- ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ - ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

… διαβάζοντας απλώς κανείς την Αγία Γραφή δεν μπορεί να θεολογή σωστά μόνο βάσει της Αγίας Γραφής. Αν αυτό το κάνει, δεν μπορεί παρά να γίνη αιρετικός…

Εξ επόψεως Δογματικής Θεολογίας το να ταυτίζει κανείς την Αγία Γραφή με την Αποκάλυψι, που είναι η εμπειρία της θεώσεως, η οποία υπερβαίνει τα ρητά και τα νοήματα, είναι καθαρή αίρεσις!

… ο σκοπός του δόγματος δεν είναι η κατανόησίς του, αλλά η κατάργησίς του, η οποία συμβαίνει όταν ο άνθρωπος ενωθή μα το ίδιο το Μυστήριο που εκφράζει το δόγμα

---=== ===---

Επειδή όμως άλλο είναι να μιλάς για τον δρόμο και άλλο να τον περπατάς, λέω να σταματήσω εδώ (κοινώς την κάνω με ελαφρά επιτόπια για ξεμούδιασμα). Ας κάνουμε πρώτα Πάσχα και μετά και …την Πεντηκοστή βλέπουμε.

Κλείνοντας, να συμπληρώσω την προτεινόμενη βιβλιογραφία, με την εξαιρετική συλλογή του «ΑΡΚΑΣ» «Η Ζωή Μετά». Όλα τα βιβλία εξίσου επιβλαβή (εεε επωφελή), για πιστούς τε και απίστους.

quote:

---

Θα ήθελα μάλιστα να αφιερώσω με αγάπη το «Δουλειά δεν είχε ο διάβολος» στον αγαπητό Schwabe γιατί πολύ τον κακολογήσαμε και το «Σκέφτομαι κι ας μην υπάρχω» στον αγαπητό ΠΛΑΤΩΝΑΣ που επιμένουμε να μην καταλαβαίνουμε.

---

Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 28/03/2006 21:39:39

Για να δούμε όμως τι λέει και ένας άθεος, υπαρξιστής, μηδενιστής συγγραφέας ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΣΑΡΤΡ για κάτι το οποίο μάλιστα ποτέ δεν διδάχθηκε αλλά και ποτέ δεν του υποδείχθηκε σαν σωστό

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑΟ ΡΕΝΕ ΕΝΙ.

Αν σήμερα ζούσε ο Ζαν Πωλ Σαρτρ, ο μεγάλος αυτός γάλλος φιλόσοφος και υπαρξιστής και αν πραγματοποιούσε ένα ταξίδι στο Άγιο Όρος, πολύ φοβάμαι πως θα εντυπωσιαζόταν σε τέτοιο βαθμό, ώστε δεν θα δεχόταν να ξαναφύγει. Κι αν ακόμα δε γινόταν καλόγερος, το λιγότερο που θα μπορούσε να γίνει, θα 'ταν να κάτσει να γράψει ένα συνταρακτικό βιβλίο με τα βιώματα και τις εμπειρίες του από την ορθόδοξη μοναστική πολιτεία του Άθω.

Δυστυχώς όμως, ο Σαρτρ πέθανε. Πέθανε αγκυροβολημένος στα δεσμά της υποτέλειας και του κοντόφθαλμου ανθρώπινου στοχασμού που εγκατέστησε μέσα του ο μηδενισμός και ο υπαρξισμός του. Πέθανε, χωρίς να πάει στο Άγιο Όρος ο Σαρτρ. Ωστόσο, αυτό που δεν έκανε ο γάλλος υπαρξιστής, σήμερα το επιχειρούν με τόλμη και ειλικρίνεια οι φίλοι κι οι μαθητές του. Ένας απ' αυτούς, ο γνωστός γάλλος συγγραφέας και πρώην υπαρξιστής, ο Ρενέ Ενί, βαφτίστηκε ορθόδοξος στο Άγιο Όρος.
-------------------------------
Ερώτηση: Τι ήταν εκείνο που σας έκανε να αναζητήσετε και να βρείτε το δρόμο προς την Ορθοδοξία; Πως έτσι και βαφτιστήκατε ορθόδοξος; Ποιος είναι ο μοχλός αυτής της αλλαγής;

Απάντηση: Ό δρόμος ανήκει στο Θεό. Είναι ο Θεός. Μπορούμε Όμως να προσδιορίσουμε μερικά σημεία. Είχα πάει στην Πάτμο. Αλλά γιατί πήγα στην Πάτμο; Επειδή πήγα στον Άθωνα. Και γιατί πήγα στον Άθωνα; Δεν ξέρω ακριβώς...

Στο Άγιο Όρος συνάντησα πολλούς μοναχούς. Μάλιστα ένας, ο ιερομόναχος Συμεών της Μονής Γρηγορίου, αργότερα έγινε στενός φίλος μου. Γιατί Όλα αυτά;

Ίσως επειδή έτυχε να γνωρίσω πριν είκοσι πέντε χρόνια την Ελλάδα. Και γιατί όλες αυτές οι εμπειρίες δυνάμωσαν μέσα μου τόσο πολύ; Έ, αυτό δεν το ξέρω...

Ήταν τόσο δυνατές εμπειρίες που δεν μπορώ να τις εξηγήσω. Έχω γνωρίσει και την Αμερική, όμως τούτο 'δώ ήταν κάτι άλλο. Η Ορθοδοξία είναι ο πραγματικός κόσμος. Η Ορθοδοξία είναι το νόημα του κόσμου. Μέσα στον κόσμο ένιωθα τόσο κενός. Γι' αυτό και στα έργα μου υπάρχει για τον κόσμο πάντα μια ειρωνεία. Μια ειρωνεία που έχει εξήγηση και που δεν είναι άλλη από το ότι ο κόσμος στα μάτια μου έδειχνε δίχως νόημα και σκοπό.

Ερώτηση: Ήταν μήπως αυτό μια κάποια επίδραση από τον κόσμο των ιδεών και των φιλοσοφικών αντιλήψεων του Ζαν Πωλ Σαρτρ;

Απάντηση: Ό δρόμος του Σαρτρ αυτοαποκαλείται "δρόμος της ελευθερίας". Όμως, ποιος δεν το ξέρει; Η ελευθερία στη Δύση δεν είναι τίποτα άλλο από το να κάνεις ότι σ' αρέσει. Ό,τι πάει στα μέτρα σου. Γι' αυτό κι ο καθένας κλείνεται σπίτι του, περιορίζεται μέσα στον εαυτό του. Κάνει ότι θέλει. Εδώ, έχουμε ένα συμβολισμό, αλλά με πραγματικές επιπτώσεις.

Ερώτηση: Πιστεύετε πως η ελευθερία στην Ορθοδοξία είναι κάτι διαφορετικό;

Απάντηση: Το ότι ο Σαρτρ μιλάει για την ελευθερία αυτό το 'κανε γιατί προηγουμένως είχε τονίσει πως δεν υπάρχει Θεός και ότι δεν πιστεύει. Αυτό που ξέρω είναι ότι η πραγματική αίσθηση της ελευθερίας παρέχεται μόνο μέσα στην Πίστη. Με δυο λόγια: Όλα αυτά μου φαίνονται διανοουμενίστικες κουταμάρες σε σχέση με το σώμα μου που είναι πλασμένο κατ' εικόνα Θεού. Όλα αυτά που συζητάμε τούτη 'δώ τη στιγμή, τα βλέπω θεωρητικά και διανοουμενίστικα αν τα συγκρίνω με την αίσθηση της ελευθερίας που σου δίνει η συντριβή, η σιγή κι ή μετάνοια μπροστά στο μυστήριο της Θείας Λειτουργίας που είναι η εστία του φωσφορικού κάλλους.

Ερώτηση: Μήπως συμβαίνει και με σας το ίδιο που γίνεται με πολλούς ξένους οι όποιοι στην Ορθόδοξη Λειτουργία βρίσκουν μια συναισθηματική ικανοποίηση και τίποτε πάρα πέρα;

Απάντηση: Όχι, καθόλου. Έχω ζήσει στο παρελθόν πολλές Λειτουργίες που μέσα τους είχαν αυτόν τον συναισθηματισμό που λέτε. Παλιά είχα δουλέψει στη Ρώμη και είδα όλες τις πομπές της Λειτουργίας των άλλων Δογμάτων. Πιστεύω πως η Ορθόδοξη Λειτουργία είναι το κάτι άλλο. Είναι αληθινή Λειτουργία που και αν ακόμα τη δεις συναισθηματικά, η ίδια σε ελκύει στο πλήρωμα του κάλλους και της ελευθερίας. Κι αυτό γίνεται επειδή η Ορθόδοξη Λειτουργία από τη φύση της ανταποκρίνεται και εκφράζει το αληθινό Δόγμα. Το Δόγμα της Αγίας Τριάδας, δηλαδή το ορθόδοξο Δόγμα. Μέσα σ' αυτή τη Λειτουργία μέσα στην Εκκλησία δηλαδή υπάρχει και μια προβληματική που τη χρησιμοποιεί και ο Σάρτρ. Είναι ο λαός. Μόνο, με μια βασική διαφορά, την εξής: Ό λαός του Ζαν Πωλ Σάρτρ δεν είναι τίποτε άλλο παρά μάζα, ενώ ο λαός της Εκκλησίας είναι ο λαός του Θεού.

Ερώτηση: Απ' ότι ξέρω στα έργα και τα βιβλία σας εκπροσωπείτε ιδέες απόλυτα συγγενείς με τις ιδέες του Σαρτρ. Έτσι δεν είναι;

Απάντηση: Το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο "η δόξα του αλήτη" βρήκε μεγάλη απήχηση στη Γαλλία και υποστηρίχθηκε πολύ από την ομάδα του Σαρτρ και της Σιμόν ντε Μπωβουάρ. Αλλά το ίδιο έργο είναι μια αποτυχία της υπαρξιακής εμπειρίας γιατί ο αλήτης στο τέλος τινάζει με μια σφαίρα τα μυαλά του στον αέρα. Στο έργο μου "Ευγένεια Κοπρώνυμος" περιγράφω τους ανθρώπους που ζουν χωρίς πίστη. Τους ανθρώπους που τελικά παγιδεύονται στα αδιέξοδα τους και στις παραπλανήσεις της ψεύτικης ελευθερίας τους. Το έργο αυτό είναι θεατρικό, το 'γραψα το 1960 στην Ελλάδα και δημοσιεύτηκε το 1970. Παίχτηκε στη Γαλλία, Ιαπωνία, Αυστρία και Γερμανία. Εκεί, περιγράφω τον Πάπα που ξέχασε να κάνει ακόμα και το σταυρό του.

Μια κοπελίτσα έρχεται από κάποια μακρινή χώρα, ψάχνει και αναζητάει την πίστη, φτάνει στον Πάπα και τον ρωτάει να της πει πως γίνεται το σημείο του σταυρού, μα εκείνος το 'χει ξεχάσει. Ό Πάπας θα πει στην κοπέλα: "Ουφ! Αυτά είναι παλιά πράγματα. Είναι λεπτομέρειες του χριστιανικού ανθρωπισμού που έχουν ξεπεραστεί πια από τον νέο μας υπαρξιακό ουμανισμό". Τελικά η κοπέλα ψάχνοντας θα ανακαλύψει μόνη της το σημείο του Σταυρού, θα μάθει το Πάτερ ημών που στη συνέχεια τα διδάσκει και στον Πάπα. Ό Πάπας στη συνέχεια πεθαίνει και διαλύεται σαν το σκουλήκι. Από εκεί, ακριβώς, πήρε και το έργο το όνομα "Κοπρώνυμος". Είναι η κοινωνία που ζει μέσα στην κοπριά της. Η "Ευγένεια Κοπρώνυμος" δεν είναι άλλος από τον περήφανο και μεθυσμένο Δυτικό Πολιτισμό που η τέχνη του ξερνάει αδιάκοπα αυτή την κοπριά στην οποία τελικά ο πολιτισμός αυτός πνίγεται και χάνεται.

Ερώτηση: Πως βλέπετε σήμερα, σαν ορθόδοξος, τις οντολογικές απόψεις και τις ιδέες του Σαρτρ;

Απάντηση: Απλούστατα, σαν ιδέες. Ξέρετε δεν μπορώ μεμονωμένα να αναλύσω τις ιδέες του Σαρτρ. Ό Σαρτρ είναι ένα μέρος πολλών πραγμάτων. Ένα μέρος ενός σωρού από σκουπίδια που μουχλιάζει, αφρίζει και διαλύεται μέσα στον σκουπιδοτενεκέ. Η δημοσιογραφική ορολογία της Δύσης με κατατάσσει και θα με κατατάσσει ίσως για πάντα, στους αριστερούς συγγραφείς. Ίσως και τώρα που έγινα Ορθόδοξος Χριστιανός. Αλλά για μένα Όλα αυτά δεν είναι παρά ιδέες, μούχλα, αφρός ενός σορού από σκουπίδια που διαλύεται. Είναι ο κόσμος της ανελευθερίας.

Ερώτηση: Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; Πως σκέφτεστε να δουλέψετε τώρα που θα ξαναγυρίσετε στη Γαλλία;

Απάντηση: Δεν είμαι θεολόγος, Όμως η εμπειρία μου από την Ορθοδοξία βρίσκεται πολύ πέρα από τα λόγια, εκεί όπου υπάρχει ένα πρόσωπο: το πρόσωπο του ανθρώπου. Το πρόσωπο του Θεού. Η εικόνα. Όλη η ελευθερία εκεί βρίσκεται.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.
ΤΑΣΟΣ ΜΙΧΑΛΑΣ: ΑΘΩΣ. ΟΡΟΣ ΑΓΙΟ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΘΗΝΑ 1981.

Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ

αυτο ειναι θαυμα
ας δοξασουμε την μια ορθοδοξη αποστολικη εκλησια την μονη αληθεια,
στην κολαση ολοι οι απιστοι, θανατος στους μη ορθοδοξους

ειναι ολοι του σατανα του σατανα του σατανα
στην πυρα στην πυρα στην πυρα

Οπότε εδώ ερχόμαστε σε ένα ερμηνευτικό κλειδί: Τα ρητά και τα νοήματα, που χρησιμοποιούνται μέσα στην Αγία Γραφή από τους θεουμένους που έγραψαν την Αγία Γραφή , καθώς και τα ρητά και τα νοήματα που χρησιμοποιούνται στα συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας και των Αγίων, είναι θεόπνευστα με την έννοια ότι όλοι αυτοί έχουν την εμπειρία είτε του φωτισμού είτε της θεώσεως και βάσει αυτής της εμπειρίας έγραψαν ό,τι έγραψαν. Επειδή δηλαδή έχουν αυτήν την εμπειρία, ό,τι έγραψαν είναι θεόπνευστο>>

και η αναιρεση

<<… διαβάζοντας απλώς κανείς την Αγία Γραφή δεν μπορεί να θεολογή σωστά μόνο βάσει της Αγίας Γραφής. Αν αυτό το κάνει, δεν μπορεί παρά να γίνη αιρετικός…>>

διαβαζοντας καποιος κατι που ειναι θεοπνευστο γινετε αιρετικος
μαλιστα τωρα καταλαβα
γι αυτο οι περισοτεροι που δηλωνουν χριστιανοι δεν εχουν διαβασει την αγια γραφη

Αν-και αν- θα. Με υποθέσεις, δεν μπορεί να εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα. Με ασφάλεια όμως, γνωρίζουμε πως ο κάθε άνθρωπος, έχει τις δικές του αντοχές και ανοχές, ψυχικά όρια και αποθέματα.

Μπορεί όντως ο Σαρτρ να εντυπωσιάζονταν, μπορεί ακόμα και να βαφτίζονταν Χριστιανός. Μπορεί κάλλιστα να έφευγε βαθιά απογοητευμένος, μπορεί κάλλιστα να επιβεβαίωνε η επίσκεψη του τα όσα μέσα από τα έργα του είχε εκφράσει.

Μπορεί. Πιθανότερη φαντάζει η δεύτερη εκδοχή.

Το γεγονός ότι ένας μαθητής του βαφτίζεται χριστιανός ορθόδοξος, δεν λέει ουσιαστικά τίποτα απολύτως. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι υπάρχουνε καλοί και κακοί μαθητές…..

Και παλαιότερα, είχαμε παρόμοια θα λέγαμε παραδείγματα, αν και όχι τόσο «ταιριαστά» ίσως για την περίπτωση.

Ο Αριστοτέλης για παράδειγμα, απορρίπτει τον Πλατωνικό ιδεαλισμό και θεωρεί αδύνατη τη μέθεξη των ιδεών από τα όντα. Και λοιπόν?

Ο Αναξαγόρας υπήρξε δάσκαλος του Σωκράτη, του Ευριπίδη και του Περικλή. Συνάμα, η ακραιφνώς ορθολογική πορεία του δασκάλου δεν απέτρεψε τον Σωκράτη από το να περάσει σε μια ενορατική-μυστικιστική οδό αναζήτησης.

Έτσι, το ότι συμβαίνει το Α γεγονός, ή πόσο δε μάλλον μεταστροφή, δεν σημαίνει ότι το ίδιο μπορούμε να προσάψουμε και στον δάσκαλο. Εάν θέλουμε να είμαστε σοβαροί.

Στις δε απόψεις που εκφράζονται σε αυτή την συνέντευξη, όπως «ο λαός του Θεού» και «το πρόσωπο του Θεού», χωράει πολύ συζήτηση, καθώς είναι σαφές το καπέλωμα που επιχειρείται έναντι της νοησιαρχίας προς όφελος του συναισθήματος και της βούλησης.

Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;

Φοιτητής: Βεβαίως, κύριε.

Καθ.: Είναι καλός ο Θεός;

Φοιτ.: Φυσικά.

Καθ.: Είναι ο Θεός παντοδύναμος;

Φοιτ.: Ναι

Καθ.: Ο αδερφός μου πέθανε από καρκίνο παρότι παρακαλούσε τον Θεό να τον γιατρέψει και προσευχόταν σε Αυτόν. Οι περισσότεροι από εμάς θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτούς που έχουν την ανάγκη τους.Πού είναι η καλοσύνη του Θεού λοιπόν;

Φοιτ.: ...

Καθ.: Δεν μπορείς να απαντήσεις, έτσι δεν είναι; Ας ξαναρχίσουμε μικρέ μου. Είναι καλός ο Θεός;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Είναι καλός ο διάβολος;

Φοιτ.: Όχι.

Καθ.: Ποιος δημιούργησε τον διάβολο;

Φοιτ.: Ο...Θεός...

Καθ.: Σωστά. Πες μου παιδί μου, υπάρχει κακό σ' αυτόν τον κόσμο;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα, σωστά;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Άρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;

Φοιτ.: ...

Καθ.: Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Όλα αυτά τα τρομερά στοιχεία υπάρχουν σ' αυτόν τον κόσμο, έτσι δεν είναι;

Φοιτ.: Μάλιστα.

Καθ.: Λοιπόν, ποιός τα δημιούργησε;

Φοιτ.: ...

Καθ.: Η επιστήμη λέει ότι χρησιμοποιείς τις 5 αισθήσεις σου για να αναγνωρίζεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσαρμόζεσαι σε αυτό. Πες μου παιδί μου, έχεις δει ποτέ τον Θεό;

Φοιτ.: Όχι, κύριε.

Καθ.: Έχεις ποτέ αγγίξει το Θεό; Έχεις ποτέ γευτεί το Θεό, μυρίσει το Θεό σου; Και τέλος πάντων, έχεις ποτέ αντιληφθεί με κάποια από τις αισθήσεις σου το Θεό;

Φοιτ.: ...Όχι, κύριε. Φοβάμαι πως όχι.

Καθ.: Και παρόλα αυτά πιστεύεις ακόμα σε Αυτόν;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός σου δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;

Φοιτ.: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.

Καθ.: Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.

Φοιτ: Καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;

Καθ.: Ναι.

Φοιτ.: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;

Καθ.: Ναι.

Φοιτ.: Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.

Στην αίθουσα επικρατεί σιγή...

Φοιτ.: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;

Καθ.: Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;

Φοιτ.: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως... Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.

Καθ.: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ;

Φοιτ.: Κύριε, ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική.

Καθ.: Ελαττωματική!; Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;

Φοιτ.: Καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωή και μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως την σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα αυτήν την ενέργεια. Το να βλέπεις το θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής: είναι απλά η απουσία της. Τώρα πείτε μου, καθηγητά. Διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι εξελίχτηκαν από μια μαϊμού;

Καθ.: Εάν αναφέρεσαι στην φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.

Φοιτ.: Έχετε ποτέ παρακολουθήσει με τα μάτια σας την εξέλιξη;

Καθ.: ...

Φοιτ.: Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ την διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ, τότε διδάσκεται την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;

Καθ.: ...

Φοιτ.: Υπάρχει κάποιος στην τάξη που να έχει δει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Κανένας. Άρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτόκολλου, η επιστήμη ισχυρίζεται ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;

Καθ.: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου.

Φοιτ.: Αυτό είναι, κύριε... Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά.

Αυτός ο νεαρός φοιτητής ήταν ο ALBERT EINSTEIN...

Ο «Θεός», είναι οι νόμοι που διέπουν τη Φύση. Η ίδια η Μητέρα Φύση.

Ας θυμηθούμε και κάτι άλλο που είπε ο Αϊνστάιν:
«Τα προβλήματα ποτέ δεν μπορείς να τα λύσεις με τον τρόπο σκέψης που τα γέννησε.»

Και το πρόβλημα του Θεού, γνωρίζουμε εξόχως καλά ποιοι συγγραφείς το επινόησαν ως το παρόν μας αναλύεται και ερμηνεύεται…..

Προκειμένου να καταστεί πιο σαφές το πώς ερμήνευε ο Αϊνστάιν τον Θεό, και ακολούθως την πίστη προς έναν Θεό, μας βοηθά το παρακάτω απόσπασμα:

«I believe in Spinoza's God who reveals himself in the orderly harmony of what exists, not in a God who concerns himself with fates and actions of human beings.»

Την απάντηση αυτή έλαβε ο Ραβίνος της συναγωγής της Νέας Υόρκης όταν θέλησε να ρωτήσει την άποψη του Αϊνστάιν σχετικά με το τι εστί Θεός.
(Upon being asked if he believed in God by Rabbi Herbert Goldstein of the Institutional Synagogue, New York, April 24, 1921, Einstein: The Life and Times, Ronald W. Clark, Page 502.)

quote:

---

μεγα θαυμα
ενας πρωην αθεος γινετε χριστιανος ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ και γραφει και εργα που δειχνουν οτι ο Παπας δεν ξερει που παν τα τεσσερα

αυτο ειναι θαυμα
ας δοξασουμε την μια ορθοδοξη αποστολικη εκλησια την μονη αληθεια,
στην κολαση ολοι οι απιστοι, θανατος στους μη ορθοδοξους

ειναι ολοι του σατανα του σατανα του σατανα
στην πυρα στην πυρα στην πυρα

---

Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ

quote:

---

Ο «Θεός», είναι οι νόμοι που διέπουν τη Φύση. Η ίδια η Μητέρα Φύση.

---

Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ