- ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ - ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Βαθιά κατανόηση - επίγνωση μεταξύ σκέψεων (νους) και αισθημάτων (καρδιάς).

Αυτή είναι για σένα η υγεία.

Δώσε σε παρακαλώ όπως και ο π. Ρωμανίδης «θεραπευτική αγωγή». Πρακτικά και απλά πως αυτό επιτυγχάνεται?.
---------

Αντίθετα εγώ θα ήθελα να ακούσω τους Έλληνες φιλόσοφους που υποστηρίζουν κάτι ανάλογο.

Εκτός και αν τελικά δεν σας απασχολεί για τους Έλληνες φιλόσοφους και κατάλαβα λάθος, τότε νίπτω τας χείρας μου και αποχωρώ από την παρούσα συζήτηση η οποία δεν οδηγεί πουθενά έξω από αυτό το πλαίσιο.

Το Δόγμα του Επίκουρου θα μπορούσε να λειτουργήσει και σήμερα αν υπήρχαν πραγματικοί Επικούρειοι.

Προτού συνεχίσω θέλω να πω ότι ο Επίκουρος ήταν αλαζόνας αντιφατικός αθεολογος και ένα δείγμα τις γενικότερης παρακμής του τότε, παρά όλα αυτά όμως το φιλοσοφικό του σύστημα, το δικό του δόγμα, ήταν αρκετά καλά δομημένο και θα μπορούσε να ήταν ευεργετικό εάν μπορούσε να επικρατήσει μέσα σε αυτό το χάος από τις σκόρπιες ιδέες.

Χαρακτηριστικό της αλαζονείας του ήταν η κατηγόριες προς τον Δάσκαλο του τον Ναυσιφάνη τον οποίον έβριζε ως αγράμματο απατεώνα και πόρνο.

Επίσης χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ο Επίκουρος χαρακτήριζε του Πλατωνικούς Διονυσιοκολακες, τον Πλάτων αχρυσό, τον Αριστοτέλη άσωτο, τους κυνικούς εχθρούς της Ελλάδας και τους διαλεκτικούς πολυφθονοτερους.

Σε σχέση με το παρόν θέμα:

Ο Επίκουρος θεωρούσε της γραμματικές ιστορικές και μαθηματικές γνώσεις ότι δεν ωφελούσαν εις το πρακτικό του ανθρώπινου βίου.

Και δήλωνε ότι για την αταραξία της ψυχής που είναι προϋπόθεση της ευδαιμονίας ότι χρειάζονται αρετές που να απορρέουν από την φρόνηση όπως η εγκράτεια, η αυτάρκεια η λιτότητα η δικαιοσύνη και η φιλία.

Σύμφωνα με μαρτυρία του Διοκλεα ο Επίκουρος και οι μαθητές του είχαν δίαιτα διατροφής ευτελέστατη και λιτότατη και σύμφωνα με την μαρτυρία του ίδιου του Επίκουρου αρκείτε μόνο στο νερό και στον άρτο και μάλιστα παρακαλούσε να του στείλουν τυρί για να το έχει όταν το θέλει, γεύμα πολυτελέστερο.

Βασικά ο Επίκουρος ήταν ένας αντιδραστικός επαναστάτης μέσα στο χάος της αρχαιότητας ο οποίος προτίμησε ουσιαστικά την αποχή από τα κοινά χάριν της ευδαιμονίας.

Έχω την εντύπωση πως οι περισσότεροι από εμάς προβάλλουμε προς τα έξω μια ΙΔΕΑ. Την ιδέα του εαυτού μας.

Γιατί?

Γιατί μας δινει μεγαλύτερη ικανοποίηση από ότι υπάρχει μέσα μας. Αυτό γίνεται σχεδόν από όλους. Το βλέπεις παντού.

Εγώ γνωρίζω, εσύ δεν γνωρίζεις κλπ κλπ

Αυτό που προβάλουμε είναι ένα υπόδειγμα (δίνει ικανοποίηση)

Τωρα, επειδη αντιλαμβανομαι και από άλλες απαντησεις, πως μέσα μας, είναι μεγάλο το μεράκι (πάθος) να γνωρίσουμε αν αληθεύουν όσα είπαν, Χριστός, Βούδας, Σωκράτης κλπ. και που στην ουσία εμείς προβάλουμε (τις σκέψεις τους, έτσι μάθαμε στο περιβάλλον που μεγαλώσαμε) τι θα έλεγες να τα βάζαμε στην άκρη, και να αντιμετωπίζαμε ότι πράγματι είμαστε?

Π.Χ ο ΕΡΜΗΣ γράφει πως δεν κατάλαβα ποτέ μου τίποτα. Μπορεί να έχει δίκαιο, δεν το αποκλείω. Το κοιτάζω.

Στην ουσια, είναι σαν να αφηνεις στην ακρη (τα υποδειγματα), και κοιτας τι πραγματι εχει μεσα ο Ανεστημενος.

Αν αντιμετωπίσεις το γεγονός, ότι υπάρχει δηλαδή, τι χρειάζεσαι το υπόδειγμα? Είναι λεπτό σημείο αυτό, δεν ξέρω κατά πόσο βρίσκει χώρο… Έλληνες, Χριστός, Βούδες, Κουδες σε τι θα χρειασθούν, (εκτός του ότι σου έκαναν συντροφιά για ένα μέρος της ζωής?)

Έτσι, δεν ξέρω αν είναι ζήτημα θεραπευτικής αγωγής, το να αντιμετωπίσεις ένα γεγονός, αυτό που είναι πράγματι μέσα ο Αναστημένος.

Μην τρομάξεις ότι και αν δεις, εγώ συνεχώς κοιτάζομαι και το (βλάκας) του Ερμή το βλέπω σαν κολακεία, (αν πράγματι δεις τι έχει μέσα ο άνθρωπος)

Ερμή, που πας βρε ?

Έλα πες μας ποιος είσαι? Σε κλείδωσε η Αμαλιτσα? Μαλλον σου πείρε το σκαλπ ο Αντμιν!

Αυτή η γελοία θρασύτητα και το κόμπλεξ ανωτερότητας που σας διακρίνει είναι πάντα παρόν πίσω από τις ασυναρτησίες σας και όταν είπα ότι δεν είμαι καινούριος εννοώ ότι είμαι παλιός γενικά και γνωρίζω καλά την αποβλάκωση την οποία έχετε υποστεί όλοι εσείς η οποία φαίνεται και εις το ειρωνικό σας ύφος και τα απόλυτα δείγματα της προκλητικής βλακείας σας περί μονοτερματον και λοιπά.

Μου είσαι εντελώς απεχθής και δεν μπορώ παρά να γελάω μαζί σου.

Μπορείς να συνεχίσεις αυτήν την ψυχολογική σου φθορά και να νομίζεις ότι γίνεσαι κάποιος αλλά πρόσεχε να μην γκρεμοτσακιστείς γιατί έχεις ανέβει πολύ ψηλά και μπορείς πλέον να προκαλέσεις μόνο γέλιο.

Θαλής ο Μιλησιος.

Είναι εμφανέστατο ότι ο Θαλής είχε επηρεαστεί από την Αιγυπτιακή παράδοση και υπάρχει ακόμα και ο ισχυρισμός ότι είχε επηρεαστεί ακόμα και σε θεολογικό επίπεδο.

Ο Διογένης ο Λαέρτιος λέει ότι oτι υπάρχουν κάποιοι που ισχυρίζονται ότι αυτός είπε πρώτος ότι οι ψυχές είναι αθάνατες.

Ας ξεκινήσουμε όμως από τα χειροπιαστά.

Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι ο Θαλής επηρεάστηκε από την Αιγυπτιακή Αστρολογία και Γεωμετρία από τους εκεί ιεροφάντες που είχε επισκεφθεί.

Ας ασχοληθούμε λίγο με τις θεωρίες περί θεολογικού επηρεασμού του από την Αρχαία Αίγυπτο με κάποια δικά του λόγια:

Ουδέν τον Θάνατον διαφέρειν του Ζειν
Ο Θάνατος δεν διαφέρει σε τίποτα από τη ζωή.

Το ωραιότερο δημιούργημα είναι ο κόσμος, διότι είναι έργο Θεού

Νου του κόσμου θεόν

Αριστοτέλης, "Περί Ψυχής"
"Φαίνεται ότι ο Θαλής, απ' όσα θυμούνται μερικοί, θεωρούσε ότι η ψυχή έχει μέσα της δύναμη κινητική, για το λόγο ότι κινεί τον σίδηρο."

Αριστοτέλης, "Περί Ψυχής"
" Και μερικοί λένε ότι (η ψυχή) είναι αναμεμειγμένη με το σύμπαν, γι' αυτό ίσως και ο Θαλής πίστευε ότι ο κόσμος είναι γεμάτος Θεούς"
Με την υπόθεσή του ότι αρχή όλων των πραγμάτων είναι το ύδωρ, το οποίο ο Θαλής θεώρησε φορέα ενέργειας και κινήσεως, ξεκίνησε ως πρώτος Έλληνας φιλόσοφος, ένα προβληματισμό για την προέλευση του σύμπαντος, ο οποίος απασχόλησε και απασχολεί μέχρι σήμερα την κοσμολογία. Η ζωτική δύναμη του νερού και η τεράστια σημασία του στη φύση, ήταν η αιτία που έκανε τον Θαλή να το ορίσει ως πρωταρχικό στοιχείο. Στην ορφική μυθολογία συναντάμε το «ύδωρ» και την «ύλη» ως τα πρωταρχικά στοιχεία δημιουργίας της πρωτοΰλης του σύμπαντος.

Για τον ιδιοφυή Θαλή, ο οποίος συγκαταλέγεται ανάμεσα στους «Επτά Σοφούς των Ελλήνων», η Φύση και ο Κόσμος γενικότερα, δεν είναι άψυχα σύνολα εξ ίσου άψυχης ύλης, αλλ' αντιθέτως ολοζώντανοι και έμψυχοι οργανισμοί: «έμψυχοι και δαιμόνων πλήρεις».
Τα πάντα εμπεριέχουν τους Θεούς: «Πάντα» (είναι) «πλήρη Θεών». Συνεπής προς την θεωρία του, ο φιλόσοφος απέφευγε συστηματικά την κρεοφαγία -όπως άλλωστε και την άσκοπη οινοποσία και σπατάλη χρόνου.

Μήπως ο πατέρας της φιλοσοφίας είναι πρόγονος (η και απόγονος) τον Ορφικών?

Μέσα σε όλα αυτά αυτό που εννοώ και τίποτα πέρα από αυτό είναι ότι η φιλοσοφία δεν χρειάζεται ένα νέο ηλίθιο Νεοεθνικό δόγμα για να δράσει, αυτά αφορούν πολιτικές επιδιώξεις και βλάκες επιδειξιομανείς και τίποτα περισσότερο.

Εσείς δεν ξέρετε, δεν έχετε ιδέα,
να κατεβατά από ΕΛΛΗΝΕΣ,
πάρτε κατεβατά περί Τριαδικότητας
πάρτε Μπλατβασκυ
άμα λάχει σας στέλνω και στο Στρόβολο
πάρτε και τις βρισιές,

Γηγενή, άντε αλλού να παίξεις το πούλι σου,

Και το παρακατω,

quote:

---

Κοίταξε αγαπητέ χαίρομαι που παίρνεις το βλαξ σαν κολακεία γιατί αυτό είναι που σου αρμόζει και πράγματι χαίρομαι που δεν σε ενοχλεί που είσαι τέτοιος.
Αυτή η γελοία θρασύτητα και το κόμπλεξ ανωτερότητας που σας διακρίνει είναι πάντα παρόν πίσω από τις ασυναρτησίες σας και όταν είπα ότι δεν είμαι καινούριος εννοώ ότι είμαι παλιός γενικά και γνωρίζω καλά την αποβλάκωση την οποία έχετε υποστεί όλοι εσείς η οποία φαίνεται και εις το ειρωνικό σας ύφος και τα απόλυτα δείγματα της προκλητικής βλακείας σας περί μονοτερματον και λοιπά.
Μου είσαι εντελώς απεχθής και δεν μπορώ παρά να γελάω μαζί σου.
Μπορείς να συνεχίσεις αυτήν την ψυχολογική σου φθορά και να νομίζεις ότι γίνεσαι κάποιος αλλά πρόσεχε να μην γκρεμοτσακιστείς γιατί έχεις ανέβει πολύ ψηλά και μπορείς πλέον να προκαλέσεις μόνο γέλιο.
Και επειδή τα παραπάνω σχόλια αφορούν το θέμα που εσύ ήσουν τόσο βλαξ να ανοίξεις (περί ψυχολογίας κλπ) θα σε παρακαλέσω να απαντήσεις περί της σχέσης που έχεις εσύ με την φιλοσοφία και να αφήσεις τις γελοίες σοφιστείες για τους ομοιοπαθείς σου.

---

Εισαι και Γαυρος!!!

Χειλων ένας εκ τον 7 σοφών της αρχαίας Ελλάδας:

Τα μεν υψηλά ταπεινουν τα δε ταπεινά υψούν.

Αυτό και ως απάντηση στους αρχαιολαγνους και επί της ουσίας του θέματος ως προς την φιλοσοφική διάσταση της ταπεινότητας.

Στην συνέχεια να αναφερθούμε και λίγο στον μονοθεϊστή (δεν ήταν ενοθειστης αυτός όπως ούτε και ο Ηράκλειτος) Ξενοφάνη και την απαξίωση του για τα κοινά θεωρούμενα.

Μάλιστα ήταν τόσο αηδιασμένος από την όλη κατάσταση που συνήθιζε να χλευάζει τα κοινά παγανανιστικα θεωρούμενα.

Το να μιλήσουμε για τον Πυθαγόρα δεν έχει καμία σημασία αφού κάποιοι θρασύδειλοι λένε ότι δεν ήταν αρκετά Έλληνας για αυτό θα τον προσπεράσουμε.

Αλκμεων ο Κροτωνιατης

Επηρεασμένος και αυτός από τον Πυθαγόρα αφού θεωρούσε την ψυχή αθάνατη άρα ούτε αυτός Έλληνας, άντε να δούμε με ποιους θα μεινουν αυτοί οι θρασύδειλοι πανιβλακες στο τέλος.

Και αν μελετήσεις αυτήν την τριάδα Θαλής Πυθαγόρας Αλκμέων θα διαπιστώσεις πολύ εύκολα τα κοινά τους λεγόμενα σε αρκετά σημεία.

Να μιλήσουμε για τον Ηράκλειτο?

Αυτός ήταν Έλλην και πίστευε και εις την αθανασία της ψυχής και εις τον Ένα θεό λόγο είτε αυτός λέγετε Δίας είτε όχι

Η μήπως δεν ήταν ούτε αυτός Έλλην?

Ο Ηράκλειτος όπως και πολλοί σοφοί του ύψους του αποκήρυξε την πολυμάθεια.

Αντίθετα με την πολυμάθεια τονίζει την επιστροφή στον εαυτό και την εμβάθυνση της ψυχής.

Μήπως πάλι δεν σας αποστομώνει ο Ηράκλειτος?

Εγώ περιμένω να δω ποιος βλαξ παρήγαγε αυτές τις ηλίθιες Νεοεθνικές θεωρίες.

Χαρακτηριστικό είναι ότι και αυτός με πολλούς άλλους μεγάλους φιλόσοφους είχαν μιλήσει για τον όχλο της τότε εποχής που εις την ουσία δεν διαφέρει σε τίποτα από τον σημερινό όσο και αν κάποια γνήσια τεκνά του όχλου θέλουν να κρύβονται πίσω από ετικέτες san o agapitos vlakoPlaton.

Να μιλήσουμε για το Ιππασο?

Και αυτός Πυθαγόρειος δεν μετράει, πάμε παρά κάτω.

Να μιλήσουμε για τον Τηλαυγη?

Μα αυτός ήταν γιος του Πυθαγόρα και δάσκαλος του Εμπεδοκλή άρα όλοι τους δεν είναι Έλληνες, δεν ασχολούμαστε με αυτούς.

Ο Εμπεδοκλής πίστευε και στην μετά θάνατον ύπαρξη και εις τα πνεύματα.

Υπενθυμίζω ότι οι ηλίθιες θεωρίες περί ξενόφερτων θεωριών από Πυθαγόρα και Πλάτωνα προέρχονται από ηλίθια Νεοεθνικά κέντρα και κυρίως την ομάδα Ρασσια.

Θα κλείσω προς το παρόν με τον Αναξαγόρα και θα επανέλθω κάποια στιγμή αναλυτικότερα.

Ο Αναξαγόρας ήταν ένας από τους πολλούς φιλόσοφους που καταδικάστηκαν από τον όχλο, σε αντίθεση με τον Σωκράτη και τον Πυθαγόρα που η καταδίκη τους ήταν ο θάνατος αυτός ήταν ποιο τυχερός από αυτό το τέλειο αρχαίο σύστημα.

Μέσα στις θεωρήσεις του τις οποίες θα αναλύσω στην συνέχεια στο επόμενο επεισόδιο κάνει μια σαφή διάκριση ανάμεσα στον αυλό νου και ανάμεσα στην ύλη.

Όπου αργότερα αυτή η διάκριση του νου ονομάσθηκε πνεύμα.

Η παραπληροφόρηση η παραποίηση και η κατακρεούργηση της Ελληνικής φιλοσοφίας από τα Νεοεθνικά τσογλάνια δεν έχει κανένα προηγούμενο.

Προσπαθείς να τους παρουσιάσεις την αλήθεια και αμέσως το μόνο τους επιχείρημα είναι ότι είσαι Χριστιανός η ότι είσαι θύμα κάποιας προπαγάνδας και αρνιόνται έστω να διανοηθούν ότι απλά είναι αμόρφωτοι και θρασύδειλοι βλάκες και αυτοί οι ίδιοι θύματα της δικής τους προπαγάνδας.

Δεν λέω ότι συμφωνώ με όλα αυτά αλλά σαφέστατα δεν μπορώ να συμφωνήσω με κανέναν τρόπο με αυτά τα Νεοεθνικά τσογλάνια που δεν σέβονται τίποτα.

Φυσικά η συνέχεια είναι υπερβολικά πολύ ποιο ενδιαφέρουσα αλλά δυστυχώς και αυτός ο χρόνος που έκλεψα για να ασχοληθώ πάλι με αυτά τα θέματα είναι υπερβολικός σε σχέση με το ποιον τον ανθρώπων εις τους οποίους απευθύνομαι.

Ο Χριστιανισμός ιουδαιζει πολιτικά αλλά ελληνίζει ιδεολογικά και για αυτόν ακριβός τον λόγο ο ισοπεδοτισμος του Χριστιανισμού ως φιλοσοφία ζωής επιβάλει ταυτόχρονα και την ολοκληρωτική σφαγή της Ελληνικής φιλοσοφίας.

quote:

---

Η πίστη και η αποχή από τις μικρότητες του είδους φέρνει εσωτερική κάθαρση.
Σύμφωνα πάντα με τους Πλατωνικούς Πυθαγόρειους Ορφικούς κλπ

---

Με είδες πουθενά να δηλώσω ότι είμαι ανώτερος η ότι είμαι σοφός?

Είναι εντελώς διαφορετικό να είσαι νοητικός δαίμων από το να είσαι δαίμων εις την ουσία.

Ένας τιποτένιος είμαι και έχω την ικανότητα να το δω μέσα από την δυιστικη πραγματικότητα που μου το επιτρέπει.

Αλλά ανάμεσα στους τιποτένιους σαν και εσένα και μένα ισχύουν οι κανόνες του χάους.

Δεν έβρισα σε προσωπικό επίπεδο απλά παρουσίασα την πραγματικότητα της μεγαλύτερης μερίδας τον νεοεθνικών και αυτό θα συνεχίσω να το κάνω αν εσύ νιώθεις την ανάγκη να μπεις μέσα στις γενικές αναφορές μου και να ταυτιστείς με αυτά που λέω είναι δικό σου πρόβλημα.

Θυμήσου λίγο καλύτερα.

Εσύ κατηγόρησες την ταπεινότητα και εγώ κατηγόρησα την Νεοεθνική αποβλάκωση στον αντίποδα εσύ μόνος σου ταυτίσθηκες με αυτό το μαντρί.

Και εγώ απλά το αποδέχθηκα.

--------
«Η Νοημοσύνη, η βαθιά κατανόηση, είναι μεταξύ του Νου (σκέψεις) και καρδιάς (αισθήματα). Αν στον άνθρωπο αυτά τα δυο δρουν συγχρόνως και όχι ξεχωριστά, (πότε το ένα και πότε το άλλο, γιατί έτσι λειτουργεί η ανθρωπότητα, και είναι σε σύγκρουση μεταξύ των) όταν λοιπόν έχεις επίγνωση και των δυο, τότε υπάρχει αρμονία, αγάπη, νοημοσύνη, θεός.»
--------

Ένας Χριστιανός ΣΗΜΕΡΑ έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να έρθει εις την τοιαύτη αρμονία.

Τα είδωλα, οι μύθοι οι αλληγορίες και οι παραβολές δεν είναι παρά εργαλεία επικοινωνίας με τους έξω και με τους μέσα(σκεπτομορφες).

Αν δούμε τον κόσμο ως έχει και βάλουμε τα πράγματα σε μια ζυγαριά ο Χριστιανισμός ως ο πνευματικός φορέας σπρώχνει στον εσωτερισμό σε αντίθεση με το κίνημα τον νεοεθνικών που εκπροσωπεί ένα ασυνάρτητο χάος και που εις την πλειοψηφία του σπρώχνει τον κόσμο εις την πλήρη αποκοπή με τον εσωτερισμό, γιατί αυτό που τον διακρίνει δεν είναι η βαθιά φιλοσοφία τον προγονών του, αλλά η επιφανειακή πολιτική πραγματικότητα του τότε.

Χρειάζεται αυτό το παιδικό ξέσπασμα από τους Νεοεθνικούς?

Ναι όταν αυτό μπορεί να ελεγχθεί και να περιοριστεί, αλίμονο αν νομίζουν κάποιοι ότι άντε και δηλώσαμε ως επίσημη θρησκεία τον παγανισμό (ο οποίος μάλιστα εκπροσωπεί το κενό) λύθηκαν όλα μας τα προβλήματα.

Και εγώ Νεοεθνικός υπήρξα μέχρις ότου αντιληφθώ την θρασύτητα κάποιον τιποτένιων (σαν εμάς) νεοσοφιστον τύπου Ρασσια να προσπαθεί να περάσει τις δικές του ασυναρτησίες μέσα σε έναν ιδεολογικό ισοπεδωτικό αχταρμά.

Εμένα δεν με ενδιαφέρουν οι δοξασίες και τα είδωλα και οι μύθοι, εμένα με ενδιαφέρει αυτά τα ηλίθια δόγματα που άρχισαν να ξεπηδούν να εκπροσωπούν κάποια συγκεκριμένη φιλοσοφία ζωής με βάση τα πρότυπα που μας άφησαν κληρονομιά οι προγονοί μας και όχι να παρακινούνται σαν αρνιά προς το σφαγείο με επιφανειακά πολιτικά επιχειρήματα που εις την ουσία τους φέρουν το απόλυτο εσωτερικό χάος.

Και αυτό που λέω είναι μια γενική διαπίστωση που αφορά τον κανόνα.

Έχω μελετήσει πολύ τις διάφορες ιδεολογίες και συμπεριφορές για αυτό και γαβγίζω και κάποτε δαγκώνω.

Και τις έχω μελετήσει εκ τον έσο και τις γνωρίζω τόσο καλά όσο τον εαυτό μου.

Και όπως δήλωσα και ποιο πάνω είναι εντελώς διαφορετικό να είσαι νοητικά παιδευμένος από το να είσαι ουσιαστικά παιδευμένος, όντας όμως απαίδευτος όπως εγώ αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ νοητικά να προσεγγίσω κάποια νοήματα.

Το θέμα είναι να τα εφαρμόσω μέσα μου.

Και όλα αυτά που λέω έχουν και σχέση με το θέμα.

Αν μιλήσουμε για τον εφαρμοσμένο πρακτικό Χριστιανισμό της μόρφωσης μεν (μην μου πείτε ότι οι Χριστιανοί είναι αμόρφωτοι) και τις εσωτερικής κάθαρσης που έχει σαν αποτέλεσμα την εσωτερική ευδαιμονία τότε ο Χριστιανισμός είναι πολύ ποιο κοντά στο ζητούμενο.

Και δηλώνω ξανά ότι λειτουργώ σαν άτομο και ο μόνος λόγος που δεν μπορώ να συγ-κινηθώ με τους Χριστιανούς είναι οι ιδεολογικές διάφορες που προκύπτουν από την ιστορία και από την πολιτική του Χριστιανισμού και από το θέμα γούστου.

Δεν ξέρω τι κατάλαβες στο διάλογο με τον Αναστημένο και Αμπέρ. Επειδή εγραψα στον Αμπερ να εξετάσει τον ΣΒΑΜΠΕ με κατατάσσει σε εθνικό?

Από ότι κατάλαβα διαβάζοντας τα χριστιανικά βιβλία, ο ίδιος ο Χριστός φέρεται το ίδιο στην Μαγδαληνή και στη Μητέρα του, ο πλούσιος και ο χαμάλης (για το Χριστό) είναι το ίδιο σημαντικοί. Δεν είπε στον πλούσιο ΕΞΩ. Είπε πως είναι δύσκολο, λόγο ταυτίσεως του με τον πλούτο.
Αν λοιπόν εξετάσεις προσεχτικότερα, υπαρχουν τοσα ποστ, θα δεις πως με ενδιαφέρει πρώτα από όλα η αυτογνωσία, μιας και δίχως αυτή, ότι και να σκεφτείς, όσο λογικό και να είναι, δεν έχει βάση.

Χωρίς να γνωρίζεις τον εαυτό σου (άσχετα αν γράφεις πρώτα πως τον γνωρίζεις και μετά πως είσαι και είμαι τιποτένιος) πως μπορείς να γνωρίσεις τι είναι αληθινό?

Πως γίνεται να γράφεις…. πως δείχνεις την αλήθεια?

Για μένα είναι εξίσου παιδαριώδες να λες πως ήσουν εθνικός, τσαντίστηκες με κάποιο κύριο, και έγινες Χριστιανός, (η Πλατωνικος)

Με όλο το σεβασμό, σαν να άλλαζεις ποδοσφαιρική ομάδα μου φάνηκε.

Μπορεί να αγαπάς το Χριστό, τον Σωκράτη, τους φιλόσοφους και όποιον θες, να στολίζεσαι με γνώσεις και κουβέντες τους, μα είναι σαν τα στολίδια, είτε εξωτερικά είναι είτε εσωτερικά, δεν κάνουν τον Νους σου βαθύ.
Αν κάποιος έχει επίγνωση της μικρότητας, ξεκινά με το να μην ξεχωρίζει τους ανθρώπους. Μα είναι δύσκολο κατι τέτοιο, μιας και χωρίς αυτογνωσία παραμένουμε στην επιφάνεια του Νου, και επιφάνεια θα πει πως ο Νους μας διαμορφώνεται συνεχώς από διάφορες επιδράσεις.

Η ουσία του Π ρωμανιδη γράφοντας δούλους του περιβάλλοντος, νομίζω πως αρμόζει γάντι, για χριστιανούς και εθνικούς

Έτσι ο παθών γίνεται δούλος του περιβάλλοντός του. Ως εκ τούτου συγχέει ορισμένα προερχόμενα εκ του περιβάλλοντός του νοήματα με τον θεόν ή τους θεούς του

quote:

---

Η ουσία του Π ρωμανιδη γράφοντας δούλους του περιβάλλοντος, νομίζω πως αρμόζει γάντι, για χριστιανούς και εθνικούς
Έτσι ο παθών γίνεται δούλος του περιβάλλοντός του. Ως εκ τούτου συγχέει ορισμένα προερχόμενα εκ του περιβάλλοντός του νοήματα με τον θεόν ή τους θεούς του

---

Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ

Με ανθρώπους που λένε πως τεμαχίζω εσκεμμένα κάποιου το λόγο, για να ανυψώσω το εγώ μου, όταν οι ίδιοι μας το ξανά έθεσαν, ζητώντας τη γνώμη μας, λέγοντας μάλιστα πως δεν το προσέξαμε?

Και όταν το κάνουμε, και δεν συμφέρει σαν άποψη, λένε πως γίνεται κακοπροαίρετα?

Η Φύση μου Αναστημενε, είναι αυτή του Φιλόσοφου. Αναρωτιέμαι, Αμφιβάλω, προσπαθώ να καταλάβω. Έτσι γεννήθηκα, τι να κάνω?

Πόσο φίλος σου θα γινόμουν αν έγραφα πως ο Χριστός είναι η μοναδική αλήθεια?

Αν έγραφα πως ο Σβαμπε είναι σε όλα λάθος, πόσο θα ανέβαινα στην εκτίμηση σου?

Αν είναι αυτό που θέλεις, δεν μπορώ να το κάνω.

Οι βασικοί λόγοι, ζώντας, μεγαλώνοντας, συνειδητοποιώντας μέσα σε χριστιανικά πρότυπα, ειναι πως,

Άλλο είναι ο Χριστός, και άλλο ο Χριστιανισμός.

Χριστός είναι, Αγαπάτε αλλήλους (άρα και τον ΣΒΑΜΠΕ, και τον ΕΘΝΙΚΟ και τον ΒΟΥΔΙΣΤΗ)

Χριστιανισμός είναι, Αγαπάτε όσους πιστεύουν στο Χριστό.

Δεν νομίζω πως είναι εύκολο να καταλάβει κάποιος τη βαθύτερη έννοια που έχει αυτό το αλλήλους, αν παραμένει διαμορφωμένος αποκλειστικά στα πατρικά κείμενα, η θεωρει την Φιλοσοφία, αποκλειστικότητα των Ελλήνων

Σε κανένα δεν αρέσει να χάνει το χρόνο του.

Να έχετε όμορφες ημέρες

Θεωρώ πάντως ότι αδικείς τον ΠΛΑΤΩΝΑΣ (τον οποίο, παρεμπιπτόντως, συγχαίρω για τη στάση που κράτησε) με το να τον αντιμετωπίζεις σαν έναν ακόμη από τους «νεοεθνικούς» αφού δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο ισχύει.

Ακόμη και έτσι να ήταν όμως, κάθε πρόσωπο είναι μοναδικό και σε, τουλάχιστον, ένα topic σαν κι αυτό που τώρα συμμετέχουμε είναι σημαντικό να δούμε την δυνατότητα να συνδιαλεγόμαστε ως μοναδικά πρόσωπα που είμαστε και όχι ως α-πρόσωπα άτομα, αντι-προσωπευτικά κάποιου δείγματος / ομάδας / κατηγορίας ατόμων.

Θα σε καλωσορίσω με τη σειρά μου κι εγώ και εύχομαι καλή συνέχεια και δημιουργική συμμετοχή στο esoterica αφού, από τα πολλά ενδιαφέροντα που έγραψες, φαίνεται ότι και την πρόθεση και τις ικανότητες έχεις για κάτι τέτοιο.

Και μία παράκληση. Δώσε λίγη περισσότερη έμφαση στην ορθογραφία. Παραδέχομαι ότι έχω …κόμπλεξ με τα ορθογραφικά λάθη σε βαθμό τέτοιο που κάποια τουλάχιστον από τα πιο κραυγαλέα να μου διεγείρουν επώδυνα ανακλαστικά.

---=== ===---

Αγαπητέ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ, σ΄ ευχαριστώ για τα επαινετικά σου σχόλια. Η ματαιοδοξία μου χρειαζόταν επειγόντως τόνωση και τα λόγια σου ήταν ό,τι έπρεπε.

---=== ===---

Θα ήθελα πριν αποσυρθώ για … χώνευση, να θιχτούν ένα δύο σημεία ακόμη που θεωρώ καταλυτικής σημασίας για την κατανόηση της χριστιανικής φιλο-σοφίας, κάποια από τα οποία θα προσπαθήσω να συνοψίσω με τα πιο κάτω…

«…Βασικό κατηγόρημα, βασικό δόγμα της Χριστιανικής θεολογίας είναι η σαφής διάκρισις μεταξύ κτιστού και ακτίστου, καθώς και το ότι μεταξύ κτιστού και ακτίστου δεν υπάρχει καμμία ομοιότης»

Το πιο πάνω είναι «κλειδί» και για την κατανόηση του πώς διαφοροποιείται έτσι, η χριστιανική σκέψη από ανάλογες πλατωνικές, νεοπλατωνικές ή άλλες φιλοσοφικές θεωρήσεις.

Δεν υπάρχει τρόπος να μιλήσουμε για το άκτιστο και ό,τι και αν πούμε γι αυτό δεν είναι αυτό …όμως…

Ο άνθρωπος έχει δύο γνωστικά κέντρα.

Το ένα είναι η καρδιά (ο νους με την σημασία που αναφέρεται στα πατερικά κείμενα -όχι όμως με την έννοια των συναισθημάτων-) που είναι το κατάλληλο όργανο για να δεχτεί την αποκάλυψη του θεού* (το Άγιο Πνεύμα, το άκτιστο), η οποία στην συνέχεια διατυπώνεται με την λογική, και το άλλο η λογική (το μυαλό, η διάνοια) που γνωρίζει τον αισθητό (κτιστό) κόσμο που μας περιβάλλει.
.
.
.
* «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεό όψωνται»

Για όσους έχουν χάσει συνέχειες μπορούν να ρίξουν μια ματιά στους συνδέσμους (links) της προ-προηγούμενης σελίδας.
Είδα ότι έχουν γραφεί και νεότερα αλλά δεν τα προλαβαίνω γιατί έχει και …«χαιρετισμούς» σε λίγο

Δεν μισώ τον Σβάμπε, ούτε τον εθνικό, ούτε το Βουδιστή. Αυτό δεν σημαίνει ότι υποχρεούμαι να μελετήσω κανένα, κάτω από πατρικές παραινέσεις.

Εγώ ήθελα να ακούσω εσένα......και μου είπες ότι είναι δύσκολο να μιλάς με πιστούς.......

Δεν σου ζήτησα να γράψεις σαν Χριστιανός, αλλά σαν Πλάτωνας με λιγότερη απαξίωση προς τους χριστιανούς.

Λυπάμαι....για το «κακοπροαίρετα», ίσως ήταν υπερβολικό.

Να έχεις και εσύ όμορφες μέρες.

quote:

---

Αγαπητέ Ερμή,
Δεν ξέρω τι κατάλαβες στο διάλογο με τον Αναστημένο και Αμπέρ. Επειδή εγραψα στον Αμπερ να εξετάσει τον ΣΒΑΜΠΕ με κατατάσσει σε εθνικό?

---

Αναρωτιέμαι από χτες βράδυ που διάβασα το ποστ σου, τι να γράψω ώστε να γίνει πιο κατανοητό τι θέλω να πω.

Όταν βρισκόμαστε σε σύγκρουση με ανθρώπους, αυτό το αλλήλους, όπως και η άλλη εκδοχή αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν ζεματάνε πιστεύω κάθε σκεπτομενο χριστιανό.

Η πραγματικότητα είναι πως δεν αγαπάμε τον πλησίον μας ως εαυτόν, πιθανόν και τον εαυτό μας.

Παρατηρώντας με, κοιτάζοντας συγχρόνως και τους γύρω μου, είδα πως μέσα, υπάρχει κάτι, που δεν θέλουμε να δούμε. Κάτι σαν ένα σκοτεινό δωμάτιο, που κρύβονται σκέψεις, καταστάσεις, που όχι μόνο δεν ερχόμαστε αντιμέτωποι, μα που ποτέ δεν ανοίξαμε έστω για λίγο την πόρτα να τις αντικρίσουμε.

Μα αν γίνει το πρώτο βήμα, να ανοίξεις δηλαδή την πόρτα, έχω την εντύπωση πως νύχτα και μέρα το περιεχόμενο θα βγαίνει προς τα έξω. Ο φόβος στέκεται πάντα μπροστά της.

Κάποτε αποφάσισα να δω το γιατί. Θα σου φανώ ίσως τρελός και παρανοϊκός, μα κάθισα μαζί με αυτό τον κύριο (φόβο) παρα πολλά μερόνυχτα. Απλά τον κοίταγα στα μάτια. Σιγά σιγά άνοιγε η πόρτα, και μου αποκάλυπτε,
πως αυτή η αγάπη προς τον πλησίον, ήταν καλλιεργημένη από το περιβάλλον που μεγάλωσα.
Η ανοχή μου,
η καλλιεργημένη μου συμπόνια,
ο πράος λόγος,
οι όμορφοι τρόποι,
η προσκόλληση στους συγγενείς μου,
οι διαδοχικές λατρείες προς
κάποια γυναίκα,
ήρωα,
ομάδα,
εικόνα,
σωτήρα,
η κάποιο πατριωτικό και μη ιδεώδες,
κλπ κλπ
όλα αυτά δεν ήταν αγάπη.

Χωρίς να αδειάσει κάποιος από αυτά (μα και χειρότερα) έχω την εντύπωση πως ζει σε πλάνη, και γίνεται ακόμα δυσκολότερη η αντίληψη, σε ότι προσωπικό τώρα περιγράφω

Εδώ και χρόνια, βρίσκω μια η και δυο ώρες την ημέρα και περπατώ συνήθως μέσα στη φύση.

Το κάνω δίχως σκέψεις, ακούγοντας, παρατηρώντας το γίγνεσθαι της δημιουργίας.
Είναι σαν να διακόπτεται η συνεχεία, το τραν τραν του Νου, που ζω.

Χτες περπατούσα στην άκρη της πόλης, όπου έχει εγκαταλειφθεί εδώ και χρόνια μια στρατιωτική περιοχή.

Υπάρχουν χαλάσματα, μισογκρεμισμένοι τοίχοι, πασχαλιές που τώρα ανθίζουν, κήποι που κάποιοι καλλιεργούν, παλαιά οχήματα καταστροφής. Αν και καταγράφονται κάπου σαν μνήμη, (μιας και στα περιγράφω τώρα) εκείνο που θέλω να δείξω είναι(συμβαίνει) μια κατάσταση, που τα χρώματα της πασχαλιάς είναι τόσο έντονα, που χαϊδεύουν και πιέζουν μέσα σαν το πιο όμορφο χάδι. Ζωντανά σαν Φωτιά, μα αν γυρίσεις το βλέμμα, ακόμα και τα χαλάσματα, η προς τα κανόνια, αυτή η κατάσταση δεν αλλάζει.

Έχει χαθεί η όποια απόσταση μεταξύ εσένα και (του άλλου)

Τι δουλειά έχει αυτό με την αγάπη και τον πλησίον, θα ερωτήσεις.

Είναι αγαπητέ Τζίτζικα, σαν να ρωτάς τον Τζιτζικα γιατί τραγουδά πάνω στο δένδρο.

Έτσι εμφανίζετε, αναίτια, καθαρή ενέργεια, που δεν ξεχωρίζει τους ανθρώπους. Και σε σένα γίνεται, (πιστεύω στους περισσότερους), μόνο που γίνεται στον βαθύτερο ύπνο. Μην νομίζεις πως διεκδικώ κάτι με ότι γράφω, (γνωρίζω μάλιστα πως δημιουργεί σε άλλους σύγκρουση και αποφεύγω να τα γράφω) μα σε μένα είναι πεντακάθαρο πως ο Νους προσκολλάται, πως φθονεί, πως ξεχωρίζει και καταστρέφει, αφου είναι ξεκαθαρο πως η ζωή μας κυριαρχείται από τα φυσικά κέντρα και το Νου.

Αν υπάρχει αυτό (και στο Χριστό, Βούδα, Σωκράτη, Λαο Τσε, Ηράκλειτο, Κ, πώς να σου το πω, το βλέπω, μου είναι πεντακάθαρο πως υπάρχει, σε ύψιστο μάλιστα βαθμό) τότε δεν μπορείς παρά να αγαπάς, όποιος και να είναι, ότι και να είναι, γιατί αυτή η αγάπη, δεν διαμορφώνεται από την συμπεριφορά του αλλου.

Παίδες, θα λείψω για λιγο καιρό από το φόρουμ, μα θα σας διαβαζω.

Ειναι θεμα Χρονου.

Ευχαριστώ για τη συμμετοχή σας.

Θέλοντας να βοηθήσω τη ροή του θέματος αλλά και την ευκολία ανάγνωσης του, θα παραθέσω ξανά από την 10η σελίδα τις ενθέσεις του αγαπητού φίλου Ampere και θα τον παρακαλούσα να συνεχίσει την ανάπτυξη της Χριστιανικής σκέψης με την μεθοδικότητα που φαίνεται να τον διακρίνει.

«Περί Μυστικής Θεολογίας» του Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

 «Λέμε λοιπόν ότι η των πάντων αιτία που όλα τα υπερβαίνει, ούτε ουσία είναι ούτε χωρίς ζωή ούτε χωρίς λόγο ούτε χωρίς νου ούτε σώμα είναι….

 …Και ανερχόμενοι λέμε ότι ούτε ψυχή είναι ούτε νους. Ούτε είναι λόγος ούτε είναι νόηση. Ούτε λέγεται ούτε νοείται. Ούτε είναι αριθμός ή τάξη ή μέγεθος ή σμικρότητα ή ισότητα ή ανισότητα ή ομοιότητα ή ανομοιότητα…

 ... Ούτε είναι βασιλεία ούτε είναι σοφία. Ούτε είναι ένα ή ενότητα ή θεότητα ή αγαθότητα ούτε είναι πνεύμα όπως εμείς ξέρουμε. Ούτε υιότητα ούτε πατρότητα ούτε τίποτε άλλο από όσα αφορούν εμάς ή κάποιο άλλο από τα γνωστά όντα...

 …Ούτε είναι σκοτάδι ούτε είναι φως. Ούτε πλάνη ούτε αλήθεια. Ούτε μπορεί καθόλου να ορισθεί με την κατάφαση ή την αφαίρεση…

 «Η αλήθεια της Εκκλησίας για τον κόσμο δεν είναι μια θεωρητική θέση, μια αφηρημένη θεώρηση, μια «δογματική» ερμηνεία της πραγματικότητας. Είναι μια γνώση που κερδίζεται δυναμικά, ένα κατόρθωμα σχέσης με τον κόσμο…

 …η σχέση αρχίζει μόνο όταν παραιτηθώ έμπρακτα από την τάση να υποτάσσω τα πάντα. Τότε αρχίζω να σέβομαι τα όσα με περιβάλλουν, να ανακαλύπτω πως δεν είναι απλά αντι-κείμενα απρόσωπα χρήματα (αντικείμενα χρήσης), αλλά πράγματα, δηλαδή αποτελέσματα πράξης, πεπραγμένα ενός δημιουργού Προσώπου….

 Η αλήθεια δεν εξαντλείται στη διατύπωσή της, γι’ αυτό και η γνώση της αλήθειας δεν κατορθώνεται με την κατανόηση των διατυπώσεων, αλλά με τη μετοχή στο γεγονός της αλήθειας, στην αλήθεια της ζωής, στην αμεσότητα της εμπειρίας

 ο Θεός δεν είναι εκείνο, που σκέπτεται ο άνθρωπος για τον Θεό ή που θα μπορούσε να σκεφθεί

 Ο Θεός των Χριστιανών είναι ο Θεός της σχέσης, της προσωπικής αμεσότητας.

 Το πρόσωπο δεν είναι μια αριθμητική μονάδα, άτομο ενός συνόλου, μια οντότητα κάθε αυτήν. Είναι, μόνο ως αυτοσυνειδησία ετερότητας, επομένως μόνο έναντι κάθε άλλης ύπαρξης, μόνο σε σχέση, σε αναφορά. Να λέει: εγώ, απευθυνόμενος σε ένα συ, να διαλέγεται να κοινωνεί.

 Το κάθε πρόσωπο υπάρχει όχι για τον εαυτό του, αλλά υπάρχει προσφερόμενο στην κοινωνία της αγάπης με τα άλλα πρόσωπα… η ύπαρξή τους αντλείται από την πραγματοποίηση της ζωής ως κοινωνίας, από τη ζωή που ταυτίζεται με την αυτοπροσφορά, την αγάπη.

 «Ο Θεός αγάπη εστί» (Ιωαν. 4,16) … ο τρόπος με τον οποίο είναι ο Θεός είναι η αγάπη…Αυτό που συνιστά τον άνθρωπο ως υπόσταση, που του δίνει εγώ και ταυτότητα, δεν είναι οι ψυχοσωματικές λειτουργίες, αλλά η σχέση του με το Θεό, το γεγονός ότι ο Θεός τον αγαπάει με μια ερωτική μοναδικότητα…

 Ο άνθρωπος είναι πρόσωπο, εικόνα του Θεού, επειδή υπάρχει ως δυνατότητα απόκρισης στην ερωτική κλήση του Θεού…. Ο Θεός, πρόσφερε στους πρωτόπλαστους ανθρώπους τη δυνατότητα της ζωής, της «όντως ζωής», της αφθαρσίας και αθανασίας,…

 Αλλά η πραγματοποίηση της ζωής ως γεγονότος κοινωνίας και σχέσης είναι οπωσδήποτε καρπός ελευθερίας – δεν υπάρχει αναγκαία ή επιβεβλημένη κοινωνία και αγαπητική σχέση. Αυτό σημαίνει ότι η παραδείσια ζωή των πρωτόπλαστων περιλάμβανε και τη δυνατότητα για μια διαφορετική χρήση της ελευθερίας:

 τη δυνατότητα να πραγματοποιηθεί η ανθρώπινη ύπαρξη όχι ως γεγονός κοινωνίας και σχέσης με τον Θεό, αλλά να πραγματοποιηθεί από μόνη της, καθ’ εαυτήν, αντλώντας υπαρκτικές δυνάμεις από τον εαυτό της, από την κτιστή φύση της και μόνο.

να υπάρξει ο άνθρωπος όχι ως πρόσωπο, αντλώντας υπόσταση ζωής από την αγαπητική κοινωνία, αλλά να υπάρξει ως φυσικό άτομο, ως υπαρκτική μονάδα που αντλεί την επιβίωση της υπόστασής της από τις δικές της δυνάμεις, τις κτιστές ενέργειες και λειτουργίες της

…αλλά αυτό που εκδέχεται ως ζωή την άρνηση της ζωής οδηγεί αναπότρεπτα στον θάνατο.

 Στη βιβλική εικόνα ο Θεός θέλει να αποτρέψει τον άνθρωπο από την γνώση ακριβώς του θανάτου («ή αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, θανάτω αποθανείσθε»)… και ο θάνατος είναι μια τελεσίδικη γνώση, που όταν αποκτηθεί είναι πια πολύ αργά για να ανασταλούν οι τραγικές της συνέπειες…

 «…Βασικό κατηγόρημα, βασικό δόγμα της Χριστιανικής θεολογίας είναι η σαφής διάκρισις μεταξύ κτιστού και άκτιστου, καθώς και το ότι μεταξύ κτιστού και άκτιστου δεν υπάρχει καμία ομοιότης»

 Δεν υπάρχει τρόπος να μιλήσουμε για το άκτιστο και ό,τι και αν πούμε γι αυτό δεν είναι αυτό ……

 Ο άνθρωπος έχει δύο γνωστικά κέντρα. Το ένα είναι η καρδιά (ο νους με την σημασία που αναφέρεται στα πατερικά κείμενα -όχι όμως με την έννοια των συναισθημάτων-) που είναι το κατάλληλο όργανο για να δεχτεί την αποκάλυψη του θεού* (το Άγιο Πνεύμα, το άκτιστο), η οποία στην συνέχεια διατυπώνεται με την λογική, και το άλλο η λογική (το μυαλό, η διάνοια) που γνωρίζει τον αισθητό (κτιστό) κόσμο που μας περιβάλλει.

Θεολόγος π. Ρωμανίδης Ι

 ο Θεός δεν είναι εκείνο, που σκέπτεται ο άνθρωπος για τον Θεό ή που θα μπορούσε να σκεφθεί.

 Η Εκκλησία στην γλώσσα της, που είναι η εκκλησιαστική γλώσσα, λέγει δια στόματος του αποστόλου Παύλου: « Δεν μιλούμε με την ανθρώπινη σοφία, αλλά με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος»… Γιατί ο Απόστολος αντιπαρατάσσει την δύναμη του Αγίου Πνεύματος με τη σοφία του κόσμου τούτου; Διότι ο άνθρωπος, που έχει γίνει ναός του Αγίου Πνεύματος, που έχει δηλαδή έλθει μέσα του το Άγιο Πνεύμα και έχει κατοικήσει μέσα στην καρδιά του, αυτός ο άνθρωπος αισθάνεται ζωντανά μέσα στην καρδιά του την δύναμη, δηλαδή την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, και έτσι δεν πείθεται ότι έχει γίνει ναός του Αγίου Πνεύματος από λόγια άλλων ούτε από φιλοσοφικά ή θεολογικά επιχειρήματα άλλων, αλλά γνωρίζει ότι είναι ναός του Αγίου Πνεύματος από άμεση και προσωπική του εμπειρία…..

 Η ορθόδοξη θεολογία μιλά για την ανάγκη εσωτερικής αλλαγής. Για κάθαρση της καρδιάς και φωτισμό.

 Ο Θεός όμως (σύμφωνα με τη μαρτυρία όσων έφθασαν σε θέωση, δηλαδή σε θεοπτία) αγαπάει όχι μόνο τους αγίους άλλά όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως … ακόμη και τον ίδιο τον διάβολο.
Δεν εκβιάζει όμως τη θέληση του ανθρώπου...

---=== ===---

Αγαπητέ τζιτζικας, καλώς ήρθες στα «εσωτερικά». Αν και δεν είμαι σίγουρος ότι κατάλαβα ακριβώς τι εννοείς με όσα έγραψες και αν και ούτε τον ΠΛΑΤΩΝΑΣ, εδώ που τα λέμε, πολυκαταλαβαίνω, δεν νομίζω ότι τα λέει και άσχημα (pas mal που λένε).

Έψαχνα να βρω κάτι πιο «επίσημο» (είπαμε, η ματαιοδοξία δεν κρύβεται) και μεταξύ άλλων απομόνωσα αυτά από τα «Κεφάλαια περί Αγάπης» του Μάξιμου του Ομολογητή.

1.16 (ιστ’) Ο αγαπών με, φησίν ο Κύριος, τάς εντολάς μου τηρήσει· αύτη δε έστιν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλήλους. Ο ούν μή αγαπών τον πλησίον την εντολήν ου τηρεί· ο δε την εντολήν μή τηρών ουδέ τον Κύριον αγαπήσαι δύναται.

1.17 (ιζ’) Μακάριος άνθρωπος, ο πάντα άνθρωπον εξ ίσου αγαπήσαι δυνηθείς

4.55 (νε’) Ο αγαπών τον Χριστόν, πάντως και μιμείται αυτόν κατά δύναμιν. … Ου γαρ ο λέγων μοι, φησί, Κύριε Κύριε, ούτος εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλά ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου·...

4.98 (ƒη’) Οι μεν του Χριστού φίλοι πάντας αγαπώσι γνησίως, ουχ υπό πάντων δε αγαπώνται· Οι δε του κόσμου φίλοι ουδέ πάντας αγαπώσι ουδέ υπό πάντων αγαπώνται. Και οι μεν Χριστού μέχρι τέλους την συνέχειαν της αγάπης διατηρούσιν· οι δε του κόσμου, μέχρις ου αλλήλοις δια τα του κόσμου προσκρούσωσι.

Όπως το καταλαβαίνω, η αγάπη προς τον πλησίον «συνιστάται» γιατί έτσι …ωφελείται κυρίως και πρώτα από όλα αυτός που αγαπά. Στο βαθμό που έχει προχωρήσει κάποιος σε αυτό το δρόμο αυτό γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο. Εμείς (χμ… εξαιρουμένων τινών εξ ημών) προφανώς έχουμε μείνει …κάπως πίσω.

---=== ===---

quote:

---

ΠΛΑΤΩΝΑΣ:αυτή η αγάπη προς τον πλησίον, ήταν καλλιεργημένη από το περιβάλλον που μεγάλωσα.
Η ανοχή μου, η καλλιεργημένη μου συμπόνια, … κλπ κλπ όλα αυτά δεν ήταν αγάπη.

---

Μου φάνηκε σχετικό με το πιο πάνω και το παραθέτω και αυτό (από τον Μάξιμο επίσης)

2.9 (θ’) Δια τας πέντε ταύτας αιτίας οι άνθρωποι αγαπώσιν αλλήλους είτε επαινετώς είτε ψεκτώς· οίον ή διά τον Θεόν, ως ο ενάρετος πάντας και ως ο τον ενάρετον καν μήπω ενάρετος·
ή δια φύσιν, ως οι γονείς τα τέκνα και έμπαλιν·
ή δια κενοδοξίαν, ως ο δοξαζόμενος τον δοξάζοντα·
ή δια φιλαργυρίαν, ως ο τον πλούσιον δια λήψιν·
ή δια φιληδονίαν, ως ο την γαστέρα θεραπευόμενος και τα υπογάστρια.
Και η μεν πρώτη, επαινετή· η δε δευτέρα, μέση· αι δε λοιπαί, εμπαθείς.

---=== ===---

quote:

---

Ermis -3E-: Το πρόβλημα με τον Χριστιανισμό δεν είναι το δόγμα του αλλά το υβριστικό αλάθητο τον δήθεν θεόπνευστο γραφών του αυτό όμως δεν μπορεί να καταδικάσει στο σύνολο του τον Χριστιανισμό ως φιλοσοφία ζωής έτσι όπως εκφράζεται στο άτομο, αυτό είναι καθαρά θέμα πολιτικής και σήμερα δεν ζούμε σε θεοκρατία και η αίρεση από τα μέχρι τώρα επιβαλλόμενα ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ.

---

Με αφορμή τα πολύ ενδιαφέρονται του Ermis -3E- και κυρίως ορμώμενος από αυτή τη παράγραφο θα αντιγράψω λίγα ακόμη σχετικά από τον π. Ρωμανίδη…

ΠΕΡΙ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑΣ ΤΩΝ ΓΡΑΦΩΝ
Οι Πατέρες τονίζουν ότι όλα τα ρητά και τα νοήματα, που έχει ο άνθρωπος, είναι δημιουργήματα της ανθρωπίνης διανοήσεως. Δεν κατεβαίνουν δηλαδή από τον ουρανό ούτε νοήματα ούτε ρητά….

Δεν υπάρχει κάποια θεϊκή γλώσσα, με την οποία ο Θεός μιλάει στους ανθρώπους… Απλώς στην κατάστασι της φωτίσεως γίνεται μία σύνθεσις των ήδη γνωστών ρητών και νοημάτων στον άνθρωπο προερχομένων από την παράδοσι της ευσεβείας (από όσα δηλαδή γνωρίζει περί της πίστεώς του)… Χρησιμοποιούνται δε ονόματα παρμένα από την κοινή εμπειρία, ώστε όλοι να τα κατανοούν.

… ο μόνος συνετός τρόπος του να μελετά κανείς την Αγία Γραφή δεν είναι ο στοχασμός … αλλά η προσευχή. Ποια όμως προσευχή; Η νοερά προσευχή. Διότι, όταν έρχεται το Πνεύμα το Άγιο και επισκέπτεται τον άνθρωπο και προσεύχεται μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, τότε ο άνθρωπος φωτίζεται και γίνεται ικανός να κατανοεί ορθά τα νοήματα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης…

Οπότε εδώ ερχόμαστε σε ένα ερμηνευτικό κλειδί: Τα ρητά και τα νοήματα, που χρησιμοποιούνται μέσα στην Αγία Γραφή από τους θεουμένους που έγραψαν την Αγία Γραφή , καθώς και τα ρητά και τα νοήματα που χρησιμοποιούνται στα συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας και των Αγίων, είναι θεόπνευστα με την έννοια ότι όλοι αυτοί έχουν την εμπειρία είτε του φωτισμού είτε της θεώσεως και βάσει αυτής της εμπειρίας έγραψαν ό,τι έγραψαν. Επειδή δηλαδή έχουν αυτήν την εμπειρία, ό,τι έγραψαν είναι θεόπνευστο

Όσο για το αλάθητο, μεταφέρω και κάτι που άκουσα από …κάποιον που εκτιμώ: «Οι δυτικοί χρειάζονται σιγουριά, να ξέρουν πού πατάνε και έναν πάπα με το αλάθητο να τους καθοδηγεί. Σε εμάς εδώ, καθένας μας και ένας πάπας με το αλάθητό του».

Edited by - Ampere on 28/03/2006 16:26:20