- ΕΡΙΝΥΕΣ: Θεϊκή παρουσία ή Δημιούργημα του Ανθρώπινου Νού? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Η ανθρώπινη μορφή των ερινυών ήταν μία ανάγκη των σοφών προγόνων μας να γίνει αντιληπτό σε αυτούς και καταληπτό το τι είναι ερινύες.Εξ'αυτής της ανθρώπινης ανάγκης οδηγήθηκαν στο να αποδώσουν στις ερινύες ανθρώπινες μορφές.Παρόλα αυτά είναι αποδεκτό από όλους και σήμερα ότι αυτές οι ερινύες=τύψεις υπάρχουν σε όλους τους ανθρώπους που κάνουν κακές πράξεις.
Το ερώτημα είναι το εξής σημαντικό.ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΥΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ????????
Ένας άνθρωπος που πράττει κάτι κακό έχει μετά τύψεις για αυτό,αν όχι αμέσως μετέπειτα.Όταν μετανιώσει πραγματικά για αυτό που έκανε οι τύψεις αποχωρούν.Τότε ο άνθρωπος για να γλιτώσει από αυτές προσπαθεί να αποφύγει εκείνη την πράξη που του δημιούργησε ερινύες.
Η γνώση των ερινυών=τύψεων καθιστά τον άνθρωπο ενελεύθερο???Αν είναι ενελεύθερος τότε γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει τύψεις????Οι τύψεις σε κάθε περίπτωση ελέγχουν τον άνθρωπο!!!
Οι ερινύες είναι δημιούργημα-κατασκεύασμα του ανθρωπίνου νού ή αποτελεί μία απόδειξη ότι υπάρχει ο Θεός μέσα μας και ελέγχει την ανθρώπινη συνείδηση?
Θα ήθελα να ακούσω ειλικρινά τις απόψεις πολλών συνομιλητών πάνω σε αυτό το θέμα.Η ύπαρξη πάντως των τύψεων=ερινυών είναι κάτι που δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί.
Φιλικά.-
ICXC
Φιλικά.-
ICXC
Συνδυασμός μυθολογίας με στοιχεία κοινωνικοφιλοσοφικού προβληματισμού.
Οι χθόνιες θεότητες Ερινύες, σύμφωνα με τον Ησίοδο, γεννήθηκαν από το αίμα του Ουρανού σαν εκδίκηση για τον ευνουχισμό του από τον Κρόνο.
Οι Ερινύες ήταν 3: η Αληκτώ (εξέφραζε την οργή), η Μέγαιρα (εξέφραζε την οργή) κι η Τισιφόνη (εξέφραζε την εκδίκηση για τον φόνο).
Θα συμφωνήσω απόλυτα με την περιγραφή που έκανες για αυτές καθώς και για για την αναγκαιότητα απόδοσης ανθρωπομορφικών στοιχείων σ' αυτές:
quote:
Η ανθρώπινη μορφή των ερινυών ήταν μία ανάγκη των σοφών προγόνων μας να γίνει αντιληπτό σε αυτούς και καταληπτό το τι είναι ερινύες.Εξ'αυτής της ανθρώπινης ανάγκης οδηγήθηκαν στο να αποδώσουν στις ερινύες ανθρώπινες μορφές.Παρόλα αυτά είναι αποδεκτό από όλους και σήμερα ότι αυτές οι ερινύες=τύψεις υπάρχουν σε όλους τους ανθρώπους που κάνουν κακές πράξεις.
Οι Ερινύες κυνηγούσαν τους ανθρώπους βάζοντας τους μάλιστα τρομερά διλήμματα.
Χαρακτηριστική τραγική φιγούρα είναι ο Ορέστης, ο γιός του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας.
Όταν ο πατέρας του δολοφονήθηκε από τη μητέρα του και τον εραστή της, ο νέος έπρεπε να εκδικηθεί τον θάνατο του σκοτώνοντας τους δράστες.
Από την άλλη όμως, αν έκανε τον διπλό φόνο, θα γινόταν μητροκτόνος και θα καταδιωκόταν από τις Ερινύες μέχρι που θα τρελαινόταν.
Τελικά ο Ορέστης αθωώθηκε στον Άρειο Πάγο όπου προέδρευε η Αθηνά.
Κι ερχόμαστε στο τώρα, στην καθημερινή μας ζωή...
Οι Ερινύες δεν είναι τίποτα άλλο από τις ενοχές και τις τύψεις που νιώθουμε για μια άσχημη πράξη που έχουμε κάνει.
Ίσως οι τύψεις αυτές να προέρχονται κι από την Ανώτερη Δύναμη ως απόδειξη οτι είμαστε ενσυνείδητα όντα, όπως είπες κι εσύ.
Η άσχημη πράξη αυτή λοιπόν μπορεί να έχει αντίκτυπο σ' εμάς ή και σ' άλλους ανθρώπους.
Για να απαλλαγούμε από τις ενοχές μας θα πρέπει να έρθει η ειλικρινής συγχώρεση.
Μερικές φορές μπορεί να λάβουμε την συγχώρεση κάποιου ανθρώπου που πληγώσαμε ή βλάψαμε όμως εμείς οι ίδιοι δε μπορούμε να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας.
Κι αυτό, φίλε μου CROWL26, είναι πολύ βασανιστικό για τον εαυτό μας...
Πολύ απλά οι Ερινύες μας μας "σκλαβώνουν" όσο τους επιτρέπουμε εμείς οι ίδιοι να το κάνουν.
Το πότε θα μας ελευθερώσουν είναι μια επιλογή που θα πάρουμε εμείς όταν το αποφασίσουμε αυτό.
Κάθε λάθος που κάνουμε, κάθετί που βιώνουμε έχει ως σκοπό να μας διδάξει κάτι.
Τίποτα δεν έχει νόημα και δεν γίνεται για κάποιο σκοπό.
Εξάλλου τα λάθη μας δείχνουν ακριβώς την ανθρώπινη φύση μας και τις αδυναμίες που έχουμε.
Σίγουρα θα νιώσουμε πόνο κι απογοήτευση από τα λάθη μας, είναι κάτι το ανθρώπινο.
Όμως όσο μένουμε σ' αυτά τα συναισθήματα το μόνο που θα κάνουμε θα είναι να τα τροφοδοτούμε όλο και περισσότερο και να τα διογκώνουμε.
Κάποια στιγμή θα πρέπει να λάβουμε την πραγματική γνώση από τα λάθη μας, να διδαχθούμε, να κατανοήσουμε τους λόγους που προκαλούν πόνο ώστε να μην τα επαναλάβουμε προκειμένου να ανέβουμε ένα ακόμη σκαλοπάτι και στο τέλος να λυτρωθούμε.
In anticipation of my resurrection...
Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια φίλε Dying_Incubus!Ελπίζω στο θέμα να μετάσχουν πολλοί συνομιλητές μας γιατί πραγματικά ενδιαφέρομαι για τις απόψεις τους πάνω στο θέμα!
Φιλικά.-
ICXC
quote:
Θα συμφωνήσω απόλυτα με την περιγραφή που έκανες για αυτές καθώς και για για την αναγκαιότητα απόδοσης ανθρωπομορφικών στοιχείων σ' αυτές:
Πάντα ο άνθρωπος προσπαθούσε να δώσει κάποια ανθρώπινη μορφή σε ό,τι τον απασχολούσε.Γι'αυτό και για τις ερινύες=τύψεις έδωσε ανθρώπινες μορφές με πολλές θεικές ιδιότητες όπως πολύ σωστά αναφέρεις ως τέτοιες φίλε Dying_Incubus.
Φιλικά.-
ICXC
quote:
Κι ερχόμαστε στο τώρα, στην καθημερινή μας ζωή...
Οι Ερινύες δεν είναι τίποτα άλλο από τις ενοχές και τις τύψεις που νιώθουμε για μια άσχημη πράξη που έχουμε κάνει.
Ίσως οι τύψεις αυτές να προέρχονται κι από την Ανώτερη Δύναμη ως απόδειξη οτι είμαστε ενσυνείδητα όντα, όπως είπες κι εσύ.
Η άσχημη πράξη αυτή λοιπόν μπορεί να έχει αντίκτυπο σ' εμάς ή και σ' άλλους ανθρώπους.
Για να απαλλαγούμε από τις ενοχές μας θα πρέπει να έρθει η ειλικρινής συγχώρεση.
Μερικές φορές μπορεί να λάβουμε την συγχώρεση κάποιου ανθρώπου που πληγώσαμε ή βλάψαμε όμως εμείς οι ίδιοι δε μπορούμε να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας.
Κι αυτό, φίλε μου CROWL26, είναι πολύ βασανιστικό για τον εαυτό μας...
Πολύ απλά οι Ερινύες μας μας "σκλαβώνουν" όσο τους επιτρέπουμε εμείς οι ίδιοι να το κάνουν.
Το πότε θα μας ελευθερώσουν είναι μια επιλογή που θα πάρουμε εμείς όταν το αποφασίσουμε αυτό.
Συμφωνώ απόλυτα με το σχόλιο σου φίλε Dying_Incubus.Ειλικρινά πιστεύω ότι οι ερινύες είναι μία απόδειξη της ύπαρξης ανώτερης δύναμης,του Θεού μέσα σε κάθε άνθρωπο που ελέγχει τη συνείδηση μας.
Όταν ο άνθρωπος κάνει μία καλή πράξη μετέπειτα ακολουθεί ένα αίσθημα ευφορίας και γαλλήνης μέσα του.Δεν καταδιώκεται από τύψεις και αγωνία για αυτό που έκανε αλλά μία απέραντη ευχαρίστηση.
Τουναντίον όταν πράττει αντιβαίνοντας στην συνείδηση του μετέπειτα ακολουθείται από τις τύψεις=ερινύες που δεν τον αφήνουν σε ησυχία παρά μόνο όπως πολύ σωστά είπες έρθει η ειλικρινής συγχώρεση.
Αλήθεια αυτό τι καταδεικνύει??Καταδεικνύει το γεγονός ότι στις καλές πράξεις δεν υπάρχει ο "έλεγχος" από τις ερινύες=τύψεις, ενώ στις κακές πράξεις ύπάρχει αυτός ο σκληρός και ανυπόφορος έλεγχος.Άρα οι τύψεις οδηγούν τον άνθρωπο σε ένα επίπεδο ανώτερο, με ροπή προς το καλό και όχι το κακό, που δια των ερινυών φθείρει ψυχικά τον άνθρωπο.
Αυτή η ροπή της συνείδησης δια των ερινυών προς το καλό πιστεύω ότι είναι η υπενθύμιση της ύπαρξης του Θεού μέσα σε κάθε άνθρωπο και που απαιτεί από αυτόν να πράττει καλώς.
Φιλικά.-
ICXC
quote:
Ίσως οι τύψεις αυτές να προέρχονται κι από την Ανώτερη Δύναμη ως απόδειξη οτι είμαστε ενσυνείδητα όντα, όπως είπες κι εσύ.
Η άσχημη πράξη αυτή λοιπόν μπορεί να έχει αντίκτυπο σ' εμάς ή και σ' άλλους ανθρώπους.
Για να απαλλαγούμε από τις ενοχές μας θα πρέπει να έρθει η ειλικρινής συγχώρεση
ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΙΣΩΣ ΝΑ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΝΩΤΕΡΗ ΔΥΝΑΜΗ ΩΣΤΕ ΣΤΗΝ
ΟΥΣΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΒΟΗΘΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΕΝΑ ΛΑΘΟΣ ΜΑΣ .
ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΕΧΕΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΟ ΠΟΣΟ ΕΥΚΟΛΑ ΝΙΩΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΥΨΕΙΣ ΔΗΛΑΔΗ ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΥΨΕΙΣ ΣΕ ΜΕΝΑ ΠΧ ΝΑ
ΒΡΙΣΩ ΚΑΠΟΙΟΝ ΣΕ ΑΛΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΜΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ.
ΑΥΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΤΟ ΕΡΜΗΝΕΥΣΟΥΜΕ? ΜΗΠΩΣ Η ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΥΨΕΙΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΞΕΛΙΞΗ?
Δεν έχει τύψεις για το γεγονός ότι γνώριζε την σημερινή εξέλιξη, με πείνα, λοιμούς, ανίαστες αρρώστιες, πολέμους και καθημερινές σφαγές, και ωστόσο τίποτα δεν έπραξε ώστε να αποτρέψει αυτή την κατάσταση?
Δεν έχει τύψεις για το ότι τίποτα δεν κάνει?
Δεν έχει τύψεις για το γεγονός ότι ούτε προ της έκπτωσης των προτόπλαστων έπραξε κάτι για να αποτρέψει το κακό, αλλά ούτε και μετά την επίγεια παρουσία του κάτι ελάχιστο βελτιώθηκε στην ανθρωπότητα?
Δεν έχει τύψεις για το ότι γνώριζε (ως Παντογνώστης) την διαίρεση και το αίμα που θα έρρεε εις το όνομα του, μετά την επίγεια παρουσία του?
Μιας και ο λόγος για τύψεις.....
Φιλικά.-
ICXC
quote:
ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΕΧΕΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΟ ΠΟΣΟ ΕΥΚΟΛΑ ΝΙΩΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΥΨΕΙΣ ΔΗΛΑΔΗ ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΥΨΕΙΣ ΣΕ ΜΕΝΑ ΠΧ ΝΑ
ΒΡΙΣΩ ΚΑΠΟΙΟΝ ΣΕ ΑΛΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΜΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ.
ΑΥΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΤΟ ΕΡΜΗΝΕΥΣΟΥΜΕ? ΜΗΠΩΣ Η ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΥΨΕΙΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΞΕΛΙΞΗ?
Φίλτατε Open Mind έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό που αναφέρεις.
Όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν με την ίδια συχνότητα τις ίδιες τύψεις.Σίγουρα αν εξαιρέσουμε από τις πράξεις εκείνες που ευθέως αντιβαίνουν στην ανθρώπινη συνείδηση(όπως π.χ φόνος, βιασμός κ.τ.λ)που πιστεύω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει μετέπειτα στη ζωή του τύψεις, οι ερινύες στις υπόλοιπες πράξεις(π.χ βρίσιμο ή ανάρμοστη συμπεριφορά)είναι μία κλίμακα που μετρά την πνευματική υπόσταση κάθε ανθρώπου και την εξέλιξή του.
Φιλικά.-
ICXC
«Φίλε Schwabe πάλι προσπαθείς να εκτρέψεις τη συζήτηση σε μία ακόμα πολεμική σου εναντίον του Θεού!!!»
Εναντίον του....Θεού??
Μα, γιατί το βλέπεις τόσο στενά? Το θέμα δεν είναι γενικά οι τύψεις? Το θέμα δεν είναι το εάν σχετίζονται οι τύψεις με θεϊκή παρέμβαση?
Τα ερωτήματα που άπτονται των τύψεων που όφειλε να έχει, ή έχει, ο θεός, δεν είναι θέμα προς έρευνα? Τύψεις έχουνε μόνο οι άνθρωποι?
Δεν έχει τύψεις ο θεός μιας και μπορεί και αισθάνεται χαρά, λύπη και θυμό? Μπορεί ο θεός να επιβραβεύει, να καταδικάζει, να έχει ανθρώπινη υπομονή (Δευτέρα Παρουσία και κρίση των πάντων) ώστε να αποδώσει δικαιοσύνη, και δεν μπορούμε να υποθέσουμε ότι πρέπει να μπορεί να αισθάνεται και τύψεις για λάθη και αστοχίες?
Σου φαντάζει εσένα ο κόσμος ως ένα «τέλειο δημιούργημα»? Υπήρξε ποτέ ο κόσμος δίκαιος?
Η Παντογνωσία, δεν εμπεριέχει και την δυνατότητα ΓΝΩΣΗΣ του σήμερα εκ μέρους του θεού, πλην όμως ήδη εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια? Εφόσον ΓΝΩΡΙΖΕ ο θεός όλα αυτά, τον πόνο των ανθρώπων, την πείνα εκατομμυρίων άκακων και αθώων παιδιών της Αφρικής, δεν έχει άραγε τύψεις για τα όσα γνώριζε και δεν άλλαξε, ως Παντοδύναμος που είναι?
Βασανιστικά τα ερωτήματα έ?
Αν λοιπόν ένας περισσότερο πνευματικός άνθρωπος έχει λανθασμένη κοινωνική συμπεριφορά όπως να βρίσει κάποιον, μετέπειτα θα το σκεφτεί και θα έχει τύψεις.Αντίθετα εκείνος που μιλά κατά αυτόν τον τρόπο από τότε που γεννήθηκε δεν θα νιώσει ότι μίλησε άσχημα, ότι έκανε κάτι κακό και δεν θα έχει τύψεις.
Η συχνότητα λοιπόν των ερινυών παίζει ρόλο ανάλογα με την πνευματική ανάπτυξη εκάστου ανθρώπου.
Φιλικά.-
ICXC
quote:
Βασανιστικά τα ερωτήματα έ?
Φίλε μου Schwabe τις απόψεις για το Θεό τις ξέρω.
Γιατί δεν απαντάς στα δικά μου ερωτήματα πρίν θέσεις τα δικά σου??
Βασινιστικά -ε?Δεν έχεις απαντήσεις?Ακόμα περιμένω την απάντηση σου από το ερώτημα μου που ήταν αφορμή για το θέμα αυτό που έθεσα!
Οι τύψεις=ερινύες ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ υπάρχουν στον άνθρωπο????
Είναι ανελεύθερος ο άνθρωπος από τη στιγμή που ελέγχεται η συνείδησή του από αυτές????
Αν δεν υπήρχαν οι ερινύες πώς θα συμπεριφερόταν ο άνθρωπος και ποιά θα ήταν η εξέλιξη του σε έναν άνθρωπο=ασύδωτο?????
Απάντησε στα ερωτήματα αυτά που πρώτος έθεσα και μετά ευχαρίστως να απαντήσω στα ερωτήματά σου!!!Αναμένω!!!
Φιλικά.-
ICXC
Οπως ήδη είπατε οι Ερινύες Θεές που γεννήθηκαν από το αίμα του Ουρανού, είχαν καθήκον να τιμωρούν τα αδικήματα. Ηταν θεές που δεν ξεχνούσαν ποτέ. Η τιμωρία τους δεν ήταν μόνο ο θάνατος. Ηταν διάφορα μαρτύρια που μπορούσαν να υποβάλουν. Πείνα, τρέλλα, στειρότητα κλπ.
Υπήρχε μια απόλυτη σχέση μοίρας – δίκης – ερινύες. Δηλαδή κάθε φορά που υπήρχε μια προσβολή στις επιταγές της μοίρας , όταν κάποιος πέργναγε πέρα από τα όρια που καθόριζε η ορθή συμπεριφορά η τιμωρία επεβαλλόταν από τις Ερινύες.
Οταν λοιπόν μεταφέρουμε αυτές τις αρχέγονες Θεές και τις τοποθετήσουμε στον εσωτερικό μας κόσμο θα εγκατασταθούν στον χώρο εκείνο που ονομάζεται «συνείδηση».
Είναι ίσως αυτό που κάποιος πολύ σωστά είχε πει :
«Ο Θεός μπορεί και να σε συγχωρήσει κάποτε , ο ψυχικός σου κόσμος όμως ποτέ»
Δεν έχει σημασία πότε ακριβώς θα κατανοήσει κάποιος ότι έπραξε κάτι πολύ άσχημο. Τις περισσότερες φορές μάλιστα περνάνε πολλά χρόνια μέχρι κάποιος να αντιληφθεί τα λάθη που έχει κάνει. Και πολύ περισσότερο να παραδεχθεί τα αδικήματα που έχει διαπράξει έναντι συνανθρώπων του.
Για τις άσχημες πράξεις ο άνθρωπος δημιουργεί πάντα όμορφες δικαιολογίες. Και κυρίως δικαιολογίες που χρησιμοποιεί όχι για να ρίξει στάχτη στα μάτια των άλλων αλλά για να κατευνάσει τις προσωπικές του ερινύες.
Οι οποίες όμως από ότι θα δει κανείς προχορώντας στη ζωή είναι αήττητες. Οτι και να επινοήσει ο νους για να κατευνάσει τις αδυσώπητες αυτές θεές του είναι μάταιο.
Και ίσως εκεί αναρωτιέμαι για μια πιο «ανεξήγητη» παρέμβαση και μπαίνω κι εγώ στην αναρώτηση για το πόσο τελικά είναι μόνο προσωπικό ζήτημα ή υπάρχει πραγματικά κάτι διαφορετικό που καθορίζει την απονομή της δικαιοσύνης.
Βλέπουμε ανθρώπους στυγνούς, αμετανόητους, που συνεχιζουν να ζουν κάνοντας συνεχόμενα τις ίδιες αδικίες. Και κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα αρχίζει και πέφτει γύρω τους μια σκιά και η αντίστροφη πορεία τους. Χτυπιούνται άτομα δικά τους από αρρώστιες και ξαφνικούς θανάτους , χάνουν πράγματα που είχαν τεράστια αδυναμία, είναι σαν να προχωρούν και γύρω τους να υπάρχει μόνο μαύρη σκιά.
Μέχρι που έστω και τις τελευταίες στιγμές τους ξυπνούν και αρχίζουν να φωνάζουν συγχώρεση σε όποιον βρουν μπροστά τους.
Παλιά αυτό το σενάριο πίστευα ότι ήταν ένας μύθος για να παρηγοριούνται οι καλοκάγαθοι άνθρωποι και να ελπίζουν ότι υπάρχει «θεία δίκη» και ότι αυτοί δυστυχούν τώρα ενώ "οι άλλοι" θα δυστυχήσουν αργότερα.
Ομως ειλικρινά αυτά που είδα να συμβαίνουν μπροστά μου με κάνουν να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι η φύση (ας την ονομάσω έτσι απλά) έχει ένα καταπληκτικό τρόπο να ρυθμίζει το ζήτημα της δικαιοσύνης.
Φυσικά θα μου πείτε. Μα σοβαρολογείς? Κοίτα γύρω σου και πες μου που υπάρχει δικαιοσύνη και ποιός μασκαράς από όλους αυτούς που βλέπεις να εγκληματούν έχει τη παραμικρή τύψη ή τιμωρήθηκε όπως του άξιζε?
Για να δώσουμε απάντηση σε αυτά το ερωτήματα πρέπει να απαντήσουμε σε πολλά άλλα ερωτήματα πριν. Το πραγματικά τεράστιο θέμα που συζητάμε εδώ είναι ένας λαβύρινθος στα άδυτα του σύμπαντος και της ίδιας της ανθρώπινης ψυχής.
Πως αντιλαμβανόμαστε τον άνθρωπο. Σαν μονάδα, σαν σύνολο, σαν γένος?
Ποιόν θεωρούμε αλήθεια αθώο? Σε ένα έγκλημα π.χ. ένοχος είναι μόνο αυτός που το έκανε ή και όσοι βοήθησαν ή και όσοι αποσιώπησαν?
Υπάρχει αθώος άνθρωπος? Η δημιουργία των επόμενων εγκλημάτων δεν είναι απόρροια προηγούμενων αντιλήψεων ?
Πως αντιλαμβανόμαστε την τιμωρία? Σαν εμφανή απονομή άμεσης δικαιοσύνης ή σαν μια αδιευκρίνιστου χρόνου και τρόπου επίπτωση?
Και τελικά οι τύψεις που κουβαλάμε είναι αυτές που πραγματικά ανταποκρίνονται στα αδικήματα τα προσωπικά μας που διαπράξαμε σε αυτή μόνο τη ζωή που διανύουμε....?
Είναι πολύ μεγάλο αυτό το θέμα και θα ήθελα να κλείσω αυτή τη δική μου κατάθεση σκέψεων με κάτι που με κάνει να αναρωτιέμαι συνεχώς.
Οι άνθρωποι που έχω δει να βασανίζονται συνεχώς κάθε στιγμή και να αναρωτιούνται μήπως βλάπτουν κάποιον, μήπως δεν ήταν σωστό αυτό που έκαναν, ή που ακόμη κουβαλούν ένα σωρό τύψεις για το πόσο σωστοί ή όχι είναι, είναι συνήθως οι πιο καλοί άνθρωποι που συναντώ....
Οι δικές τους τύψεις μοιάζουν σαν μια κάθαρση. Παράξενη σκέψη ίσως αλλά μου μοιάζει έτσι..
Το σημείο που με βρίσκει ιδιαίτερα σύμφωνη,είναι το σημείο που λες ότι θα πρέπει να εξηγηθούν πρώτα άλλα πράγματα για να εξηγηθούν και οι ερινύες-τύψεις.
quote:
Οι άνθρωποι που έχω δει να βασανίζονται συνεχώς κάθε στιγμή και να αναρωτιούνται μήπως βλάπτουν κάποιον, μήπως δεν ήταν σωστό αυτό που έκαναν, ή που ακόμη κουβαλούν ένα σωρό τύψεις για το πόσο σωστοί ή όχι είναι, είναι συνήθως οι πιο καλοί άνθρωποι που συναντώ....Οι δικές τους τύψεις μοιάζουν σαν μια κάθαρση. Παράξενη σκέψη ίσως αλλά μου μοιάζει έτσι..
Φίλε μου vasiliskos ειλικρινά ο προβληματισμός σου με συγκίνησε γιατί διέκρινα σε όλο το μήνυμα σου μία κατάθεση ψυχής.
Σίγουρα με το θέμα που έθεσα ήθελα να εκφράσω και εγώ αυτούς ακριβώς τους προβληματισμούς χωρίς να περιμένω βεβαίως εξάντληση του θέματος γιατί όπως πολύ σωστά είπες είναι ένα θέμα πολύ εσωτερικό και βαθύ.
Έχω γνωρίσει πολλούς τέτοιους ανθρώπους που όπως λές καθημερινά κάνουν αυτοκριτική στον εαυτό τους και μάλιστα πολύ σκληρή για το αν πράττουν καθημερινά το σωστό ή αν έβλαψαν κάποιον συνάνθρωπο τους.Αυτός είναι ο γολγοθάς τους αλλά συνάμα και αυτό που τους κρατά σε αυτήν την ωραία θέση του χρέους και της τιμής, του Δικαίου.
Το να είσαι δίκαιος στη ζωή σου είναι σπουδαίος τίτλος τιμής, αν όχι ο σπουδαιότερος αλλά συγχρόνως και καθημερινή βάσανος.
Φιλικά.-
ICXC
quote:
Βλέπουμε ανθρώπους στυγνούς, αμετανόητους, που συνεχιζουν να ζουν κάνοντας συνεχόμενα τις ίδιες αδικίες. Και κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα αρχίζει και πέφτει γύρω τους μια σκιά και η αντίστροφη πορεία τους. Χτυπιούνται άτομα δικά τους από αρρώστιες και ξαφνικούς θανάτους , χάνουν πράγματα που είχαν τεράστια αδυναμία, είναι σαν να προχωρούν και γύρω τους να υπάρχει μόνο μαύρη σκιά.Μέχρι που έστω και τις τελευταίες στιγμές τους ξυπνούν και αρχίζουν να φωνάζουν συγχώρεση σε όποιον βρουν μπροστά τους.
Παλιά αυτό το σενάριο πίστευα ότι ήταν ένας μύθος για να παρηγοριούνται οι καλοκάγαθοι άνθρωποι και να ελπίζουν ότι υπάρχει «θεία δίκη» και ότι αυτοί δυστυχούν τώρα ενώ "οι άλλοι" θα δυστυχήσουν αργότερα.Ομως ειλικρινά αυτά που είδα να συμβαίνουν μπροστά μου με κάνουν να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι η φύση (ας την ονομάσω έτσι απλά) έχει ένα καταπληκτικό τρόπο να ρυθμίζει το ζήτημα της δικαιοσύνης.
Πράγματι φίλε μου στη ζωή συμβαίνουν πολλά πράγματα που όταν τα σκέφτεσαι μετέπειτα τους αποδίδεις τη φράση "θεία δίκη".Δεν ξέρω ειλικρινά αν είναι σωστή γιατί με αυτό τον τρόπο εμφανίζεις έναν Θεό που δικάζει τους κακούς ανθρώπους επί της γής, πράγμα με το οποίο διαφωνώ.Αλλά πράγματι είναι πολλές στιγμές στη ζωή που έρχεται ο άνθρωπος και λέει ότι τίποτα τελικά δεν γίνεται τυχαία σε αυτήν.
Οι τύψεις=ερινύες έρχονται να ελέγξουν την ανθρώπινη συνείδηση να αποδώσουν κατά κάποιο τρόπο μία εσωτερική ψυχική δικαιοσύνη.Δεν μπορεί να είναι τυχαία η ύπαρξη τους.Ακόμα και σε ανθρώπους που όπως λές φαίνονται αμετανόητοι και συνεχίζουν να ζούν διαπράττοντας εγκλήματα και αδικίες,στυγεροί και στυγνοί κάποια στιγμή στη ζωή τους θα τους επισκεφτούν οι ερινύες και τότε θα αντιληφθουν τα λάθη τους,θα νιώσουν αυτή την εσωτερική-ψυχική καταδίκη και έλεγχο της συνείδησής τους.
Φιλικά.-
ICXC
Αγαπητοί maraki8 και crowl26
κατ'αρχήν θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τα καλά σας λόγια, όντως μίλησα με τη ψυχή μου γιατί είναι ερωτήματα που μ'έχουν απασχολήσει πάρα πολύ, όπως και τόσα άλλα. Κι εγώ κουβαλάω πολύ θλίψη από ενοχές που πολλές φορές δεν ξέρω καν το γιατί... Μερικές φορές νοιώθω σαν να πρέπει να κουβαλήσω ακόμη κι αυτών που δεν μπορούν να τις αισθανθούν.. Δεν το λέω για να δείξω κάτι, απλά συμβαίνει σε αρκετούς ανθρώπους να μην μπορούν να ξεπεράσουν αυτό το συναίσθημα.
Ξέρω το vasiliskos μπερδεύει λιγάκι αλλά είμαι ...η Βασιλική
Θα σημειώσω τα λόγια του dying incubus,
quote:
Κάποια στιγμή θα πρέπει να λάβουμε την πραγματική γνώση από τα λάθη μας, να διδαχθούμε, να κατανοήσουμε τους λόγους που προκαλούν πόνο ώστε να μην τα επαναλάβουμε προκειμένου να ανέβουμε ένα ακόμη σκαλοπάτι και στο τέλος να λυτρωθούμε
Δύσκολο πράγμα φίλε μου... Μερικές φορές προχωρόντας στη ζωή μαζεύεις τα σκουπίδια τα δικά σου και τα σκουπίδια που βρίσκονται στο μονοπάτι σου. Κι όταν πραγματικά πρέπει να φτάσουμε να κατανοήσουμε τους λόγους που μας προκαλουν το πόνο, πρέπει να τα ξανασκεφτούμε όλα από την αρχή. Με καθαρό μάτι και να βρούμε τη δύναμη να λυτρωθουμε για αυτό που πραγματικά ήταν λάθος μας. Και να αφήσουμε τις ευμενίδες να μας πλησιάσουν..
Μερικές φορές είναι πιο απλό να εγκληματείς και να ζητάς συγχώρεση από το να μην έχεις ανακαλύψει μέσα σου αν πραγματικά εγκλημάτισες ή οι άλλοι σε έχουν πείσει γι'αυτό..
Δεν περισεύει πολύ ευαισθησία γύρω μας όμως κατά ένα περίεργο τρόπο εκεί που η ευασθησία φωλίάζει, φωλιάζει μπόλικη..