- ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΠΙΣΤΕΩΣ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

του Πανοσ. Αρχιμανδρίτου π. Γεωργίου Καψάνη

Είναι εύκολο κάποιος να φιλοσοφεί ή να θεολογεί για τον πόνο. Αλλά είναι δύσκολο να αντιμετωπίζει σωστά τον πόνο, όταν ο ίδιος περνά ένα δυνατό πόνο στην ζωή του. Θεωρώ πολύ τολμηρό να μιλά κανείς για τον πόνο, όταν ο ίδιος δεν πονά. Σκέπτομαι όλους τους αδελφούς μας απανταχού της γης, που πονούν σωματικά ή ψυχολογικά ή πνευματικά.

Σωματικά πονούν οι άνθρωποι από αρρώστιες, κακουχίες, πείνα. Ψυχολογικά πονούν από κατατρεγμούς, συκοφαντίες, έλλειψη αγάπης και μη ανταπόκριση στην προσφερόμενη σε άλλα προσφιλή πρόσωπα αγάπη, ανεκπλήρωτες επιθυμίες ασθένειες και θανάτους προσφιλών ανθρώπων και άλλα αίτια. Πνευματικά πονούν όσοι αγαπούν τον Θεό και τον άνθρωπο και όμως βλέπουν ότι με τις αμαρτίες τους λυπούν τον Θεό και προσβάλλουν την εικόνα του Θεού, τον άνθρωπο.

Δεν εισήλθε ασφαλώς κατ’ ευδοκίαν Θεού. Μπήκε κατά παραχώρηση Θεού, όταν ο άνθρωπος με την εγωιστική παρακοή του έχασε την πηγή της ζωής, τον Πλάστη του. Από την άπονο κατάσταση της Θείας Βασιλείας, βρέθηκε σε μια άλλη κατάσταση, στην οποία αφού δεν βασίλευε η αληθινή Ζωή, κυριαρχούσε μια ζωή φθαρμένη, συνυφασμένη με τον θάνατο, τα πάθη και την αμαρτία.

Σ’ αυτή την νέα κατάσταση, ο θάνατος και ο πόνος φαίνονταν να έχουν ένα θετικό νόημα, όπως άλλωστε και οι άλλοι δερμάτινοι χιτώνες με τους οποίους ο Θεός ένδυσε τους πρωτόπλαστους, όταν εκείνοι έφευγαν από τον Παράδεισο, για να τους παρηγορήσει στην εξορία τους. Ο θάνατος θέτει τέρμα στο κακό, που αλλιώς θα ήταν αθάνατο επί της γης.

Ο σωματικός πόνος ειδοποιεί για την ασθένεια, ώστε να υπάρχει η κατάλληλη θεραπεία. Οι ιατροί γνωρίζουν πόσο ευεργετικός είναι ο πόνος. Επίσης, όλων των ειδών οι πόνοι μας βοηθούν να λάβουμε αίσθηση της φθαρτότητάς μας και έτσι να γνωρίσουμε τα πεπερασμένα μας όρια γλιτώνοντας από κάθε μορφή αυτοθεοποιήσεως.

Ο πόνος μας βοηθά να λαμπικάρουμε την αγάπη μας προς τον Θεό, ώστε να αγαπούμε τον Θεό όχι γιατί μας δίνει τα δώρα Του (όπως η υγεία, η οικογενειακή ευτυχία κλπ.),αλλά γι’ Αυτόν τον Ίδιο.

Έτσι ο πολύαθλος Ιώβ, με τον τρόπο που αντιμετώπισε τις ασθένειες και τις άλλες αβάστακτες δοκιμασίες, απέδειξε ότι αγαπά τον Θεό για τον Θεό και όχι για τα δώρα Του. Αγαπούσε τον Θεό τόσο δυνατά, όταν βρισκόταν ριγμένος πάνω στις κοπριές, γεμάτος πληγές και με σκοτωμένα τα δέκα παιδιά του, τόσο δυνατά, όσο και όταν τον ευτυχούσε.

Ο πόνος μας βοηθά ακόμη να τοποθετηθούμε σωστά απέναντι στους συνανθρώπους μας, τους οποίους πολλές φορές, όταν δεν πονάμε, τους καταφρονούμε, τους αδικούμε, τους κάνουμε να πονούν με την εγωιστική μας στάση. Όταν η ηδονή με την οποία απομυζούμε τους συνανθρώπους γίνεται οδύνη, καταλαβαίνουμε ότι οι παράνομες ηδονές μας καταστρέφουν.

Πολλές φορές άνθρωποι που πόνεσαν δυνατά βρήκαν δια του πόνου το αληθινό τους πρόσωπο ξεπερνώντας τα προσωπεία, και γι’ αυτό ευχαρίστησαν τον Θεό για το δώρο του πόνου, έστω και αν αυτό ήταν μια ανίατος και οδυνηρά ασθένεια.

Άλλοτε πάλι ο πόνος βοηθά και τους ώριμους πνευματικά ανθρώπους να φθάσουν σε υψηλότερες μορφές πνευματικής τελειώσεως, να στηρίξουν και να παρηγορήσουν πολλές ψυχές.

Ως παράδειγμα αναφέρω τον μακαριστό γέροντα Παΐσιο, που δέχθηκε την λεγόμενη «επάρατη» νόσο με χαρά, κάνοντας τον λογισμό ότι οι κοσμικοί που πάσχουν παρηγορούνται, όταν μαθαίνουν ότι πάσχουν και οι μοναχοί. Έτσι η επάρατη νόσος έγινε για τον π. Παΐσιο ευλογημένη νόσος.

----------------

* Περιοδικό Έκφραση, Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2005

Αυτη ειναι η μαυρη πλευρα της ζωης: Ο χριστιανισμος και οι θρησκειες.

quote:

---

Ένα μεγάλο βήμα για την προστασία των γυναικών από τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, μια από τις πλέον διαδεδομένες μορφές της νόσου, αποφάσισαν οι αρμόδιες αρχές υγείας στις ΗΠΑ.

Επιτροπή ειδικών σε θέματα δημόσιας υγείας στις Ηνωμένες Πολιτείες συνέστησε τον εμβολιασμό κατά του καρκίνου της μήτρας όλων των νεαρών κοριτσιών ηλικίας 11 και 12 ετών.

---

"Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
κι' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
μα θεοί κι' όξαποδώ
κει δεν είναι παρά δώ."

Έχεις απόλυτο δίκιο στον συλλογισμό σου Odysseus_Nemo.

Θα προσπαθήσω να ξεδιαλύνω τις σκέψεις σου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχω δίκιο σε αυτά που θα σου γράψω , είναι απλά η δική μου προσέγγιση στα ερωτήματα σου.

Ο Ιησούς πραγματικά ήρθε σαν άνθρωπος πάλεψε και κατάργησε τον θάνατο.
Αυτό επιτεύχθηκε όταν κατάφερε να Γνωρίσει την αμαρτία έχοντας την Σοφία να την απορρίψει, μη αφήνοντας την δηλαδή να τον ακουμπήσει σε κανένα επίπεδο.

Κατάφερε με αυτό να γίνει Κύριος των δύο κόσμων ο άνθρωπος , μάλιστα σαν άνθρωπος αναλήφθηκε άρα και σαν άνθρωπος μετέχει της Αγία Τριάδας…

Με αυτόν τον τρόπο ο ενσαρκωμένος Λόγος έκανε αδέρφια Του τους ανθρώπους και τους υιοθέτησε αυτόματα στον Πατέρα.

Οι δρόμοι για την υιοθεσία είναι δύο , όπως τουλάχιστον τους εξέφρασε ο Κύριος, ο ένας είναι αυτός της Πίστεως, και ο άλλος είναι αυτός της Ζωντανής Πίστης.
Η ζωντανή Πίστη είναι η οδός που οδηγεί στην αθανασία και την Θέοση.

Αποδεικνύετε όμως τετραγωνικά τώρα χιλιάδες χρόνια ότι αν δεν υπάρξει πόνος δεν υπάρχει σκέψη για Πίστη ή Ζώσα Πίστη.
Δυστυχώς όταν όλα πάνε καλά , είμαστε αναπαυμένοι στις υλικές μας δάφνες και δεν μας ενδιαφέρει τίποτα το πνευματικό.
Δηλαδή όταν δεν τραβήξουμε ένα καλό ζόρι σε κάποιες φάσεις τις ζωής μας, τα μόνα πράγματα που μας ενδιαφέρουν είναι όλα τα άλλα εκτός από την πνευματική αναζήτηση.
Παράλληλα δε με όλη αυτήν την κατάσταση φουντώνουν τα θηρία μέσα μας , βλέπε εγωισμός , περηφάνια, υλοφροσύνη, κτλ, θηρία τα οποία καταστρέφουν τα μάτια και τα αυτιά του νου.

Αποδεικνύετε δηλαδή ότι η ταπεινοφροσύνη και τα λοιπά αγαθά μόνο με χαστούκια κατακτιόνται.

Φυσικά ο άνθρωπος πρέπει να ζητάει την ελπίδα την ευτυχία και την χαρά στην ζωή του. Όποιος μπορεί να αγαπάει τους πάντες και τα πάντα νομίζω ότι έχει και χαρά και ειρήνη και όλα τα αγαθά μέσα του και ναι αυτός έχει τον παράδεισο μέσα του.

Μακάρι να υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι ανάγκη να πονέσουν και να γνωρίσουν την κακή όψη της ζωής για να αποκτήσουν τον παράδεισο μέσα τους.
Απλά η ιστορία μας διδάσκει ότι μόνο όταν έχουμε ζόρια βάζουμε τον κώλο μας κάτω και ψαχνόμαστε ποικιλοτρόπως…

Όχι όμως ότι είναι πανάκεια αυτό το πράγμα,
Μακάρι φίλε μου να πετύχεις και εσύ και όλος ο κόσμος την αυτοπραγμάτωση του χωρίς να έχει ανάγκη το πέρασμα του μέσα από κακές και ψυχοφθόρες καταστάσεις όπως αυτήν του πόνου.

Για τον χριστιανισμό δεν είναι κατακριτέο αυτό, το αντίθετο θα έλεγα μάλιστα…

Στο εύχομαι.

ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΕΙ ΒΟΥΝΑ ΝΑ ΕΧΩ
ΑΓΑΠΗ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ

Ίσως να μην έχεις άδικο, φίλε μου!
Όμως γιατί συμβαίνει αυτό στις πιο πολλές περιπτώσεις?
Όταν ένας άνθρωπος βιώνει μια αρνητική κατάσταση συνήθως νιώθει αδύναμος κι αποζητά την ελπίδα και μια χείρα από παντού, όντας ευάλωτος.
Οπότε κι εναποθέτει τις ελπίδες του σε κάτι το Ανώτερο από αυτόν το οποίο πιστεύει πως θα τον βοηθήσει να βγει από αυτήν την δύσκολη κατάσταση.
Αυτή η πίστη όμως είναι πραγματική?
Είναι αληθινή ή είναι πλασματική κι επιφανειακή?

Δεν αμφιβάλλω καθόλου οτι αυτό συμβαίνει στις πιο πολλές περιπτώσεις αλλά όταν ο άνθρωπος ξεπεράσει την δυσκολία του αυτή δεν είναι πιθανόν να επανέλθει στις παλιότερες συνήθειες του, δηλαδή στην εκτίμηση μόνο των υλικών αγαθών?

quote:

---

Φυσικά ο άνθρωπος πρέπει να ζητάει την ελπίδα την ευτυχία και την χαρά στην ζωή του. Όποιος μπορεί να αγαπάει τους πάντες και τα πάντα νομίζω ότι έχει και χαρά και ειρήνη και όλα τα αγαθά μέσα του και ναι αυτός έχει τον παράδεισο μέσα του.

---

Αυτό είναι ίσως το πιο σωστό που θα μπορούσε να κάνει, φίλε μου!
Πέρα από δόγματα, θρησκείες και συστήματα ίσως να είναι αυτό που θα έπρεπε να κάνει...

In anticipation of my resurrection...

φίλε μου δεν υπάρχει πραγματική και ψεύτικη Πίστη.
υπάρχη η Πίστη και η Πίστη είναι δύναμη που ενεργεί...
δηλαδή τελικά η Πίστη σώζει....κατά τον χριστιανισμό πάντα ακόμα και όταν είναι "επιφανειακή" κατ ουσίαν (του τύπου).

ΔΕΝ είναι όμως ο άνθρωπος φτιαγμένος για τέτοια Πίστη αλλά για την ζώσα Πίστη.
δηλαδή την Πίστη την βιοματική σαρκικά και νοητά φυσικά.
ουσιαστικά αυτή είναι η Πίστη, αλλά και αυτή που εμείς ονομάζουμε επιφανειακή ενεργεί επίσης η διαφορά είναι στο quote παρακάτω:

quote:

---

Δεν αμφιβάλλω καθόλου οτι αυτό συμβαίνει στις πιο πολλές περιπτώσεις αλλά όταν ο άνθρωπος ξεπεράσει την δυσκολία του αυτή δεν είναι πιθανόν να επανέλθει στις παλιότερες συνήθειες του, δηλαδή στην εκτίμηση μόνο των υλικών αγαθών?

---

αυτό ακριβώς.
η ζώσα Πίστη όχι.
η τυπικολατρική πίστη "τα καλά και συμφέροντα..." ΝΑΙ.
βλέπεις , σάρκα είμαστε αγαπητέ μου πατριώτη...σάρκα....

ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΕΙ ΒΟΥΝΑ ΝΑ ΕΧΩ
ΑΓΑΠΗ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ

ομολογώ πως μου ήρθε στο νου ο μύθος του Πλάτωνα για το σπήλαιο των σκιών.
Λόγω του οτι οι δεσμώτες (εμείς) δε μπορούμε να δουν το φως αντικρύζουν μόνο τις σκιές των πραγμάτων (επιφανειακή κι ίσως ακόμα και λανθασμένη μορφή γνώσης).
Όταν σπάσουν τα δεσμά τους και βγουν στο Φως γνωρίζουν την πραγματική υπόσταση τους (Αλήθεια).

Πιστεύω λοιπόν, φίλε μου, πως το ίδιο συμβαίνει και με την Πίστη.
Δε μπορούμε να την βιώσουμε σε όλο της το εύρος.

Αλήθεια, πατριώτη , πιστεύεις οτι θα μπορούσαμε ποτέ να το πετύχουμε αυτό, έστω και πολύ δύσκολα?

In anticipation of my resurrection...