συνείδηση που αποδεσμεύεται από τα περιεχομενά της, η απο-ταυτισμένη συνείδηση (Διαδικασία που συμβαίνει σε τρία επίπεδα – όπως τα περιέγραψε ο φίλος «ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ»).
Σε αυτή την κατάσταση η συνείδηση και είναι άδεια και δεν είναι άδεια. Δεν ασχολείται με τα περιεχόμενά της, απλά τα περιέχει. Σε αυτή την κατάσταση η συνείδηση υπερβαίνει τον απλό φυσικό χώρο και χρόνο (βιώνει το άχρονο, τώρα, εδώ), ενώ διευρύνεται προς κάτι ΕΥΡΥΤΕΡΟ.
(Υπάρχει εδώ η σχέση: ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ-παρατηρούμενο, ή ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ-εξωτερικό αντικείμενο, όπως περιγράφηκε πιό πάνω).
Γ) Όταν η συνείδηση αποδεσμεύεται τελείως από τα περιεχόμενά της (όπως η φίλη enlightened υποψιάζεται, ή υποθέτει ότι συμβαίνει), τότε η συνείδηση «βλέπει» τον εαυτό της, την ουσία της. Εδώ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ και ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕΝΟ είναι το ίδιο.
Σε αυτή την κατάσταση (από όσο «πληροφορούμαι») υπάρχουν τρεις διαδικασίες που διαδέχονται η μία την άλλη καθώς εσωτερικευόμαστε όλο και πιό πολύ...
1)Η συνείδηση, έχοντας αποδεσμευτεί τελείως από τα προηγούμενα περιεχόμενά της, «χάνει» τα όριά της κι απλώνεται σε όλο τον αντιληπτό χώρο (που δεν είναι πιά απλά ο φυσικός χώρος, αλλα ένας χώρος που συμπεριλαμβάνει τον φυσικό χώρο και τον υπερβαίνει – μολονότι δεν υπάρχουν πληροφορίες από τον φυσικό χώρο).
2) Σε μία περαιτέρω εσωτερίκευση η συνείδηση νοιώθει ότι αυτή είναι ο χώρος (ότι αυτά, η συνείδηση και ο χώρος, δεν ξεχωρίζουν).
3) Και σε μία πιό εσωτερική βίωση του εαυτού υπάρχει μία Αχανής Αντίληψη όπου δεν υπάρχει πιά ούτε αντίληψη υποκειμένου.
(Υπάρχει εδώ η σχέση: ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ-ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕΝΟ, όπου και τα δύο ταυτίζονται με την συνείδηση).
Δ) Η συνείδηση χάνεται στην Αχανή Θεότητα (δεν «ξέρω» πως πρέπει να το ονομάσουμε).
Δεν «ξέρω» αγαπητοί φίλοι, κατά πόσο είναι επαληθεύσιμα όλα αυτά, ή αν όντως αυτή είναι εσωτερική εμπειρία που έχουν όλοι οι άνθρωποι σε αυτή την πορεία...
Προσωπικά «βρίσκομαι» (από όσο «έχω» επίγνωση) στο Β στάδιο της συνείδησης κι απλά «υποψιάζομαι» και «πειραματίζομαι» στο Γ στάδιο... Δεν «γνωρίζω» όμως αν όσα βιώνει κάποιος στο Γ στάδιο είναι αντικειμενική πραγματικότητα (ένωση με το Θείο) ή απλά υποκειμενικές περιπλανήσεις. Αυτό που «προσπαθώ» είναι ακριβώς να «θεμελιώσω» την αντικειμενικότητα αυτών των βιωμάτων... Δεν «ξέρω» τι θα βγει από την έρευνα...
Αν κάποιοι φίλοι έχουν περισσότερη εμπειρία ή πληροφόρηση θα είμασταν όλοι, «πιστεύω» υπόχρεοι αν τα κατέθεταν εδώ...
Έλεγα λοιπών πως: Αναστέλλοντας και αυτή την λειτουργία η συνείδηση εισέρχεται σε ένα επίπεδο που το λέω ΜΟΡΦΟΓΕΝΝΗΤΙΚΟ . Από αυτό το επίπεδο ξεπηδάνε όλες οι πιθανές σκέψεις. Είναι σαν ένα καζάνι που κοχλάζει. Κάθε φούσκα από το καζάνι που κοχλάζει είναι και μια σκέψη που θέλει να ολοκληρωθεί. Ο τρόπο που γίνετε είναι:
Από το ΜΟΡΦΟΓΕΝΝΗΤΙΚΟ επίπεδο η συνείδηση ταυτίζετε και με την φυλακισμένη "συνειδησιακή προσοχή" αυτή η φούσκα, έχει την απαραίτητη ενεργεία για να συνεχίσει να εκδηλωθεί στο πιο κάτω επίπεδο που είναι το ΕΙΚΟΝΟΠΛΑΣΤΙΚΟ.
Σε αυτό το επίπεδο έχουμε την πιθανή ιδέα που μας λέει τι να κάνουμε. ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ Πολλές ΙΔΕΕΣ ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ. Κάποια ιδέα κλέβει περισσότερο την προσοχή μας και τότε φτάνει ή στο λεκτικό επίπεδο δηλ να την συζητάμε ή στην πράξη δηλ στην υλοποιήσει της ιδέας.
Τώρα η συνείδηση παρατηρώντας και κατανοώντας ότι αυτά που κοχλάζουν μέσα στο καζάνι της κλέβουν την προσοχή ή την ενεργεία, αναστείλει αυτή την μηχανική λειτουργία μην επιτρέποντας σε τίποτα να της κλέψει την προσοχή.
Τότε όταν η προσοχή δεν απορροφάτε σε κάποια φούσκα του καζανιού που κοχλάζει… το καζάνι αρχίζει να ηρεμεί και από εκεί που υπήρχαν χιλιάδες φούσκες τώρα υπάρχουν εκατοντάδες, μετά δεκάδες, μετά μια στο τόσο και μετά καμιά.
Τότε η προσοχή απορροφάτε στην αρχική της κατάσταση που «ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ»
ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ; ΑΥΤΟ-ΑΠΑΝΤΑΤΕ ΟΧΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ Ή ΑΠΟ ΜΙΑ ΙΔΕΑ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΟΥ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΜΕΣΟ ΕΚΦΡΑΣΗΣ.
Η ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΟΛΟΥ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΠΟΤΑΥΤΗΣΗ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΜΙΑ «ΚΑΘΑΡΗ ,ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ, ΑΥΘΟΡΜΗΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΑΙΩΝΙΟ ΤΩΡΑ.»
Αλλά αυτό δεν είναι το «τέλος!!!» (Συνεχίζεται , περιμένω τα σχόλια σας ή ότι άλλο θέλετε)
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Edited by - ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ on 10/11/2009 11:45:11
Αν κατανοώ σωστά:
Όταν η προσοχή απορροφάται στην αρχική της κατάσταση, που «είναι η επίγνωση της παρουσίας της ουσίας», τότε η συνείδηση έχει αποκοπεί τελείως από πληροφορίες που προέρχονται, είτε από τον φυσικό κόσμο, είτε από την μνήμη-φαντασία, είτε από την αντίληψη μίας προσωπικής ύπαρξης-εγώ... Δηλαδή η συνείδηση βλέπει τον εαυτό της (έχει επίγνωση του εαυτού της, της ουσίας της... Είναι αυτό, ίσως, που ο φίλος wholemind περιέγραψε σαν σχέση ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ-ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕΝΟ, όπου και τα δύο ταυτίζονται με την συνείδηση;
Αυτό που περιγράφετε σαν «Καθαρή, Υπαρξιακή, Αυθόρμητη Κατάσταση, μέσα σε ένα Αιώνιο Τώρα» που βιώνει η συνείδηση (σε κατάσταση διαλογισμού, ή τέλος πάντων, κάποιας διαδικασίας, ή «διακοπής διαδικασίας», δεν έχει σημασία πως θα το πούμε) όταν αποκόπτεται από όλα τα προηγούμενα περιεχόμενά της, είναι αντικειμενική, πραγματική κατάσταση; Ή είναι απλά υποκειμενική κατασκευή που βιώνει η συνείδηση μόνη της, αποκομένη από τον εξωτερικό κόσμο;
Δηλαδή η βεβαίωση της συνείδησης που βιώνει μία τέτοια κατάσταση, ότι: «ναι, υπάρχω, υπάρχω έτσι, άρα αυτό είναι αληθινο, αντικειμενικό» είναι αρκετή γιά να επιβεβαιωθεί η αντικειμενικότητα αυτής της κατάστασης; Και που ακριβώς αντιλαμβάνεται η συνείδηση ότι βρίσκεται; Υπάρχει χώρος; Μπορεί αυτή η κατάσταση να διευκρινισθεί με περισσότερα χαρακτηριστικά γιά να καταλήξουμε σε ασφαλή συμπεράσματα γιά την αντικειμενικότητά της;
Προσέξτε παρακαλώ, είμαι από την δική σας πλευρά... Επειδή κι εγώ, (χρησιμοποιώ το εγώ συμβατικά), έχω εμπειρία αυτής της κατάστασης... αναρωτιέμαι πως μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι αυτό είναι αντικειμενική κατάσταση;
Κι άραγε, όταν φτάνουμε σε αυτό που λέτε επίγνωση της ίδιας της ουσίας, αυτό ανήκει στον Χ, ή στον Ψ, που το βιώνει, ή μιλάμε γιά κοινωνία, γιά συμμετοχή σε μία Παγκόσμια Ουσία;
Τελικά μιλάμε γιά μία Παγκόσμια Συνείδηση; Μπορείτε να το διευκρινήσετε;
(wholemind;)
Ευχαριστώ...